Opinions

Om een titel als Warrior kun je niet heen: dit is zowaar weer een vechtfilm. Zodra de film echter begint met 'The National' (en niet iets uit het rijtje Survivor ) krijg je al een beetje een vermoeden dat de film toch ook een beetje de diepte in wilt gaan op drama gebied. Nu is The National natuurlijk al een beetje een pretentieus bandje met hun gepingel, en het bleek zowaar een voorbode voor de film...

Zoals gezegd zien we dus langzaam hoe het verhaal zich uitvouwt over een gezin met 2 broers die hun eigen weg gaan en een vader die hiertussen in een zwart gat valt en eigenlijk geen kant kan kiezen. Uiteindelijk wordt deze vete dus uitgespeeld in een MMA vechttoernooi genaamd Sparta. Een toernooi in de stad van het geluk moeten 16 man met elkaar gaan uitvechten wie er de stoerste badass is van de planeet. De manier waarop de 2 Conlon broeders het toernooi binnenrollen is echter nogal een beetje ongeloofwaardig. De oudste broer Brendan gaat 3 weekjes trainen nadat hij er 2 jaar uit heeft gelegen en krijgt zowaar nog een kans van Frank Campana om dit 5 miljoen dollar toernooi te mogen bijwonen ook. De motivatie van Campana ontgaat mij echter compleet aangezien men hier totaal geen aandacht aan besteed. Ik vermoed omdat men zo snel mogelijk wil starten met het vechten zelf. Helaas is het verhaal van de benjamin van de familie Tommy niet veel geloofwaardiger. Een deserteur die gewoon in de publiciteit kan komen en een toernooitje kan komen knokken zonder dat 1 iemand hem kent (tot de commentatoren en organisatie aan toe...!). Aangezien de film een kleine tweeënhalfuur duurt stopt O'Connor er genoeg drama in. Helaas komt dat totaal niet uit de verf. De scene op het strand van AC aan de vooravond van het toernooi is redelijk slapjes geacteerd, waar ik Hardy als stoere jongen nogal makkelijk vind gespeeld door een beetje moeilijk te kijken en kaakjes op elkaar te zetten. Het is al voorgedaan door mannen als Seagal en Stallone, en hun prijzenkast staat nou niet bepaald bomvol Oscars en Emmy's. Brendan is juist weer het tegenovergestelde, die zijn rol vele malen overtuigender kan brengen maar als vechtersbaasje totaal geen indruk maakt. Het zal helaas altijd kiezen of delen zijn aangezien ik geen 1 man ken die zo'n rol goed neer zou kunnen zetten. De aanvulling van de cast is dan toch sterker, met Nick Nolte als zeer sterk spelende vader van het zootje.

Dit is ook een beetje het moment in de film waarop de clichés al tegen mijn irritatieniveau zitten. De schoolkiddo's die er kapot van zijn dat hun leraar niet meer les mag geven was lachwekkend, en een stukje patriottisme mag ook niet ontbreken in de vorm van wat militairen die oorlogsheld Tommy even komen aanmoedigen. Rocky all over again. Het sterkste punt zit hem in de gevechten zelf. Ok, het is een beetje geloofwaardig dat een middleweight champion in 30 seconden geen leraar kan chocken en het gevecht tussen Mad Dog en Tommy heeft een heerlijke tension building maar een verschrikkelijke anti-climax is dramatisch, maar toch wordt de film zowaar spannend. Het gevecht tussen Brendan en Koba is heerlijk in beeld gebracht en een echte knokaflevering.

We hadden het al over clichés, en dan mag het einde natuurlijk niet ontbreken. Als ik zeg dat er 2 broers met een dik achtergrondverhaal meedoen aan een toernooi en hun vader komt kijken die de nacht daarvoor weer in zijn oude zondes is hervallen, hoef ik eigenlijk niet te zeggen wat de finale is. Ja, uiteraard is het spannend, maar de grote vraag is of dat aan de film ligt of aan het element MMA fighting zelf. Ikzelf neig naar het laatste. Geef 2 sporters een emotionele rugtas en laat ze met elkaar knokken, en iedere kijker leeft mee. Dit betekent echter niet dat het een goede film is. Want het drama gedeelte is echt gewoon dramatisch uitgewerkt. Het verhaal in Tekken 3 vond ik al beter en op een gegeven moment had ik meer het idee dat ik naar een Amerikaanse Nike reclame zat te kijken met al die juichende scholieren en dat muziekje er onder. De film wil gewoon teveel hooi op de vork nemen door beide mannen onwijs goed uit te willen werken, het verhaal samen te willen laten komen en daarnaast ook nog eens een spannende sportfilm willen afwerken. Het resultaat is helaas dat de film daarom in geen enkel aspect ergens uitblinkt. Een GTST heeft meer emoties en als ik sport wil kijken kan ik beter MMA aanzetten dan Warrior. Van de drama blijft dus weinig over, waardoor deze film net zo goed Rocky 6 (of was het dan 7?) kunnen heten...

