Opinions

Het zal nog wel eventjes duren waarschijnlijk, maar ik nader de meest legendarische Shaw Bros productie beetje bij beetje.

Vond dit in ieder geval een erg leuke voorbereiding. Liu maakt er een aardig luchtige film van met een hoop comedy. Had ik eigenlijk niet meteen verwacht.

De film blinkt vooral uit in de vechtscenes, zoals steeds erg origineel en van hoog niveau. Alles vlot en vloeit heel mooi in elkaar, de gevechten worden goed in beeld gebracht en de stunts zijn indrukwekkend. Dat hele eindgevecht is dan ook gewoon erg cool.

Grappig ook op Liu zelf weer even aan het werk te zien, al heeft hij hier niet erg veel te vechten.

Onderhoudend en vermakelijk, met enkele indrukwekkende momenten en een luchtig sfeertje. Tof filmpje, toffe regisseur

3.5*

Zoveelste teleurstelling uit de top 20.

Kan me wel vinden in de eerdere kritiek van Yak. Veel poeha, er gebeurt erg erg veel, maar ergens boeit het allemaal niet. Het is erg droog, erg verhalend en nodeloos uitgesponnen.

Er zitten enkele degelijke momenten in de film (het pianostukje met de Duitse soldaat), maar maar 1 enkele scene die ik echt goed vond (het gepiep/tuut na de tankaanval). Verder zijn de sneeuwscenes wel mooi, maar daarmee is het positieve ook wel gezegd.

Zo'n typische "degelijke" film, waar ik verder helemaal niks aan heb. Waste of money wat mij betreft. 1.5* voor enkele aardige dingen, maar had ook in 10 minuten gekund.

Dubieuze maar aparte film.

Vooral op visueel gebied erg moeilijk te plaatsen vind ik. Enerzijds is het erg mooi. Prachtige belichting, elk snapshot kan je bijna als desktop gebruiken. Erg mooi afgewerkt, veel creativiteit.

Maar toch loopt er iets niet. Ik ben deze week nog naar de Efteling geweest en de film deed me daaraan denken. Prachtige "decors", maar wel ergens opgebouwd, en zo dat alles er perfect uitziet vanaf het perspectief van de kijker. Maar zou je even buiten het vooropgestelde frame kijken, zou je nog een hamer zien liggen, ongeschilderde achterkanten zien, onafgewerkte houten skelleten. En door die indruk wordt je constant uit de film gehouden. Jammer dat er zo'n toneel/podium sfeer door de hele film hangt.

Qua soundtrack valt het ook tegen. Nogal opgeblazen, weinig mooie muziek. Ook het acteerwerk komt verder roet in het eten gooien. Wat hebben die acteurs vreselijke accenten. Soms erg moeilijk te volgen, het gemompel helpt ook niet echt. Daarbij ook veel te karikaturaal allemaal.

Als de Quay broertjes er nu eens een echte film van hadden kunnen maken. Een film waar de getoonde wereld als één wereld aandoet, geen aaneenschakeling van decors. Want verder valt er enorm veel te genieten.

Overheersend gevoel is best positief, aangezien er altijd wel wat moois te zien was. Maar geniaal vind ik het niet. Te weinig consistent.

3.5*

Zeer vermakelijk filmpje.

Net het concept vond ik het sterkste. Eén seriemoordenaar is inderdaad vaak nogal duf. Twee concurrerende seriemoordenaars zijn best tof. Ook deze aflevering is niet eng of spannend, Larry Cohen is mij ook compleet onbekend, maar de licht parodiërende toon van dit filmpje sprak mij wel aan.

Vond de trucker ook erg leuk. Doen en laten was leuk en over-the-top. Verder niet veel gore of bloed, het blijft erg braaf en de humor behoudt eigenlijk de hele film de overhand. Zo ook het einde, vond ik leuk (zeker aangezien ik mij al afvroeg waar die ambulance nu eigenlijk vandaan kwam).

Enige minpuntje vond ik de nogal gratuite referenties naar eerder werk. Chainsaw Massacre en Psycho, het mocht iets origineler.

