Opinions

Na de zoveelste Champions League deceptie waarin we een stelletje miljonairs zien huilen en janken om zodoende de scheidsrechter te imponeren, werd het maar weer eens tijd voor een lekkere voetbalfim. The Damned United vertelt het verhaal over vervlogen tijden waarin de kleedkamers nog geen vloerverwarming hadden, de trainers op een houten bankje zaten in plaats van een veredelde auto stoel en de mannen op het hoogste niveau speelde en de jongetjes moesten toekijken.

Waar anders heen dan naar het Engeland uit de 70s/80s, waar het nog zo'n geweldige sport was met mythische figuren. Brian Clough pakt de Engelse titel met het kleine Derby uit de midlands en zet zich zo op de kaar van voetbalminnend Engeland. Zijn omgang met de pers, zijn manier van spelen en zijn haat richting het grote Leeds maken hem echt een hit bij het volk. Michael Sheen weet zijn stijl en karakter erg goed te pakken en zet een overtuigende Clough neer.

Via een bizarre wending komt Clough zelfs bij Leeds terecht, waar hij de geliefde Don Revie moet opvolgen, die manager van Engeland is. Het is erg leuk om te zien hoe Brian zijn haat opzij moet zetten om zo de Europacup te gaan winnen. Het is nog leuker om te zien dat Brian dat helemaal niet lukt en hoe de Leeds BoD daar op reageert.

Hele toffe voetbalfilm (ik haat die aanduiding eigenlijk) over tijden waar voetbal nog voetbal was en Engels voetbal daar een hele typische rol inspeelde. Ook een film over de beste manager uit Engeland die nooit bondscoach is geweest! Jammer dat zijn periode in Forest niet aan bod komt...

Deadpool

Als notoire superhero films hater en een grafhekel aan zowel DC als Marvel, was Deadpool een verfrissend windje in dit stinkende genre. De humor en dialogen zijn van een prima niveau.

Het verhaal zelf is daarentegen natuurlijk wel een dertien in een dozijn gebeuren, net als de saaie gevechten. Dat is nu het ding met die superhero fights: het is allemaal compleet random wie er gaat winnen. Die Collosus wordt flink gebeat door dat dikke vrouwtje, maar weet uiteindelijk toch gewoon te winnen. Niemand kan echt dood, de meeste overleven de meest zieke zwaardsteken en upperpunches, maar uiteindelijk gaat er toch iemand KO: en waarom?

Maar ach, het mag de pret niet drukken. Een superhero film die het genre op de tak neemt en een main actor die zichzelf naar beneden haalt: ik kan het wel waarderen.

Een thriller die zich afspeelt in de Appalachen, en een van de mooiste staten van de US, Georgia. Op locatie gefilm zelfs, voor mij de juiste ingredienten voor een spannende thriller.
Helaas weet Deliverance deze ingredienten niet te breien tot een lekker spannend papje, maar het is meer een teleurstellend gerechtje geworden.
Vooral de spanningsboog kwam te laat op gang.. Ik denk dat de film pas echt in gang werd gezet na een halfuur kijken. Ik wil niet zeggen dat dit eerste halfuur slecht is, allerminst. Ook hoeft de goede opening van de film niet weg worden geknipt, maar door de korte speelduur blijft er wel een bekrompen thriller over die eigenlijk iets te kort duurt.

De dialogen zijn luchtig en in een enkele zin realistisch, maar vaak mondt het uit in een rommelig gesprek, en dat is jammer. Teveel geschreeuw voor mijn doen, teveel loze uitspraken en net iets teveel door elkaar heen praten. Ik ben geen Burt Reynolds fan, dus ik had in zijn plaats liever iemand anders gezien, maar de andere 3 hebben een redelijk goede prestatie neergezet. Leuk om te zien dat ze het merendeel van de film gewoon lekker zelf moeten roeien, ik zie al voor me hoe de regisseur al zijn aanwijzingen doorgeeft .

