Opinions

Inderdaad een plezierige prent, die wat subtiliteit mist maar dat grotendeels goedmaakt door de gezellige sfeer. Samen met de vrienden gekscheren en tussen de actie door keuvelen in de diner, veel meer gebeurt er niet in Barry Levinsons debuut.

De verschillende jongemannen zijn nog op zoek naar waar ze met hun leven naartoe willen maar kunnen gelukkig terugvallen op hun diepe vriendschapsband.

Hierbij dus veel malligheid en nu en dan eens een oprechte biecht, die meteen weer van de baan wordt geruimd door nog meer kolder. Zoals dat dan gaat bij mannen.

De humor is nergens hilarisch en ook de acteerprestaties zijn niet overweldigend maar passen opperbest bij het knusse gevoel. Er steekt niemand echt bovenuit maar van Kevin Bacon ben ik nooit een fan geweest en ook hier borrelt na één seconde de vraag op "Stront, wie heeft er u gescheten?", ik kan echt niet op die man zijn gezicht kijken.

Geen briljante filmkunst, wel een prettige ode aan de vriendschap.

Na het ijzersterke Linkeroever waren de verwachtingen voor Dirty Mind hoog, ja zelfs héél hoog gespannen. En 'k ben dan ook lichtjes teleurgesteld door de nieuwe Pieter Van Hees. Het is wat mij betreft namelijk allemaal een beetje nét niet.

Audiovisueel is deze prent nochtans verbluffend, hoewel ik Linkeroever (evenwel niet in de bioscoop gezien) op dat vlak nóg beter vond. De melancholische pracht van die film heeft plaats geruimd voor een virielere cinematografie, die jammer genoeg minder "magnifiek" is. De grove korrel stoort mij dan weer niet en ook zitten er meer dan genoeg fantastische shots in Dirty Mind. Zo is bijvoorbeeld de discotheekscène een spektakel om duimen en vingers bij af te likken.

Dat brengt ons bij de score, net als in LO lichtjes fenomenaal: Mauro Pawlowski is te horen naast Bailando van Paradisio en toch werkt het wonderwel!

Zowel op visueel als muzikaal gebied gooit Van Hees dus alweer hoge ogen. Jammer genoeg scoort ie op narratief gebied minder: de onderkoelde toon van z'n vorige film heeft plaats gemaakt voor onstuimigheid, daar heb ik op zich geen probleem mee. Alleen laat de uitwerking wat te wensen over in mijn ogen: zo is de humor maar zelden écht geestig. Hoe pedanter Tony T wordt, hoe beter het wel gaat werken. Zo is de scène met 't kaske hilarisch en vallen er een aantal heerlijke oneliners te rapen: z'n vaders excuus om een hoertje te bezoeken ('Het is nie omda ge thuis boeken hebt staan, dat ge nie meer naar de bibliotheek gaat') is super!

Toch had ik het gevoel dat het net allemaal niet grappig of goed genoeg was en ook zijn er een aantal bijrollen compleet verwaarloosbaar. Dirty Mind is zeker opwindende cinema, maar na het betere Linkeroever had ik toch nog ietsje meer verwacht.

Uniek stukje cinema!

De hele film lang grappig (beetje humor à la The Office), visueel spannend en naar het einde toe ga je zelfs meeleven met Wikus Van De Merwe (hilárische naam ).

District 9 volgt nochtans de klassieke paden maar doet niettemin erg verfrissend aan en blijft luchtig door de vele vreemde en soms zeer komische details van Blomkamps universum. Klein voorbeeldje: aan het eind gaat Wikus zijn tegenstanders te lijf in een soort van Iron Man-achtig tuig en de manier waarop ie holt in dat pak, is aandoenlijk en hilarisch tegelijk. En zo heb je wel meer van dit soort geinigheden.

Een prent waar ik moeilijk vat op kreeg en niet makkelijk te beoordelen valt maar de hele speeltijd bleef boeien. Mede dankzij de fantastische Sharlto Copley kom ik uit op 3,5*.

La grandezza dell' enigma

Il Divo is een grootse prent, maar (voor mij) op het frustrerende af ongrijpbaar. De hele film lang probeerde ik grip te krijgen op wat Paolo Sorrentino ons hier voorschotelt, op welke richting hij uit wil. Tevergeefs echter want meer dan een uitvergroting van de Italiaanse manier van aan politiek doen kon ik er niet in ontdekken.