Vraag is of "Masters of Horror" wel zo'n goed gekozen naam is voor deze reeks films, maar uiteindelijk beoordeel ik de filmpjes liever als afzonderlijke projectjes. Het is dan vaak niet de meest geweldige horror, maar ik kan best genieten van de leuke invalshoeken.

3.5*

Gelukkig (!) duurt dit maar 81 minuten.

Vreselijk generieke 80s comedy, met een redelijk vervelende Downey die er toch nog in slaagt als beste van de hele cast naar voren te komen.

Het is allemaal enorm duf en saai. Aardig voorspelbaar ook, met een debiel gokplotje wat helemaal nergens toe leidt en op hoogst vreemde wijze afgesloten wordt. Dat neem je dan wel bij als er nog iets anders te beleven viel, maar grappig, dramatisch, mooi of eender wat positief is het gewoon niet.

Bandwerk, en aardig slecht bandwerk bovendien. Eentje om erg snel weer te vergeten. Zelfs de RIP van Hopper kan daar helemaal niks aan veranderen vrees ik.

0.5*

Ik begon aan deze film met het idee een extreem minimalistische film te gaan kijken.

Niet enkel door de commentaar hier, maar de film begint al met een inleidend tekstje. The author attempts to explain, in pictures and sounds, the nightmare of a young man, forced by his weakness ... yet this adventure, by strange paths, brings together two souls ...

Na vijf minuten is het eigenlijk al duidelijk dat een voice over voor alle nodige commentaar zal zorgen. Het is moeilijk aan te nemen dat men het hier heeft over invulling van de kijker terwijl een voice over regelmatig het publiek op de hoogte houdt van het wel en wee van onze Michel. Daarbij heb ik al een waslijst aan films gezien waar het "verbergen van emotie" en "sterk natuurlijk acteerwerk" met elkaar gecombineerd worden. Een houten kapstok die amper een beetje van een blad kan voorlezen is maar een amateuristisch substituut wat mij betreft. Zo laat Jean-Claud Van Damme's acteerstijl ook een hoop ruimte voor eigen interpretatie van de kijker.

Visueel is het wel aardig, vooral dan het gebruik van zwart /wit. Qua framing is het vaak wat saai, zo ook de editing, waardoor de film redelijk log oogt. Echt minimalistisch kon ik het niet noemen. De soundtrack wordt daarentegen wel tot een minimum behouden, al is het kale ambient geluid nu niet meteen om naar huis te schrijven.

Meest tegenvallend is het heel duidelijk a->b gebeurtenissenverhaaltje dat duidelijk in de film zit. Het begin wordt rustig verteld, maar op het einde komt Bresson blijkbaar film te kort en moet er nog een hoop in een korte tijd gepropt worden.

Met de beste wil van de wereld, maar minimalistisch vind ik deze film amper. Een inleidend tekstje dat even de film al samenvat, een voice over die constant de mentale toestand van Michel voorkwettert, nogal wat gebeurtenissen en ontwikkelingen in de film. 't is wat rustiger dan een puur narratieve film misschien, maar amper opzienbarend.

Als laatste nog enkele slechte woorden over de aanwezige dialogen. Als je kiest voor een minimalistische stijl, laat dan toch gewoon wat aan de kijker over, in plaats van je theorietjes en brabbeltjes in 5 regels karig geschreven dialoog te proppen:

Op zich is de film aardig te volgen, de eerste 50 minuten. Het bijelkaargeraapte einde is jammer genoeg redelijk vervelend. Komt daarbij dat de film, met het uitgangspunt in gedachten, een complete misser is.

Misschien verwacht ik van minimalisme teveel een natuurlijke aanpak (en ditto resultaat). Maar dan nog vind ik dit maar een barre poging tot minimalisme, met enorm veel gaten, stijlbreuken en gewoon brakke keuzes.

Om het maar eens politiek correct te zeggen dan : deze film is niet aan mij besteed. Ik hou dan ook niet van amateurisme dat zijn eigen grootheidswaanzin niet kan waarmaken, maar dat ligt volledig aan mij.