Zoals gezegd, de natuur is een schitterende locatie voor een film. Alleen heb ik het idee dat de omgeving te vaak is ondergeschikt aan de film. Liever had ik nog wat stillshots gezien van de woeste rivier die zich een weg baant door de eindeloos groene zee van naaldbomen, begeleid door die typische koloniale banjo muziek. Pas aan het einde van de film kwam dit ietsjes naar voren.
De nachtscene was leuk bedacht, maar kwalitatief ietsjes slapjes, en ik had ook niet precies door wat er gebeurde. Opeens had Ed een pijl in z'n buik? Van wie dan? Helaas bleek al snel dat deze scene de laatste echte scene was die voor de spanning moest zorgen... En dat is toch jammer, want in een film als Southern Comfort, die er erg op lijkt, hangt wel een constant sfeertje van het onbekende. In Deliverance ontbreekt dat eerie sfeertje. Ja, dit sfeertje komt nog eventjes terug in de laatste 5 minuten, maar daar redt je de film natuurlijk niet mee.

Achteraf is de film net iets te braafjes geweest, en is de regie er niet in geslaagd om voor een grote spanningsboog te zorgen die je de hele film aan het beeld houdt gekluisterd. De omgevingen zijn erg mooi, maar worden niet ten volle benut. Had dus meer ingezeten!

The Descendants is een film die zich vooral laat omschrijven als sociale satire. George Clooney speelt de rol van Matt King, een vader van 2 uit een familie wat een enorm landgoed bezit op Hawaii. Nadat zijn vrouw na een ongeluk in een diepe coma raakt, moet Matt zich zien te redden met alle zorgen die hij meekrijgt. Hij raakt verstrikt met zijn familie over de verkoop van het landgoed en probeert ondertussen de juiste vader te zijn voor zijn dochters. De situaties die hierbij onstaan zijn uiterst pijnlijk maar niet overdreven dramatisch: regisseur Alexander Payne weet hierbij fantastisch om de emoties in te spelen. De snelheid waarmee er wordt geschakeld naar een luchtige dialoog of scene is voortreffelijk en het vleugje zwarte humor wat er door de film zit is echt verfrissend.

Uiteraard is een belangrijk aspect in een film als deze de acteerprestaties, en daar komt The Descendants helemaal goed uit de verf. Clooney speelt een goede rol maar vooral de oudste dochter weet de rebelsheid en puberale Alex heerlijk neer te zetten.

Een ingetogen drama film met heerlijke locatieshots en ditto muziek. Even tot rust komen.

Na de introductie van een nieuwe James Bond in de persoon van George Lazenby in On Her Majesty's Secret Service, waren de critici er als de kippen bij om hem volledig af te schieten. Zelfs voordat de film klaar was, had Lazenby al de stempel minderwaardig op z'n kop. Nadat hij nog wat ruzie had met het productieteam was het te verwachten dat dit het eerste en ook laatste optreden zou zijn. Echter, voor de nieuwste Eon film 'Diamonds Are Forever' werd hij tóch gevraagd. Alhoewel ik hem zeker een goede Bond vond, is het achteraf misschien maar beter geweest dat hij er niet op in is gegaan en een andere film heeft gemaakt. Men moest op zoek naar een nieuwe secret agent, maar niemand was geïnteresseerd of dacht dat hij op kon tegen de torenhoge verwachtingen. Uiteindelijk is men last minute toch maar naar Connery gegaan, en tegen een prijs: 1.25 miljoen dollar. Dat is een zesde van het totale filmbudget, en in 1971 natuurlijk exorbitant hoog.

Zodra de intro begint kun je wel zien dat de regisseur (Guy Hamilton is terug, van de goede Bond 'Goldfinger') de terugkomst van Connery leuk wilde brengen. Beetje rare intro om het zo maar te zeggen, en het format van een willekeurige actiescene vóór de main title te stoppen wordt ook niet meer gevolgt. Het voelt allemaal een beetje te nep aan, en ik kreeg een déjà vu naar You Only Live Twice. Oja, en de vechtscenes zijn ook wel een stapje terug ten opzichte van Lazenby (ex-commando).

Helaas weet de main title de nare smaak van het rare introotje ook niet weg te spoelen. Binder zal toch niet echt tevreden zijn geweest met dit werkje, en de title song (Shirley Bassey) komt ook niet echt van de grond. Gelukkig zien we wel de bekende namen in de credits (Maibaum, Adam etc), dus hopelijk gaat het nog een fijne film worden...

