Opinions

Blackhat is veroordeeld tot verdeeldheid, omdat Mann weigert concessies te doen naar de mainstream kijker. Dat zal de grootschalige waardering doen zakken maar filmfanaten die dit weten te waarderen hebben een zeer abstracte en intelligente cyberthriller te pakken. Mann weet met Blackhat digitale filmmakerij weer tot haar uiterste capaciteiten te drijven. Dat wordt al na vijf minuten als Mann een weergaloze opening opent, waar we zien hoe de RAT data via circuits de mainframe doordringt. Abstract, onnavolgbaar, compromisloos. Waar de meeste filmmakers hier een voice-over hadden gegooid om de 'domme' kijker bij de hand te nemen, laat Mann de context over aan de intelligentie van de beholder en toont slechts een weergaloze visuele animatie.

In een tendens waar veel filmliefhebbers plot en emotionele betrokkenheid verwachten, die kunnen nog wel eens van een koude kermis thuis komen. Alhoewel, het vereist dan ook vooral wat werk als kijker. Want dramatisch vlak vind ik Blackhat zeker niet, maar het is vooral de digital capabilities die door Mann tot het uiterste gedreven worden die resulteren is oogstrelende esthetische beelden die Blackhat een fenomeen maken. Helaas, kan niet elke kijker dit waarderen en dat is jammer. Zowel voor hun als cinema an sich.

Het romantische subplot (al heeft het wel degelijk zijn momenten) mag wat onhandig zijn en het script kent ook zijn punten maar de zeer baanbrekende stilering zorgt dat die minpunten geen dealbreaker zijn. Wel moet je je interesseren in de visuele en complexe kant van filmmaking en helaas voor Blackhat is dat niet het geval. Blackhat is vooral onconventioneel en baanbrekend hoe het haar personages, thema's en narratief behandeld, en dat duidt op weerstand. Voor de gelaagdheid van de thema's moet je veel moeite doen, it doesn't come easy maar de payoff is groot. Net als in Spring Breakers zet de 'platte' oppervlakte velen op het verkeerde been. Hele subtiele score ook, vooral voor Mann begrippen. Let wel dit is geen verwijt aan mensen die de film niks vinden, ik begrjp het volkomen maar Blackhat is geen stompzinnig vehikel, integendeel. Baanbrekende cinema.

Stukken beter dan Pusher.

Vooral visueel stukken beter. Erg fijn kleurengebruik, vooral dek leur rood in het appartementje en ook weer lekker rauw. Ook erg blij dat Refn gelijk dat vervelende camerawerk overboord gooit wat zogenaam voor meer beklemming moest zorgen, werkte gewoon niet. Geen overbodige luxe met deze thematiek. Grappig dat Refn er veel van hemzelf in heeft gestopt. Lenny lijkt toch deels gebaseerd op hemzelf. Helaas wel iets te veel side lines, die niet echt connectie hebben met de storyline van Bodnia.

Nog niet helemaal de Refn die hij later zou worden maar je ziet hier toch wel aangenaam wat vleugjes talent die hij later op een grotere schaal zou gaan tentoonspreiden. Bleeder weet helaas niet altijd even boeiend te zijn, qua vertelling loopt het niet altijd even vlot maar de scenes van Bodnia met Andersson. Heerlijk beklemmend. Ook de scenes tussen Mikkelsen en Corfixen waren de moeite waard, fijn cute relief. Wat een geweldig acteur, ik kan niet wachten tot Mikkelsen de hoofdrol gaat spelen in de latere Refn's.

Fijne vooruitgang op Pusher waar ie op veel vlakken gewoon erg vooruit gaat, waar ie in Fear X helemaal zou laten zien wat ie op visueel vlak kan. Vanavond is het zover voor de herziening.

Blindness open erg sterk. Sterke cinematografie, leuke kleurenfilters, een sterk concept en niemand minder dan Julianne Moore in de lead. Ondanks dat het visueel in orde is komt het sterke concept totaal niet uit de verf. Vooral een erg rommelige regie en in het ziekenhuis weet ie het toch niet lang genoeg boeiend te houden. Het was verstandiger geweest twintig minuten eerder van setting te wisselen.

Ook nooit het idee gehad dat de outbreak van desastreuze proporties was. Dat had ik ook niet bij de sfeer, die ik veel naargeestiger verwacht had. Alleen tijdens het seks segment komt dat even tot uiting. Komt er bovenop dat ik Ruffalo echt zo'n vreselijk acteur vindt. Vermakelijke film en vooral door de visuele flair en Moore toch nog een magere voldoende. Toch wordt een ingenieus concept door chaotische regie en incapabele narratieve capaciteiten om zeep geholpen. had veel beter kunnen en moeten zijn.

Reuze meegevallen. De kritieken zijn niet meer dan gebakken lucht, ook richting Coppola. Ik krijg ook een beetje het gevoel dat er onterecht van haar verwacht wordt dat ze films van het niveau Lost in Translation maakt, wat haar magnum opus. Niet reëel mijn inziens.

Een ander struikelblok zal de geïllustreerde leegheid bij de tieners zijn die The Bling Ring vormen. Coppola wil die oppervlakkigheid en leegheid tonen en dan zijn de kritieken dat de personages opeens te oppervlakkig en leeg zijn. Kunt u het nog volgen? De logica.. Erg veel raakvlakken met Spring Breakers (waar overigens dezelfde kritieken voor op kunnen gaan) maar Korine geniet dan wat meer aanzien. Zou dit Korine's film zijn en Spring Breakers van Coppola dan waren de rollen omgedraaid. Onaangenaam opvallend.

