Opinions

Zeer aangename film van Jonze maar had qua toon een andere film verwacht. Op existentieel dramatisch vlak had ik het zwaarder verwacht en op komisch vlak wat gematigder. Toch nog een erg mooie hartverwarmende ontroerende film en deze light aanpak werkt dan eigenlijk wel weer goed. Her is een dijk van een film die prima past in de revolutie die Megan Ellison met haar Annapurna Pictures in werking heeft gezet.

Vooral door de dystopische wereld die Jonze creëert (met ook futuristische additions die authentiek aanvoelen, vooral het spel met Jonze als alien child ) en de hele(anti)sociale thematiek waar hij zijn personages in onderdompeld. Wat ik vooral fijn vind is Jonze's neutrale aanpak wat betreft dit thema. Ik vind helemaal niet dat Jonze min of meer kritiek levert op het minder sociaal worden door de technologische ontwikkelingen, voor mij breekt hij eerder een lans voor de stelling waarom is virtueel contact geen sociaal contact? Sterker nog, de vorm van virtueel sociaal contact kan zelfs veel intiemer zijn. Qua humor doet Jonze veel leuke dingen, zoals de extreme vorm van dirty talk die de normaalste zaak van de wereld is. Leuk geridiculiseerd.

Phoenix is erg sterk als eenzame introvert die het hart op de juiste plaats heeft maar ik ben vooral onder de indruk van hoe sterk Johansson's stemmenrol is. Timing en uitvoering is echt foutloos en weet door die timing het hart van de kijker te veroveren. Althans dat van mij wel. Visueel ook zeer aardig, mooi vormgegeven dystopische leefwereld en fijn gekozen muziek (Arcade Fire!). Erg mooi dit.

Het viel me niet tegen. Tuurlijk kent de film enorm veel cliché's, en is dit echt gemaakt voor tieners en is dit gewoon de mindere versie van Grease maar toch kijkt het lekker weg. De high society van de kindersterren van nu met Hudgens en Tisdale, en die zorgen dan ook wel dat HSM een echte 'brand' geworden is. Liedjes zijn slecht, maar de film straalt wel campiness uit. Vooral de rol van Tisdale kon me wel bekoren, zo over the top, zo dik aangezet zet ze zo'n enorme stereotype bitch of the school rol neer. I like it. Leuk filmpje, al heb ik geen flauw idee hoe ze die andere twee films willen gaan vullen.

Het was al een tijd geleden dat ik deel 1 zag, het werd er dus weer eens tijd voor in deze vakantie. In elk opzicht beter dan zijn voorganger. Neemt zichzelf veel minder serieus en een heerlijke stereotypering. Als je buiten de doelgroep valt is het wel nodig dat je over wat relativering beschikt en jezelf niet te serieus neemt. Helaas zijn er net te veel users die zichzelf wel erg serieus nemen en die houden van open deuren intrappen. Prima maar toch blij dat ik dat niet heb, dan wordt het leven toch best zwaar.

Meer Ashley Tisdale, en dat is goed voor de film. Haar stereotypering van een spoiled brat is geweldig, met die gedetailleerde maniertjes erbij, love it. Efron is wel een blok aan het been in deze reeks maar die ergernissen worden geneutraliseerd door de beeldschone Hudgens. Die ik i.t.t. tot het voorgaande deel nu wel heel erg appetijtelijk vond. Every girl turns into a woman. Ook is ze nog eens een lifeguard in dit deel. Briljant. Ook Grabeel en Bleu doen weer aardig mee.

Qua verhaal niet zoveel bijzonders maar wel met veel minder pretentie als het eerste deel. Meer campy fun en dat is gewoon beter aan mij besteed. Qua liedjes een geval van hit or miss, vreselijke liedjes worden afgewisseld met wel aardige maar heb op zich niet zoveel met liedjes in musicals. Al ga ik dat niet meenemen in mijn beoordeling want dat is nogal logisch in een musical natuurlijk. Wel jammer overigens dat er dus ook zingende dialogen zijn, had liever alleen de echte dans/zang segmenten als kapstok zien fungeren voor de zang momenten maar goed, tough luck.

Met een beetje goede wil en met een voorliefde voor campy zooi kom je dus een eind. Ook wel een must als je jezelf als filmkijker niet te serieus neemt. Fijne stereotypering, een leuke performance van Tisdale en een mooie Hudgens die in badkleding rond paradeert. Solide formule voor een leuk anderhalf uur.

Met deel 2 een fijne opleving binnen deze reeks maar terug op school zakt het toch wel weer naar het redelijke niveau van het eerste deel. Liedjes zijn hier eigenlijk vervelender dan ooit en qua verhaal is het ook nog stompzinniger (maar dan niet op een positieve manier als bij deel 2). Gelukkig blijft de high school sfeer erg aangenaam en zelfde geldt voor Hudgens. Wel weer wat leuke Tisdale momentjes, alleen lang niet zo sterk en gepast als in het vorige deel. Veel senior year drama wat de feel ook niet veel goed doet. Iets te veel pogingen om wat drama op het scherm te toveren wat niet echt werkt. Humor blijft op momenten wel erg fijn (vooral door de supporting cast) en plus Hudgens en de erg genietbare high school sfeer zorgen ervoor dat het allemaal erg makkelijk weg kijkt.