Helaas krijg ik al snel het idee dat Hamilton een ander beeld heeft van 007 dan een Terrence Young of Peter Hunt. Het is allemaal weer wat banaler, komischer. Het duo Mr. Wint en Mr. Kidd vind ik maar overgeacteerde koekenbakkers (Kane & Lynch zijn hier duidelijk op gebaseerd btw!). Sommige scenes doen een beetje B-film achtig aan. Zou dat komen omdat er misschien iets te weinig budget was? Het verhaal van de film is trouwens ook niet Fleming/Maibaum's betere werk: Bond moet een zooi diamanten naar de USA smokkelen om een diamantennetwerk op te rollen, maar eenmaal in USA komt hier vrij weinig van terecht, en uiteindelijk komt Blofeld nog om de hoek kijken die de diamanten blijkbaar nodig heeft voor een enorme laser. Ik heb ze beter gezien.

Omdat OHMSS niet echt een succes was in USA (daarbuiten zeker wel), ging zich men nu dus weer richten op de Verenigde Staten. Waar OHMSS nog compleet in Europa is opgenomen, gaan we hier richting Las Vegas, maar niet voordat we ons eventjes in Amsterdam begeven, waar Bond Duits gaat zitten praten. Lekker amateuristisch... Sowieso weet ik niet of Sean Connery een goede zet is geweest van Eon. Hij komt nooit op z'n niveau van de eerste 3 films. Vooral qua facial expressions vind ik hem minder sterk. Die ontdeugende blik uit Dr. No zie ik hier vrij weinig terug. Maar ook bijvoorbeeld Felix Leiter en Blofeld zijn matig gecast. Niet alleen zijn ze weer TOTAAL anders dan hun voorgangers, ook gaat het acteren ze niet echt goed af. Vooral Burton als zeer irritante Leiter was een flinke stap terug. Daarnaast is er nog Jill St. John die voor mij in de boeken gaat als slechtste Bond girl tot dan. En om het maar gelijk af te maken: ook alle bijrolletjes zijn kut. Alleen M, Q en 007 scoren een voldoende. Waarom men een Playmate kiest als actrice (Plenty) is mij ook een grote vraag. Als ik Playmates wil zien sla ik wel de Playboy open.

Als we eindelijk in Vegas zijn beland heeft de film eigenlijk niets leuks gebracht. Zelfs de score van John Barry vind ik een zeldzame misser. De (geinige) achtervolging met de moonbuggy heeft een onpassende begeleiding, de volgende politieachtervolging heeft zelfs helemaal geen begeleiding (de originele Bond theme uit Dr. No had hier perfect gepast) en nadat ook nog eens de beklimming op het hotel zonder muziek is begin ik te twijfelen of mijn DVD speler kapot is of dat John Barry hier de film aan het boycotten is. Op de CD is alleen de track 'Tiffany Case' een aardig nummer, de rest is gewoon matig.

Uiteindelijk hebben we nog een leuke eindscene op het boorplatform dat nog enige spanning biedt, maar ik word gelijk uit m'n ritme gehaald door barslechte special effects (die laser, dat kan echt niet), lompe sterf animaties, verschrikkelijk acteerwerk van vooral de Bond girl en een Connery die alles op automatische piloot doet.

Achteraf een afsluiter die Sean Connery niet verdiend heeft. Hij heeft toch de rol van James Bond gebenchmarkt, en door af te sluiten met zo'n matige film doet hij zijn geweldige werk in Dr. No geen eer aan. Hamilton had hier meer mee moeten doen.

Bond nummer 20 alweer. Het productieteam volgt een nieuwe lijn waar ze liefst veel doorwisselen met regisseurs en daarnaast ook niet altijd kiezen voor de meest grote namen. Lee Tamahori mag Die Another Day regisseren.

Gelukkig is Brosnan wel gebleven, al wordt de beste man al wel wat oudjes.. 48 jaar tijdens de film, het kan nog net. De gunbarrel scene begint, maar gelijk probeert Tamahori al zijn stempel te drukken. Hij is helemaal veranderd, en is er echt niet beter op geworden. De openingssequence is ook niet best. Het surfen voelt niet als des Bonds en de lijn van explosies uit voorgaande films lijkt zich verder door te zetten. Letterlijk alles wat ook maar een klein beetje aangeraakt wordt explodeerd op magische wijze. Pfff.