6400 kilometer. Ga er maar eens aan staan. The Way Back verteld het verhaal van meerdere gevangenen waarbij het verlangen zo groot was dat men het risico aannam om vanuit Siberië 6400 kilometer richting India te lopen. Aan het waarheidsgehalte wordt hevig getwijfeld maar laten wij daar ons niet mee bezig houden.
We volgen de Pool Janusz die in een uitzichtsloze situatie terecht komt. Ten onrechte 20 jaar in een Siberische gulag die niet onder doet aan een nazi werkkamp, besluit hij met een bont gezelschap te ontsnappen.

Wat opvalt is dat Weir bijna on-Hollywoods van het drama gedeelte afblijft. Er wordt absoluut niet op de emotie ingespeeld, bijvoorbeeld het verblijf in het kamp is zeer kort en wordt vrijwel niet uitgediept. Verwacht hier dus geen stukje Colditz. In dit opzicht doet de titel The Way Back zijn naam erg eer aan. Weir lijkt meer het verhaal van de bizarre voettocht te willen vertellen dan al het drama er omheen. Iets wat dit erg goed liet zien was de dood van de reisgenoten. In plaats van een close-up van een rouwende Janusz zien we de groep weer verder gaan., show must go on.. Er wordt dus weinig ruimte gemaakt voor drama en tragiek.

En toch moet je van steen zijn als deze film geen indruk op je maakt. Weir laat het echter op zo'n manier zien waardoor het niet door je strot wordt geduwd, maar je precies weet wat hij wil bereiken. En dat is toch een mooie prestatie. Dit is ook zeer zeker te danken aan de sterke cast (vooral Harris en Farell zijn overtuigend) waarbij het accent nooit storend wordt, de prachtige muziek en uiteraard de geweldige geografische shots van de landschappen.

De film kan daarom echter nog wel eens overkomen als een film die meer een wandeltocht wil laten zien dan een overlevingstocht, en de disclaimer hoeveel man het gaan overleven draagt ook al niet veel bij aan de spanning. Toch kan ik tot de conclusie komen dat The Way Back helemaal niet overgeromantiseerd hoeft te zijn om een goede indruk achter te laten, want dat is met deze invulling meer dan gelukt.

What Would Jesus Buy is een 'grappige' docu die het kijker wil overtuigen om te ‘consuminderen’. Oftewel oproepen om je kroost niet zo enorm te verwennen tijdens de kerst. Het cynische aan de docu is dat het deze American way of life wil tegenspreken, maar dat op een nog Amerikaanse manier probeert te bewerkstellen, in de persoon van Reverend Billy. Billy is een soort linkse versie van onze Geert Wilders, alleen nog iets meer krankjorum en gekker. En dat is eigenlijk een beetje het grote probleem: Billy neemt zichzelf niet zo serieus. Dus verwacht absoluut geen docu waarin de makers proberen te vertellen dat kerstmis niet om materiële zaken draait maar om liefde etc.. Nee, het enige wat we te zien krijg is een geblondeerde kermisattractie die totaal niet de diepte in wilt gaan. Ik heb ook sterk het vermoeden dat het publiek wat op de ‘Church of Stop Shopping’ afkomt voornamelijk komt om de lachspieren te trainen, en niet om een lesje normen en waarden te krijgen. En dan blijkt deze documentaire opeens ontzettend oninteressant. Vooral omdat het totaal niet grappig is en totaal geen moeite doet om de motivaties van Billy en zijn apostelen te ontrafelen. Wat overblijft is een filmpje die de titel ‘documentaire’ niet verdient.