Jammer aangezien Sorrentino op audiovisueel vlak (opnieuw) fraaie dingen doet, hoewel het nu ook weer niet zó briljant is in mijn ogen: de film voelt bij momenten platgestileerd en dus eerder leeg aan. Het is allemaal zodanig bombastisch dat het lijkt alsof je in een opera terecht bent gekomen.

Niettegenstaande er overduidelijk talent en een aardig stel cojones schuilt achter Il Divo is dit wat mij betreft een "interessante mislukking" at best.

Alles is hier zowat gezegd. Het blijft inderdaad een geweldige film. Een heerlijke, broeierige sfeer. Kleurrijke beelden. Komische situaties. Een prachtige tijdsschets (de kleren! de muziek!). Die indrukwekkende climax. Goeie acteurs. Appetijtelijke pizza's!!

Topfilm. 4,5*

Dikke tegenvaller. 't Grootste probleem is dat ik Dobermann nergens maar dan ook nergens grappig vind, hoewel ik dat door de vergelijkingen met C'est Arrivé Près De Chez Vous toch wel verwacht had.

En voor de rest kan deze prent me ook al niet bekoren: de actiescènes boeien me niet en 't lijkt allemaal zo over the top dat het wel grappig bedoeld moet zijn, maar bij mij werkte het dus voor geen meter.

Nochtans sterke rollen van Vincent Cassel en vooral Tchéky Karyo, die beiden barsten van het charisma. Bellucci en Duris daarentegen zijn hier te dwaas voor woorden.

Naarmate de film vorderde, begon ik er toch wat meer in te komen en de muziek bracht de zaken ook wat onder stoom. Erg slecht zou ik het dus niet noemen, maar waar was die humor?

Pas m'n tweede Kitano na de misdaadfilm Brother en deze keer komt de Japanner met 'n heel andere prent aanzetten: Dolls is één brok melancholie. De cinematografie is bij momenten fabelachtig en de van tristesse doordrongen soundtrack mag er ook wezen. Alleen weet de regisseur geen sfeer te scheppen waar ik in mee kan gaan, hoe dat precies komt weet ik niet (het zal wel aan mij liggen ). Jammer want velen worden duidelijk wel betoverd door Dolls.

Op zich redelijk "klassieke" cinema, maar dan tot in de perfectie uitgewerkt wat mij betreft.

Donnie Brasco kan dan ook bogen op een sterke cast, waarbij vooral Depp me verrast. Zie hem liever in dit soort rol dan weer eens als één of ander excentriek personage. Pacino zal nooit mijn favoriete acteur worden, maar past hier prima. Ook Michael Madsen zie ik graag bezig.

De typische maffiahumor is hier bij momenten wel aanwezig (en leuk!), maar ook op dramatisch vlak vind ik deze prent meeslepend.

Visueel dan weer degelijk, maar niks opzienbarends. Geldt misschien een beetje voor de hele film: zeker niet de meest sensationele maffiafilm, maar voor mij wel één van de allerbeste, zelfs bij een vierde kijkbeurt. 4,5*

Vandaag nog eens voor een tweede maal gezien, en ie beviel me om welke reden dan ook beter deze keer. Visueel stelt het allemaal niet spectaculair veel voor, maar toch weet Richard Kelly m'n aandacht tot het einde vast te houden. Als raadsel heeft Donnie Darko zeker z'n kwaliteiten, maar het coming-of-age-aspect speelt toch ook 'n belangrijke rol, vind ik persoonlijk. Een beetje een mindfuck ook, deze prent, maar toch veel minder als pakweg Lost Highway van David Lynch, een regisseur waarmee deze film wel eens in verband wordt gebracht. Jake Gyllenhaal speelt Donnie met de nodige naturel, iets wat onontbeerlijk is voor een personnage dat verdacht veel tekenen van schizofrenie vertoont. Dit had even goed een gênante vertoning kunnen worden, maar Gyllenhaal vindt min of meer de juiste balans.