Met goede hoop ging ik door, maar wow, de song title jongens... Wat een verschrikking. Madonna heeft hard haar best gedaan om het meest aftandse graflied als Bondsong te zingen en slaagt daar mooi in. Een gedrocht van de bovenste plank. Main title design past daar wel bij want die vind ik ook niet heel spectaculair Je geluid uitzetten tijdens de opening zal je dus niet redden. Ik begin nu echt te vrezen dat de film al bijna niet meer te redden is. Wat een totale wansmaak. Het ziet er uit als een werkstuk van een 8-jarige kind met hulp van zijn opa en WordArt.

Helaas is mijn goede hoop niet terecht. De film zelf is van exact hetzelfde niveau als wat ik tot dusver heb gezien. Het verhaal is echt bar en bar slecht. Ik heb het vermoeden dat men flink aan de crystal meth zat toen men het plotje bedacht met de gentherapie, want wow, de meeste vergezochte scifi film zou dit nog vergezocht vinden. Eigenlijk is alleen Icarus een leuk Bond element, maar wie dacht dat dat de film ging redden heeft het jammerlijk mis.

Neem daarbij nog eens dat de Bondgirl Halle Berry is, een zielloze actrice met, in mijn ogen, 0,0 sex appeal. Rosamund Pike heeft dan wel wat meer potentie. Samen met John Cleese als Q een van de weinig lichtpuntjes.

De locaties zijn, zoals verwacht, niet heel tof. Het ijspaleis vind ik maar saai en grijs ogen, en ook Cuba is eigenlijk niet uitgewerkt. Noord-Korea was wel vet maar wordt te weinig mee gedaan. Maar we zijn nog niet klaar. De onzichtbare auto is te ridicuul voor woorden, Halle Berry wordt met de dag irritanter, Icarus wordt verkracht en de makers leek het een goed idee om een seksscene tussen Bond en Pike te doen... Leeftijdsverschil van 26 jaar?! Awkward. Tot slot kan ik ook nog meedelen dat de eindscene, wie had het gedacht, kut is.

En dan nu mijn grootste ergenis: Die Another Day is na de release de Bond film die het meeste geld heeft opgehaald. Wow. Dit gun ik zelfs James Bond niet, deze film had moeten floppen want het is echt een hele slechte Bond film.

Zeer boeiende film. Echt totaal niet mijn genre, toch in 1x uitgekeken. Leuk verhaal, niet zo vergezochte scifi als normaal. Manier van filmen was ook tof. 4*

Django is de nieuwste film van Tarantino en dat is voor mij al een reden op zich om de film te zien. Dat het een western betrof was helemaal super, en ik was dan ook vooral nieuwsgierig hoe een Tarantino dit genre zou gaan invullen. Het zou vast en zeker unconvential worden!

Wat al snel opvalt is dat racisme in de film een erg grote rol speelt. Een bounty hunter die met een 'slaaf' diverse landlords afjaagt, het spreekt allemaal voor zich. Toch vind ik het als thema maar matig uitgewerkt. Het wordt nooit echt onderdeel van de film. Het komt wel terug in de motivaties en drijfveren van Django, maar verder komt het echt nooit. Zelfs Candie komt niet over als een echte racist in hart en nieren. Nee, eigenlijk zie je het enkel terug in de rol van Samuel Jackson, dit ik oprecht een Raspberry gun. Wat een vreselijke rol, wat een vreselijke cast, verschrikkelijk. Met recht de grootste misser in de film.

Waltz daarentegen is juist wederom een schot in de roos. Wat een heerlijke acteur, en wat zou ik hem toch graag vaker aan het werk zien. Een heerlijke rol. DiCaprio en Foxx volgen op zeer respectabele afstand, waar ik Foxx op zich een uitstekende Django vind, maar wel het gevoel dat hij er meer uit had kunnen halen.

De dialogen zijn van hoog niveau maar ik moet zeggen niet van Tarantino niveau. Dit heeft hij toch wel beter gedaan, het is nergens memorabel. De soundtrack blijft daarentegen wel hangen. Nooit verwacht dat Ennio en Rick Ross zou goed samen zouden gaan in een film, ik heb mij er eigenlijk nooit aan gestoord. Dat is toch wel tof.

Het enige minpuntje dat ik verder nog wil noemen is dat de film te langdradig is. Het einde kabbelt veel te lang door en hier viel het me pas op dat Django eigenlijk helemaal geen interessant karakter is. Nee, dat zijn duidelijk Waltz en DiCaprio.