Heerlijke avontuurlijke film die zich afspeelt tijdens WOII.

Het verhaal en het script zijn simultaan geschreven door Alistair McLean is slechts 6 weken, en voordat je dat gaat kijken is dat wel essentieel om je te realiseren. McLean is een romanschrijver met een voorliefde voor WOII (Guns of Navarone is een ander voorbeeld dat redelijke geslaagd was in mijn ogen op zowel papier als het witte doek), maar hij was allesbehalve een historicus. Dat betekend ten eerste dat het compleet fictief is, maar ook dat het nogal ongeloofwaardig is. Maakt dat uit? Nee niet echt. Oftewel, de Duitse soldaten hebben 4 verschillende kleuren broeken, en uiteraard praat iedereen gewoon Engels. En om eerlijk te zijn, ik heb me er geen moment aan gestoord.

Deze film moet het echt hebben van die typische thriller effecten die McLean in veel van zijn boeken stopt. Ik vind het zelf nogal vergelijkbaar met de boeken van Fleming (JB, dat hoef ik niet te zeggen hopelijk), met als uitzondering dat dit allemaal veel stoerder is. Geen gezeur met romantische subplotjes dus. Er wordt hier alleen geknald met extreem veel explosieven, en dat zul je weten ook. Al dit leidt niet tot een mannen film, maar juist echt tot een jongens film. Infiltreren in een onneembaar Duits slot, en je vervolgens wegbanen in een zee vol geweld en enorme vuurballen. Wie wil dat nou niet? Ik voelde me echt weer een ventje van 14 toen ik de film keek. Die extra plottwistjes maken het allemaal toch wat leuker, al heb ik wel het idee dat het gedoe met de verrader(s) nogal ondergeschikt is aan het daadwerkelijke doel van de film, en dat is knallen knallen knallen. Enig minpunt is de zeer lange speelduur. Onnodig om 2.5 uur te kijken naar een spektakelstuk, dat moet ook in minimaal 2 uur kunnen vind ik.

Burton speelt zijn rol echt geweldig, als de alwetende soldaat die altijd de juiste dingen doet. Slim en sluw. Eastwood daarna doet ook waar hij goed in is, en dat is gewoon spelen volgens zijn principe 'eerst schieten, dan vragen'. De muziek maakt het geheel compleet af, want ik vind het erg goed gecomponeerd. Zeer spanningsverhogend, en de afsluiting van de film komt zo zeer goed tot z'n recht!

Al met al is Where Eagles Dare 1 van mijn, zoniet dé, favoriete oorlogsfilm (Band of Brothers volgens MM traditie niet meegerekend) die ik heb gezien! Geweldig!

Hele interessante film over de fantasie van een kereltje waarin je je best makkelijk kan herkennen.

Ik in ieder geval wel. Veel fantasie, dagenlang op je kamer spelen, buiten spelen.. En natuurlijk een oudere zus. Op een gegeven moment komt de dag dat je zus met haar vriendinnen gaat spelen en jij blijft alleen achter. Je voelt je opeens wat eenzamer. Vervolgens uit je je frustaties naar je moeder toe, tot een punt waar jij echt zelf gelooft dat jouw onrecht is toegedaan (als je later terugdenkt blijkt maar eens hoe fout je het had: net als Max in deze film uiteraard). Vervolgens dan keihard wegrennen. Enige verschil was dat ik na een kwartiertje altijd wel met de staart tussen de benen terug kwam (iets wat nog leuk is verwerkt in het pakje van Max).

Jonze grijpt zo'n situatie juist aan om een hele nieuwe fantasiewereld te creeëren. Op het eerste gezicht lijkt alles vlot te lopen. Maar Max leert wat belangrijke lessen. Je kunt nooit iedereen te vriend houden. Er zijn altijd wel essentiële verschillen tussen mensen. Maar belangrijker, er zijn ook grote overeenkomsten (de pile waarin ze slapen). Sterker nog, de karakters uit de fictieve wereld vormen allemaal een deel van Max. Zo is Max ook zeker een stier, stilletjes op de achtergrond (terwijl z'n zus alle aandacht krijgt). Maar uiteraard is Max ook de brutale leeuw, lekker tegen de schenen schoppen en doen wat je wilt. En ook is vooral de geit te herkennen: niet worden begrepen door de omgeving (m.n. zijn moeder). Zo is geen enkele persoon te beschrijven in een handvol karaktereigenschappen. Dat lijkt een beetje de belangrijkste les te zijn. Probeer niet aan je voorbeelden te voldoen, want dit zal nooit lukken. Max wilde de perfecte koning worden, alleen bleek dit gewoon onmogelijk. Uit de geschiedenis bleek dat eigenlijk geen van de beesten een perfecte koning was (allemaal opgegeten ).