Coppola slaagt er erg goed in om de obsessed with myself zeitgeist weer te geven, zowel met een kritische kanttekening maar ook breekt Coppola een lans voor de jonge delinquenten. Het concept vind ik wel aangenaam, vooral omdat je via social media nu merkt watvoor invloed celebs hebben op tieners, en hoe ver ze daar in kunnen doorslaan. Coppola maakt ook ideaal gebruik van de setting, de attractie van de Hollywood Socialites weet ze prima naar voren te brengen vanuit impressionistisch oogpunt. De dames vind ik ook één voor één prima gecast en Claire Julien is wel erg easy on the eyes. Verder ook zeer te spreken over het ontbreken van een echte story arc, vind het toch voornamelijk een impressionistische film.

De impressionistische feel wordt alleen niet constant vastgehouden en dat is eigenlijk wel jammer maar desondanks blijft het toch een lekkere film, met een attractief concept en zeer degelijk uitgevoerd. Dat is de film dan voornamelijk; degelijk. Kan buiten Lost in Translation prima wedijveren met al die andere films van Coppola.

Fout, fouter, foutst.


En deze valt ongetwijfeld onder de overtreffende trap. Erg fijn 'fout' filmpje die zichzelf niet al te serieus neemt maar die ook zeer zelfbewust is. Het wordt al gauw duidelijk dat we het hier met een erg cheesy filmpje te maken hebben. Erg veel foute eighties stereotypes en nog foutere humor. De apotheker grap is hier een uitstekend voorbeeld van, een klassieker en die vervelen nagenoeg nooit en komen toch altijd weer verrassend. Erg fijne sfeer ook.


The Blob ziet er ook prima uit, en tuurlijk doen die corny effects ook hun taak. Versterkt het campy niveau alleen maar. Russell pakt gelijk goed uit door de stud en dat joch als slachtoffer te laten dienen terwijl die in een conventionele horrorfilm last man standing of zelfs survivor zouden zijn. Fijne kills en een aantal heerlijke scenes. De auto scene springt eruit, sterke kill (beautiful way to go) en erg leuke geinigheden. Zijn monoloog met zijn bewusteloze metgezel (Casanova ) en dan die mini-bar in zijn kofferbak . Leuk. Helaas halen die mannen in scientist suits wel het leuke eruit. De eerste helft is geweldig totdat hun roet in het eten gooien en het allemaal een pak minder wordt. Al met al toch weer een erg sterke 80's horror.

Echt precies mijn film dit.


De slasher is toch wel mijn favoriete sub-genre, en een must is toch wel een stel geile slacker teenagers. Blijft leuk lomp volk natuurlijk dit soort tieners, leuk die bezigheden, veel drank, lompe gesprekken, veel gegeil en op zijn tijd even een neuk partij. Flinke grote groep slackers ook dit keer, big plus. Film begint wel aardig maar leek toch te verzanden in een redelijk tussendoortje. Vooral die rode freeze frames met veel kabaal leken het ergste doen vermoeden. Dat was gelukkig niet het geval.


Facchi speelt een erg fijne grudge demon. Naakt, rondborstig en meedogenloos, zo horen ze te zijn. Ze doet ook goed haar best in het begin, en het eerder genoemde luidruchtige gedoe met freeze frames illustreren wel prima hoe een beest zij eigenlijk niet geweest zou moeten zijn. Dan terug in het heden met de tieners. Beetje jammer van Danielle Harris, een beetje horrorkenner weet al snel met haar verleden in o.a. Halloween dat de kans wel groot is dat zij de nakomeling is van Mary. Veel leuke onzin, en ook de kills mogen er zijn. Niet echt indrukwekkend qua kwaliteit maar lekker bloederig wordt het wel op momenten. Leuk!


Aangename verrassing en mede door de leuke teenage slacker fun toch een dikke 4,5*. Gooi er wat seks en gore bij en je hebt een winning combo. Eén van de leukere teenage slashers van de laatste jaren.

Prachtig misdaaddrama die ondanks de genrecliché's toch een behoorlijke film is. Dat komt vooral door het zeer treffend weergegeven tijdsbeeld en is in design en aankleding echt perfect. Verhaaltechnisch wil Canet te veel en is het allemaal net niet. De vormgeving is gewoon zo sterk dat de kijkervaring gewoon heel prettig is, en daar doet een ietwat onevenwichtig script niets aan af. Het gegeven, en de dynamiek tussen de twee broers is aardig, maar niet consequent uitgewerkt. Daar had meer uitgehaald kunnen worden, maar toch een zeer aardige film.

Toegegeven, voor een Infected indy doet de film niets origineels maar de uitwerking maakt zoveel goed. En dan nog Buttwoman in the lead, dan kan er weinig mis gaan lijkt me. Dat gaat het ook niet.

Ik kan begrijpen dat veel b-film liefhebbers dit niet super warm worden voor deze Bloodlust Zombies. Maar daar komt mijn zwak voor Alexis Texas om de hoek kijken. Fanboy, is misschien nog een beter woord. Ze is de lead, maar wordt pas op het einde in full effect gebruikt. Ik had eigenlijk gehoopt op een Alexis Texas on a killing spree, dat gebeurt ook al is haar moment to shine iets te kort.

Voor de rest draagt ze de film met verve. Zoals ze ook altijd doet voor Elegant Angel en consorten, doet ze dat hier ook bij een indy horror. Dat komt vooral door haar zelfbewustheid, haar delivery en haar natuurlijke manier van acteren. En het is natuurlijk een gigantisch lekker wijf met een body to die for. That must count for something . Ze bewijst ook weer waarom ze de Buttwoman reeks mocht vertegenwoordigen.

De rol van Danoff is geweldig, hij zet echt een hilarische douchebag neer. Steeds met zijn toespelingen en dagdroompjes (snap out of it! ). Echt erg gelachen, ook met zijn zombie encounters . Dan die beveiliger nog met zijn voorraadkast en zijn pogingen 'm open te krijgen. En dan komen we weer terug met Alexis.