2* voor de film an sich, braaf maar een half puntje aftrek voor het gebral in het begin van de film, wat enige serieux compleet de grond in boort.

1.5*, gewoon kijken voor een redelijk basic dramatisch portret, de eerste 50 minuten.

Eerder matig.

Het verhaal is niet meteen erg origineel. Een groepje jongeren die kleine diefstallen plegen en onder de vleugels van grotere bendes proberen wegkruipen. Ditmaal in Bogota met een Britse regisseur aan het roer, maar erg veel verschil maakt dat jammer genoeg niet.

De film ziet er redelijk sfeervol uit, maar visueel weet het toch nooit echt een impact te maken. Webber doet af en toe wel z'n best, maar ik moest al te vaak aan To's Sparrow denken en dan is deze film telkens weer de verliezer van de vergelijking.

De personages zijn ook niet de meest interessante, acteerwerk is degelijk maar niks speciaals. En zo reutelt de film een bekend paadje af, nooit echt slecht of vervelend, maar ook nooit echt indruk makend. 't Is redelijke filler, maar het mag toch ook wel een beetje meer zijn.

2.5*

Aardig filmpje, niks speciaals, maar op gepaste momenten best grappig (beetje donkere ondertoon in de humor), en gewoon leuk om volgen. Niet te cheesy, niet al te cliché, al moet je bij het einde wel een half oog dichtknijpen.

Voor een keer kon het me eigenlijk niet veel schelen, best vermakelijk met leuke personages, grijnsbare humor en degelijk drama. Klein filmpje, kleine 3*, niks speciaals, maar ook niks om de film op af te breken.

Ideale tussendoorkijkfilm, met z'n 80 minuten.

Lastig.

De film doet hard z'n best. Op zich lijkt hij sterk op A Horrible Way To Die van Wingard, een mix van indie, horror en wat artsy toevoegingen. Alleen is de uitwerking wat minder.

Nochthans zit het technisch wel goed in elkaar. Camerawerk is uitgekiend, er zitten een aantal magistrale (maar vaak alleenstaande) scenes in en ook het verhaaltje is best leuk. Acteerwerk is alleen een stuk minder en de film voelt vooral zeer steriel. Alsof de regisseur op de hoogte is van het technische, maar helemaal geen voeling heeft met het genre en de materie. Toch raar voor een film als deze.

Pieces of Talent heeft absoluut z'n momenten, het is verder ook een interessant filmpje, maar als geheel schiet het toch tekort. Iets meer echte horror had de film goedgedaan, vooral omdat de film op die momenten ook echt uitblinkt.

2.0*

Casanova bewijst zich met z'n tweede film.

Het is duidelijk dat Skins niet zomaar een toevalstreffer was. Hij laat hier zien een duidelijk handtekening te hebben, maar zorgt er ook voor dat dit geen poging tot Skins 2 is. Hoe lang hij vast kan houden aan deze stijl weet ik niet (want na een tijd zal het toch onherroepelijk gaan wennen of zelfs vervelen), maar dat zijn zorgen voor later. Vooralsnog vind ik het geweldig.

De link tussen de giftige moeder-zoon relatie en Noord Korea mag dan een beetje basic zijn (en wie dan toch een link wil maken met Ki-duk checkt beter even The Net ipv Pieta), maar het zorgt wel voor een originele opzet en enkele opvallende scenes, dus daar kon ik me niet aan storen.

De soundtrack had ook wel iets scherper gemogen, zeker omdat het visueel wel compleet los durft te gaan. Acteerwerk verder sterk maar niet bepaald subtiel, en een aantal scenes die je eigenlijk enkel in een Casanova film ziet (daar reken ik de geboorte trouwens niet bij ... daar kan ik denk ik ondertussen al een redelijk lijstje van maken). Hopelijk gaat hij nog even door op dit elan, dit is 100% mijn soort cinema.

4.5* en een uitgebreide review

Heerlijk!

