Opinions

Een komedie pur sang, want de andere facetten missen tonnen overtuigingskracht. Gelukkig dat Hanks doorgaans zeer kluchtig uit de hoek kan komen, al heeft zijn scheve smoel hier een (te) groot aandeel in. De nevenpersonages zijn echter volkomen oninteressant en onuitgewerkt. Zo heb ik nimmer de bedoeling kunnen achterhalen van de zingende metroseksuelen. Alle grappen en grollen die uit die richting komen vloeien missen ook vaak doel. Daarnaast is de soundtrack veeleer misselijkmakend dan stimulerend en is de cast over het algemeen zo transparant als een proper venster. Enfin, voor enkele bijzonderheden en de gedurfd krankzinnige Hanks keer ik evenwel een nipte voldoende uit.

2,50 (2,25)

Een film met een boodschap, die natuurlijk aangepast is aan het fantasievolle brein van Miyazaki en zijn medewerkers.

Normaal kan ik me wel eens ergeren aan een te fel opgedrongen mening, maar hier wordt het, weliswaar op een aparte manier, toch subtiel aangepakt.

Een film met een heleboel memorabele wezens, die bij iedere keer als ze hun mond opendoen, ook daadwerkelijk iets te zéggen hebben.

Sommige situaties zijn erg goed in beeld gebracht, en zijn zelfs erg vergevorderd, voor 1997.

Na 5 Miyazaki's is het enige wat tegen begint te steken de muziek, die schijnbaar in een oneindige lus afgespeeld wordt. Ik kan er alleszinds geen onderscheid in maken.

Een film die in een top hoort te staan, omdat hij nog lang door je hoofd spookt.

Schitterende acteerprestaties, vooral van Theron dan. Niet alleen aan haar uiterlijk is gewerkt, haar innerlijk lijkt ook onder een dikke laag schmink te zitten. Als je kijkt naar wat voor persoon Theron hier moet neerzetten, realiseer je je wel wat voor grote actrice je eigenlijk aan het werk ziet.

Ricci speelt een erg naïef kind, dat niet goed schijnt te beseffen waar ze zich precies bevindt. Het is me een raadsel wat ze ziet in Aileen, die al rokend en drinkend een soort utopie creëert voor hun beiden.

Droevig, zeg maar verschrikkelijk verhaal, dat jammer genoeg echt gebeurd is. Droevig, niet alleen omwille van de authenticiteit, maar ook omdat je tijdens het kijken bedenkt dat dit geen enig, uniek verhaal is.

4*

Film die qua kwaliteit beter wordt naarmate hij vordert.

Uitstekende vertolkingen van Thornton en Berry die weliswaar op een ingehouden manier acteren.
Toch weer typisch dat voor dit soort rollen oscars uitgedeeld worden..

Anyway, het eerste deel sloeg niet echt aan. Vooral Ledger stak me echt tegen. Hij hoort niet thuis in deze prent. Gelukkig besefte hij dit ook tijdig en joeg aldus een kogel door z'n hart

Deel twee is beter. De scènes kijken aardig weg en je voelt je als kijker ook beter op je gemak.

Het einde is de kers op de frangipane.
Je ziet Berry's personage alles overpeinzen en zichzelf afvragen wat er nu eigenlijk is gebeurd en of dit wel belangrijk is of niet.
Het verloop en de uitkomst van deze gedachten is wel duidelijk, ondanks het abrupte einde.

***

Voor het eerst in het Engels gezien. Zoals eerder vermeld hier was een 'The Big Lebowski' reünie niet veraf. Beetje jammer eigenlijk dat Bridges geen stemmetje wilde uitlenen. Enfin, een uitstekende animatiefilm alleszins. Een boeiend avontuur over de hele lijn, propvol aimabele karakters. De humor is een beetje flauw en typisch, maar ze komen er makkelijk mee weg. Het sentiment komt allesbehalve geforceerd over, dankzij het uiterst schattige meisje en haar voorkomen dat iedereen doet wegsmelten. Alles ziet er tevens schitterend uit, al is dat geen verrassing.

Één van de juweeltjes van Pixar.

4,00

Variërend van geniaal tot banaal, om al rijmend op te treden. Want soms is dit futuristisch avontuur op alle vlakken geweldig te noemen. Zowel cinematografisch als qua acteerwerk e.d. werd ik meermaals van de stoel geblazen. Rockwell zet op zijn eentje een prachtprestatie neer. Vooral zijn latere cynische ondertoon kon ik zeer waarderen, alsook het schlemielige contrast en curieuze interactie tussen beide klonen. Gerty de robot blijft doorgaans op de achtergrond sudderen en blijkt gelukkig geen kwade plannetjes uit te stippelen, zoals zoveel machines hem dat hebben voorgedaan. Wat betreft de stem op zich ben ik van mening dat ze beter iemand anders hadden ingehuurd. De kop van Spacey is namelijk bijzonder moeilijk weg te denken tijdens gerobotiseerde declaraties.