Aan het eind mag ze heerlijk bad ass (pun intended) gaan doen en zwaar overtuigend. Zij heeft zo'n coole vibe om haar heen hangen (covered in blood for a change ). Als ze dan eenmaal haar kleding verwijderd heeft en haar lichaam bloed vrij gemaakt heeft en totale bewegingsvrijheid bewerkstelligt heeft is ze klaar om kont te schoppen. Wel in een thermisch pakje, ofcourse. Dan de face-off aan het eind is magistraal. Erg vermaakt in dit onzin filmpje en als één van je favoriete pornstars dan nog kont mag gaan schoppen is de glacing on the key. Pretty fucking sweet!

Ik sluit me aan bij gotti. Lang niet zo slecht maar Boll heeft zijn reputatie dan ook niet mee.

Hoofdreden was voornamelijk Rodriguez, ze doet waar ze goed in is; de stoeremeid spelen die geen genade kent, ook genoeg ander bekende gezichten en de film ziet er niet zo verkeerd uit.

Waar de film wel de mist in gaat dat het verhaal eigenlijk niet echt een rol gaat spelen. Boll duwt een plot wat al nog niet veel op een verhaal lijkt naar de achtergrond en focussed totally op de actiescenes waardoor de ruimte tussen die scenes moeilijk door te komen is. Gelukkig gooit ie er nog een flinke dosis gore doorheen, maar ik ben nog niet zo overtuigd dat Boll zo'n barslechte regisseur is, ik denk dat hij op een dag toch met een film komt waar zelfs de grootste criticasters niet omheen kunnen.

"Truth is, everybody is going to hurt you; you just gotta find the ones worth suffering for."



Bij het zien van Blue Valentine dacht ik aan deze beroemde woorden van Bob Marley. Een zeer realistische melancholische schets van twee geliefden wiens liefde langzaam bekoeld raakt en met alle gevolgen van dien. Een echte promotiefilm voor het huwelijk is het niet, maar daardoor wel extra krachtig. Blue Valentine is puur performance driven, en Williams en Gosling maken indruk. Overal blijkt uit dat ze naast dat ze goed acteren ze ook hun personages nauw bestudeert hebben. Je hoeft geen perfecte Hollywood personages te verwachten, Cindy en Dean hebben hun gebreken, en de één lijkt meer moeite te doen dan de ander maar voor de kijker wordt al snel genoeg duidelijk dat dit nooit had kunnen werken.


Niet helemaal wat ik ervan gehoopt had maar toch een erg krachtige deprimerende relatieschets. Vooral het acteerwerk van Gosling en Williams houden de film overeind maar ook de relatie, die geen romantisering kent en erg realistisch weergegeven is is een enorm pluspunt. Fijne seksscenes, geen lakentje lakentje, maar ook niet al te expliciet in beeld gebracht. De NC-17 rating die Blue Valentine kreeg wankelt nog aan alle kanten maar goed, er valt wat voor te zeggen. Dat ze MPAA niet even consequent is bij andere films even buiten beschouwing gelaten. De gebruiker hier boven mij kaart het al aan, ondanks dat deze realistische relatie schets zeer waarheidsgetrouw is, willen we wel met deze waarheid geconfronteerd worden? Veel niet schat ik. Ik wel, ik ben blij dat er eindelijk een film is die niet zo optimistisch is maar gewoon realistisch.


Al met al een aangrijpende film, met twee ijzersterke performances van Gosling en Williams. Voor degene die niet bang zijn voor een confrontatie met hoe solide relaties labiel kunnen worden zeker een aanrader. Ik ga nog maar een depressief filmpje opzetten nu ik de smaak te pakken heb.

Dik 5 jaar geleden sinds ik deze voor het laatst zag en wat blijft dit een onderschatte film op veel filmsites.

Vooral de chemistry tussen Houston en Costner is wat deze mierzoete film naar een bovengemiddeld niveau trekt. Heerlijke soundtrack en een verhaal die heel lekker wegkijkt. Costner speelt zijn beste rol ooit en Houston's magistrale stem met haar prachtige uithalen is de slagroom op de taart.

Ik ga ver in mijn herbeoordeling van de film en ik denk dat dit wel één van mijn favoriete romantische films is.

Prachtige film. Tot nu toe is dit visueel de mooiste film die ik ooit gezien heb. Het verhaal is prachtig, de prachtige en harmonieuze natuuromgeving in Korea, de muziek en het meest sublieme was de levenscyclus gesymboliseert door seizoenen.

Ook de de Boeddhistische leerprocessen die we moeten doorstaan in het leven was erg goed gedaan zoals de ethische richtlijnen van het Boeddhisme (shila's en vaniya's), de vier edele waarheden en het achtvoudig pad kwamen duidelijk naar voren waar ik als Boeddhistische leerling ook niet vreemd mee ben.

Nadat de monnik begon met het Tibetaanse Tantraproces (Vajrayana) en er een vrouw in het spel kwam en de pijn voelde van een verloren liefde en zich voor die liefde begaf in de seculaire wereld voelde hij een pijnlijke emotie die moeilijk te dragen was. Waardoor zijn donkere kant naar boven kwam, die kracht heeft de meest intense emotie; de liefde.

Nadat hij terugkeerde in de winter begon hij zijn Tibetaanse Tantra af te ronden, wat op dat moment al in een ver gevorderde fase was). Het proces dat hij doorstaan heeft zal hij weer overbrengen op een volgeling en ook hij zal er voor zorgen dat zijn leerling het Samsara (levenscyclus, met wedergeboorte waarbij we in elk leven weer verrijkt worden met nieuwe lessen totdat we het nirvana bereiken) succesvol doorstaat.

Ik ben ervan overtuigt dat de monnik (die we volgen in deze film) het Nirvana (hierbij gaan we leven in een andere wijze van bestaan, een anders levensperspectief. We verlaten hierbij de levenscyclus van wedergeboorten [Samsara] en gaan we leven in een nieuwe bestaansdimensie) bereikt had.