Sterke, onderhoudende cinema die ik evenwel een tikkeltje overgewaardeerd vind om eerlijk te zijn. Écht geniaal is ie in m'n ogen niet, maar toch mag Donnie Darko er zeker wezen!

Weinig originele, maar vakkundige gemaakte politiethriller. Visueel een beetje geschoeid op de leest van Erik Van Looy, hoewel die net iets meer flair heeft dan Jan Verheyen. Verder vooral weer diezelfde acteurs zoals je ze eigenlijk altijd aan het werk ziet. Niks nieuws dus, zoals gezegd, maar allemaal zeer degelijk. Kleine 3*.

Vakkundig gemaakte noir die wat mij betreft zeker tot de betere binnen het genre behoort. Het misdaadverhaaltje heeft al bij al niet zo gek veel om het lijf, visueel vond ik het gewoon allemaal erg dégelijk en om nu te zeggen dat Fred MacMurray en Barbara Stanwyck me helemaal omverblazen... Niet echt. Een Groots Meesterwerk zie ik er dus niet meteen in, maar een puike prent is dit wat mij betreft zeker.

Die overdreven snappiness van MacMurray heeft ook iets komisch. Bij de meest alledaagse situaties heeft 'ie replieken in huis waar een groepje scenaristen waarschijnlijk een week op moet zitten zoeken... Walter geeft Phyllis een glas water.(Oké, de kous is af, denk je dan als naïeve kijker...) See if you can carry this to the living room . Dat je echt denkt: ménen ze dit nu? Ook Edward G. Robinson lijkt op sommige momenten gewoonweg een 100% kómisch personage.

Maar ook op dramatisch vlak werkte deze Double Indemnity wel bij mij. Geen soort film waar ik echt hoge scores voor veil heb, maar niettemin zeker genoten.

3,5*

Na de Trois Couleurs-trilogie nu ook deze Kieślowski gezien en ik kan wel beginnen te stellen dat het werk van de Poolse regisseur niet echt aan mij is besteed.

Bij momenten kon La Double Vie De Véronique me visueel zeker bekoren, met die zachte geel-groene kleuren. Daarnaast werd ik ook een aantal keer geraakt door de poëzie die uit de beelden voortvloeit, waardoor Véro toch nog beloond wordt met 2*.

En als ik deze prent ga vergelijken met de andere films waaraan ik deze score tot nog toe verbond, heb ik hier toch wat vaker op de klok gekeken. De film is voor mij dus een beetje saai en ik heb 'm vooral vaak niét gevoeld, in tegenstelling tot velen hier.

De gelauwerde muziek ligt me totaal niet en met dit soort scores kan ik gewoon niks, daar ga ik verder niet moeilijk over doen.

Tot slot is er dan nog Irène Jacob, die door velen ook wordt aangehaald bij het in de hemel prijzen van de film. Akkoord, het is een zéér sensuele vrouw en ze dwarrelt onwaarschijnlijk bekoorlijk doorheen La Double Vie. Maar ook zij kon me niet raken, daarvoor vind ik dat ze op te theatrale wijze acteert om echt blijk te geven van een beschadigde ziel.

Een 'interessante mislukking' zoals ik vaak lees op deze site, zo zou ik m'n vierde Krzysztof Kieślowski omschrijven.

Ben niet zo'n fan van de mix tussen horror en humor, hoewel Raimi het hier eigenlijk best goed aanpakt: de overvloed aan scares wordt verlicht door de komische momenten.

Leuk acteerwerk ook van Alison Lohman (het prototype van een "girl next door") en de angstaanjagende Lorna Raver. Justin Long mag dan nog een ondankbare rol toebedeeld krijgen, hij valt echt uit de toon als onwaarschijnlijke zoutzak.

Visueel niet slecht maar natuurlijk veel te generiek om in het voordeel te spelen bij de puntenindeling. Mocht allemaal wat unieker wat mij betreft.

Eigenlijk best fun deze Drag Me To Hell, maar net geen 3* aangezien dit niet mijn soort cinema is.

De verwachtingen voor deze film lagen hoog. Héél hoog. Nicolas Winding Refn behoorde nochtans nog niet meteen tot mijn favoriete regisseurs. Fear X was wel nog een prima film, maar Bronson viel me om 1 of andere reden behoorlijk tegen. En toch... Deze Drive leek me echt iets voor mij. Een karrenvracht positieve recensies later waren die verwachtingen er uiteraard niet op verminderd. En het moet gezegd: Drive is uitstekend.