Casanova slaagt erin een absurde comedy te mengen met een werkend aandoenlijk drama. Daarbij zit een (toegegeven, klassieke) boodschap die nooit overdreven opdringerig aanvoelt. Een geweldige balans die zelden zo goed uitgewerkt werd.

Visueel ook extreem gestileerd. De hele film is roos en paars, tot de kleinste details toe. De personages zijn bij momenten grotesque, maar voelen nooit aan als puur komisch geschut. Anderzijds schuwt Casanova de scherpe grappen niet. Hilarisch in het begin wanneer één van de personages van Instagram gekicked wordt wegens schending van de gebruikersovereenkomst, na enkel een foto van haar gezicht geplaatst te hebben.

Casanova heeft zo'n uitdrukkelijk eigen stijl dat het af te wachten valt of hij genoeg variatie in eventueel toekomstige films zal kunnen leggen, maar dat doet helemaal niks af aan de genialiteit van deze film. Echt geweldig van start tot finish, zeer uniek en amper te vergelijken met iets anders. De film van Solondz komen nog het meest in de buurt, maar zelfs die zijn best braaf vergeleken bij deze Skins.

4.5* en een uitgebreide review

Best tof.

Overal wordt verwezen naar het boek van Murakami. Heb het zelf niet gelezen, maar ik had tijdens het kijken toch vooral het gevoel dat Pesce de film volledig naar z'n hand gezet had. Het is toch een film die draait rond stilering en sfeer, filmische elementen die in een boek compleet anders ingevuld worden.

Visueel is het alsof je naar een stop-motion turned live-action setting zit te kijken. Vreemd effect, maar het past wel bij deze film. Verder erg gestileerd, met nadrukkelijk veel oog voor detail. Sterk in beeld gebracht, hoewel daarin niet altijd erg mooi.

Ook de soundtrack is een meerwaarde, acteerwerk vond ik net iets té gemaakt weird. Zowel Abbott als Wasikowska schieten daar een klein beetje tekort. Qua smerigheid hoef je ook echt niet veel te verwachten. Het komt misschien net iets harder aan omdat de rest van de film zo "netjes" is, maar wie hier als horrorfanaat aan begin kan best z'n verwachtingen bijstellen.

Apart filmpje. Af en toe schuurt en kraakt het een beetje, maar het positieve overheerst achteraf wel.

3.5*

Leuke Godard.

Zowat de enige klassieke (pre-70s) regisseur die geregeld een voldoende weet af te leveren. Pierrot le Fou is meteen ook een perfect voorbeeld waarom het Godard wel lukt. Ik ken maar weinige regisseurs van wie de films zoveel speelsheind uitstralen. Ik zie hem dan ook vaak als een Franse, 40-jaar oudere Miike (ondanks dat er ook genoeg verschillen zijn tussen beide regisseurs, zijn het de overeenkomsten die zo uniek en differentiërend zijn).

Visueel vond ik het aardig maar toch ook weer verouderd. Die volle kleur-scenes ogen bijvoorbeeld wat slordig, het camerawerk is degelijk maar niet echt verrassend en ondanks wat leuke sets oogt het vaak een beetje kaal. Gebruik van muziek en editing was wel geniaal. Ook het gespeel met dialoog kan ik wel waarderen, ondanks dat het vaak iets te gezocht highbrow is naar mijn smaak. Met de vorm niks mis.

Belmondo vind ik niet zo'n best acteur, Karina laat mij (in tegenstelling tot de meesten hier blijkbaar) ook volledig koud. Vond het een nogal grijs duo, zeker aangezien hun rollen toch genoeg ruimte hadden voor wat meer acteerplezier.

Film is aan de lange kant, gelukkig laat Godard niet af en blijft de gekkigheid doorgaan tot in de laatste scene. Niet z'n beste, wel leuk, vermakelijk en voor mij persoonlijk erg blije cinema.

3.0*

Blij weerzien.