Herzien. En op Eastern Promises na (en moet a Dangerous Method nog zien) vind ik Cronenberg's oeuvre er in het nieuwe Millennium niet op achteruit gaan. Zelfs zijn magnum opus is in deze periode uitgekomen. Ook bij herziening merk ik dat ook deze toch bij zijn beste werk behoort.

Het begin zet eigenlijk gelijk de toon. Zeer bevreemdend en door het vreemde gedragspatroon van deze personages ontstaat er al een hele aangename surrealistische vibe. Dan wordt er geswitched naar het gezin van Cronenberg, heerlijk voortkabbelend tempo met prima uitdieping en een fijne seksscene om het mee te beklinken. Dan slaat het om.

Dit doet ook Cronenberg weer wonderwel goed. Hij weet als geen ander een mysterie te presenteren en sterk op te bouwen zonder de kijker een moment rust te gunnen. Vooral op mentaal vlak zeer interessante thematiek en ook de attraction/repulsion die er bij het personage van Bello komt kijken vind ik zeer intrigerend. Ook gigantisch goed geacteerd van Mortensen en Bello.

Ik had eigenlijk helemaal geen probleem met de finale eigenlijk. Dit was onvermijdelijk en juist een gevaar dat geneutraliseerd zou moeten worden. Daarop volgt de prachtige diner scene. Zo effectief dat je er stil van wordt. Perfect slot van weer zo'm beklemmende Cronenberg ervaring.

Tegenvaller.

Imax HFR 3D wasoverigens wel de moeite waard, die was het tripje naar Amsterdam Zuid-Oost wel waard. Al is het eigenlijk alleen in het begin heel sterk als je niet gewend bent, als je eenmaal gewend bent merk je er niks meer van. Design van Jackson blijft echt top notch, en zeer welkom dat Jackson The Hobbit ook weer voor zijn rekening neemt waardoor er geen stijlbreuk ontstaat. Vooral Rivendell was weer genieten, maar dat is dan ook mijn favoriete "realm" uit heel het Tolkien universum. Nothing beats the elves.

Ondanks ik hier behoorlijk enthousiast over ben en ik deze zaken het hoogt aan sla is de ervaring toch behoorlijk vervelend. Te beginnen de pacing is gewoon vreselijk, ee nshitload aan creatures, wel lelijk gedesigned op momenten maar in de laatste twee uur zit gewoon te veel geforceerd spektakel. Ook vrij chaotisch en met uitgerekte scenes die je toch terug doet denken aan de lijdensweg tijdens het slot van Return of the King. We mogen ons in de handjes wrijven dat Tolkien de boel aardig voorgekauwd heeft want vertellend is Jackson een behoorlijk talentloze boer. Erg hak op de tak, geen vloeiende overgangen, bijna fragmentarisch te noemen.

Freeman is een verademing na Wood. Thorin, Fili en Kili zijn dan wel aardige personages in het genootschap maar die andere tien zijn niet uit te staan. ook mede door de domme infantiele humor die er mee gepaard gaat waar het trollen segment echt een absoluut dieptepunt is. Schaamrood stond me op de kaken en verpest de ervaring. Het segment met de great goblin was erg rommelig en de langgerekte scene met Gollem heel vervelend. Azog was dan wel weer vrij aardig, alleen jammer dat Bennett zijn collega Momoa iets te veel na lijkt te doen. Necromancer Sherlock .

Vrij ontevreden, puur omdat LOTR deze minpunten allemaal niet had. Zeer tevreden wat betreft Rivendell maar de infantiele humor, de kinderlijke toon en vooral de pacing mag wel aangepakt worden. De pacing kan ook nog wel in orde komen met een extended cut en daar hoop ik dan wel op want dat was wel de grootste dealbreaker.

Oh oh, wat was dit slecht, nog slechter dan het tenenkrommende eerste deel. Na vijf minuten wist ik al genoeg, na de cliffhanger van The Desolation of Smaug, die hintte op een totaal ander derde deel dan je uiteindelijk krijgt. Waarom de dood van Smaug niet in het tweede deel zit is mij echt een raadsel en Jackson maakt hier toch wel een grote fout en bezorgt de kijkende niet-lezer een butt-fuck-a-thon van jewelste.

Erg onaangenaam opvallend dat Jackson, die normaal zo lang van stof is en ook met The Hobbit is dat het geval maar met The Battle of Five Armies is hij opeens bijzonder slordig en raffelt de boel behoorlijk af. Ook moet de luchtige sfeer opeens plaats maken voor een wat serieuzere toon. De zogenaamdel uchtigheid moet opeens wat Alfrid komen, wat een tenenkrommende inbreng, nog erder dan die pies en poep grappen van de dwergen in deel 1.

