Opinions

Ik vind dat in de film er teveel nadruk op het lijden ligt. Tuurlijk, ik weet dat de daad zelf daar wel om draait, maar wordt een film echter beter als ik een halfuur moet kijken hoe Romeinen een bebloede man verrot schoppen die een kruis naar boven draagt? Ik vond het niet. Net als de geselscene, ik kreeg meer het gevoel dat Gibson wilde provoceren ofzo.

Camerawerk, acteerprestaties en omgeving enz waren wel allemaal tiptop, dus hier geef ik een 2.5 voor.

Als je For A Few Dollars More (FoFDM) met zijn voorganger A Fistful of Dollars (aFod) moet vergelijken, heb je een beetje hetzelfde wat Snatch. is op Lock Stock and Two Smoking Barrels. Een regisseur die een kunstje probeert te herhalen en zijn technieken nog wat te verfijnen. Zoals Richie daar bij Snatch in mijn mening in geslaagd is, lukt dat Leone met deze Western ook zeker. De recepten van aFoD zijn ook in deze film weer aanwezig: goede Western sfeer, paar bandito's, een stoere kerel die weinig woorden nodig heeft en natuurlijk de nodige pistool actie en dat alles begeleid door een heerlijke soundtrack.

Het verhaal in deze film is wel iets beter dan in zijn 'voorganger', wederom gaat het om list en bedrog, maar een heuse plottwist is ook van de partij. Wat ik ook zag, is dat Leone in deze zelfs wat (leuke) humor heeft gestopt, zonder dat het irritant gaat worden. Ik vond het in ieder geval grappig.

Afgezien van die dingen, kan ik eigenlijk precies hetzelfde melden als wat ik heb geschreven bij de andere westerns: de sfeer is fantastisch, de muziek is spanningsverhogend en de koppen van de bandito's en helden spreken allemaal boekdelen. En wat is het landschap toch schitterend daar in de buurt van de grens!

Ik heb weer genoten.

Zo uit mijn hoofd is Per un Pugno di Dollari de minst beoordeelde film van de Dollar trilogie. Iets wat in mijn ogen niet helemaal terecht vind, na TGTBTU vind ik dit de beste film..

Iets waar Leone in al zijn spaghetti westerns in slaagt, is een perfecte sfeer neer te zetten. Zijn keuze voor decors, props en acteurs/kleding zijn altijd fantastisch.. Het oog voor detail is wat deze regisseur onderscheidt van andere western-regisseurs. De kleding van Joe/The Man With No Name, is erg leuk gevonden omdat het zich afspeelt in de buurt van de grens, en dan past zo'n Mexicaanse poncho achtig ding erg goed bij..

De muziek die bij deze film gecomponeerd is, is werkelijk fantastisch.. Geweldig deuntje dat de spanning goed kan weergeven. Alleen ben ik van mening dat er wel een overkill is van diezelfde akkoorden, wat op een gegeven moment toch nogal sfeerdodend kan werken. Zonde, want als de muziek gedoseerd was gebruikt, was het nóg beter geweest.

De acteurs die zijn gebruikt ademen ook echt sfeer uit, ik zie gewoon bandieten, en die smoel van Eastwood, is natuurlijk iets wat wij als jonge mannen allemaal wensen als we de 30 passeren. Geweldig, zo iemand heeft niet veel tekst nodig om tot de verbeelding te spreken. Eastwood acteert erg goed in deze film, maar ik vind wel dat hij het in de andere films beter doet. Dit is dan ook zijn eerste echte film.

Het verhaal vind ik ook erg tof, de traditionele Baxters tegen de zuidelijke Rojos zonder angsten, en hoe deze man, die werkelijk uit het niets komt, ze tegen elkaar uitspeelt voor eigen financieel belang, tof!

Al met al heb ik lekker onderuit zitten genieten van het sfeertje dat in deze film wordt neergezet. Het is echt een levendig decor, met overtuigende acteurs en een lopend verhaal erbij.

The Perks of Being a Wallflower is een film over de emtionele struggles die een scholier doorgaat op een Amerikaanse highschool. Nu is dit natuurlijk al een beruchte periode in Hollywood die in veel films is beschreven, in deze film heeft de hoofdpersoon ook nog een ‘rugtas’, oftewel bepaalde gebeurtenissen in het verleden hebben invloed op zijn huidige geestige gesteldheid.

Al met al dus een perfect recept voor een totale outcast in het slagveld van puberende tieners die je op alles kunnen afrekenen.

