Opinions

The Eagle is een verfilming van een gelijknaming jeugdboek uit 1954. Op zich kan ik Romeinen altijd wel waarderen, en al helemaal als er geen dikke Galliërs aan te pas komen.

The Eagle verteld dan ook het verhaal van het legendarisch 9e Legious van Rome, wat toendertijd ergens in Noord-Engeland compleet van de aardkloot verdween. Mysterie alom dus! Voor mij al voldoende ingrediënten om gewoon lekker oppervlakkig een film te kijken.

Gelukkig wort dat al vrij snel gebracht. Een paar toffe gevechten tussen Romeinen en Engelse barbaren brengen de sfeer al gelijk op niveau en het camerawerk is van best goed niveau. Al snel wordt duidelijk dat een Romeinse commandant die zijn familienaam wil zuiveren door het lot van de verdwenen legionaires van het 9e Legion te vinden in Noord-Engeland.

Het is erg tof om te zien hoe Tatum zijn tocht voortzet door de Engelse landschappen. Gelukkig wordt er tijd genoeg genomen om de mooie vergezichten in beeld te brengen en dit levert dan ook de nodige eyecandy op. Er heerst een zeker mysterieus sfeertje en dat maakt de film lekker kijkbaar.

Helaas besluiten de makers om er opeens een lekker onrealistisch sausje overheen te gooien. In plaats van een barbarenstam tegen te komen verschijnen er opeens wat lieden die rechtstreeks uit de set van Apocalypto zijn gelopen. Ook het einde voelt een beetje cliché en dat was eigenlijk helemaal niet nodig geweest.

Wat valt over deze film te zeggen?

Ik ben zelf voor de complete serie gegaan, schitterend verdeeld in 10 hoofdstukken met elk hun eigen thema en charme. Er steekt er geen 1 boven uit en er is er geen 1 ondermaats. Schitterende beelden verzameld in haarscherpe kwaliteit, ik denk zelfs dat de niet-uitgesproken natuurliefhebbers hier van moeten smullen. Patrick Stewart heeft een schitterende stem waar ik nog vele zondagochtenden naar zou kunnen luisteren. Eerst was ik ietwat teleurgesteld dat het Attenborough niet was, maar ik was dat

na een kwartiertje al vergeten. De schitterende muziek van het BBC Orchestra maakt het compleet af.

Het moralistische toontje had voor mij niet zo heel erg gehoeven. Alsof de makers je schuldig wilde laten voelen voor het kijken van zulk schoons, en dat had toch niet de bedoeling kunnen zijn? Sowieso ben ik er niet helemaal uit of de complete mensheid 100% verantwoordelijk is voor klimaatverandering op zulke schaal, maar dat is meer een discussie voor An Incovenient Truth vrees ik.

Vooralsnog moet je hier maar vooral genieten van de fabuleuze beelden en verbluffende vergezichten die ons planeet te bieden hebben.

Oh mijn god. Wat een documentaire is dit, het is gewoon misselmakend.

Ik ben blij dat ik deze docu na het avondeten heb gekeken, anders zou ik eerlijk waar geen karbonaadje meer door mn strot krijgen.

En toch zou ik het eten van vlees niet uit mijn leven sluiten, het is gewoon heerlijk . Ik troost me met de gedachte dat dit geen standaard gevallen zijn. Ten minste, anno 2009 niet meer. Toch was dit ooit de normaalste zaak van de wereld... Blehg.

Weinig interessants. Dit soort droge humor zien we de laatste jaren steeds vaker langskomen, en echt onder de banken krijgt het mij ook niet meer. Daarnaast is het script ongeloofwaardig en is het lastig om je in de hoofdpersoon te kunnen verplaatsen. De logica achter haar beweegredenen ontgaan mij volledig, waardoor ik nooit echt in de flow van de film komt te zitten. Je eigen reputatie bewust slechter maken, ik snap het allemaal niet. En als het verhaal wegvalt moet de film het nog hebben van wat leuke highschool grappen, maar helaas, ook op dat gebied zijn er betere films voorhande. De bizarre familie (Tucci ) toverde een zeldzame glimlach op m’n gezicht. De rest van de tijd zat ik mij vooral te ergeren aan het gristen kliekje dat totaal niet grappig was, net als eigen de rest van de weinig memorabele film. Stone zelf speelt haar rol meer dan aardig, maar ik vrees dat de film inmiddels niet meer is te redden. Zelfs niet door sidekicks Bynes en Michalka.