Uiteindelijk is het dus doel hoe je eigenlijk je eigen karaktereigenschappen (in de vorm van de beestjes) een eigen plek geeft en ook zeker luistert ernaar.

Visueel vond ik het erg prettig om naar te kijken. Vooral de scenes waar Max door de natuur rent, brede glimlach en de zonnestralen schijnen de camera in. Op de achtergrond zie je z'n grote vrienden precies hetzelfde doen. Ideaal.

Echter, het allersterkste van de film vind ik echt de muziek. De lekkere folk/indie past echt perfect bij de sfeer. Ik zou bijna zeggen dat de muziek op sommige momenten belangrijker is dan de film. Stiekem komt dit ook omdat er niet altijd teveel gebeurd in de fantasy world, maar ook vooral omdat de Scandinavisch-achtige folk het gevoel van de film perfect weergeeft.

Vooralsnog een 3.5, misschien na herziening een stijging.

Daar lijkt het wel op Ciai, goede woordspeling .

Erg interessant, die GM EV is mij totaal langsgegaan, maar het lijkt echt op de ultieme auto anno 1998! Niet te geloven dat het zo verlopen is.

Na het lezen van dit geweldige boek wegens grote interesse in de Wall Street wereld was alleen al de aankondiging van deze film een feestje waard. En dan nu heb ik hem eindelijk kunnen kijken.

Het meest interessante aan Belfort’s boek is dat het autobiografisch is en zelf geschreven. Het is belangrijk om te realiseren dat Belfort maar 1 doel heeft met zijn boek, en dat is geld verdienen aan ons. Het mooie aan het boek is dat je nooit zeker wist wat waar was in het boek en wat niet. Daarom is de belangrijkste keuze voor de verfilming geweest dat Belfort (DiCaprio) zelf als narrator van het verhaal optreedt. Dat werkt fantastisch.

De sfeer, de opbouw, de dialogen (die echt veel overeenkomen met het boek) en de personages zijn werkelijk fantastisch. Er zijn maar weinig films die het kunnen rechtvaardigen om 3 uur van de kijker te vragen, maar The Wolf of Wall Street lukt het makkelijk. Sterker nog, dit is een film waarvan ik graag nog eens een avondje inplan om hem lekker op de bank te kijken, heb daar nu al zin in.

DiCaprio zet de rol van Belfort erg goed neer, als een verslaafde die wel alles onder controle lijkt te hebben, totdat de downfall aanbreekt. De muziek is ook een goede keuze vind ik, met songs die met de tijdspanne overeenkomen.

Ik geef niet vaak 5 sterren maar hier is het wel op z’n plaats. De film is niet eens uniek, perfect of ontgoochelend, maar gewoon zoals een film moet zijn.

Gaap. Een slaapverwekkende 'horror' film die totaal niet blijft hangen.
De settings zijn aardig, een soort pre-industriale Britse midlands, met paar mooie sfeerbeelden. Wat gelijk opvalt is het overduidelijke gebruik van sterke filters en de enorme hoeveelheid nabewerking tot een level waar het gewoon storend wordt. En dan is er nog geen wolf in beeld geweest.
De cast is op papier erg sterk.Hopkins doet het leuk als de norre vader, maar je prikt er zo doorheen. Op het moment dat je de beste man ziet weet je eigenlijk al een beetje hoe de film gaat verlopen, en dat is jammer. de scene met mr. en mrs. Talbot stuurt je al helemaal in de goede richting. Maarja, de film zal dan ook niet geroemd worden om de sluwe plottwists. Del Toro vind ik echt zeer geschikt voor de rol van Lawrence Talbot, met zijn geweldige gezichts expressies en z’n lelijke kop. Daarnaast nog de schitterende Emily Blunt, wat een schoonheidje. Dat irritante liefdesplotje met Gwen en Lawrence was weer tenenkrommend slecht. Je echtgenoot is 3 weken geleden verslonden en nu zit je met z’n broer, je eigen zwager, te rotzooien.. Alsjeblieft zeg...
De scenes in het zigeunerkamp en vooral het laatste gevecht in het brandende huis zien er leuk uit, maar verder zal deze film totaal niet blijven hangen. En dat komt vooral door het onoriginele plot. Zodra er weerwolven in het spel komen weet je als kijker dat het weer op ee dilemma uitloopt, ‘mens of wolf’. En daar zit niemand meer op te wachten.

