Opinions

Na het 'best leuke' Rupan Sansei III, ben ik maar verder gegaan met de (pre)Ghibli studio films. Om maar gewoon in chronologische volgorde door te gaan kom je dus automatisch bij Kaze no Tani no Naushika uit. Allereerst was ik mij volkomen bewust dat de 2 films eigenlijk totaal niet te vergelijken zijn. Rupan Sansei is een lekkere wegkijker wat zich afspeelt in een fictief landje, maar wat heel goed zou kunnen bestaan. Naushika is echter een film die zich afspeelt na een nucleare oorlog/meltdown en eigenlijk een schim is van de wereld die wij kennen. Realisme kun je in principe uit je hoofd zetten. Alhoewel ik als nieuwkomer een film als Rupan Kansei iets makkelijker vind te verteren (het is ook echt een goede 'instapper' naar Ghibli/Miyazaki films, is een fantasy film als deze toch echt waar de kracht van animé in moet liggen.

De film is makkelijk te volgen, ook voor iemand die de manga's niet heeft gelezen. Al snel ontvouwt zich een interessant Avatar achtig plotje over mens vs natuur. Uiteraard heeft het een dieper liggende boodschap, maar zoals The One Ring zegt, ik stoor me hier niet aan en ik vraag me ook vaak af wat mensen zo vies vinden aan een moralistisch plotje?

Ik vond het vooral verfrissend dat de makers een apocalyptische wereld hebben neergezet die niet compleet grijs en duf was, zoals in vrijwel elke apocalyptische film wordt gedaan. Nee, de Sea of Decay is juist een erg kleurig bos met schitterende kleuren. Daarnaast is The Valley of the Wind zelf ook een prachtig kingdom met veel kleur. Helaas moet ik uiteindelijk tot de conclusie komen dat de film toch erg duister en donker is. Persoonlijk vind ik dat jammer, en had voor mij het avontuur van Naushika en Asbel diep in het vergiftigde bos veel en veel langer mogen duren. Maar helaas, op onverklaarbare wijze zijn de 2 opeens ontsnapt zonder dat de kijker weet hoe, en gaan we weer over naar de orde van de dag: airbattles.

Persoonlijk vielen die airbattles mij zwaar tegen. Visueel zag het er niet altjid even mooi uit (spektakel genoeg, dat weer wel), en was echt ondermaats aan de scenes die zich op de begane grond afspeelde. Het uiteindelijk offensief aan het eind is een verloopstuk van de airbattles: veel grijstinten en donkere scenes. Ik verlang nu al weer naar die sfeervolle scenes uit het bos! Met allen mooie insecten en huizenhoge bomen... Helaas. Dit is eigenlijk de grootste reden voor mijn beoordeling, want ik heb nu vooral het gevoel dat niet alles er 100% is uitgehaald...

Dat de muziek door Joe Hisaishi voor rekening is genomen klinkt voor iedereen natuurlijk als muziek in de oren (ha-ha). Het is zeker niet zijn allerbeste score, maar het was zeker genieten. Je merkt dan maar weer op dat muziek een animatiefilm echt kan maken of kraken! Een erg belangrijke factor. Qua personages moet ik eerlijk zeggen dat weinig tot geen personages me echt aanspraken. Alleen Yupa was een leuk karakter, maar verder vond ik de rest nogal oppervlakkig en zelfs saai. Rastel kwam bijvoorbeeld totaal niet overtuigend over...

Al met al een ietwat tegenvallend vervolg in mijn lijstje van de Ghibli studio. Had meer ingezeten!