Al met al een lekkere wegkijker en zeker een feestje om te mogen zien, maar had hier meer van verwacht.

Redelijke King verfilming waarin het acteerwerk de film draagt.

In Dolores Claiborne volgen we de gelijknamige huismoeder die ervan wordt verdacht haar rijke werkgeefster te hebben vermoord. Als een journaliste (de dochter van Dolores) in New York dat hoort vertrekt ze gelijk naar het verlaten stadje om haar moeder te steunen.

Het decor waar het verhaal zich in afspeelt is fantastisch. Maine heeft een beetje dat sfeertje gekregen uit Twin Peaks/Alan Wake, erg mysterieus. Helaas is er van mysterie in de film zelf weinig sprake. Ik voelde me als kijker amper betrokken en een gevoel van 'whodunit' ontbreekt volkomen. Voor spanning hoef je deze verfilming dus niet aan te zetten.

De film begint namelijk nogal langdradig. Dolores voelt aan als een ontzettend kutwijf, en al snel ergerde ik me groen en geel aan de film. En als ik me ergens aan erger, wordt dat erger en erger en vind ik al snel de hele film kut. Echter, de film weet het karakter van Dolores goed te brengen. Door middel van flashbacks (een van de sterkere punten uit de film) komen we achter de ware aard van Dolores en zowaar ontstond er wat sympathie. Probleem is alleen dat deze sympathie op wel erg goedkope wijze wordt verkregen. Want alle karakters zijn ontzettend stereotype aangezet. De bazin van Dolores is een enorm kreng (6 knijpertjes in plaats van 5 knijpertjes), de man van Dolores is des duivels die wel erg overdreven kwaadaardig is en zelfs de politie officier is een lul eerste klas. Ja als je dan geen medelijden meer krijgt met het arme vrouwtje zou het wel heel raar zijn. Het maakt de film echter niet veel geloofwaardiger.

En zo kabbelt de film een beetje door. Hackford doet geen enkele moeite om er wat spanning in aan te brengen en zet de kijker nimmer op het verkeerde spoor. Dit resulteert in een kijkbeleving waar het me helemaal niets kon schelen wie het gedaan had. Toch blijf je kijken, want zowel Jennifer Leigh als Kathy Bates zetten hun rollen fantastisch neer, en dit red de film toch wel. Uiteindelijk is dit niet het allerbeste verhaal wat King ooit heeft geschreven, en helaas kan de regisseur hier weinig verandering aan brengen. Het acteerwerk is van hoogstaand niveau maar de film zelf komt rustig tot zijn einde.

De eerste echte Bond film. Dr. No is een heerlijk begin van een fantastische serie, alhoewel er van een serie in 1962 natuurlijk nog geen sprake was. Laag budget en onbekende cast, maar Terence Young heeft het zo weten te maken dat je het gewoon niet door hebt. Vrijwel geen special effects is daar een goed voorbeeld van. De casting van Connery is uiteindelijk ook een schot in de roos gebleken. Het vertolkt de rol van 007 uitstekend, en is precies die charmeur die in de boeken wordt omschreven. Neem daarbij nog het (achteraf bijna legandarische) duo Broccoli en Saltzman, en je hebt toch nog de ingrediënten om met een laag budget een film te maken waarmee je dik kunt cashen. En dat is met Dr. No ook gebeurt. Een geheim agent wordt vermoord in Jamaica en Bond mag uitzoeken wie er achter zit.

Het omvat een redelijk spannend plot waarin intriges en mystiek voorop staan, in mijn ogen dé dingen die de 007 films (en novels) onderscheiden van al die andere actiefilms die het dus vooral moeten hebben van actie. Echter is 007 dan ook weer geen Baantjer en zitten er nog redelijk toffe actiescenes en ontploffingen in.

Daarnaast zijn ook de decors echt waanzinnig. Vooral het eiland is erg tof gemaakt, met een heuse kernreactor, het geniale loopje van John Barry en de mooie vrouwen in de persoon van Andress (die voor geen meter kan acteren, lachwekkend haast) en je hebt een film waarvan je bijna zeker weet dat er een vervolg op zal komen, Fleming heeft de boeken toch al klaar liggen.

Gisteren na Drive gegaan, en ondanks dat ik een klein beetje wist waar de film over ging, ben ik bewust alle trailers, recensies en zelfs compleet MovieMeter uit de weg gegaan. Alleen dat bizarre nieuws van die Amerikaanse die de makers aanklaagde vanwege de trailer is mij wel ter oren gekomen haha.

