Opinions

The Yes Men zijn weer terug. Na een erg geslaagd 1e deel, zijn the guys with cheap suits and fake websites weer terug om, zoals de titel al doet vermoeden, allerlei misstanden aan het licht te brengen. De opzet is erg simpel, doch gedurfd. Door zich voor te doen als officiële woordvoerders proberen ze zaken die in de doofpot worden gestopt kenbaar te maken aan de wereld. Het werkte in deel 1 goed, maar in deel 2 zijn Andy en Mike nog brutaler en gedurfder.

De opzet vond ik zelf erg sterk. Het probleem wordt geïntroduceerd, de schuldige wordt aangewezen, en Andy en Mike komen ten tonele.

Ik vond de bruggetjes van probleem naar probleem (bijvoorbeeld van de Bhopal ramp richting het Exxo schandaal) erg soepel, maar daardoor had je soms niet door dat je bij het volgende 'onderwerp' was aanbelandt.

'Docutechnisch' is Fix The World heel sterk. Men neemt echt de moeite om bepaalde dingen van 2 kanten te laten zien. Na de enorme hoax op de BBC (300 miljoen kijkers), was een tegenargument dat men de bevolking in Bhopal valse hoop gaf. Dit werd niet alleen geadresseerd aan de kijkers, maar Andy en Mike namen ook echt de moeite om naar India af te reizen en daar te kijken of de bevolking echt last had van de hoax. Je wordt als kijker dus niet (stiekem) gestuurd, en dat waardeer ik ten zeerste.

Daarnaast bevat de docu alle sterke onderdelen die ik zoek in een docu: actualisme, interessant, humor (neem de Halliburton SurvivaBall (zie poster), werkelijk briljant! Toverde een brede glimlach op mn gezicht), objectiviteit en brutaliteit. Het zorgt ervoor dat het duo zich altijd weer in de nesten werkt, maar uiteindelijk wordt alleen maar duidelijk dat men hier juist misstanden aan de kaak wil stellen.

De structuur die ik hier aan het begin van dit verhaaltje heb genoemd wordt in het laatste deel een beetje verwaarloosd, aangezien opeens Shell en Exxon hun (her)intrede doen, en eerlijk gezegd vond ik de HUD kwestie ietwat oninteressant, maar het niveau van de docu ligt best hoog, vooral gezien het budget.

Wat me wel ietsjes stoorde is het iets linkse inhang van de film. Tja, als iemand (ikzelf dus) die zelf 'rechts van het midden' zit en zich liever liberaal dan socialist noemt, moet ik hier toch even op ingaan. De manier waarop The Yes Men het woord 'vrije markt' als vies scheldwoord omtoveren vind ik toch iets misplaatst. Progressief zou gewoon zijn dat de overheid niet als leidend instituut optreedt (wat The Yes Men hier overduidelijk willen bewerkstelligen, zie Katrina stuk), maar een overheid die controleert en aanstuurt. Er zit zeker nog een groot gat tussen vrije markt en een regerende overheid, en dat lijken de mannen hier een beetje te vergeten, wat ik wel wat jammer vind.

Echter, de insteek van de docu, de brutaliteit van de mannen en de humor/objectiviteit maken dit wel tot een docu die in mijn ogen als schoolvoorbeeld kan dienen hoe een geslaagde docu kan worden opgesteld. Petje af voor Andy en Mike!

Inmiddels is Bond echt een grote naam in Hollywood, en met 5 films in 5 jaar gaat het ook supersnel met de releases. Echter loopt het productie team nu tegen wat probleempjes aan. Voorgaande regisseurs Young en Hamilton zijn of met een andere film bezig of niet geïnteresseerd in de film, en scriptwriter Maibaum heeft ook andere verplichtingen. De rollen worden uiteindelijk ingevuld door Lewis Gilbert (regie) die wat eerdere films achter z'n naam had staan over zeeslagen. De nieuwe scriptwriter is Roald Dahl. Alhoewel het later een grote schrijver zal worden, is hij ten tijde van You Only Live Twice een beginneling en kan ook niet vrij schrijven aangezien hij de ook rekening moet houden met verhalen. Omdat ook Fleming er niet bij is (overleden), blijkt het toch lastiger te zijn om een Bond film te schrijven dan gedacht.