Ik ben zo iemand die helemaal geen trailers kijkt. Geen filmnieuws volgt. Geen movie-magazines leest.
Nee, ik pik zo nu en dan een filmpje ergens op, stap zo nu en dan met wat vrienden de bioscoop in, of nog erger, ik haal zo nu en dan wat van het internet.
Zo kwam ik dus Kick-Ass tegen. Aanrader van een vriend. Geen idee wat ik moest verwachten dus. Bij het begin denk je een soort van tienerfilmpje te zien te krijgen over een jongen die de nogal optimistische droom heeft om een superheld te worden. Ach, het was een blauwe maandag, waarom niet. Maar een tienerfilmpje bleek het allerminst. Tja, wat is Kick-Ass eigenlijk? Het is vooral een actiefilm die zichzelf niet heel serieus neemt, zonder geforceerd grappig te willen zijn. Kudos voor Vaugh om gewoon buiten de betreden sporen te treden en met dit op de proppen te komen. En vermakelijk was het zeker wel.. Alleen moet je realiseren dat de film een parodie op zichzelf is. Opeens is de soundtrack dan heel erg goed, die bombastische orkesten, of rockriffs passen er dan perfect bij. De kruising tussen Spiderman en Mortal Kombat is echt een grappige keuze (ik wilde verfrissend zeggen maar dat is een verkeerde woordkeuze...). Het verhaal is ook leuk bedacht, geen idioot die opeens de hele stad regeert ofzo, maar tegenslag en verval speelt een rol...
Zoals het in dit genre hoort (als er sprake is van een genre), speelt humor natuurlijk ook een rol, en daar zorgt Mintz-Passe voor. Scherpe dialogen ontbreken zeker niet in de film, en het staat bol van leuke verwijzingen naar comics en culthelden. Ik ben ervan bewust dat niet iedereen dit opmerkt, maarja, niet iedereen is bekend met het fenomeen Scorpion natuurlijk.
De actie zit trouwens ook goed in elkaar, geen cheesy vechtpartijtjes zoals gezegd, maar dikke gore in high-speed over je beeldscherm.

Al met al heb ik me tijdens de film goed vermaakt, het is een film waarvan je eerst niet weet wat je moet verwachten, maar als eenmaal de ledematen door de lucht vliegen en het bloed rondspat, zit je er middenin.
Complimenten voor de regisseur, om met dit toch wel gewaagde concept het witte doek te betreden.

The Killing Fields is een film die het zeer boeiende verhaal van zowel Sydney Schanberg als Dith Pran verteld, twee verhalen die eigenlijk allebei waard zijn om te worden verfilmd maar logischerwijs ook onlosmakelijk met elkaar zijn verbonden.

Het verhaal begint met de journaliast Schanberg die in Cambodja is gestationeerd om verhalen te coveren over de burgeroorlog in Cambodja (o.a. na zwak optreden van de USA wat de regisseur ook durft aan te geven). Hiervoor werkt hij nauw samen met Dith Pran, een local die een woordje Engels spreekt en daarom prima als tolk kan dienen. Het is interessant om te zien hoe Schanberg achter diverse zaken komt en al snel doorheeft dat het conflict zal uitmonden in een grote civiele ramp. Helaas krijgen wij als kijker amper wat achtergrondinformatie. De naam Pot Pol wordt geen enkele keer genoemd en wat invloeden op het conflict zijn en hoe de politieke vork in de steel steekt kom je op basis van deze film helaas niet te weten. We zien enkel Schanberg en Pran die hun best doen om de diverse gebeurtenissen zo goed mogelijk te verslaan.

De film neemt dan ook een grote stap zodra het tweetal wordt gescheiden omdat het buitenland de ambassades in Cambodja volledig leeg trekt. Alhoewel er nog wel wordt geprobeerd te vluchten, moet Pran helaas achterblijven, wat echter al snel leidt tot verbanning naar een strafkamp van de Rode Khmer. In deze kampen willen de nieuwe leiders van het land de complete bevolking brainwashen tot gehoorzame slaven. Het is een vrij bizar plan maar helaas heb ik nog steeds niet het idee dat de regisseur Joffré zijn best doet om de complete gekte van deze oorlog te belichten, maar blijft hij op persoonlijk niveau. Dit doet hij door de ontsnapping van Pran te volgen. Alhoewel dit zeker spectaculair is en interessanter dan de eerste helft van de film, mis ik zelf nog steeds een beetje the big picture.