Op papier is de storyline van Thorin best interessant maar wordt niet al te sterk uitgewerkt, ondanks dat Armitage Thorin toch best goed vertolkt. Op technisch gebied is het allemaal erg goed maar daar buiten is het toch van barslecht tot matig. De battle zelf is groots maar nergens zo episch als ie zou moeten zijn, het is vooral saai en langdradig. Dat lijkt mij niet de bedoeling van een battle.


Veel om over te klagen en filmisch is het Jackson's slechte werk. Op voorhand was het al zeer twijfelachtig dat dit een goede trilogie ging worden maar The Desolation of Smaug bood hoop maar was blijkbaar tevergeefs.

In ieder geval wel een verbetering op het eerste deel. De problemen van infantiele humor en de niet zo constante pacing bestaan bijna niet meer maar het rekken en uitmelken van een flutboekje in drie 150+ min speelfilms breekt The Desolation of Smaug nog veel meer op in dit deel. Voor mij werkt digitaal ook niet zo goed in een fictieve setting als middle-earth. De scenery en art-direction is al niet zo verzorgd en het beeld is veel te scherp om een geloofwaardige fantasiewereld te scheppen. Het neigt eerder naar een toneelstuk dan cinema hierdoor.

Ook ben ik niet zo verkocht aan 48fps, het is allemaal net te vloeiend, te vlot en dat breekt de film enorm op in haar actiescenes, waar het allemaal nou net te snel, chaotisch, onoverzichtelijk en te vlot oogt. Vooral in de tonnenscene (die ik overigens ook één van de zwaktes vond) waar de segmenten dat Tauriel en Legolas zich van Orcs ontdoen komt zo wel heel chaotisch over en kom niet uit de verf. Ook ben ik niet zo te spreken over de 3D, blijf die ook niet al te sterk vinden, al ben ik ook een flinke tegenstander van 3D. Het is niet allemaal sensatie, maar Jackson maakt in die rustmomenten veel te weinig gebruik van karakteruitdieping.

Is het allemaal negatief? Verre van. Zoals verwacht vind ik Tauriel een enorme aanwinst, en was toch aangenaam verrast dat Lilly toch een best aanzienlijke rol had en vind het ook wel een erg fijn personage. Hele goede zet van Jackson. Ook de momenten met Kili vond ik ondanks de cliché's toch erg goed werken. Al hebben persoonlijke redenen hier ook wel mee te maken. Narratief loopt het niet altijd even vlot omdat het overduidelijk is dat Jackson enorm loopt te rekken maar ondanks dat heeft ie niet echt veel problemen met de pacing.

Tonnenscene was voor mij hit or miss maar vond het slotakkoord dan wel weer de moeite waard. Toch wel erg verrast door de vormgeving van Smaug, die overall toch best aangenaam was. Net als bij de tweede in The Hunger Games doet Jackson hier wat een middenstuk moet doen voor het geheel. Een open einde is the right way to go, al kan het leeuwendeel hier niet mee omgaan. Ook mis ik de vormgegeven scenery die LOTR kenmerkte, hier eigenlijk geen enkel moment het idee in een fictief universum te bivakkeren. Ed Sheeran bij de opening credits was ook wel verrassend, maar paste eigenlijk wel.

Helaas dus een mixed bag, waar veel problemen 'm zitten in het technische gedeelte. Iets wat ik wel belangrijk vindt. Het kijken op Bluray in 2D kan veel oplossen maar niet alles, al ben ik wel benieuwd wat mijn ervaring dan is. Het kijkt allemaal heerlijk weg en vermaakt enorm, maar heeft dan oo kweinig tot niets om voor hoogwaardige cinema door te gaan.

Tja, als dit niet het bewijs is dat de revival er is van het meest verworpen maar één van de meest interessante stromingen binnen film is, weet ik hetook niet meer. Een genre die ik een bijzonder warm hart toedraag, en Eisener doet zoveel om mij, en miljoenen anderen, tegemoet te komen. Laat ik beginnen met het grootste pluspunt van Hobo With a Shotgun en dat is dat Eisener, hoe wonderbaarlijk ook, de tijdsgebondenheid met gemak weet te neutraliseren. Vaak werken moderne exploitations niet omdat ze gewoon niet in het tijdsbeeld passen van nu. Eisener weet perfect een city full of scum te creëren die ons minimaal twintig jaar terug in de tijd brengt. Op elke meter gespuis, muren beklad met graffiti en op elke oppervlakte wel tig verschillende freaks.

Qua sfeer weet het het tijdsbeeld van tientallen jaren te herleven maar daar laat Eisener het niet bij, ook weet hij met briljant kleurgebruik de sfeer nog eens te versterken en daar gooit ie dan nog wat synthesizer meuk tegenaan. Heerlijk. Maar ook inhoudelijk weet hij alle kenmerken wat deze stroming zo geweldig maakt. Heel veel cartooneske personages, een meedogenloze anti-held, lekker veel gore en splatter, veel inventieve kills en heerlijke punchlines. Hauer is de juiste man op de juiste plaats, een erg karakteristiek acteur en prima op zijn plaats in een film als deze. De intro van Drake met Slick en Ivan is niet minder dan briljant, en op dat moment krijg je toch wel sterk het idee in Tromaville belandt te zijn. Ook sluit ik me aan bij jeroentjuh dat Drake wel erg veel weg heeft van Englund in 2001 Maniacs. Heerlijke karakters, die chick ook die het bloed van een bloedfontein opvangt alsof het een cumshot is. Briljant . Fijne vigilante on a killing spree, met veel gore en een splatterende finale.