Waar ik dus ook verwachtte om te zien hoe deze jongen zich overal voelt buitengesloten, is eigenlijk het omgekeerde waar. We zien dat hij eigenlijk al op dag 1 al vrienden maakt, en dat die vrienden eigenlijk ook direct zijn beste vrienden zijn. Het is allemaal zo perfect. Ik vind dan ook dat de film te hard probeert op de emoties in te spelen. Het is dan wel allemaal waargebeurd (ga ik van uit in ieder geval), maar ik kan mij heel goed voorstellen waarom deze film zo goed scoort. Boy meets girl, hij is onzeker en uiteindelijk vinden ze elkaar toch… Ik kan me ook goed voorstellen dat veel kijkers zich op een bepaalde manier kunnen identificeren met de hoofdpersoon, wat uiteindelijk ook weer leidt tot meer connectie met de film als geheel.

En dat maakt deze film eigenlijk wel wat lastig te beoordelen. Want eerlijk is eerlijk, het acteerwerk is heel sterk (vooral van Ezra en Logan), de muziek is erg fijn en de algehele sfeer doet het goed. Ik vind het dan ook moeilijk om deze film echt te haten, want het is gewoon een erg fijne wegkijker. Ik denk alleen dat de film iets overgewaardeerd wordt. En misschien is dat ook wel weer de kracht van deze film.

Wat een schitterend mooie film. Ik heb deze titel dan ook hoger in mijn top 10 staan dan SL. prachtig verhaal, en zeer sterk geacteerd, Brody laat zich hier van zijn beste kant zien. De film laat goed, in hoeverre dat mogelijk kan zijn, de gruwelijkheden zien van de oorlog.

Mooie muziek ook, al vond ik de OST van SL (J. Williams) nog iets mooier.

4.5*

Als ik mezelf zou moeten bestempelen als type filmkijker, beschouw ik mezelf als recreant. Ik kijk films puur voor het vermaak en zie het dan ook als niets anders dan entertainment. De enige reden dat ik hier zo nu en dan een 'recensie' drop, is zodat ik mij quasi intelligent kan voordoen, en hard 'JA' of hard 'NEE' kan roepen in zinloze discussies over actiefilms, mindfucks en smurfenfilms. En achteraf gebruik ik het als een referentie voor later. Denk ik.

Nu viel mijn recreantenoog al op dat Christopher Nolan een van de meest besproken regisseurs is op MM/IMDb (ok, Cameron komt in de buurt). Na een bezoek aan Inception en mijn hoge notering van Memento, was ik toch al tijden benieuwd naar wat mensen zo afschrikt van Nolan. Daarom besloot ik maar gewoon eens om The Prestige nogmaals op te starten!

Iets wat Nolan natuurlijk kenmerkt, is het 'complexe' verhaal. Hiermee bedoel ik niet per se dat het allemaal moeilijk te volgen is, maar meer te zeggen dat je wel een beetje je gedachten erbij moet houden, en als het even kan, je gedachten zo aan het werk zetten dat je zelf gaat verzinnen wat er kan/gaat gebeuren. Voor de recreant is dit fantastisch: dom als ik mezelf beschouw, vind ik geen 1 film voorspelbaar, en zie ik plotwendingen pas aankomen op het moment dat ze net achter de rug zijn. Ik denk dat dit anders werkt bij de echte filmkenners ofzo, anders moet men toch wel toegeven dat het verhaal vernuftig is. Ik had het in ieder geval niet verwacht. Ik neem niet de woorden mindfuck in m'n mond (verkeerde woordkeuze), maar het is een sterk punt in Nolans films. Ik kijk er in ieder geval erg graag naar.

Ik betrapte me tijdens het kijken van de film wel op het feit dat de recreant in mij zo nu en dan naar de achtergrond werd geduwd, en plaats maakte voor de recensent. Het viel me namelijk op dat Nolan in bepaalde scenes veel kort en vluchtig camerawerk gebruikt, zonder vaste camerapunten. Me not likey! Als Nolan iets langer de tijd neemt voor zulke scenes komt dat de rust alleen maar ten goede.
Blijkbaar nam later de recreant het weer over want het is me daarna eerlijk gezegd niet meer opgevallen.

Qua acteren zit het in The Prestige goed. Jackman zit allesbehalve in mijn lijstje favoriete acteurs, maar doet het niet slecht in The Prestige. Bale is eigenlijk net als Nolan nogal een punt van discussie. Toegegeven, het zijn nogal inhoudloze rollen die Bale voor z'n kiezen krijgt (iets wat ik hem persoonlijk aanreken, en niet de scriptwriter/caster/regisseur). Het inleven in bepaalde characters lijkt hem wat moeilijker af te gaan. Toch vond ik hem in The Prestige heel goed acteren. Het is grappig om te lezen hoe mensen hem wisselvallig en matig vinden... Neem het einde nog eens in je op, en besef dat Bale zijn 2 rollen in de film superb uitwerkt, hij speelt namelijk 2 personages, remember? . Bale past eigenlijk wel goed in 'films voor de recreatie'. Ik kan me eigenlijk totaal niet aan storen aan die vent. Zelfde geldt voor Caine, een rol die goed bij hem past, en voert het dan ook goed uit.
Nee, neem dan Johansson. Over storen gesproken! Ik vind Scarlett een plaatje van een vrouw, maar haar scenes waarin ze haar decolleté meer liet spreken dan haar emoties, waren nogal irritant te noemen. Van mij een gevalletje 'die had eruit gemogen'.