The Edge is een lekker spannende natuurfilm waarin we voor de zoveelste keer man vs nature zien. Het zorgt voor genoeg zweterige handpalmpjes om de film onderhoudend te houden, dus dat zit wel goed.

Al snel in de film zijn we bij een divers drietal die in de wildernis moet zien te overleven. Vooral de spanning tussen Charles en Bob komt zeer overtuigend over, en je merkt gewoon dat er zwaar weer heerst tussen die 2 gasten. Hopkins en vooral Baldwin vond ik dus sterk acteren, ook al doen ze geen gekke dingen. De 3e acteur uit het drietal is meer een excuusneger, en paste ook totaal niet in de film.

Ook de beer speelde een prima rol, en kwam op vele momenten overtuigend over. Goed gecast dus!

De officiele muziek van de film is lekker orkestraal, alleen worden bepaalde akkoorden wel erg veel herhaald waardoor het effect een beetje wegebt.

De omgevingshots zijn mooi om te zien, en geven zeker wat meerwaarde aan de film. Alaska is dan ook echt een mooie staat, met heerlijke vergezichten over besneeuwde bergtoppen. Je zou er bijna zelf heen willen gaan. Op een gegeven moment was ik even bang dat de beer een te grote rol ging spelen, en dat dit gevecht een beetje te langdradig was, maar na een leuk gevecht (goed in beeld gebracht zeg!) schakelde de film over na de persoonlijke tweestrijd tussen Charles en Bob.

Uiteindelijk vind ik het einde een beetje lame, maar het kan er mee door.

Ook de tergende fade in-fade outs neem ik maar voor lief, het is ten slotte een film uit 1997 dus dan mag het nog .

Als je van het genre houdt zeker een aanrader!

Wow. wat is dit toch een gedrocht van een film. Hollywoodtroep van de bovenste plank! Het realistische tintje pakt compleet verkeerd uit (ze proberen het als een docu te brengen, maar de cameraman speelt geen rol...), het verhaal slaat echt compleet nergens op, het geheel is zo voorspelbaar als wat, de Mexicaanse kartels zijn zo voorspelbaar als wat en het sentimentele sausje kwam bijna mijn neus uit. Zelden zulk prut gezien! Ik wilde 1 ster geven maar toen ik het einde zag en hoe het schietgevecht had uitgepakt moest ik haast lachen van ongeloofwaardigheid. Ik kan hier echt niks meer van maken.

Toegegeven, Eternal Sunshine of the Spotless Mind is een hele mooie film. Alleen kan de film het niveau niet verdelen en volhouden over de volle lengte van de film.

Grootste probleem zit mij in de intro. De eerste 18 minuten zijn natuurlijk achteraf interessant aangezien je dan weet wat de aanleiding hiervan is, maar het kijken ervan was saai. Winslet kwam over als een psychisch irritant snob, en Carrey als een verlegen onspraakzame malloot. Wat volgt is een stuk film wat meer als dienst doet als filler dan werkelijk interessante cinema. Het was moeilijk te volgen en oninteressant.

Voor mij begon de film pas echt interessant te worden op het moment dat Joel beseft dat hij de mooie herinneringen van en met Clementine helemaal niet kwijt wilde.. Toen begon de film echt goed te worden! Het is origineel, mooi en zelfs ontroerend. Doordat zowel Carrey als Winslet fantastisch acteren in de film (vooral Winslet, geweldige performance zeg), komt alles zeer overtuigend. Ik zie ook een zekere chemie tussen de hoofdpersonages, iets wat nooit zo vanzelfsprekend is in films.

De tweede helft van de film zou echt een 4.5 scoren, zo mooi.. Vooral het moment bij de parade, met de quote van Alexander.. Brokje in m'n keel.

Al met al is het dus jammer dat de film zo ontiegelijk moeizaam op gang komt. En dat verpest toch wel een heel goed cijfer voor mij. Daarom blijft het vooralsnog op een 3.5 steken.

Wat een grappige film. Die scene met kleine Heinrich (what's in a name) kon net door de beugel, en was echt geniaal. Ook dat gedoe met de pope was gedurfd. Leuk film.

Hele interessante documentaire over het fenomeen street art, met een zeer duidelijke boodschap, die pas aan het einde echt duidelijk wordt.