Visueel valt deze film waarschijnlijk inderdaad het best te vergelijken met het werk van Michael Mann. De gelikte nachtbeelden van het fel verlichte LA, de strakke maar vrij klassieke cameravoering, de helikoptershots... Fraai allemaal, maar eerlijk gezegd ook niets waarmee Refn mij écht van de sokken blaast. Wel erg leuke decors overigens (dat behangpapier!). Nee, het is wat mij betreft eerder de héérlijke soundtrack waar de sfeer uit voortvloeit. En het is van die retrovibe dat deze prent het moet hebben, want inhoudelijk vond ik het allemaal niet zo enorm origineel.

Ook sterk zijn de acteerprestaties. Ryan Gosling kan sinds Half Nelson maar weinig meer verkeerd doen bij mij, en ook hier is hij werkelijk uitstekend. Hij weet een zekere melancholie mee te geven aan zi wel erg zwijgzaam en stoïcijns personage, maar straalt op de juiste momenten ook dreiging uit. Met weinig woorden slaagt Gosling er toch in diepgang te steken in zijn rol. Ook Carey Mulligan doet het ondanks haar beperkte screentime alweer voortreffelijk.

De film wordt links en rechts wel al eens tot het allerbeste gerekend dat Vrouwe Cinema de laatste jaren te bieden had, maar mist daarvoor in mijn ogen misschien toch iets ongrijpbaars. Uiteindelijk is Drive au fond redelijk klassieke cinema en net dat weerhoudt me ervan om 'm echt als grandioos meesterwerk in de armen te sluiten. Niettemin 1 van dé films van het jaar, op de juiste momenten gevoelig, op de juiste momenten bikkelhard. Nu al goed voor ruim 4* en daar kan bij herziening zelfs nog een halfje bij komen.

Kat-en muisspelletjes in cinema liggen me niet. Films waarbij iemand het bloed vanonder de nagels wordt gehaald zijn compleet niet aan mij besteed. Zo heb ik me geweldig zitten ergeren tijdens Cape Fear van Martin Scorsese, nochtans een regisseur die ik apprecieer. Hetzelfde is nu gebeurd bij Duel.

Al vrij vlug begon ik het op m'n heupen te krijgen en deze prent ging gaandeweg steeds meer op mijn zenuwen werken. Het enige wat we hier te zien krijgen is een gigantische truck die een auto van de weg probeert te rijden, waarbij de chauffeur zoveel mogelijk getreiterd moet worden. That's it. Je kan natuurlijk stellen dat het ook Spielbergs bedoeling is om zijn film zo zenuwslopend mogelijk te maken, maar op deze manier werkt het bij mij voor geen meter. Duel bestaat gewoon voor 100% uit het tergen van David Mann.

Zonder twijfel één van de allervervelendste films die ik ooit heb gezien en dit uitzitten beschouw ik dan ook als een huzarenstukje.

Beetje moeilijk te beoordelen. Enerzijds kijkt Duplicity best makkelijk weg en is het een redelijk swingend in beeld gebrachte prent met een sensuele score (die Spaanse gitaren!), maar anderzijds is het allemaal zo onevenwichtig dat mijn interesse nog voor de helft van de film tanende was.

De twists & turns stapelen zich zo snel op dat je er al na een uurtje gaat over struikelen waardoor het me geen barst kon schelen wat nu de outcome ging zijn. Alsof Gilroy zegt: en tóch zal je het einde niet zien aankomen, wat ben ik slim he?

Ook de toonwisselingen verlopen niet altijd even lekker: Waarom heeft niemand op de set Paul Giamatti eventjes apart genomen om te zeggen dat ie niet in een Will Ferrell-film zit? Me nog nooit zo zitten ergeren aan de man, terwijl hij nochtans een stukje kan acteren. Julia Roberts en Clive Owen vinden het evenwicht beter, hoewel ze evenmin schitteren.

Op zich is Duplicity nog een fijne caper movie maar jammer genoeg rijdt ie zich in mijn ogen compleet vast in plotwendingen en andere ongein. Dikke 2,5* dan maar.