Een film die het leven perfect omschrijft (we maken in principe geen fouten, alles is voorbestemd, alles wat we tegenkomen was onvermijdelijk, het leidt ons naar onze ware zelf) en die mij erg dierbaar is en mijn visie op het leven precies definieert. Dat het zo lang heeft moeten duren totdat ik hem zag.

Kim Ki-Duk, bedankt voor het maken van dit spiritueel meesterwerk.

Om een lang verhaal kort te maken: 5* en uiteraard een top 10 notering, kan niet anders. Tweede Ki-Duk en mijn tweede volle 5*.

Ook deze Anderson smaakt na jaren beter.

Vooral de sfeer die Anderson hier neerzet is subliem, nog nooit een Post seventies film gezien die de jaren 70/80 sfeer zo weet na te bootsen. Marilyn Chambers draagt de film zelfs een warm hart toe, i think that says it all.

Ook de cast is werkelijk in topvorm en zitten er heel wat memorabele scenes in, soms erg grappig en soms erg ontroerend (vooral de verzoeningsscene tussen Horner en Diggler is prachtig). Ik dacht dat ik het nooit ging zeggen; maar wat speelt Wahlberg hier goed trouwens en Reynolds speelt ook vol bezieling. De film heeft iets buitengewoons, iets geweldigs. Tel daarbij mijn admiratie voor de pornindustry op en you have a winner on your hands.

Geweldige film waar ik nu dik 16 uur erna nog aan het nagenieten ben. Ik kan niet anders dan, tegen mijn zin in, een film uit mijn top 10 te gooien.

Anderson schaart zich nu tussen mijn favoriete directors, ik ben overdonderd. Chapeau Anderson en gelijk maar een betere uitgave besteld van deze film. Die ik nu heb is wel erg belabberd trouwens.

Wat een genie is die Barker toch ook.

Het was voor mij dé titel bij het Imagine filmefstival maar ik had daar helaas nie tde tijd voor. Met Harrison aan het roer was het nog afwachten want zijn CV spreekt niet echt in zijn voordeel. Het viel allemaal reuze mee..

De film begint boeiend in die diner. Die typische mystieke Barker sfeer overheerst de film en dat is toch wel de kracht van deze film. De film kabbelt voort, af en toe een oprisping maar echt veel gebeurt er ook niet maar de sfeer maakt dat bijzaak. Net als in MMT barst de film open aan het eind. Geweldig einde en dat is typisch Barker en ook de reden waarom ik ook zo dol ben op zijn verhalen.

Al met al een zeer genietbare Barker verfilming.

Wat een heerlijke van Warmerdam.

Alles wat zijn cinema zo geweldig maakt zit er weer in. Mysterie, absurdisme en fijne humor. Allemaal tot levenkomend in een vrij unieke surreële atmosfeer en visueel zeer sterk. Warmerdam neemt de kijker gelukkig niet bij de hand en suggestiviteit slaat de klok en het narratieve gehalte is minimaal.

Vooral door de familie nooit buiten hun villa te vangen zorgt al voor een desolate sfeer en de villa zelf heeft ook een kille kwaliteit. Cast is echt meer dan prima, vooral Bijvoet en Minis doen het goed, al heeft dat ook wel te maken met het feit hoe hun personages geschreven zijn.

Kan er zelf op dit moment nog niet veel van maken maar wat mij betreft ook niet zo belangrijk. Mysterie moet mysterieus zijn en daar slaagt Warmerdam weer wonderbaarlijk goed in. Moet nodig die Warmerdam box eens verorberen. Voorlopig is dit mijn favoriet. Goed.

Your home is a box. Your car is a box on wheels. You drive to work in it. You drive home in it. You sit in your home, staring into a box. It erodes your soul, while the box that is your body inevitably withers... then dies. Where upon it is placed in the ultimate box, to slowly decompose.

Tja erg goede film, de slechte kritieken verbazen mij niets. Samenhang is er niet, een degelijke uitleg wordt er overigens ook niet gegeven en met al het Hollywood geweld de laatste tijd met een ietwat vage storyline doen ze vrolijk alles uit de doeken, dan wordt het niet goed. Helaas heeft Kelly ook nog eens aan de stok met onredelijke Donnie Darko fanboys.

Toch een enorm interessante films. Vooral het gespeel van Kelly met beeld en audio blijft niet minder dan geniaal. De setting vind ik ook heerlijk, de jaren 70, die lelijke art-deco design, die kapsels, de aankleding. Uitgangspunt is ook erg interessant in the Box, en de uitwerking is niet altijd even ideaal maar is wel goed verzorgd. De gebrek aan samenhang van de scenes vind ik het grootste pluspunt aan The Box, dat geeft het nog meer een surreële droom/nachtmerrie 'feel'.

Film kent ook een heerlijk bevreemdende sfeer, met al die vage schimmen die je tegenkomt. In zo'n verhaal hoor je natuurlijk ook een leading bizar sleutelpersoon te hebben, en die vult Langella met verve in. Ook erg veel scenes die erg bevreemdend aanvoelen, en het gebrek aan samenhang speelt daar zijn rol in. Einde vond ik ook nog best wel indrukwekkend trouwens, en gelukkig blijft een gedetailleerde uitleg uit. Geweldige Kelly eigenlijk, die imho op elk vlak wel beter is dan Donnie Darko, even bedenken hoe ik dat nog tot uiting ga brengen in de beoordeling. Zeker niet voor iedereen deze Kelly, vooral niet voor de DD fanboys maar zeker een enorm interessante film. Qua weirdness is er nooit een mindfuck geweest die zo dichtbij de 'feel' van een Lynch kwam, deze ligt er ook nog ver van af maar komt van al die MF's nog wel het dichtst bij en dat is een prestatie van formaat.