We volgens als kijken een insane Fransman die door een haast mentale afwijking alles moet filmen wat beweegt. Door toeval en lot gaat hij maar zijn neef filmen, die zijn vrije tijd verdoet met streetart, een gecamoufleerd woord voor vandalisme. Want dat is in principe hoe je deze 'artiesten' kunnen worden genoemd, kunst is niet het juiste woord. Echter, deze neef, 'Invader' genaamd, leidt onze Fransman Thierry naar de kusten van Amerika en de capitals van Europa. In een poging zijn mentale onrust te bedaren, wil Thierry vervolgens Banksy strikken om achter de lens plaats te nemen. Banksy is al iemand die het vandalisme is ontstegen, en voor velen wel de stempel artiest mag dragen.

Langzaamaan wordt duidelijk dat Thierry compleet obsessief is van Banksy. Thierry besluit zelfs om de nieuwe Banksy te worden...

Waar Thierry het geld vandaan heeft is onduidelijk, maar met een enorm budget verzameld Thierry een team om zich heen. Zijn grote doel: winst maken met een expositie. In een zeer onpersoonlijke oncreatieve manier poept het team het ene na het andere schilderij uit. Volgens Banksy zelf gewoon onoriginele ideeën. Echter, Thierry weet het zo te brengen dat het publiek wordt aangetrokken. Thierry creëert zijn eigen hype. Vanaf nu is het mij allang onduidelijk wat waarheid is en wat leugen, maar het wordt steeds interessanter.

Thierry begint zichzelf zelfs met Warhol te vergelijken! Langzaamaan wordt duidelijk dat deze Fransman niets meer met streetart te maken heeft. Alle kernwaardes die centraal staan in deze underground cultuur worden smakeloos overboord gegooid door Thierry. Commercie, massaproductie, winst en oncreativiteit zijn scheldwoorden voor mannen als Shepard en Invader, maar blijkt de rode draad voor Thierry. En het publiek accepteert het als makke lammetjes.

Het moge duidelijk zijn, Banksy wil met deze film Thierry en allerlei gelijkende artiesten (ongeacht het feit of Thierry uberhaupt wel bestaat) met de grond gelijk maken. De musea van tegenwoordig hangen niet meer vol met echte kunst vanuit het hart, maar met werken die door de commercie zijn verpest.

It's all about branding and creating a hype!

Erg interessant dus om te kijken, aangezien het hele project van Thierry een wending neemt die niemand had kunnen aan zien komen. De alias (Mr. Brainwash) van Thierry had niet beter kunnen worden gekozen, en is typerend voor het idee wat Banksy heeft over hedendaagse kunst. Deze naamkeuze is voor mij dan ook het bewijs dat Thierry helemaal niet bestaat. Mr. Brainwash is een alias van Banksy, puur gebruikt om de elite naar beneden te halen.

Zaterdagavond maar eens bekeken.

Het is inderdaad, zoals al vele malen gezegd, een no-nonsense all out actie film. De cast is erg leuk om te zien, een beetje nieuw gemixt met oud. De rolletjes van Willis en Schwarzenegger zijn nietstoevoegend, maar wel erg grappig! Verbaasde me nog hoeveel screen time Statham kreeg, vind het altijd wel een toffe acteur in zijn actiefilms. Doet het hier ook zeker niet slecht!
Het verhaal is inderdaad barslecht, dat dat boeit echt helemaal niemand, zo lang de actie maar strak is.
Alhoewel die zeker niet slecht is, vond ik sommige matige CGI effecten wel storend. De actie is dus wel erg strak, maar niet memorabel. Alleen Terry Crews met z'n AA12 shotgun was echt actie zoals ik het in een film als dit verwacht.

Wat ik ook overbodig vond, was het liefdesplotje van Stallone met de dochter van de generaal. Het feit dat Stallone makkelijk de opa had kunnen zijn van deze griet, moet toch wel genoeg zeggen over hoe fout dit wel niet was. Plus, ik hou niet van hele slechte subverhaaltjes in dikke actiefilms die zichzelf niet serieus nemen.

De dialogen zaten voor grapjes, niet hoogstaand, maar het lukte wel om een glimlach op m'n gezicht te toveren. En na dit weekend weet ik het zeker: Stone Cold Steve Austin is een held eerste klas!