De 2 voorgaande Bondfilms, GoldenEye en Tomorrow Never Dies, hebben bewezen dat 007 wel klaar is voor de 21e eeuw. Elke release is een echte knaller, beide films halen meer dan 300 miljoen dollar op. Toch zijn zowel de critici als de fans niet helemaal tevreden over de invulling, maar met zulke bedragen lijkt de productiemaatschappij zich niet heel druk te maken. Sterker nog, waarom risico nemen door alles om te gooien? Liever gewoon met dezelfde voet verder.

Na het zien van The World is Not Enough kan ik dan ook concluderen dat de 3 Brosnans films erg veel gelijkenissen hebben. Of dat een enorm nadeel is, is weer een ander verhaal, aangezien ik ze best vermakelijk vind.

The World is Not Enough knalt met een extreem lange openingsscene als begin. Met maar liefst 15 minuten is dit de langste pre-credits opening in een Bond film ooit, en traditioneel zit het vol actie. Echt een tof begin, de powerboat achtervolging op de Thames is een memorabele Brosnan scene.

De title song is van Garbage, en alhoewel de artiestennaam niet gelijk staat aan het niveau van het liedje, is het niet bepaald mijn favoriet. Nogal een grijs nummer en gezien het tempo in de film had het wel wat actievoller gemogen allemaal. Kom eens met een knallend nummer! Dat de credit filmpjes allang niet meer tof zijn heb ik al te vaak geroepen dus ik negeer het maar.

Het verhaal is ditmaal bijna on-Bonds sterk. Waar normaliter het script bestaat uit Bond vind schurk en schakelt schurk uit, zitten hier wat plottwistjes in en durven de scriptwriters (Purvis en Wade, die hierna alle Bond films t/m Skyfall zouden schrijven) een stempel te drukken op de film. Dat beloofd dus veel goeds. Het verhaal gaat iig over een oud KGB schurk die de macht wil krijgen over de oliepijplijnen vanuit Azië naar Europa, en zodoende één van de rijkste personen van de wereld wil worden… Inclusief een kernbom hier en daar.

Helaas is het verhaal niet in lijn met de film… De regisseur lijkt te denken dat Bond opeens een actieheld is geworden en compenseert veel te veel. Nu is James Bond sinds de Dalton films natuurlijk al heel wat spectaculairder geworden, maar in deze film kreeg ik het idee dat men zichzelf had voorgenomen elk kwartier een ontploffing erin te stoppen, soms zelf zonder wezenlijk doel (Bond komt aan bij de olievelden bijv…). Dat is gewoon onlogisch.

De actie zelf is ook wisselend. De ski-scene is tof (Bond heeft te lang niet geskied!), maar de scene in de kaviaar fabriek van Zukovsky is gewoon tergend saai. Er zit helemaal niets unieks in.

De Bondgirls daarentegen maken een hoop goed. Sophie Marceau is een lekkertje en vooral Denise Richards mag er wezen. Maar damn, wat is die Richards toch een slechte actrice. Dat is wel jammer, want toch verwacht ik dat de Bondgirls nog wel een beetje kunnen acteren…

Ook is dit het afscheid van Desmond Llewyn als Q… Zijn pensioen was al ingecalculeerd (mooie en trieste afscheidsscené), maar toch wel cru dat de beste vent 2 weken na de premiere dood gaat… Dankzij een auto ongeluk nota bene .

Eigenlijk moet ik concluderen dat The World is Not Enough niet heel veel indruk maakt. Het verhaal is top maar er had veel en veel meer ingezeten als de regisseur een iets andere aanpak had gedaan (meer richting From Russia With Love bijv.). Dan had je hier een topper te pakken. Nu is het een mwah-mwah filmpje.