Zeer overtuigend drama die ik te lang links heb laten liggen. Neem het mezelf niet kwalijk, met zo'n lelijke titel vraag je om underexposure natuurlijk.

Ik hou wel van dit soort dramas, rauw en confronterend. Garfield is zeer indrukwekkend maar ook Finneran en Mullan maken enorm veel indruk. Ik vond de romance tussen Garfield en Finneran ook erg mooi, erg treffend geschetst. Helaas slaat Crowley de plank flink mis met de zoon van Terry maar het is 'm vergeven.

Tegen het einde aan waar we aankomen op het keerpunt wordt het allemaal erg ongemakkelijk. Als je als kijker geconfronteerd wordt met de hardheid van de maatschappij en je op de hoogte bent van de goedheid van het hoofdpersonage en je daar je eigen machteloosheid moet plaatsen wordt het echt ongemakkelijk in optima forma. Erg sterk. Einde is dan wel weer subliem, en vooral het slot met Finneran was prachtig. De keuze voor surrealiteit is een uitstekende.

Once in a lifetime opportunity

Hoe je het ook wendt of keert Boyhood is het meest ambitieuze en unieke project in cinema en dit maak je maar eens in je leven mee en wat een eer is het om dit te mogen aanschouwen. Het "real-time" gegeven is echt ingenieus, erg mooi om de cast mee te zien groeien. Ook erg sterk dat Linklater zijn dochter Lorelei ook gecast heeft als Samantha, waardoor dit persoonlijke project nog veel persoonlijker wordt. Het is echt geen toeval dat dit project van de hand komt van Linklater, die al verantwoordelijk is voor de ambitieuze en ingenieuze Before trilogie.

Fictie in combinatie met zo'n persoonlijke benadering zorgt altijd voor hele mooie resultaten en Boyhood is daar in wel het beste voorbeeld. Boyhood is qua thematiek heel erg universeel, moeilijk om hier geen parallellen in je eigen jeugd te vinden. In mijn geval juist heel veel raakvlakken met Mason, die verder gaat dan universele thema's. Linklater knows life. In Hawke (wat acteert hij toch natuurlijk) herken ik mijzelf nu wel weer, wat de film nog zoveel sterker maakt. Eén voor één is elk castlid spot on maar Arquette steelt toch wel de show (en krijgt daar ook de meeste mogelijkheid toe).

Linklater weet met heel veel cues de kijker te laten weten in welk jaar de film zich op dat moment afspeeld dmv pop-cultuur, politiek, nieuws etc. Niet altijd even subtiel maar het werkt wel. Ik had de film in haar gebeurtenissen ingetogener verwacht maar de keus voor fictie is een hele goede geweest. Hele sterke hand-picked soundtrack ook, zelfs Coldplay is te pruimen en is gewoon een voltreffer van Family of the Year tot Arcade Fire.

Een film waar zoveel liefde en passie zit dat je niet anders kan dan die liefde beantwoorden, daar bovenop komt nog eens de meest ambitieuze en vooral authentieke aanpak in de geschiedenis van film. Een authentieke slice of life die van minuut 1 tot 160 leven uitademt. Uniek. Derde film die ik beloon met de volle mep, al behoort ie niet tot de 3 beste film die ik ooit zag maar dat is eigenlijk veelzeggend hoe uniek, authentiek en ambitieus Boyhood is. Once in a lifetime opportunity, gaat dit zien. 12 years in the making, en wat was het het 12 jaar wachten waard.

Zeer sterke film. Vooral een intiemere persoonlijkere film dan ik van Peckinpah gewend ben. In vorm een enorme pulp film maar inhoudelijk schuilt er een diepere context in. Aan alles merk je dat Peckinpah echt liefde voor dit project had.

Hele mooie melancholische thematieken in deze pulpfilm en het is vooral de zeer persoonlijke inbreng van Peckinpah die de film 'redt'. Geweldig personage ook die Benny, met een complexe en gelaagde psyche die op een zeer aangrijpende manier op zoek gaat naar verlossing.

Gedwongen bezoekje gister door een gat in ons tijdschema toen Bro's Before Ho's maar gaan zien o mdat gat te overbruggen. Anders had ik de film nooit gezien, misschien puur door Hoeks als ie eenmaal uit was maar toch wel een erg leuke film. Zo zie je de functie maar weer van dergelijke situaties.


Erg leuk. Vooral erg lompe en onbeleefde humor, in het Nederlands komt het ook allemaal net wat lomper over. Het deed mezelf een beetje denken aan de referencehumor van Kevin Smith (Clerks) en de situatiehumor van Apatow. Ook door Max in een videotheek neer te zetten krijg je al flink wat ammunitie mee. The Big Lebowski een kutfilm hè? Neem dan maar Costa mee. Erg makkelijk maar daardoor niet minder effectief.


Haars en van der Kuil spelen zeer effectief met genrecliche's maar weten ondanks dat toch nog best een aandoenlijke romance neer te zetten, ook al nemen ze het niet al te serieus. Hoeks is natuurlijk perfect als loveinterest, naast een geweldige actrice ook gewoon een hele leuke vrouw. Veel ridiculisering, nooit subtiel, wel makkelijk maar vaak wel geestig.


Best wel genoten dus, vooral voor een "gedwongen" filmbezoek en harder gelachen dan ik eigenlijk toe wil geven. Ik ga me nu voortaan voor nemen niet op voorhand al een oordeel klaar hebben staan, mijn metgezel mag vaker voorstellen doen hoe ridicuul ze ook klinken.

Sterk melodrama.


Of ik voor bepaalde keuzes Heldenbergh of van Groeningen moet prijzen laat ik maar in het midden. De keuze voor Bluegrass is echt magnifiek waardoor de film een zeer aangename vibe en sfeer meekrijgt en het allemaal erg Amerikaans aandoet, hierdoor waan je je in een totaal andere setting. Het toneelstuk ken ik niet maar of dat een nadeel is betwijfel ik ten zeerste.