Maar toch gaan we vol goede moed verder. Het is 1967 en de Koude Oorlog vind zijn letterlijke hoogtepunt in een battle for space, hoog in het heelal. Kennedy heeft openlijk opdracht gegeven om als eerste een man op de maan te krijgen, nadat Rusland al de eerste man in de ruimte had gekregen. We zien dit allemaal in het bekende voorstukje, die dit keer echt mega saai is. Een US raket wordt opgeslokt door een andere raket, en voor we het weten begint de opening title. Waar normaliter altijd een tof stukje actie wordt laten zien, krijg ik nu vooral neppe shit voor de kiezen. Echter vlak voor het einde zien we nog de liquidatie van 007. De titel van de film doet echter vermoeden dat het allemaal in scene is gezet, iets wat we na de opening title achter komen. Gelukkig is die opening title wel van hoog niveau. De titlesong van Nancy Sinatra vind ik 1 van de beste songs van alle films, en gelukkig is Binder wel weer van de partij. Thema dit keer is duidelijk Japan, en al snel blijkt dat onze favoriete agent in Japan vertoeft. Het verhaal dit keer draait uiteraard weer om de bizarre verzameling boeven SPECTRE, die tegen betaling de Koude Oorlog willen laten uitdraaien tot een werkelijke oorlog, zodat Japan als 3e wereldmacht hun verzwakte tegenstanders kan uitschakelen. Blijkbaar zijn de vechtvissen van Blofeld nog steeds alive and kicking. De uitvalbasis van SPECTRE ligt in Japan en dus kan 007 weer aan de bak. Waar Thunderball echt een ver-Amerikaniseerde (is dat een woord?) film was, heeft You Only Live Twice duidelijk meer cultuur. Ik neem aan dat de Westerse wereld anno 1967 niet zo goed op de hoogte was van Japan als nu, dus dat moet wel een leuke eyeopener zijn geweest voor het bioscooppubliek. De DB5 is ingewisseld voor een andere fantastische klassieker, namelijk de Toyota 2000GT (speciaal met open dak omdat Connery er anders niet in paste), en we krijgen wat leuke sfeershotjes van Japan en Tokyo. Helaas vond men het nodig om alle Japanse acteurs na te synchroniseren door een Westerse wederhelft, wat echt verschrikkelijk slecht gedaan is. Toch zonde. Ook de Japanse bruiloft en de make-over van Bond naar Bond-san vond ik eerlijk irritant dan leuk gevonden, en had van mij er wel uit gemogen. En alhoewel Connery weer de rol van Bond vervult, is dit overduidelijk zijn minste rol van allemaal. Het lijkt bijna alsof hij er geen zin meer in heeft, en de overtuiging ontbreekt ook. De fantastische one-liners uit Thunderball zijn verdwenen en er zijn totaal geen noemenswaardige dialogen te noemen: iets waar de voorganger bol van stond. Neem bijvoorbeeld de scene in het vliegtuig: het voelt echt totaal niet spannend aan (terwijl 007 hier toch bijna de dood vind). Dan is de scene met Little Nellie en de 4 helikopters toch van een hoger niveau, met zowaar een toffe airfight en dikke explosies. De muziek past er weer perfect bij, zoals een Bond actie scene hoort te zijn. Daarnaast is de Bond babe ook maar van matig niveau, ze komt veel te weinig aan bod en heeft amper tekst. En zo druppelt de film een beetje door. Nooit heb je het idee een James Bond film te kijken, eerder een gare B-film. Als men op het eiland arriveert lijkt de film dan toch weer op gang te komen. Ken Adam is al tijden verantwoordelijk voor de fantastische sets, en ook met dit Thunderbird achtige raketplatform levert hij weer perfect werk af. Helaas besluit Gilbert om de finale een beetje te ver door te voeren. De massale ninja aanval leidt alleen maar tot vage onrealistische gevechten, waardoor je altijd weet dat je naar een film zit te kijken. James Bond vs. 100 rood-witte Teletubbies met een deathwish. Boring. Gelukkig krijgen we wel eindelijk Blofeld te zien, maar zijn hulpje Hans is maar een kansloze dude die totaal niet in de traditie van awesome badguys past. De hele eindscene is gewoon waaaay over the top, veel te overdreven en totaal Bond onwaardig. Men heeft nog een leuke poging gedaan om een vulkaanuitbarsting te simuleren, maar ik denk zelfs dat ze in 1967 dit niet serieus konden nemen. Gelukkig weet men nog een leuke afsluiter te regelen met de onderzeeër die het reddingsvlot ophaalt, maar het was me allang duidelijk dat dit de matigste Bond was tot dusver.