Dus vol spanning ging ik zitten, en ik ben compleet verrast. Vanaf minuut 1 zat ik echt in de film, en de opening + credits zijn echt fenomenaal, heerlijke muziek, zwijgzame, naamloze Gosling en een nachtelijk Los Angeles. Heerlijk, zulke intro’s, een visueel audiovisueel spektakel. Stiekem hoop ik dat de beste film van 2011 aan het kijken ben, het is allemaal zo gestileerd. Bepaalde verwachtingen werden zeer zeker nagekomen, andere helaas niet. Zo heeft Gosling mij echt positief verrast. Zonder veel mimiek en woorden toch een zekere emotie creëren, het levert fantastisch acteerwerk op. Ook Mulligan scoort hier een dikke voldoende. Alleen wat Perlman hier doet is mijn een groot vraagteken. Perlman is toch een matig acteur, en om hem dan als maffioso baas te laat rondlopen werkt meer op de lachspieren dan goed is. Dat Cranston 1 van de betere acteurs is zagen we natuurlijk al in Breaking Bad.

Helaas worden de verwachting qua stijl niet helemaal waargemaakt. Ik had echt gehoopt op een schitterende arthouse film, maar in mijn mening gaat de film daar niet echt de diepte in en wordt de lijn van mainstream soms overschreden. Al ligt dat eerder weer aan het simplistische verhaal dan aan de stijl, want ik zie toch weer wat sterke punten uit de intro terug in de film. Want het moge ook duidelijk zijn dat Refn zijn publiek wel wat serieuzer neemt dan een willekeurige Scott of Cameron, en daar ben ik wel dankbaar om. Stiltes kunnen o zo mooi zijn, maar o zo weinigen lijken dit zich te realiseren. Refn voert dit in deze film tot in de perfectie uit. En wie had gedacht dat dat geen spanning op kon leveren zit er flink naast, aangezien mijn hartslag op bepaalde moment 2x zo hoog lag als een willekeurige Transformers film (ok, slecht voorbeeld ). Heerlijk verlangen naar wat er gaat gebeuren, dat is wat ik in een film wil zien.

Dingen als ‘culthit’, ‘classic’ of ‘Taxi Driver of the 21st century’ ga ik nog niet noemen, want daarvoor was de film op sommige vlakken nog te oppervlakkig. Ook was het eind misschien niet de kers waarop ik had gehoopt.

Desondanks (misschien klonk ik een beetje negatief in dit stukje) is het een heerlijke film die iedereen eens moet gaan zien!

The Hangover wat natuurlijk een hele geslaagde komedie, en mn vrienden en ik waren het er snel over eens dat vooral Zack Galifianakis de show stal, met zijn hilarische onwetendheid en absurde humor. Blijkbaar was dit een algemeen bekend feit, want Philips heeft in zijn nieuwe komedie diezelfde Zack nu als bouwsteen gebruikt voor Due Date. Oftewel, Zack staat nu echt in het middelpunt met zijn rol als Ethan. Aan de ene kant vind ik dat erg prettig, omdat ik Zack zeker een geniaal grappige vent vind, maar aan de andere kant vind ik dat het wel erg gedurfd is om al je pijlen op 1 lachfactor in te zetten. Spreid je kansen, had toch wel een goede speltip kunnen zijn in dit geval. Want laten we eerlijk zijn, Downey Jr en Ferrel dienen nu puur als ondersteuning voor de grappen van Zack. Dat leidt ertoe dat de film gaat en staat met de absurditeit van Ethan, en dat kan de film maken of kraken. The Hangover had gewoon 4 geniale gasten, Due Date maar 1. Dat maakt The Hangover gelukkig niet 4x beter dan Due Date, maar doet me wel beseffen dat deze film helemaal niet zo geweldig is.

Nee, er blijft helaas een redelijk matige film over die niet helemaal uit de verf komt. Sure, ik heb een paar keer gelachen om de droge opmerkingen van Ethan, maar daar is het wel bij gebleven.

Enig puntje wat ik nog wil melden is de hele goede muziek die er nog inzit, zoals Old Man van Neil Young, en het concertje van Floyd .

Helaas komt de film zelf niet verder dan een 5je.