Ki-duk is eindelijk weer terug en hoewel Pieta een typische Ki-duk is geworden, is er toch een verschuiving in z'n stijl te vinden. Pieta combineert het grauwe van z'n oude films met het stilistisch geliktere van z'n recentere werk.

Visueel in ieder geval een mooie film. Soundtrack steeks daar nog bovenuit, maar het zijn vooral weer de personages die de show stelen. Geweldige cast, geweldige karakters. Ki-duk laat z'n personages weer veel lijden, vol in beeld zonder gene, het viel me gisteren pas op hoeveel ik dat eigenlijk de laatste jaren wel gemist had. Niet om elke dag te zien, maar naast Ki-duk is er maar weinig wat dat gaatje weet te vullen.

Pieta is een geweldig pakket. Zo'n beetje alles wat Ki-duk goed maakt zit er in, alleen dan met een paar kleine maar belangrijke accentverschuivingen. Hoop dat dit de perfecte doorstart is voor hem. Eerste meesterwerkje in 2013 is in ieder geval alweer binnen.

4.5* en een uitgebreide review

Matig.

Ook deze film is weer wat te simpel. De basischarme van Pooh zit er wel weer in, maar verder was er eigenlijk te weinig materiaal voor een nieuwe film, waardoor er maar mat flashbackverhaaltjes verteld worden.

Piglet is ook niet meteen het interessantste figuurtje, wel een nadeel van al die Pooh spin-offs. Verder blijft het een redelijk leuk stijltje, maar ook hier wordt er weinig extras mee gedaan. Een korte wasco-scene, maar die was nu niet bepaald mooi.

Aftiteling was trouwens echt vreselijk, wat een wereld van verschil de meest recente Pooh film. Verder blijft de voice acting wél erg sterk. Blijkbaar is dit niet de oriignele stem van Pooh, dus vrees een beetje voor het origineel. Denk niet dat Jim Cummings te toppen valt.

2.0*

Middelmaat.

Had ooit al eens het einde van deze film gezien, maar in een periode waar ik nog weinig met Chan films had (en Gordon Chan waarschijnlijk niet eens bij naam kende). Dus maar eens volledig gezien, het resultaat is wisselend.

De film is echt een mix van verschillende subgenres, verweven door een matig verhaaltje tot één film. De street races in een populair subgenre in HK, de heroic bloodshed van het politiebureau doet wat aan Woo denken, de hijskraanscene is echt vintage Chan (één énorme setting die er volledig aangaat), de casinoscene is een typische acrobatische vechtscene en afsluiten doet de film met een parcoursrace. Da's toch echt een gevalletje niet kunnen kiezen.

De afzonderlijke actiescenes zijn best fijn, al is de finale jammer genoeg niet echt al te indrukwekkend. De versnelde races zijn wat flauw en het duurt ook allemaal veel te lang. De voorafgaande scenes zijn een stuk vlotter en leuker. Visueel verder ook redelijk doorsnee, al moet ik zeggen dat de street races aan het begin van de film wel sfeervol waren (een scene die ik ooit op een andere moment ook al eens gezien had).

Het levert een wat matige en doorsnee Chan film op, met speciale vermelding voor één van de slechtste acteerrollen ooit (Nickel) en de hijskraanscene die tot één van de betere Chan-scenes behoort (al heeft hij ze dan niet zelf geregisseerd en blijft z'n eigen inbreng in die scene redelijk beperkt).

2.5*

Bandwerk.

Parkman Wong is bekender voor dan achter de camera. Deze film toont ook meteen aan waarom. Het kleurt allemaal wel érg mooi binnen de lijntjes, tot op het saaie af. 't Is dat het gelukkig een actiefilm is en willens nillens wakkergeschud wordt.

Politiefilm met wat drama, een hoop actie en wat komische nootjes in de vorm van Stephen Chow. Maar zelfs hij weet niet echt indruk te maken in deze film. Wie al eens wat HK films onder de glossy bovenlaag gekeken heeft weet wat hij mag verwachten.

