Opinions

Toen ik net begon te puberen keek ik graag met mijn vader naar alle klassieke Amerikaanse horrorfilms. We hielden dan samen een filmboek bij waarin al deze films werden beoordeeld en zelden tot nooit konden rekenen op een hoge beoordeling. Het hoge pulp gehalte maakte echter dat ik toch telkens veel belangstelling had voor deze films.

Als antwoord op de Amerikaanse films kwamen de Italianen met films die in grote lijnen op hetzelfde neerkwamen maar volgens de filmencyclopedie net nog wat goedkoper en slechter waren. Daarnaast vond ik het vroeger irritant dat deze films nooit op tv kwamen.

Nu leven we in een andere tijd en kwam ik er tot mijn grote verassing achter dat deze film op Netflix staat. Ik heb de Italiaanse jaren 80 horrors altijd gemeden maar deze Dèmoni was erg leuk en creatief. De opbouw is sfeervol en humoristisch en deed me af en toe denken aan het werk van Dick Maas, maar dan net wat brutaler en lomper. Het tempo ligt hoog, de humor is voortdurend aanwezig en demonen zijn slecht maar wel creatief gemaakt. Het grootste gevoel van nostalgie overviel me echter bij het horen van de jaren 80 metal van bands als Accept, Saxon, Motley Crue, Scorpions en zelfs Billy Idol.

Verder viel op dat het acteren af en toe tenenkrommend was, maar zelfs dat werkte voor mij sfeer verhogend. Kortom, leuke nostalgische horrorfilm die toch een stukje leuker is dan de filmencyclopedie vroeger deed geloven.

Deel 2 staat ook op Netflix dus die ga ik binnenkort ook maar eens bewonderen.

Koddig horrorfilmpje dat meelift op het succes van Chucky. Het is allemaal wat minder interessant maar toch goed genoeg voor een leuke pulp avond.

Redelijk

Soms heb ik wel eens van die films die ik om de een of andere reden negeer of vergeet te kijken. The Descendants is hier een prima voorbeeld van. Clooney met zijn gladde voorkomen kan me maar zelden bekoren maar hier komt hij verdomd goed voor de dag. Nu moet gezegd dat hij hier ook wel een dankbare rol heeft en dat de film qua scenario goed in elkaar zit. De toon van de film is erg sterk. Sentimenteel of kitscherig wordt het nergens en het sfeertje van Hawaï blijft de hele film voelbaar.

Absoluut hoogtepunt van de film was voor mij echter rol die Woodley hier neerzet. Vooraf wist ik helemaal niet dat ze hier in zat maar zij tilt deze film eigenhandig naar een hoger niveau. Ik ken haar eigenlijk vooral van het redelijke Divergent (2014) en het tenenkrommende The Fault in Our Stars (2014). Na White Bird in a Blizzard (2014) is dit eigenlijk de tweede rol die ik van haar zie waarin ze wat meer pit heeft en dat ligt haar in mijn beleving beter.

Maar eerlijk is eerlijk over de hele linie is de cast erg goed en is dit een hele sterke uitgebalanceerde film die op alle fronten klopt met als extra bonus de prima rollen van Clooney en Woodley.

Erg goed

Na een aantal jaren nog eens herbekeken op de televisiezender AMC en dat viel zeker de eerste drie kwartier niet tegen. De film wordt aardig opgebouwd, de sfeer is redelijk goed maar ergens halverwege de film haak ik compleet af als de spanningsopbouw wordt onderbroken en er in wordt gegaan op allerlei minder relevante verhaallijnen die ook nog eens worden neergezet door bijzonder zwakke acteurs. Met name Lindsay Crouse als de vrouwelijke rechercheur bakt er werkelijk niets van. Het was voor mij onbegrijpelijk waarom de regisseur hier zoveel aandacht aan besteed.

Kort samengevat het basisverhaal blijft overeind maar door een zwak geschreven scenario en erg zwakke bijrollen weet deze verfilming niet te overtuigen.

Minder slecht als in mijn herinnering maar nog steeds behoorlijk matig.