Eisener zet zijn Grindhouse collega's te kijk en laat zie nhoe het wel moet. Fuck smoothness, maar lekker rough around the edges. Zijn kleurengebruik is werkelijk magistraal en combineer dat met de kenmerken die dit genre zo geweldig maken en je hebt de perfecte natte droom voor de exploitatie liefhebber. Want dit is vooral een film voor deze liefhebbers, en actieliefhebbers kunnen er ook wel wat mee, al halen die er niet uit hoe knap werk Eisener levert met deze moderne exploitatie flick. Wat maakt het toch uit, dit is dikke fun, en voor elke liefhebber die van twisted fun houdt moet dit gewoon gaan zien. Heerlijk dit soort meuk, gelijk zin om Savage Streets in mijn dvdspeler te stoppen.

Best leuk.

Vooral de awkward humor bevalt prima. Van zo'n film verwacht je toch vaak het slechtste maar bij Hop toch zeker niet het geval. Hop neemt zichzelf ook niet zo serieus en de supporting cast mag er ook wezen. Brand als konijn was ook erg leuk. Als voice actor is ie toch stukken genietbaarder. Marsden blijft leuk als nietsnut.

Tuurlijk niet zo scherp als een wat volwassenere film maar dat mag geen kritiek zijn. Gewoon een erg leuke film met toch een aantal geslaagde grappen. The Hangover moet het met minder doen. Veel minder kinderachtig dan ik 'm verwacht had, leuke references en wat fijne serie acteurs.

Hora kopieert letterlijk I Spit On Your Grave tot bijna elk detail. Is dat erg? Helemaal niet, want Hora is wat I Spit On Your Grave poogde maar niet kon zijn. Jammer dat ze die clownesque retard ook hebben overgenomen, vond ik een groot minpunt in ISOYG. Het is voor een exploitation flick wel erg gelikt, op technisch gebied weinig aan te merken.

Isabel Vibe is de ideale victim. Mooi en rondborstig. Haar transformatie is dan ook erg overtuigend. De verkrachtingsscenes zijn brutal, ze wordt ook totaal uitgewoond en bruutheid is toch wel een pré bij een verkrachting in een rape/revenge flick. Hoewel het niet altijd even goed werkt prijs ik het enorm hoe de makers tot in de fijne details een grindhouse ervaring proberen te creëren. Mede door missing reels, black and white transitions en een overdreven harde audio proberen ze te bewerkstelligen. Fijne pogingen. Revenge gedeelte is meer dan prima, en Isabel Vibe straalt gewoon enorm veel coolness en ruthless-ness uit. Prima Noorse exploitation en kijk al uit naar Inside The Whore.

Ze zijn schaars maar als het raak is is het dan erg fijn. Een enorme verrassing dit, een erg leuke comedy.

Vooral een heerlijke cast. Met Sudeikis, mijn persoonlijke held Bateman en de verrassend leuke Day heb je al een hele sterke cast te pakken. Als die ook nog ondersteund worden door Farrell, Spacey, Foxx en The Bunk (!) kan het eigenlijk niet misgaan. Daar bovenop komt dan nog dat Aniston het verrassend leuk doet. Humor is niet haar ding dus grappen krijgt ze niet maar de kracht zit 'm vooral in haar typje, en die draagt ze met verve.

Erg veel leuke grappen, erg leuke delivery en wat toffe lines. De lines zijn zo ridicuul dat ze leuk worden. Dragracing in a prius . Ik was wel bang voor het typetje van Aniston en was bang dat haar seksverslaving wat quasi-sexy moest overkomen maar ze doet het toch met verve. Dat gutter mouthin' ook van d'r. Had zo van een Gia Paloma, Alicia Rhodes of Jeanna Fine kunnen komen . Ook den odige WTF momenten en weinig tot geen moraal. Erg leuk. Al is dat gedramatiseer van dat personage van Day lachwekkend natuurlijk, suck it up son and be a man.

Wingard doet bijna alles beter dan in Pop Skull, wat echt een hele pijnlijke zit voor mij was. Qua stilering heeft ie flink in zijn mars, en het komt er hier toch veel effectiever uit. Soundtrack ook veel beter en gebalanceerd, al werd zijn focus truukje wel iets te veel een gimmick inderdaad. Dat wel zonde, maar qua stilering is ie er enorm op vooruit gegaan


Het verhaal van Sarah is wel zeer geslaagd overigens, en de twist op het eind vind ik een hele fijne. Zag ik niet aankomen eigenlijk, ook al heeft Swanberg wel zo'n voorkomen dat iets "off" lijkt aan hem.. Ben de afgelopen dagen een Swanberg fan geworden en vind het toch wel erg fijn dat zowel Wingard en Swanberg zich in dezelfde inner circle bevinden.