Danny Lee probeert wel, maar kan deze film niet dragen. Verder veel bekende gezichten, al zijn het bijna allemaal acteurs die op latere leeftijd beter uit de verf zouden komen. Gelukkig dat de actiescenes nog wel redelijk zijn, niet onbelangrijk voor een actiefilm uiteraard.

Verder hoef ik er niet veel woorden aan vuil te maken. Voer voor Chow fans en HK completisten. Zeker niet de méést rampzalige in het genre, maar er zijn er 100 betere.

2.0*

Best tof.

Tegenwoordig niet zo evident meer om films als deze in hun originele dub te zien, en de Engelse dubs zijn echt niet om aan te horen? Volgens mij ben ik deze op het spoor gekomen door het recente vervolg, maar daar zit dus een Amerikaans haar in de boter. Deze gelukkig wel gewoon in het Russisch kunnen kijken.

De film zelf is zeker niet origineel. Een aantal duidelijke verwijzingen naar andere populaire horror franchises, met name Candyman wordt wel érg nadrukkelijk gequote. Al weet ik niet of ze het verhaal misschien toch uit meer lokale folklore gehaald hebben, en het er gewoon erg op lijkt. In ieder geval wordt er nog genoeg eigens aan toegevoegd, zodat het geen ongeïnspireerde kopie wordt.

Film ziet er erg netjes uit, ook de soundtrack weet voldoende sfeer op te wekken. Acteerwerk is ook op niveau en er zitten een paar erg sfeervolle scenes in. Voor de doorgewinterde horror liefhebber zal het vooral leuk zijn om eens een Russische variant te zien, maar verder een erg leuk filmpje. Heb er mij best mee vermaakt.

3.5*

Verrassend.

Het gebeurt niet vaak, zeker niet in deze fase van m'n herzieningen (doubty 4* films), maar zowaar een verhoging voor een film. Deze Iwai stond me niet zo heel veel meer van bij, maar het bleek een erg tof en creatief filmpje, waarbij de HD-upgrade zeker z'n meerwaarde heeft.

Een psych ward drama vermengd met een oude kindspel, het levert enkele mooie scenes en een leuke/aparte road movie op. Vooral ook de beperkte lengte spreekt in het voordeel van Picnic, omdat er niet eindeloos bij moet worden gefantaseerd.

De acteurs zijn sterk, visueel is het genieten en ook Iwai's soundtrack doet z'n werk, al is het dan geen muziek die ik zou opzetten buiten de film om. En geen seconde te lang, ook iets waar andere films nog wat van kunnen leren. Halfje erbij voor deze, eigenlijk gewoon één van Iwai's beste films.

4.5* en een uitgebreide review

Ik heb op MovieMeter al heel wat aangeraden gekregen. Dit moet de eerste film zijn ook effectief aan de verwachtingen voldoet denk ik (buiten dan aanraders van mensen die mij specifiek kennen). Dank Reinbo (was het geloof ik).

Speciale film (en regisseur) die ook zijn status kan waarmaken. Geen halfbakken Burton, Gilliam, Coen zooi, die wel afwijkt van de standaard maar verder uiterst braaf binnen de lijntjes kleur. Greenaway doet iets veel boeiender. The Pillow Book is meer een audiovisuele uitwerking van een concept dan dat het een vertelling is. Jammer genoeg heet zoiets in de filmwereld nog steeds gedurfd, en de score is er hier dan ook naar. Jammerlijk ondergewaardeerd (weer).

De passie voor literatuur wordt hier zeer sfeervol, mooi en plastisch weergegeven. Greenaway is niet perfect (jammer genoeg). Visueel erg mooi vaak, maar er schort soms wat aan de ritmiek. Het aan- en door elkaarweven van scenes is niet altijd even feilloos. De muziek is vaak ook erg mooi, soms wel net iets te aanwezig vond ik. Dit had dan iets subtieler gemogen.

Maar verder niks dan lof over deze film. Ben nu plots geïnteresseerd in de man z'n gehele oeuvre, gezien Yak's post. Zitten enkele prachtige scenes in (zoals de liefdesscenes tussen McGregor en Wu) en verder een erg mooie, warme en soms harde weergave van de passie voor literatuur en caligrafie. Erg mooi, erg leuk, geen moment verveelt. En eindelijk weer iets uniek gezien. Gebeurt ook niet veel.