Na Marry Me at Christmas (2017) en Christmas Encore (2017) is dit de derde kerstfilm die ik dit seizoen zie.

Men neme weer de vertrouwde ingrediënten: Een man met een nadrukkelijke kaaklijn en een blonde actrice die meer bezig is met fitnessen dan met acteren. Beide doen het in deze film overigens niet onverdienstelijk. Er is wel sprake van enige chemie en Laura Vandervoort doet het net wat beter dan in de gemiddelde actie of horrorfilm waar ze normaal gesproken in meedoet. Nick Zeno heb ik nooit eerder gezien maar hij past perfect in de ABC wereld die ook verantwoordelijk zijn voor series als Revenge - TvMeter.nl en Once Upon a Time - TvMeter.nl

Verder is het nog positief om te melden dat er net wat meer cynisme in deze kerstfilm zit dan normaal. De muziek werkelijk verschrikkelijk is maar dat dan toch weer recht wordt getrokken door een paar scherpere randjes.

Alles bij elkaar duurt de film net wat te lang maar kijkt wel lekker weg. Prima vermaak voor het kerstseizoen.

Gemiddeld.

Twee over-analyserende brompotten zijn op weg naar een bestemming waar ze beide geen zin in hebben. In theorie prachtig materiaal voor een film in de stijl van Woody Allen. In de praktijk komt dit ook wel uit. Ik heb me prima vermaakt met Reeves en Ryder. Waarbij vooral de keuze voor Reeves opvallend is.

Zijn dialogen zijn verreweg het leukste maar tegelijkertijd kan hij naast Ryder de ongemakkelijkheid niet van zich af schudden. Ergens in het midden van de film kakt het allemaal nogal in om tegen het einde dan weer op te bloeien.

Ik ben een fan van mopperaars en doemdenkers dus onder de streep heb ik me er prima mee vermaakt. Als ik kritisch ben dan moet gezegd dat het af en toe erg geforceerd was en teveel uitgemolken werd. Toch heb ik vaak hard kunnen lachen om droge sociale onwenselijkheid die voor mij bijzonder herkenbaar is.

Liefhebbers van Woody Allen en de zwartgallige zielen onder ons kunnen dit prima bekijken.

Kleine voldoende.

Nu te zien op Netflix.

Erg prettig en vooral lekker kort horrorfilmpje. De toon ligt niet bij het tegenwoordig zo graag gebruikte sadisme maar bij suspence en suggestie. Voor mij werkt deze opzet veel beter. Helaas slaagt Devil niet helemaal in zijn opzet. Sfeervol is de film af en toe en een paar scenes zijn best aardig maar over het geheel genomen is het net iets te vrijblijvend.

Desondanks heb ik me best vermaakt met deze prent en ik blijf toch benieuwd naar de volgende van M. Night Shyamalan.

Boven gemiddeld.

Hele prettige film die het vooral moet hebben van de uitstekende cast. Ik ben niet echt een fan van Streep maar ik moet zeggen dat de rollen die ze de laatste jaren neerzet me erg goed bevallen en dat geldt ook voor deze rol.

Anne Hatheway viel me een beetje tegen. Na haar recent erg van haar te hebben genoten in Valentine's Day en iets minder recent in Get Smart vond ik haar hier wat flauwtjes en clichématig en kon ik maar weinig sympathie voor haar krijgen. Toch doet ze het niet onaardig maar ze kan beter.

Emily Blunt mijn wandelende natte droom van dit moment was hier weer erg goed. Na haar uitstekende rol in Sunshine Cleaning zet ze hier een hele goede bitch neer met een rauw komisch randje ben zeer benieuwd naar haar andere films

En dan nog Stanley Tucci. De beste man is hier zeer goed gecast en zet waarschijnlijk een van de betere rollen in zijn carriere neer.

O en voor de Entourage liefhebbers. Vince loopt hier ook nog in rond.

Alles bijelkaar deed deze film precies wat ik ervan verwacht had maar ook niet meer dan dat. Omdat het acteerwerk echter bovengemiddeld was is mijn score dat ook.