Het verhaal op zich is redelijk boeiend, doch kent hier en daar wat flauwe inzakkingen. De speelduur is nagenoeg perfect en voorkomt evenwel eventuele verveling. De muziek is uiterst convenabel en vervoert je zonder veel moeite naar de kille, levenloze maan.

Een meer dan behoorlijke poging, met aanzienlijke kans op stemverhoging, om al rijmend af te treden.

3,50 (3,75)

Een raadsel waarom een dergelijk, graatmager moraaltje verpakt wordt in twee volle uren film. Naast een tweetal komische momenten put ik hier namelijk weinig tot geen voldoening uit. Deze belachelijke verkleedpartij stond vroeger nochtans hoog aangeschreven, doch het kind dat ik toen voorstelde was niet in staat door de uiterst transparante aard van dit vertelsel te kijken. Clichés, flets sentiment en ultieme voorspelbaarheid tiert hier immers welig. Gelukkig nog net niet genoeg om de onkruidverdelgers boven te halen.

Williams is een flauwe grapjas en dat bevestigt hij hier wederom. Het ergerlijke niveau van Adam Sandler weet hij goddank te overstijgen, al moet hij spartelen voor zijn leven. Ik heb het nooit een goede acteur gevonden, en mijn mening hieromtrent wordt vooralsnog niet bijgesteld. Verder is de typische muziek te afgrijselijk voor woorden en trekt de lange speelduur het geheel flink naar beneden.

2,00

Veel geblaat, weinig Mummy.

Deze sequel voelt onnodig en compleet irrelevant aan, daar hij tegenover zijn voorganger een karrenvracht aan charme heeft moeten inboeten. Inlevingsvermogen bleef de gehele speelduur onbereikbaar, wat zodoende resulteerde in een veel te lange zit die onvermijdelijk werd gekenmerkt door slaperige ogen en een nieuw Belgisch record geeuwen. De Mummy zelf kwam allesbehalve dreigend over en had meer weg van het volwassen geworden joch uit 'The Last Airbender', al mankeerde hier natuurlijk die blauwe pijl op zijn kersenpit. Onze ex-ingewikkelde vriend is simpelweg een onnozel snulletje dat in geen geval waardig de titel van deze film mag dragen. Over de titel gesproken, hoe klinkt deze suggestie: 'Scooby-Doo en de geheimzinnige piramide'? Jammer dat de potsierlijke legereenheden van Anubis enkel konden brullen, anders waren er meteen voldoende pratende honden aanwezig geweest.

Enfin, het boeit me niet meer. Alle empathie die het eerste deel nog schijnbaar gemakkelijk wist af te dwingen, is nu volledig in rook opgegaan. Dit komt gevaarlijk dicht bij de term 'flop' aanleunen.

2,00

Doldwaas avontuur doorheen een spectaculaire zandloper. Vooral het einde is knotsgek en bewijst meteen dat de hele film nog voor geen halve frank aan serieusheid huisvest. Verder wel een entertainend schouwspel, al duurde de film eigenlijk een twintigtal minuutjes te lang. Fraser speelt een aardige rol, doch de eigenwijze avonturier brengt wellicht voor velen niets nieuws onder de zon. Leuke bijrollen tevens van Hannah, Fehr en mooie verschijning van dienst Rachel Weisz. Daarnaast zit de actie meer dan snor en houden de special effects zonder meer stand. Enfin, 'The Mummy' lijkt weg te komen met zijn allesbehalve strak gespannen spanningsboog. Het voelt allemaal tamelijk charmant en onschuldig aan, mede dankzij de luttele hoeveelheid doekjes die om zaken wordt gewonden. Recht voor de raap. De spreekwoordelijke raap weliswaar.

3,00 (3,25)

Vrij matig, hetgeen te wijten is aan het te vluchtige verteltempo en de clichématige benadering van een oeroud verhaal. De korte speelduur is achteraf nochtans positief te noemen, want veel toegevoegde waarde zou een extra half uur niet verschaffen. De Griekse vader was wellicht de beste acteur in de wijde omtrek. Hij oogt niet alleen charmant, maar komt overtuigend en grappig over. Spijtig dat er doorgaans rond de twee verloofden werd gehangen, en vooral het vliegensvlug verloop van hun trouwpartij. Geen diepgaande gesprekken tussen de tortelduifjes, integendeel. Hun opbloeiende relatie wordt haast vanuit de ruimte gadegeslagen en verdwijnt bijna volledig in het niets achter de omnipresente familie. Uiteindelijk een kleine mislukking op twee fronten, want zowel komisch als romantisch kan je het nergens met volle overtuiging noemen. Er werd te veel gefocust op de stereotiepe, luidruchtige familie van Toula, in plaats van het op een meer subtiele wijze aan te pakken. Het contrast tussen de familie Portakalos en Miller zou bijvoorbeeld een makkelijk doelpunt geweest zijn, maar zelfs dan zou het nooit echt interessant worden. Voor wat het waard is:

2,50