Vooral erg mooi geschoten, erg verheugd dat de registratie enorm dicht op de huid gebeurt waardoor de film erg intiem wordt, geen overbodige luxe met het thema dat de film meedraagt. Echt prachtig mooie cinematografie. Heldenbergh en Baetens spelen de pannen van het dak, al mag Cattrysse niet over het hoofd gezien worden. Ook erg goed in haar rol. En on a side note: wat is een vrouw vol tattoo's toch een mooie verschijning. Ook hier is het up, close & personal camerawerk dus van een meerwaarde, ook erg sterk gedaan hoe de tattoo's van Elise een narratieve functie hebben.


Het thema is al een tearjerker natuurlijk maar ook de uitvoering mag er wezen. Erg knap hoe Van Groeningen met zo'n zwaar onderwerp altijd emotioneel is maar nooit sentimenteel wordt. Ook het uiteenvallen van de relatie van voelt zo echt aan, en ook de fases van die destructie zijn indrukwekkend. Hun tegenovergestelde karakters geven dit gegeven een nog sterker contrast. Einde vond ik - net als heel de film - dan ook prachtig mooi, nergens overdone (was ik wel bang voor) en dan nogmaals een tatoo die narratief en non-verbaal de kijker tot rust maant. Zwaar melodrama die mij diep geraakt heeft.

Tour de force.

Enorm sterke Refn weer. Wat een indrukwekkende performance van Tom Hardy. Hij maakt het personage zo makkelijk eigen. Film weet gelijk te boeien en vooral Hardy weet al snel te boeien. Zijn karaktertrekjes zijn dan ook echt geweldig. Bronson leunt vooral op de character-drivenness en de stilering van Refn. Verhaal stokt af en toe, maar er gebeurt in anderhalf uur zoveel dat dit helemaal geen probleem is. Integendeel.

Visueel werkelijk state of the art. Refn laat weer zien waarom hij één van de meest briljante hedendaagse regisseurs is. Refn weet ook elke keer weer met iets nieuws op de proppen te komen. Erg veel leuke vondsten gezien en zoals Refn altijd laten zien weet hij in uitbarstingen van geweld er voor te zorgen dat het altijd erg rauw is. Zonder echt grafisch te worden. Wat een regisseur is deze Deen toch. Vergelijking met Clockwork is voor de hand liggend, al vind ik dit eerder een Chopper met stijl.

Qua concept inderdaad vergelijkbaar met The Wire, maar haalt dat niveau echt nergens. Best fijn filmpje overigens, vooral voor Fuqua maatstaven. Fijne cast ook, Gere en Hawke vind ik altijd 'voldoende' spelen, Cheadle vind ik een sterk acteur al speelt ie vaak dezelfde rollen, en leuk om Snipes weer te zien. Toch wel één van mijn favoriete acteurs toen ik kind was. Boeiende verhaallijnen, mede door het sterke acteerwerk, want boeiende ontwikkelingen zijn er op het einde na allerminst. Ik vond de verhaallijn van Gere nog wel het fijnst denk ik.

Maar de uitdieping is wel vlak. En laat Fuqua dit nou presenteren als een acteerfilm met diepgang in zijn personages, jammer dat ie dan niet meer aandacht besteedt aan de character development. Voor de rest gewoon een clichematige actiefilm die de weg bewandelt zoals Fuqua dat in elk van zijn vergelijkbare films doet. Kijkt lekker weg, maar had meer mee gedaan kunnen worden. Fijn tussendoortje, dat wel.

Redelijk.

Helaas het origineel nog niet gezien maar mijn vriendin wou deze graag zien, nadeel is wel dat ik niet snel het origineel zal opzetten. Die dag komt zeker nog, maar eerder morgen dan vandaag. Ik ben totaal geen fan van Maguire maar hij acteert toch wel erg sterk in Brothers. Zwaar overtuigend. Ook als militair overigens, dat is iets wat ik helemaal niet verwacht had. Portman en Gyllenhaal acteren ook aardig, maar niet veel bijzonders. Toch is zo'n film wel character en performance driven, en ook de character development vond ik voor zo'n film toch wel ondermaats. Voelde me ook helemaal niet zo betrokken bij de personages en ook de beweegredenen van de personages vond ik vaak toch niet zo logisch. Voor de rest kijkt het wel lekker weg maar verwacht ik voor concepten va ndeze omvang toch wel 'meer'.

Zeer goede beklemmende thriller.

De krahct van deze film zit vooral in het gebrek aan informatie. De kijker wordt helemaal in het ongewis gelaten hoe de vork nou i nde steel zit. We beleven het als het ware precies zoals Lena Headey het beleeft, erg sterk. Film kent ook een heerlijk traag tempo.

Ook erg heerlijke sfeerschepping en voor de onheilspellende en aanzwengeldende muziek werkt zeer effectief. Er komen ook een aantal gestileerde verfijnde shots voorbij, Ellis bewijst dat hij van een doorsnee conceptje iets bijzonders kan maken.

Hier had ik wel meer van verwacht. Nicholson is altijd wel leuke als botterik maar die good guy rolletjes van Freeman heb ik wel even gehad. Eéndimensionaal acteur ook. Qua humor valt het ook allemaal wat tegen, en met zo'n zwaar eerste half uur met zo'n zwaar thema moet je als de humor zich aandient ook wel flink los gaan natuurlijk, dat laat de film toe. Te dik moraal en redelijk brave humor.

Had 'm beter verwacht. Het grootste minpunt van Bullet To The Head is gelijk het grootste pluspunt. De film heeft niks van een moderne actiefilm maar is een complete buddy copper uit de jaren '80. Of Walter Hill is blijven hangen is niet zo relevant verder.