Ik heb me met deze film best vermaakt. Dit wil overigens niet zeggen dat het een goede film is. Alles wat hierin gebeurt heb je al eens eerder gezien en zo nu en dan vraag je je af of ze niet een aantal Buffy The Vampire Slayer afleverigen achterelkaar hebben geplakt. Het acteren was bijzonder slecht met als dieptepunt die heilige op het einde. Ik lag onder de tafel van het lachen.

Het scenario is zo inwisselbaar als de pest maar het eerste uur is heel onderhoudend en deed nog het meeste denken aan The Craft. Daarna veranderd de sfeer nogal maar erg storen doet dit niet omdat alles tamelijk pretentieloos is.

Absoluut positief punt was voor mij Alexz Johnson. Zij acteerde heel behoorlijk en maakte dat ik de film geboeid heb afgekeken. Alleen daarom al ben ik blij dat er nog zulke goedkope horrorwerkjes worden gemaakt. Het is toch altijd leuk om weer wat nieuw vrouwelijk schoon te ontdekken.

En ja verder is het gewoon geen goede film. Maar hij is met plezier gemaakt en dat werkt aanstekelijk ik heb me er prima mee vermaakt en dat is toch ook wat waard. Daarom een kleine voldoende.

Cooper doet het niet onaardig in deze film maar daarmee hebben we gelijk het enige pluspunt gehad.

Het scenario kent weinig samenhang, subtiel is nagenoeg niets en inhoudelijk heeft het allemaal nog minder om het lijf. Wat overblijft zijn de escapes van een vermoeidende psychopaat die veel weg heeft van Borat met een Midlifecrisis.

Matig.

Sympathieke documentaire over het werk van Dick Maas. Zijn films zijn origineel, komisch, nuchter en typisch Nederlands. Als je al zijn films zo voorbij ziet komen besef je wat Maas allemaal heeft betekent voor de Nederlandse film en ook voor The Golden Earring.

Zijn oeuvre bestaat uit hoge pieken en diepe dalen maar wel altijd met de bedoeling om een creatieve en vooral leuke film te maken. Ik hoop dan ook van harte dat het hilarische Prooi niet zijn laatste film zal zijn.

Deze documentaire is in ieder geval waardevol met het oog op de Nederlandse filmgeschiedenis en het is een groot compliment aan het adres van Dick Maas.

Kleine sfeervolle film over het wel en wee van een vissersdorpje. De rol van Paul Rudd is verassend en ook de rest van de cast speelt niet onverdienstelijk. De dialogen zijn sterk de verhoudingen zijn realistisch. Hier en daar is er ook ruimte voor wat humor.

Als Teckelliefhebber mag ik ook het koddige teckeltje niet onvermeld laten.

Goed.

Paul Rudd heeft ontzettend leuke films. Helaas is deze een teleurstelling. Incidenteel heb ik wel gelachen maar het meeste is behoorlijk banaal.

Absoluut hoogtepunt waren de muisjes.

Zeer matig

Het is allemaal waardeloos gemaakt maar erg leuk. Vooral de openingscene en niet te vergeten de achtervolgingen zijn meer dan fantastisch. Het enige storende aan de film zijn de wel erg slechte dialogen en de nog slechtere acteurs. De enige uitzondering op dit punt is David Carridine die heel goed begrijpt hoe te acteren in dit soort pulp. Verder viel Amy Rasimas nog op als een derderangs Scarlett Johansson.

Matig maar met een hoge amusementswaarde

Vervelende en vermoeiende film die niet werkt. Grootste euvel was McCarthy.

Hele prettige Belgische film die het vooral moet hebben van Wim Helsen. Een aantal keren heb ik bijzonder hard kunnen lachen en alleen daarom al is de film de moeite waard. Het was echter wel jammer dat het thema waar alles om draait uiteindelijk niet echt uit de verf komt. Het slot vond ik te geforceerd hilarisch en hier wordt een kans gemist om echt een statement te maken. Maar ondanks dit minpuntje kan ik niet anders dan zeggen dat dit een echte meevaller is.