4 dikke *. Betere editor aannemen, en iets creatiever met de editing omspringen. Muziek iets subtieler, en er zit zeker een meesterwerk in.

Zeer ... pijnlijk ongrappig.

Nu zijn stoner-comedies mijn ding ook niet. Ongrappige overacting en lullig gelul. Maar hier is het wel erg sneu.

Seth Rogen heeft een aangename komische uitstraling, maar z'n gebrul, gedoe, gehyperventileer en gevloek hier slaat nergens op. Ook Franco komt er totaal niet uit als suffe wiet dealer. En dat is dan erg storend als je 110 minuten op die twee getracteerd wordt.

Visueel extreem karig en vaak gewoon slecht in beeld gebracht, soundtrack was ook gewoon kut en saai.

Volgens mij 2 "heh" momenten en één volle scene die de extra "e" haalde. Jammer voor een comedy die zolang duurt. Actiescene op het eind was ook helemaal niks, knullig en flauw gebracht.

Blij dat dit onding eindelijk afgelopen was, zeer beperkt aantal grappige momenten en verder veel ongrappig en druk gedoe over wiet en andere kinderachtige onzin. Dieptepunt is de scene waar Rogan Franco moet bevrijden met z'n riem. Plaatsvervangende schaamte.

Als ik zie dat dit van de schrijver van The 40 Year Old Virgin komt had ik eigenlijk al genoeg geweten. Zoutloze en humorloze frutfilm. Al is hij wel beter dan eerdergenoemde.

1*

Doorsnee.

De 80s revival werkt beter binnen het comedy genre dan het horror genre, al is het maar omdat er makkelijker mee te lachen valt. Foute boel alom, jammer genoeg weet de film daar niet al te veel aan toe te voegen.

Grossiert een beetje in referenties, waarschijnlijk in de hoop dat mensen maar niet teveel op het flauwe plotje letten. Veel gebeurt er niet, en wat er dan al voorbijkomt is niet bepaald verrassend of eigen. Nu ben ik ook niet erg vatbaar voor dit soort nostalgie. Ik kan er best om lachen, maar verder wordt ik er niet echt warm van, al heb ik het tweede deel van de 80s toch bewust meegemaakt.

Acteerwerk is redelijk, vond vooral de vader en Fry wel grappig, de "bad guys" zijn eerder lomp en saai, verder mist de film ook wat leuke randpersonages, zoals een The Way Way Back die wel had (al was dat dan nog iets uitgesprokener een comedy).

Kabbelt allemaal maar een beetje voort. Vervelend is het nergens, maar het voelt erg makkelijk aan en weet nooit echt vol te overtuigen. Redelijke filler dus.

2.5*

Goed, maar had inderdaad wat beter gekund en gemogen.

Kai Fai bewijst dat hij naast lolbroekerij ook echt gewoon goed kan acteren. Ook Bingbing toont meer te zijn dan een wat sullig popidooltje. Moedige rol.

Camerawerk is bij momenten erg sterk. Zit dicht op de personages en is vaak wat onrustig, wat de film een aardig karakter meegeeft. Echt mooi wordt het jammer genoeg nergens, en veel rust zit er ook niet in. Dat wordt een probleem wanneer de film in verhaalmodus schiet.

De sfeerportretjes en kleine scenes zijn veruit het beste aan Ping Guo. De verhaallijn en de overvloed aan drama doen de film wat tekort. Eerste half uur is sterk, maar daarna wordt het wat teveel van het goede. In plaats van de kern sterk uit te werken wordt er teveel bij betrokken en komen er teveel zijlijntjes. Wat komt het hele boerenmeisje turns hoertje gebeuren er eigenlijk bij doen?