Wingard heeft volledig herpakt met deze film, had 'm al min of meer opgegeven na Pop Skull. Fijn.

Puur gezien omdat ik de oneerzame taak heb een artikel te schrijven over young adult films al leek The Host me er nog wel eentje die te pruimen was. Ik geef Niccol al een tijd steeds de voordeel van de twijfel omdat ik Gattaca zo'n warm hart toedraag maar het blijkt maar weer dat die credit nu maar eens voorgoed verspeeld moet zijn. Gattaca was een toevalstreffer, dat is wel duidelijk.


Ik begin er wel steeds meer aan te denken dat het probleem gewoon Meyer is met haar huisvrouwen in een mid-life crisis romances en waar de ene stompzinnige narratieve element wordt opgevolgd door een ander. Vooral dat hele zoen gedoe was echt te genant voor woorden.


Ook erg spijtig dat een begenadigd actrice als Ronan hier in terug te vinden is. Ze weet haar personage wel van genoeg elan te voorzien maar het is al snel duidelijk dat hier geen eer aan te behalen is. Zet The Host (of Meyer's werk) naast een doorsnee telenovela en die telenovela's lijken wel een magistraal script te hebben.

Geen slechte docu en gelukkig behoorlijk neutraal maar meldt voor de rest niets nieuws. Af en toe wordt de industrie iets te negatief belicht maar voor de rest vind ik wel dat Gradus en Bauer een open minded benadering hebben. Bottomline: tieners zijn naief en als pornoactrice moet je geen eendimensionale seks hebben. Boohoo. Ook die 'persoonlijke' situaties had wel met meer depth belicht kunnen worden, komt niet echt aan.

Oh God! I'm gonna cum! Shia Lebeouf! I'm fucking Adam's sister! Dropping loads! So much fucking semen. Little Tiny Jacobs!


Ja, mijn soort komedie. Best wel vergelijkbaar met The Hangover, alleen één groot verschil: deze is namelijk wel grappig. De kracht van Hot Tub Time Machine zit 'm vooral in de talrijke references naar de 80's en ook de heerlijke lines zijn geweldig. In tegenstelling tot The Hangover heb je nu wel een cast die wel beschikken over een goede delivery. Corddry steelt de show maar ook Robinson en Cusack zijn heerlijk droog, Duke blijft ook erg genietbaar. Leuke bijrol van Glover ook.


Wat dit nou zo'n geweldige comedy maakt is niet de dijenkletsers, want die zitten er hier niet veel aan. Maar gewoon de kleurrijke personages, de heerlijke oneliners (outta my way stool ) maar vooral de 80's references maken dit een feest. Wel een comedy voor mensen met een zwak voor en kennis van de 80's. Anders zal je er niet veel aan gaan vinden denk ik, omdat je de references dan toch mist. Heerlijke situaties ook. De breakup scene van Cusack, de beat up en weddenschap (+ nasleep) van Corddry (en natuurlijk zijn ejaculatie in Kelly ) en Robinson zijn neukbeurt met Paré (what a rack on that girl by the way ). Zoveel toffe scenes trouwens. Ook fijn om al die foute 80 songs weer eens te horen.


Mijn soort comedy dit. Snedige lines, flink wat adulthumor, nudity, vuilbekkerij en fijne references. Daarnaast een film met een 'hart', dat is de grootste troef van de film. Eén van de leukste comedies die ik ooit zag, zonder twijfel.

De less is more benadering van Fukada. Probeerde een hedonistische avakantie feel te creëren en slaagt daar wonderwel in. Erg knap aangezien ze in Japan geen vakaties kennen. Vooral een niets aan de hand film, met zeer minimale orde verstorende perikelen. Komisch, eigenzinnig, en met minimale nouvelle vague invloeden (vandaar de Franse titel).

Na de torture porn films, de Japanse new wave, de hype rond de overschatte Franse horror stroming en allerlei andere soorten horror die de essentie van horror niet weten te vatten, laten de horror fans van het eerste uur, die verwend werden in de jaren 70 en 80 met het ene meesterwerk na het andere, verlangen naar vroeger. West weet dat als geen ander, en probeert onze drang naar toen te voorzien met deze House of the Devil. En daar slaagt hij wonderbaarlijk goed in.

De manier hoe West de jaren 80 setting tot leven weet te brengen is imponerend. Ijzersterke art-direction. De 700 serie Volvo, Sam's jaren 80 walkman van Sony en feathered style haar dragen allemaal bij bij deze magistrale jaren 80 feel. Tel daarbij nog eens het feit op dat het in 16mm is geschoten en je weet dat West een liefhebber is van de hoogtij van dit geweldige maar toch ietwat verloederde genre. Dan heb je nog die heerlijke retro opening- en ending credits. Indrukwekkend.