Van allemaal die parodiefilms is dit toch wel de meest waardeloze. Alles heb je al eens gezien en de imitaties worden alleen maar slechter. Grappig is het nergens maar ergerlijk wel. Deze film is alleen geschikt voor heel onervaren filmkijkers en zelfs die moeten wel gezegend zijn met een waardeloos gevoel voor humor. Deze komt met stip in de top 5 van slechtste films die ik ooit gezien heb.

Waardige verfilming van het boek van Coetzee. Malkovich zet een topprestatie neer en ook de andere acteurs doen het prima. De sfeer past perfect bij het boek en de karakters zijn mooi uitgewerkt. Het contrast tussen de twee werelden wordt heel rauw en realistisch neergezet. Aan de ene kant snap ik het personage van Malkovich helemaal maar tegelijkertij kan ik ook begrip opbrengen voor de Zuid Afrikaanse cultuur. Wat vooral heel overtuigend was dat Jacobs erin slaagt om niemand te veroordelen en eerlijk te laten zien hoe de dingen werken zodat je als kijker zelf een beeld kan vormen.

Goed.

Degelijk maar oninteressant drama. De acteurs doen het niet onaardig en Adam Butcher is zelfs overtuigend maar het scenario heeft niets te bieden. Voor de liefhebbers van gevangenisfilms is dit misschien een must see.

Voor mij was het een deprimerende en lege film die op den duur gaat vervelen. Het belachelijke einde maakt het er helaas niet beter op.

Matig.

Doorsnee thriller die het vooral moet hebben van de goed acterende cast. Spanning of dreiging is er nauwelijks en de cliche's stapelen zich snel op. Het is allemaal net goed genoeg gebracht om uit te zitten.

Gemiddeld.

Het thema van deze film is natuurlijk erg interessant. In vergelijking met Shame is deze film nogal vlak. De insteek is ook wezenlijk anders. Waar Shame een lijdensweg laat zien gaat het hier om bevrediging. Shame legde de nadruk op het psychologische aspect en hier is het visuele element belangrijker. Zo nu en dan werkt deze aanpak wel maar al snel voelt het aan als een gimmick.

Verder doen de acteurs het niet slecht maar is het moeilijk om sympathie op te brengen voor de personages. De Italiaanse accenten voelen als een karikatuur en de dialogen zijn af en toe erg geforceerd. Zo is de overgang tussen Scarlett Johansson en Julianne Moore wel erg groot en daardoor niet geloofwaardig.

Al met al kijkt de film lekker weg maar heeft niet de impact van een Shame.

Boven Gemiddeld

Het eerste half uur van deze parodie waren zeer verdienstelijk. Er zit ontzettend veel zelfspot in en het tempo was opmerkelijk rustig. In dit deel van de film heb ik dan ook een aantal keren hard gelachen.

Daarna leek het wel of alle inspiratie op was en bleef er eigenlijk niet veel meer over dan een samenraapsel van een hoop zwakke sketches. Dit zorgt ervoor dat de lijn uit de film verdwijnt en ook de humor stelt ineens niets meer voor. Kortom er had veel meer in gezeten.

Matig.

Vanmiddag in de bioscoop gezien en dat was best een aangename ervaring. Ik had nog nooit gehoord van John Callahan maar het is een ideaal personage voor een Gus van Sant film. Het is een klassieke outsider die het vooral moeilijk heeft met zichzelf maar toch probeert om het beste uit het leven te halen.

Van Sant slaagt erin om een beeld te schetsen van een man wiens leven een aaneenschakeling is van tegenslagen, alcoholisme en zelftwijfel. De min of meer spirituele zoektocht naar het nut van leven dat daar uit voortvloeit houdt een mooi evenwicht tussen mooie en tenenkrommende momenten.

De film blijft echter overeind door het prima acteerwerk. Joaquin Phoenix zet een sympathieke rol neer en weet te overtuigen in zowel de hoogte als dieptepunten van zijn personage. Jonah Hill heeft een licht irriterende rol als een soort van mentor voor alcoholisten maar het is zeker zijn beste rol tot nog toe. Hill laat hier zien dat hij een karakterrol prima kan dragen.