Uiteindelijk is The Prestige dus meer dan een vermakelijke film. Het is een film die alles goed doet wat het wil doen. Scoort op elk vlak voor mij een voldoende, en 135 minuten zijn voorbij voordat je er erg in hebt. Het hele sterke verhaal, ingevuld door de goede acteerprestaties maken dit tot een hele hele vermakelijke film.
Ik vind als recreant 'vermakelijk' eigenlijk wel een hele mooie benaming!

Arterton..

Oja wacht, er was ook nog een film.
Na het zien van Robin Hood maar besloten om ook Prince of Persia te kijken. Ik ben bekend met de games, zowel de oude als de nieuwste, en besefte me dat dit een soort verfilming was van de game Sands of Time. Alhoewel dit alleszins mijn favoriete deel is uit de serie, vind ik de settings van Perzische rijken en alle mystiek die daar omheen hoort.

Helaas slaat Prince of Persia in mijn ogen op sommige aspecten de plank mis. Allereerst worden sommige dingen net wat te Westers aangepakt.. Allereerst Gyllenhaal: volgens mij kun je geen slechtere Prins casten.. Serieus, veel Amerikaanser dan dit vind je niet! Een man met een babyface van 1.70 lang. Zonde zonde zonde. En het gaat verder, ook Tus heeft een Amerikaanse baardje die meer in LotR past dan in een mythische film over Perzen. Eigenlijk is alleen Arterton goed, ook al is ze dan wel erg Brits, ze overtuigt me wel als prinses. En wat is ze mooi he
Eigenlijk vatte de credits dit goed samen. In plaats van een schitterend nummer te schrijven met veel Perzische invloeden, krijgen we een zeiknummertje van (als ik het goed heb gehoord) Alanis Morrisette. Waarom nou weer? IMO zorgt dit er wel voor dat het je wat minder grijpt.
Verder vind ik de Prins veels te grappig aangepakt. In de film wordt hij neergezet als een jolige vent die allerlei flauwe grapjes maakt. Nu weet ik dat dit ook zo is in de gelijknamige game, maar toch vond ik het jammer dat de regisseur deze karaktertrekjes overnam, en niet keek naar de Perzische Prins uit oudere games, zoals in The Warrior Within, waarin de Prins een serieuze vechtersbaas is die allerlei mystieke geheimen ontrafeld. Vond ik persoonlijk een veel betere aanpak van de Prins.

Dit gezegd te hebben, de film start echt in een moordend tempo.. In een wervelende zandstorm is de Prins al gevormd tot wat hij is. Ik had hier toch wel wat meer van willen zien, en hier had de regisseur toch ook wel alle mogelijkheden voor! Een beetje een valse start, en voordat we het weten is er al een veldslag aan de gang zonder dat we de aparte karakters goed geintroduceerd hebben gekregen.

Gelukkig is de film, nadat je er maar bij hebt neergelegd van de casting, wel weer tof. Het loopt lekker, goed tempo, en mooie plaatjes van vergane glorie, zoals die prachtige stad en de geheime tempel.
Echter, als het film zijn eind nadert begin ik me toch te storen aan de over the top actie en ontsnappingen die we zien. De Hasassijnen zijn een toffe toevoegingen die ook goed bij de mystiek passen, maar het gedeelte ondergronds kon me niet bekoren. Ook viel me op dat het verhaal rare twisten kreeg zodra men progressie boekte. Opeens werden er weer hele nieuwe problemen aan het licht gebracht, en opeens werder en eventuele consequenties bekend gemaakt die we daarvoor nog lang niet kende. Bijvoorbeeld dat de beschermer van de dolk opeens dood moest, of dat je niet tegelijk mocht drukken terwijl de dolk gevuld werd..
Ik vond dat de spanning niet echt ten goede komen.
Uiteindelijk dus toch geen bovengemiddelde mysterieuze actie film, maar een film met een ongepaste Prins die uitmondt in een anti climax.
Had veel meer ingezeten als de regie wat meer lef had getoond door meer van de game af te wijken en zijn eigen pad te volgen.

Deze film kon me ook niet echt bekoren, voornamelijk omdat de kijker niet echt een band kan scheppen met Dillinger. Ik weet niet of het aan mij lag, maar ik voelde geen ontzag, respect, angst of iets anders voor Dillinger. Wat volgde was een katmuis spel wat totaal niet spannend was vond ik.

Daarnaast vind ik het jammer dat bepaalde stukken gewoon matig zijn uitgewerkt, de relatie met die vriendin, de tijd in de gevangenissen..

De sfeer was wel compleet top!