West lijkt te begrijpen dat het vooral om sfeer en opbouw gaat. Trage maar zeer aangename opbouw, veel gebruik maken van geluid en creërt psychisch ongemak door kleine maar subtiele details. Vreemde conversaties, creepy personages, ijzingwekkende sfeer en vooral zeer effectief gebruik maken van geluid. West snapt dat pure horror vooral op suggestief vlak plaats moet vinden. Een zeer aangenaam verhaal, een ijzersterke cast en de aankleding en sfeer doet eigenlijk de rest. Donahue is ook zo'n typische jaren 80 horror protagoniste, heerlijk! .

Eindelijk weer een trip through memory lane naar de tijd toen alles beter was op het gebied van horror. West laat zien dat we de hoop niet op moeten geven, dat echt horror talent nog bestaat maar dat het alleen wat lastiger zoeken is voor de werkelijke horro pareltjes. Het is niet anders maar West geeft horror fans van het eerste uur hoop, en zelfs meer.

Ja, erg toffe slasher. Heerlijk sfeervol deze film en qua plot toch wel één van de betere slashers. Zoals al eerder gezegd werd; is het motief van de dader enorm origineel. De aanloop naar de kills verlopen subliem, alleen erg jammer dat de kills zelf alles behalve overtuigend zijn. Is dit een struikelblok? Zeker niet. De sfeer is subliem en op het moment dat ze verdoofd wordt word het allemaal heerlijk surreal en creepy. Heerlijke settings ook. Die scene waar ze naast dat Jester outfit staat en zijn hoofd langzaam omhoog komt is echt geniaal.


Erg genoten van deze slasher en toch wel schromelijk onderschat.

Vreemd beestje blijft die Meyer toch. Inhoudelijk is het lachwekkend maar wat blijven zijn films zijn charmes hebben. Verhaaltechnisch doet het niet onder voor een pornofilm maar cinematografisch is het toch wel interessant. Ook weet hij zijn leading actress altijd zoveel coolness mee te geven, dat ze de film met gemak weten te dragen. Zo'n flinke boezem helpt ook wel .

Qua plot is het natuurlijk erg slecht maar soms zo slecht dat het leuk is. Dat overdreven acteerwerk, die toespelingen van de bloedmooie Capri (heerlijke dubbelzinnige opmerkingen in dit deel) en dan nog zo'n hopeloze poging om het spannend te maken. Al kan Meyer dit wel, maar vorm vind hij duidelijk belangrijker dan inhoud (wat dubbelzinnig van me). En zoals vaker gezegd hou i kwel van the mix van soft erotica met een regisseur die cinematografisch enorm kundig is. Meyer is niet zo'n quasi intellectueel, erg fijn. Zeker niet zijn beste werk maar toch wel weer erg genoten. Ik ga voortaan mijn avond maar afsluiten met een Meyer.

Mooie persoonlijke film van Verbeek.

Het begint al goed met die heerlijke opening credits. Lu Huang schittert en is mij het hele IFFR opgevallen. Erg aangename actrice. Ontworteling blijf ik een zeer intrigerend thema vinden in de cinema, en al helemaal de banadering bekeken vanuit de Aziatische esthetiek. Blijft uitermate knap hoe Aziatisch Verbeek als filmmaker is.

Verbeek weet vooral de droomsegmenten eer subtiel te vermengen met de realiteit. Verbeek toont geen waarheid, maar alleen perceptie en vooral in combinatie met de thematiek maakt dit een uitgebalanceerd geheel. De scenes met haar moeder zijn echt goud waard, erg mooi. Ook weer een handvol mooie nachtscenes gezien, heb toch ook wel een enorm zwak hiervoor. Voor de rets is het allemaal minimalistisch, en zoals veel Aziatische drama's met een voortkabbelend tempo en moet dek ijker ook zijn goede wil tonen.

Na de vertoning gelijk even mijn moeder gebeld. Sterk.

Aardige romcom.

Simon pegg blijf ik hilarisch vinden, zijn mimiek en accent en schopt naar alles om zich heen. Het probleem is een beetje dat naast hem eigenlijk niemand grappig is; Bridges zet een beetje een veredelde versie van The Dude neer, Kirsten Dunst moet de zo begeerde love interest voorstellen maar dat werkt totaal niet omdat Megan Fox ook gecast is en waardoor Dunst wordt ondergesneeuwd. Wat blijft dat een verschijning, Fox mag doen wat ze eigenlijk altijd doet, mooi zijn en de mannelijke kijkers het hoofd op hol laten slaan. Aangenaam maar wel onaangenaam opvallend dat ik haar up to date nog niets meer heb zien doen.

Ook kent de film een enorm saai middensegment, de transitie naar het rom gedeelte, waar er wel af en toe een leuke grap voorbij komt maar waar het voornamelijk een wat dode bedoeling is.

Een romcom met zijn al zo uitgemelkte standaard ingrediënten maar zonder meer kijkbaar maar ook niet meer dan dat.

Interessant regie debuut van Jada Pinkett Smith. Verbaasde mij tijdens het kijken vaak wel dat dit van haar kwam, vond de film voor haar best wel gedurfd. Vreemd, want ik ken de beste vrouw helemaal niet. Interessant drama, intrigerend concept maar wel een beetje een gevalletje van een hit or miss. Al hebben de hits wel meer impact dan de misses.