Probleem blijft dat er nogal een filmische ontwikkeling heeft plaatsgevonden, ook in het actiegenre. Probleem blijft echter dat de buddy elementen net als toen vrij storend en inspiratieloos zijn en die vooral grossieren in lompe humor. Stallone heeft best ook een witty delivery maar de lines zo slecht geschreven (niet op een goede manier) dat ook hij er niets mee kan. Ook het gedoe rond Stallone en Kang wordt te ver doorgevoerd en chemie tussen de twee ontbreekt volledig.


Stallone redt veel met zijn nog steeds overdonderende presence en star quality en hij is nog steeds hard en meedogenloos in de action packed sequences. Hill gebruikt een blauwdruk van de jaren '80 actiefilm maar zijn timing wat betreft die plotelementen is niet wat het geweest is. Het ontvoeringselement is er één waar ik altijd een zwak voor heb gehad, en die werkt helemaal vrij effectief met een character als die van Shahi (ok, een vrouw onder de tattoo's heeft niet veel nodig mijn hart te winnen) maar wordt ook vrij vluchtig uitgespeeld.


Zelfde geldt voor de opbouw naar het onvermijdelijk gevecht maar de aanloop er naar toe is ronduit rommelig. Nergens heb je ook het gevoel dat er naartoe gewerkt wordt. Over Jason "Khal Drogo" Momoa, de ex-khalasar geen slecht woord want wat een persoonlijkheid is dat op het scherm. Vrij overdonderende presence ook, en een pony tail werkt altijd voor de coolness. Eindgevecht zelf is dan wel weer een beetje tam, aan de heren heeft het in ieder geval niet gelegen. 80-ish opening credits waren trouwens wel weer heerlijk.


Veel sterke ingrediënten maar de uitvoering is vrij zwak te noemen. Een regisseur die niet doorontwikkeld is, geen lekkere timing en tempo, een zeer idyllische Shahi, storende buddy elementen, een bad ass Khal Drogo en Stallone die nooit teleurstelt. Mixed bag.

Legs extended, boobs up

Zal ik dan maar de eerste fatsoenlijke review plaatsen? Mijn grootste verwachting van het jaar, mijn favoriete artiest of all time in de hoofdrol en ik ben een enorme Burlesque fanatic. Dan nog eens op Aguilera's dertigste verjaardag een bios bezoekje brengen, lijkt erg perfect. Was dat het? Zeker wel. Zelfs de kanttekeningen die ik verwacht had (preuts en visueel niet zo sterk) waren ook totaal niet aan de orde. De vergelijking met andere musicals is natuurlijk een open deur maar toch wel op zijn plaats. Vooral veel raakvlakken met Luhrmann's Moulin Rouge, dat was een visueel spektakel maar Burlesque doet het toch veel beter. De kitsch wordt vervangen door sterke exposities, sterke decors, magistraal kleurengebruik en originele songs. Oh en had ik al genoemd dat er in Burlesque een echte vocaliste zit, en daarbij krijg je Cher er nog bij. Burlesque is wat mij betreft geen ode aan Moulin Rouge, maar een heerlijke fuck you.

Een musical is een goed podium om het lekker style over substance te houden, dat doet Antin dan ook en doet hij met verve. Visueel echt prachtig (en dan heb ik het niet alleen over het feit dat de mooiste vrouw op deze aardbol de hoofdrol speelt). Sterke aankleding, prachtige decors en geweldige kostuums. Burlesque weet een hele nostalgische sfeer te creëren en verdient de titelnaam zeker. Erg veel fijne scenes gezien, vooral de "Express" scene, "Show Me How You Burlesque" scene en de "Bound to You" scene zijn van ongekende klasse. Waarvan die laatste misschien wel één van La Aguilera's beste nummers is. Sterkste vind ik toch wel de introductie van haar stem in de Burlesque lounge waar ze "Tough Guy" ten gehore brengt, indrukwekkend en werkelijk kippenvel. Ik ben al jarenlang een enorme fan maar toch blijft haar stemgeluid keer op keer overweldigend, dit is gewoon menselijk onmogelijk. Vooral bij zo'n kleine blanke vrouw. Ze komt nog beter tot haar recht dan op groot scherm + DTS geluid. Een ervaring op zich.

De cast is erg fijn, met bekende gezichten als die van Gigandet, Bell, Hough, Cher en Dane. Maar Tucci en Aguilera stelen toch de show. Veel chemie tussen de cast ook, vooral Aguilera en Gigandet hit it off. Wat een charisma ook bij beiden. Als ik niet beter wist dacht ik dat Gigandet de man was waardoor Aguilera's huwelijk op de klippen gelopen is. Eerstgenoemde stelt nooit teleur maar Aguilera houdt meer dan stand in haar acteerdebuut. Ze is geloofwaardig en op momenten toch behoorlijk indrukwekkend. De aankleding is magnifiek, geweldige kostuums (die rode jurk van Christina ) en vooral veel sex-appeal. Ik was bang dat dat niet het geval zou zijn maar de seksuele lading is toch enorm dik in orde. Veel cleavage, pikante kostuums en mooie mensen. Aguilera weet als geen ander hoe je seks uitstraalt, ze heeft het praktisch zelf uitgevonden. Het camerawerk is niet bijzonder maar wel sterk, vooral het gebruik van close-ups is erg fijn (vooral bij zo'n prachtige vrouw als Christina) en ook de kadrering vond ik erg sterk. Best gewaagd op momenten maar met convenient censuur maar hierdoor niet minder sexy. Zoals Aguilera die nude gaat maar dan wel erg convenient voor die spots staat . Al is het uitzicht nog meer dan prima. De awkward humor is ook erg op zijn plaats (die pyama van Gigandet ).