Dat maakt de film dus zeker aangenaam om naar te kijken, maar niet memorabel genoeg omdat er nog meer had kunnen worden uitgehaald. De omgevingshots zijn daarentegen fenomenaal (Cambodja is een schitterend land, alhoewel het best kan dat dit in Thailand is opgenomen ofzo) en de muziek ook alleraardigst.

Al met al dus een film met 2 verschillende verhalen, maar waar in beide gevallen wel iets meer had kunnen worden belicht. Nu kan ik het me voorstellen dat je je aangewezen voelt tot Wikipedia om het complete verhaal van The Killing Fields te lezen.

Ik kan me het nog goed herinneren. Het was een mooie dag in 1933, en met wat vrienden ging ik King Kong kijken in het theater.

Toen was het natuurlijk al een en al spektakel, dus ik was redelijk verheugd dat er (weer) een remake kwam, dit keer van niemand minder dan Peter Jackson. Nu tijd voor een herziening.

Echter, het was toch wel schrikken toen ik de speelduur zag.. 3.5 uur (ik heb de Extended Version gezien), dat is een hele zit! Ik heb een beetje het vermoeden dat Peter Jackson voor een epische benadering ging zoals bij Lord of the Rings het geval was. Jackson heeft waarschijnlijk gewoon moeite om in zijn films te knippen. In LotR kon hij er nog wel mee wegkomen aangezien LotR een sprookje is met een schare fans die bereid is om lang te zitten. Echter, in mijn mening is King Kong gewoon een onvervalste blockbuster die daarom veel korter had moeten duren (max 2.5 uur).

Het begin is inderdaad een beetje langdradig. Op zich geen probleem, alleen vraag ik me nu af wat ik ook alweer de eerste drie kwartier heb zitten kijken. Het was in ieder geval weinig interessants want het is me ontschoten. Je zou zeggen dat de karakters wat introductie/uitdieping krijgen, maar helaas is dat allerminst het geval. Eigenlijk zien wel alleen dat Ann aan de grond zit en Denham ontslagen is. Alhoewel dit trage begin mij alleszins storend overkwam, ben ik wel van mening dat een schaar hier geen overbodig luxe was geweest. Anyway, na een uurtje zitten we eindelijk op het beruchte eiland en kan het echte smullen beginnen. Ik was na het zien van het begin nog een beetje sceptisch over de CGI, maar na het zien van de ongetemde jungle, gevolgd door verschillende dinootjes en aapjes ben ik om. Helaas blijkt het niveau van de CGI/special effects niet van een constant hoog niveau, want hier en daar zitten toch wel wat missers. De scene met de Brontosaurussen (mijn kennis over prehistorische herbivoren gaat niet verder dan wat Jurassic Park en NGC, dus vergeef om een eventuele foute naam) vond ik namelijk flink tegenvallen. In bepaalde gevallen klopte de verhoudingen echt voor geen meter. Bij deze scene had ik dan ook gelijk het idee dat de cast gewoon voor een bluescreen aan het rennen was, want overtuigend was het allerminst...

Na dit CGI minpuntje genoemd te hebben, moeten de hoogtepunten ook volgen. De King himself is werkelijk een pixel-pareltje. Haarscherp, goede motion capturing en heuse gezichtsuitdrukking maken dit wel toch wel tot een mooi staaltje computer werk. Het gevecht met de rexes was dan ook smullen geblazen. Ik verbaasde me wel over het feit dat 4 carnivoren ter grote van een gemiddelde flat zich zo bekommerde om een piepklein mens (al moet ik bekennen dat Naomi Watts natuurlijk wel een schitterende exemplaar is ), maar daar moet je maar niet te veel bij stilstaan als je naar een film als King Kong kijkt.