Het verhaal vind ik altijd wel interessant. Een passionele vrouw die een man om haar vingers windt en hem introduceert in de wereld van het onburgerlijke bestaan en om seks op zijn puurst te ervaren (het fenomeen de 'open' relatie dus). Veel trashy talk, poging tot menage-a-trois,ronduit lustvolle onconventionele seks. Dat is wel een benadering die ik graag zie als het gaat om seks, die geromantiseerde softe seksboel in films komt mij ook wel de neus uit (al past het hier puur bij de thematiek natuurlijk). Al mag het ook wel eens getoont worden hoe seks is, niet lakentje-lakentje . Plus komen in deze film ook nog eens de beste en opwindendste seksscenes die ik in jaren heb gezien. Chapeau. Die limoscene .


Op het dramagebied gaat er wel het één en ander fout. Smith wil eigenlijk iets teveel vertellen, en als kijker wordt je al gauw in het diepe gegooid in het wel en wee tussen Vega en Clarke, dat een nog groter drama met zijn familie gewoon teveel is. Smith wil teveel richtingen op maar lijkt niet de keuze te kunnen maken welke kant ze op wil. Ook zij komt even voorbij maar ook dat subplotje met haar had ze achterwege kunnen laten. De focus ligt puur bij de ontwikkelingen tussen Clarke en Vega. De scene dat Vega in haar ondergoed poseert is ook van ongekende klasse, vooral als haar littekens zichtbaar worden. Die kadrering dan ook. Kippenvel. Langzamerhand wordt er steeds meer duidelijk over Vega's personage d.m.v. zulke subtiele details. Briljant. De diepe gesprekken die ze voeren zijn ook wel interessant om te aanschouwen, intrigerende perspectieven ook. Qua dialoog ook bovengemiddeld.


Clarke vond ik niet altijd even sterk maar dat had ook met de onstabiliteit en old-fashionedness van zijn personage te maken. Ik snap zelf ook niet wat het taboe nou is met 'vrije' relaties, ik vind het dan ook niet zo'n vreemde constructie maar soit. Zijn worstelingen hiermee kon ik dus op momenten niet begrijpen, wat bij mij toch wel enkele frustratie opwekte. Vega vond ik constant overtuigend, en ook dat had te maken met haar personage. Ik vond haar personage heel interessant. Zo enorm sexy maar tegelijkertijd een enorm negatief zelfbeeld, zo zelfverzekerd maar tegelijkertijd zo fragiel. Prachtig. Vooral die scene dat ze Frankenstein gezien hebben vond ik memorabel. Vooral als ze haar analyse oer de film loslaat.Toen besefte ik pas dat haar zelfbeeld erg negatief was (al gaven die littekens ook die indicatie maar toen drong het nog niet tot me door), aangezien ze zich zo kon identificeren met het monster dat Dr. Frankenstein schiep. Kippenvel.


Tegen het einde loopt het dan mis met het familiedrama, wat me eigenlijk een beetje uit de film haalde, ik vond dit dus totaal niet interessant. Dan komt er toch nog een vervolg met de Paz Vega storyline, en de complexe relatie tussen Vega en Clarke komt in een overdrive om dan volledig te ontsporen. Op dat moment wordt duidelijk watvoor gewicht een open relatie kan hebben. Wel een beetje overdreven natuurlijk, maar dat is wat Smith wil overbrengen. Fair enough, al doe je daar de open relatie wel tekort mee maar dat is dan ook niet zo relevant. Al met al een erg geslaagd debuut. Al wil Smith wel teveel, ze maakt er een intrigerend schouwspel van. Paz Vega vertolkt een zeer intrigerend personage, stomende sexscenes, overtuigende acteerprestaties en een storyline die goed uitgewerkt is, ondanks de overvolle to do list van Smith. Overtuigend regiedebuut en Smith is wel een director om in de gaten te houden.

Spijtig.

Begint nog vrij aardig. Uiteraard met één van de meest veelbelovende scream queens die het indy circuit kent. Maar Christine zal zichzelf niet zijn als ze eerst het loodje moet leggen. Zoals altijd. En zoals altijd doet ze dat in een bikini. Ook dat ze het HvZ concept erbij pakken is leuk.

Uitermate low budget productie natuurlijk maar het steekt allemaal wel goed in elkaar. Wat leuke vondsten, ziet er qua beeldkwaliteit niet verkeerd uit, zeer acceptabele gore en een cast die voor geen meter kan acteren. Wat ook nog lekkere over the top personages oplevert.

HvZ is best genietbaar, probleem is dat het op een gegeven moment wel klaar is. Wel overduidelijk dat Jaynes een liefhebber is maar qua creativiteit brengt ie veel te weinig. De koek raakt tegen het eind in een rap tempo op en duurt gewoon veel te lang.

Aardige onafhankelijke standaard oefening wat betreft het zombie thema. Maar haalt het echt niet bij Bloodlust Zombies van vorig jaar. Die deed veel meer goed, al hadden die wel een grote troef cast wise.