Hetzelfde geldt overigens ook voor de uitstekende bijrol van Jack Black die het beste grapje van de film op zijn naam heeft staan. De enige die wat minder uit de verf kwam was Rooney Mara maar dat kwam vooral omdat haar rol nogal onuitgewerkt was.

Wat onder de streep overblijft is een egodocument over de belevingswereld van een cartoonist die het bijzonder moeilijk heeft. Alles valt of staat met de vraag of het personage en de uitvoering van Phoenix boeiend genoeg is voor een hele film? Mijn antwoord is: Ja, maar ook maar net.

Voor mij zit de meerwaarde in het acteerwerk en dat ik de figuur van Callahan door de ogen van Gus van Sant boeiend genoeg vond, maar eerlijk is eerlijk, het is zeker niet de beste film van de regisseur.

Boven gemiddeld.

Hele aardige maar weinig bijzondere film.

Het eerste half uur is er de rustige opbouw met wat soft porno. Daarna slaat het om en wordt de sfeer beklemmend en claustafobisch.

Met minimale middelen zijn de makers erin geslaagd om iets heel interessants te maken dat drijft op onderhuidse spanning en redelijk tot goed acteerwerk. Echt overrompelen doet deze film helaas nergens maar ik heb wel geboeid zitten kijken en dat is met alle horror/thriller rommel van de laatste jaren al heel wat.

Kleine meevaller.

Mitra is hot en de film kijkt heerlijk weg. Leuke pulp van de bovenste plank.

Boven gemiddeld.

Het eerste deel van de film maakte erg veel indruk en de muziek wordt prima gebruikt. Kilmer zet een mooie rol neer maar ik kan me nergens aan de indruk ontrekken dat het allemaal erg geromantiseerd is en dat maakt de film wat potsierlijk. en zorgt ervoor dat het gevoel ontstaat dat je het allemaal wel gezien hebt. Maar desondanks heb ik me prima vermaakt.

Sympathieke film die af en toe deed denken aan Mannen Som Elsket Yngve (2008). De jaren 80 sfeer die deze film zo kenmerkt komt erg goed uit de verf en de jeugdige onbezonnenheid komt oprecht over. Vooral het eerste uur is bijzonder sterk met als hoogtepunt de analyse na hun eerste concert. Ik heb de laatste tijd zelden zo hard gelachen.

Na het einde toe begint de film echter wat voort te kabbelen en mist een goede afronding. De goede bedoelingen spatten echter van het scherm en dat maakt veel goed.

Verassend sterke film.

Bijzonder sterke film waarin uitstekend wordt geacteerd en de onderlinge spanningen soms om te snijden zijn. Voor verfilmd toneel is dit bijzonder knap gedaan. Was zeer onder de indruk en betrapte mezelf op een diepe zucht aan het einde van de film en dat gebeurd mij zelden. Heel knap.

Als fan van "Frasier" wilde ik deze film eens een kans geven maar het was allemaal erg ondermaats. Aan Kelsey Grammer ligt het niet. Hij speelt best ok al haalt hij nergens het niveau van Frasier.

De rest van de toch wel bekende cast acteert erg zwak. Rob Schneider is ronduit slecht en ook Bruce Dern moet zich schamen. Het enige pluspunt is dat het allemaal met plezier gedaan is maar dat maakt dit nog geen goede film.

Zwak.

In zijn genre vond ik dit een geweldige film. De Nazi Zombies waren ontzettend cool en de humor was schitterend. Heb af en toe onder de tafel gelegen van het lachen. Om eerlijk te zijn heb ik niet meer zo genoten van een horrorfilm sinds Evil Dead 2.

Het mooiste vond ik nog de werkelijk bizarre situaties en de orginele muziek keuze. Nee, Dead Snow kan bij mij niets fout doen. In vergelijking met vele Amerikaanse horrorfilmpjes was dit echt een verademing.

Zeer goed