Naast dit gevecht was de natuur zeer mooi in beeld gebracht, en die scene met al die insecten was ook zeer geslaagd.

Het was nogmaals even slikken toen ik zag dat ik nog een uur te gaan had nadat Denham en consorten het eiland verlieten. Vervolgens daalde het tempo even flink, maar gelukkig herpakte de film zich nog snel met een grande finale in NYC, die ook weer uitblonk in grafische pracht. Eigenlijk zelfde kritiek als bij de intro, IETSJES korter had wel gemogen.

De cast vond ik erg gedurfd. Vooral Jack Black, in mijn ogen een raskomiek, als Carl Denham was een keuze die niet echt voor de hand lag, en in mijn mening ook niet echt goed uit de verf komt. Zelfde geldt eigenlijk voor Brody als anti-held Jack. Watts was daarentegen wel sterk deze film. Kong deed het ook niet slecht, al vond ik het wel jammer dat de film niet duidelijk maakte dat Kong gered had kunnen worden door Ann, iets wat in het origineel wat duidelijker naar voren kwam.

De muziek maakt de blockbuster status nog even compleet, met die lage blazers die de bombastische figuranten van Skull Eiland een goed recht doen.

Al met al dus een film waar meer had ingezeten als er minder uit was gehaald, als je snapt wat ik bedoel .

Zeer interessante docu! Vooral Rob Murczak was toch wel mijn favoriet: zjin dagelijkse bezigheid om de hele dag door videobanden met wereldrecords te kijken om te controleren of alles legit is: het zit tegen het autisme aan.

En natuurlijk is het hele gamen uit zijn verband gerukt, en zijn het misschien wat zielepoten. Maar zoals Wiebe zei: het gaat allang niet meer over Donkey Kong, het gaat over de erkenning van de topprestaties uit zijn garage. De tranen van hem waren echt mooi om te zien! Genoten.

Wegens de naderende seizoensfinale van de HBO serie 'Game of Thrones' maar besloten om er lekker voor te gaan zitten: de 3 uur durende Director's Cut van Kingdom of Heaven.

En het was me weer een spektakelstukje. Scott is een fan van alles wat met The Crusades te maken heeft, en is daarom all in gegaan qua entertainment. In het drie uur durende epos wat volgt krijgen we niet alleen spetterende (letterlijk...) acties te zien, maar ook de nodige intriges en romances. Al moet 1 ding duidelijk zijn, dit hoeft niet te worden gekeken voor het fantastische script. Een smid die opeens de zoon blijkt te zijn van een crusader en daarom naar The Holy Land mag (waar alles hem aan komt waaien, van een titel baron tot een heuse prinses) is allemaal niet bijster boeiend. Het is echter Scott die er een geweldige film van maakt. Shots met uiterlijke precisie die mij doen denken aan het detailvermogen van Lynch gecombineerd met het oog voor achtergrond en sfeer van Morricone. Ik vond de grauwe stukken in Engeland en Frankrijk visueel echt geweldig, met de ambush op Balian als mooie uitschieter. Tijdens het kijken van de film ontdekte ik dat een film een uitstekend medium is voor entertainment zoals het 90 jaar geleden bedoelt is, en deze film is daar een uitstekend voorbeeld van. Dit is de reden waarom je een 40 inch LED tv met Dolby surround hebt staan, dit is de reden waarom je een IMAX theater bezoekt. Heerlijke ervaring vind ik dat, en ik val er ook altijd voor.

Alhoewel het op het eerste gezicht een lange zit lijkt (in dat geval ben ik ook blij dat ik voor de LED tv thuis heb gekozen en niet voor de bioscoop), maar de film heeft het echt nodig. Omdat er zoveel ontwikkelingen plaatsvinden, zoveel karakters en toch ook weer zoveel actie, is er tijd nodig om karakters te introduceren en te ontwikkelen. Ik las dat dat in de normale versie wat ontbrak, maar in de DR vond ik dit prima uitgewerkt. Het is dan alleen jammer dat Bloom en Green geen geweldige cast vormen (itt Neeson en Thewlis) die hun rollen met weinig passie en overtuiging spelen. Daarnaast hadden ze voor Sybilla een wel een echte lekker wijf mogen kiezen (plus wat minder westers ogend), en dan had ik helemaal tevreden geweest .