De production value is enorm hoog. Sterke songs, Aguilera bewijst waarom ze door kenners gezien wordt als één van de grootste vocalistes en de cinematografie doet de rest. De nummers hebben zo'n hoge show value, heerlijk tempo en voelen enorm swingend aan. Aguilera en co. weten je als kijker helemaal mee te nemen in het enthousiaste, want daar is ze goed in, entertainen. Naast de heerlijke catchy shownummers "Express", "Show Me How You Burlesque" en "Tough Lover" staan ook de kleine intieme nummers met Christina's "Bound to You" en Cher's "You Haven't Seen The Last of Me", erg fijne die afwisseling en ook die zijn behoorlijk indrukwekkend. naast als dit spektakel hebben we ook nog bepaalde subplotjes (Cher's financial troubles en het loveplotje tussen Gigandet en Aguilera), ook al zijn ze niet origineel en clichematig, ze werken wel gewoon. De transformatie van Christina van simpel boerenmeid tot diva is ook erg tof. Als 'normaal' meisje is ze ook erg leuk moet ik zeggen, ik waande me weer in 1999 . Fijne symboliek met haar look change door haar carriere heen.

Visueel erg sterk, vocaal briljant, sterke songs, show gehalte is erg hoog, erg sexy, een cast die weet wat ze doen en werkelijk een oogverblindende Aguilera. Het totaalplaatje staat als een huis, en doet alles wat je van een musical verwacht. Burlesque is meer dan een musical, wat mij betreft de sterke filmische musical up-to-date. En truth be told, het werkt wel mee dat ik een enorme Aguilera fan ben. Al denk ik niet dat Burlesque ooit de waardering krijgt die ze verdient (zoals bij Moulin Rouge bvb) daarvoor is de dislike/hate base van Aguilera te groot. Their loss. Ik ben onder de indruk, en die top 10 plaats is dik verdient, al komt hier ook wel persoonlijk sentiment bij kijken.

Aardige film maar een zeer tegenvallende Coen.

Waar Clooney de Coens ook al in Intolerable Cruelty moest redden, moet hij dat ook in BAR. Speelt weer een heerlijk typje zoals alleen Clooney dat kan. Malkovich speelt ook erg aardig maar speelt weer dat agressieve typje die hij in bijna elke film over doet. McDormand vindt ik een waar wanproduct in de actrices-garde en Pitt is wel grappig alleen krijgt veel te weinig ruimte om zich te onderscheiden.

Verhaal is weinig bijzonders en ook de humor vindt ik allemaal heel makkelijk en krijg een enorm "been there, done that" gevoel.

Leuk tussendoortje maar vooral kijken als je iets luchtigs wil. Verwacht niet het vroegere Coen niveau.

The Burning Plain laat toch weer zien dat ik dit soort films nogal zat ben. Een melodramatisch stuk waar meerdere verhaallijnen samenkomen of betrekking op elkaar hebben. Onder aanvoering van een beroerde score.

Grootste kanttekening is dat de film faalt in het opwekken van enige emotie. Niet helemaal waar want irritatie wist de fil mwel enigmaal op te wekken. Visueel ook behoorlijk pover en ook het acteerwerk was niet al te best. Theron en Basinger vallen nog het meest door de mand, Lawrence doet het redelijk maar weet ook niet te overtuigen. Ook erg jammer is dat er na een klein half uur al duidelijk is hoe het verhaal in elkaar steekt en dan probeert Arriaga nog te doen alsof de puzzelstukjes pas in elkaar vallen tegen het einde toe, daar valt ie plat op zijn bek.

Ook speelt er weer heel wat Mexicaans volk in deze film, blijf het maar een saai en kleurloos volk die eigenlijk meer fout dan goed doen voor The Burning Plain. Ik hou het maar voor gezien met dit soort prenten omdat ze allemaal teveel op elkaar lijken en alleen 21 grams wist echt te overtuigen. derest blijft maar hangen in de middelmaat.

Wat een geweldige Summercamp slasher. De sfeer is perfect, zingende vogeltjes, een zwoele 'feel', de typische summercamp bezigheden en natuurlijk losbandige tieners.

Savini in de makeup department blijft een enorme troef, keer op keer weer en de gory momenten zien er echt heel goed uit. Een coole killer, toffe kills en de aanloop naar die kills is magistraal gedaan. Ook de soundtrack doet zijn werk enorm goed. Het begin kabbelt heerlijk voor, heerlijk om de dagelijkse beslommeringen van de campers te volgen. Dit werkt vooral goed door het zwoele zomerse sfeertje. Datzelfde sfeertje zorgt ervoor dat het ietwat saaie middenstuk helemaal geen probleem is en naar het einde toe schakelt The Burning gewoon weer een tandje bij. Eén van de betere Summercamp slashers die ik tot nu toe gezien heb.

You're welcome! .

Wat een heerlijke film van Jordan en wat mij betreft zijn beste. Vooral omdat ie visueel zo'n uitgebalanceerde stilering hanteert en iets doet met een thema dat de laatste jaren vooral een infantiel thema is geworden. Vampieren keert terug naar volwassenheid.

Byzantium begint echt heerlijk. Het narratieve element voltrekt zich pas ehct in het tweede uur, en het eerste uur is dan vooral een voortkabbelend tempo waar Jordan op een zeer impressionalistische wijze de kijker introduceert in de leefwereld van Byzantium. Saoirse Ronan vind ik sinds Atonement al zeer aangenaam, Sam Riley is ook altijd goed en Gemma "deep cleavage" Arterton is altijd een hele mooie verschijning en heb er zelden zo actief acterend gezien. Dat doet ze enorm naar behoren, binnenkort Tamara Drewe maar eens zien.

Hele mooie aankleding, kostuums en vormgeving. Bobbitt achter de camera werkt ook wel erg mee, net als bij Shame en Place Beyond The Pines weer een lust voor het oog. Tegen het eind van de tweede helft zet de onvermijdelijke clash zich in en moet zeggen dat dat lang niet zo slecht uitpakt als ik verwacht had. Aandoenlijk melodrama. Een volwassen vampierendrama met veel mooifilmerij.