Honger gestild


De verhoudingen met het boek die scheef zouden komen te staan die de eerste dagen hier te vinden waren kan ik nu gelukkig ontkrachten. Vooral wat betreft romantiek is nihil want de plichtmatige chemie van Katniss en Peeta komt goed naar voren. Bovendien is de troef van de film dat Collins herself het script heeft geschreven waardoor de essentiele elementen uit het boek gewoon aan bod komen. Geen enkele kritiekpunten op dit gebied, wat er verteld moest worden werd aan bod gebracht. Dan kan het voor een boekverfilming moeilijk mis gaan.


Ik ben al fan van Lawrence sinds Winter's Bone wat ze ook goed doortrok in één van mijn favoriete comicverfilmingen in First Class en nu schittert ze weer in één van de sterkste young adult reeksen. Ook de rest van de zeer charismatische cast doet het naar behoren. Heerlijke casting. Aankleding rond de Capitol vond ik sterk gedesigned maar ook de Hunger Games zelf worden naar behoren weergegeven. Tuurlijk is de camera bewust shaky (om de intensiteit met succes te versterken) en zijn de kills vaak off-screen. Braaf? Verre van want de focus ligt niet in de shock hoek en dit is bovendien geen slasher. Hopelijk gaan velen dit realiseren.


Met name het script van Collins die hier een geweldige film van maken met zeer goede ondersteuning van cast en de regie van Ross. Zolang Collins de screenplays van de andere twee delen ook gaat schrijven voorzie ik geen problemen.

Heel erg goed. Enorm verschil qua toon en look met haar voorganger en toch jammer dat de kwaliteit zo verschilt, aan de andere kant is verbetering altijd goed. De documentaire-achtige stijl is dus verdwenen en oogt nu als professionele filmmakerij, ook erg steady gefilmd, visueel mooi en een zeer solide script. De hand van Lawrence is ook duidelijk zichtbaar, uitstekende regisseur.


Film krijgt door de thematiek van het tweede boek ook veel meer ernst mee, en voelt ook daadwerkelijk behoorlijk grimmig. Sterke pacing, erg constant in haar flow en ook de effects hebben een overduidelijke upgrade gehad. Ook de actiescenes zeer goed op beeld gevangen, wat de film zeer ten goede komt. Ook bij dit deel nergens het idee dat er overbodige scenes inzitten.


Cast is ook weer meer dan prima, lijken ook allemaal nog meer in hun rol te zitten. Vooral JLaw is uitermate sterk. Al is heel de cast goed, ook nieuwkomer Claflin is een aanwinst. ook omdat het allemaal veel beter geschreven en geregisseerd is. Al is de grootste troef van de film vooral dat het Hunger Games universum daadwerkelijk tot leven komt, ook de politieke verhoudingen binnen de Districten kwam nu veel beter tot zijn recht. Ook de Quarter Quell Hunger Games zelf staat als een huis. De manier waar Katniss achter het doel van "the plan" komt en het noodlot dat District 12 heeft ondergaan.


In een trilogie vind ik juist deel 2 heel belangrijk, en de functie van zo'n deel 2 heeft The Hunger Games dan ook. Een uitermate sterke opzet naar de onvermijdelijke finale. Veel komt op het conto van Collins te staan maar onderschat de inbreng van regisseur Lawrence niet. Tuurlijk zijn er weer nodige blockbuster valkuilen, ze worden niet allemaal ontwijkt maar dat mag de pret niet drukken. Hele sterke blockbuster. Alleen Xtina's We Remain hadden ze in movie wel mogen laten horen, of gelijk bij de credits. Zeer passend bij de thematiek.

Meh.

Zoals verwacht teleurstellend. Door een boek op te splitsen in twee delen krijg je dus een zwaar gemankeerde pacing en narratief. Lawrence is dan ook niet kundig genoeg om dat creatief op te lossen. Ander punt is het acteerwerk van Lawrence, die begint de laatste tijd wel te grossieren in overacting. Ze overschrijdt de lijn van het acceptabele enorm. Desondanks is het verhaal nog steeds vermakelijk en kijkt het wel lekker weg maar rammelt als opzichzelfstaande film enorm. Jammer, want Catching Fire was best goed. Spijtig.

Zeker niet slecht maar ook verre van goed. De ingrediënten zijn er maar ook bij deze After Dark Original weet de regisseur het niet in een goed gerecht te laten resulteren.


Grootste probleem is de cast en de personages. Personages zijn voor slasher standards erg braaf en ook de cast weet weinig te doen met hun personages. Al hoeft dit niet gelijk debet zijn aan de cast. Eén dame en drie kerels, en de dame wordt al snel geloosd. Really? Een slasher zonder final girl? Nee, dan is het voor mij al gedaan.


Maar ook op die cruciale fout na is het allemaal niet zo best. De aanloop naar kills is echt zwaar onder de maat, de kills zelf zijn zo ongeïnspireerd en de 'killer' is een lachwekkende miet. Dan hou je bar weinig over. Hoe je zo'n horror kan maken met zo'n setting is mij een raadsel.

2 van de 8 originals gehad. 6 te gaan.