De muziek valt ook wat tegen. Hoewel sommige scenes worden begeleid door geweldige muziek gebaseerd op de locatie (bv. de scene waarin ze het land van Balian irrigeren), maar vooral in de battlescenes ontbrak dat ene vleugjes epicness waar ik wel op had gehoopt. Een Hans Zimmer (die overigens eerst de score voor zich zou nemen...) had dit vast en zeker wel kunnen brengen, en ik was ook wel benieuwd geweest wat hij er van had kunnen maken. Ben er van overtuigd dat hij de echte epische scenes zoals de legers van Saladin die aan de horizon verschijnen nóg indrukwekkender had kunnen maken!

Al met al heb ik gewoon echt 3 uur zitten genieten van de film. Nu weet ik (geef het zelf ook toe) dat het verhaal niet geweldig is en het acteerwerk maar matig, maar ik ben gewoon een sucker voor Crusaders, ridders op paarden, vlaggen en massale gevechten tussen cavalrie. Ik voelde me net weer een kind tijdens het afsluitende gevecht in Jeruzalem. Dus qua entertainment scoort de film in mijn ogen een dikke 10.

Dit is Snatch in het echt! We krijgen een mooie kijk in het leven van kampers, die hun vetes letterlijk en figuurlijk uitvechten op een pleintje in de achterbuurten of tussen de trailers. Dit uiteraard gecombineerd met de nodige weddenschappen welk familielid er gaat winnen, wat op kan lopen tot flink wat Britse ponden.

Het is erg rauw en onwijs masochistisch, maar zoals gezegd let men wel altijd of het eerlijk verloopt. Nouja eerlijk, het gevecht stopt pas als je opgeeft (not done) of neergaat... Wat mij het meest verbaasde was dat men op een gegeven moment alleen nog maar aan het vechten was om het vechten. De makers hebben maar liefst 12 jaar de 3 families gevolgd, wat dus een uitstekende blik geeft in hoe het allemaal ontstaan is (sinds 1997). Nu weet eigenlijk niemand meer waarom men precies vecht, behalve dat men wraak wil nemen op eerdere gevechten. En dus weet ook niemand waar dit eindigt.

De film biedt een geweldige blik in de samenhorigheid van de diverse families en daarnaast het haantjesgedrag van de families naar elkaar toe.

Porco Rosso is een Ghibli die nogal Europees is aangelegd, net als bijvoorbeeld Kiki's Delivery Service en Lupin. Aangezien ik deze 2 films allebei erg sterk vond, waren mijn verwachtingen van Porco Rosso redelijk hoog.

En gelukkig maakt dit sprookje de verwachtingen dik waar. Hoe Miyazaki realiteit en fantasie met elkaar mengt is fantastisch. Het sfeertje is echt geweldig en je waant je echt in de mediterrane sferen. Daarbij opgeteld boeit het verhaal ook van begin tot eind. Marco als bounty hunter is echt een toffe hoofdpersonage en een leuke afwisseling op de vaak vrouwelijke hoofdrollen in Japanse animé. Doe mij maar zulke gasten, net als Rupan Sansei!

De film vliegt dan ook voorbij (ha-ha) en het is altijd weer fantastisch dat zo'n Ghibli je echt kan meenemen... Je voelt je bijna weer een kind dat z'n fantasie de vrije loop kan laten gaan, een talent wat Miyazaki trouwens perfect in de vingers heeft.

Al met al één van mijn favoriete Ghibli's, samen met Rupan Sansei! Meer van deze films aub!