Had inderdaad iets korter gemogen, maar vooral meer gefocused en minder verhalerig. De sferische scenes zijn erg sterk, knap geacteerd verder en dramatisch werkt het af en toe ook erg goed (hoewel van echt sympathieke personages geen spraken, lijks soms zelfs een beetje Ki-duk).

3.5*

Pfoe.

Wie niet van Pink Floyd houdt kan deze maar beter links laten liggen. Sowieso altijd wel lastig met van die album-films, maar dan nog zou beeld en geluid elkaar moeten kunnen versterken en er wat van maken voor mensen die niks met het album hebben. Dat is hier absoluut niet het geval.

Sowieso al een kleine tegenvaller dat er zo weinig animatie te vinden is. Komt vaak naar boven in animatie toplijsten, maar da's al redelijk ongepast. Nu, dat is verder de fout niet van deze film. Wel is het zo dat de animatie het beste is wat deze film te bieden heeft, dat zijn toch vaak de meest originele stukjes.

Het narratiefje dat er verder onderzit is dik aangezet en vaak ook wel erg letterlijk. Het beeldmateriaal dat erbij hoort is niet van een hoog genoeg niveau en gaat ook maar magertjes samen met de muziek, wat meer samenspel tussen de twee was absoluut niet verkeerd geweest.

Ik vind het qua concept altijd wel interessant, een film maken bij een bepaald album, maar het draait zelden op iets interessants uit. Vooral voor de fans van Pink Floyd dit.

1.5*

Eerste kennismaking.

Ik ben waarschijnlijk een uitzondering, maar ik had nog nooit wat van The Pink Panther gezien. Ik wist zelfs niet wat de relatie was tot dat tekenfilmpje met de getekende roze panter (die ik vroeger wel soms zag passeren, maar vreselijk vond). Beetje opzoekwerk deed wonderen, daarna deze film maar eens opgezet.

Het duurde even alvorens ik doorhad dat het hier zowaar een comedy betrof. Veel stuntelige scenes en hoekige dialogen die erg droog geserveerd werden. De humor is echter zó stoffig en belegen dat ik het eerst niet helemaal als humor wist te herkennen. Niet echt iets waar ik om kan lachen.

Vooral niet omdat sommige simpele scenes echt compleet uitgesponnen worden. De twee mannen op de hotelkamer scene is zo doorsnee, maar de film neemt geen haast en elke mogelijke situatie en combinatie moet de revue passeren alvorens we eindelijk naar de volgende scene verderkunnen. Het is ook gewoon zo dat je elke grap al 100 keer eerder gezien hebt. Geen idee of deze film in dat opzicht vernieuwend was, maar deze film anno 2017 voor het eerst zien is absoluut geen aanrader.

Acteerwerk vond ik ook allerminst opmerkelijk. Sellers is zeer gewoontjes, Cardinale vind ik zelden te pruimen en Niven is ook bepaald charmant genoeg voor z'n rol. Poging tot deadpan humor vallen in het niet, omdat het gewoon niet grappig genoeg is.

En dat alles dan nog eens uitgerokken wordt tot een speelduur van 2 uur (wat niet zo verwonderlijk is als elke eenvoudige scene tot op het bot uitgepuurd wordt) valt gewoon niet meer te verantwoorden. Dodelijk saaie film, denk niet dat ik mij meteen op de rest van de reeks stort, al zal ik ooit nog wel eens een ander deel proberen als de kans zich voordoet.

1.0*

Edit: oh, en dat melodietje ... pfffffrt.

Best tof.

Vooral omdat je toch een aantal bekende namen te horen krijgt die je anders niet zo snel hoort. Het is al lastig genoeg om aan de films te komen, laat staan dat je makkelijk interviews vindt. Deze docu is vooral van het type pratende hoofden, dus de liefhebber van Japanse cinema komt wel aan z'n trekken.

Ook de mensen die bekend zijn met pinku cinema en de rariteiten ervan. Stricte regels zorgen ervoor dat er onverwacht veel creatieve vrijheid kwam. Daar maakten een aantal bekende regisseurs maar al te graag gebruik van. Gewoon een aantal regeltjes volgen en verder mochten ze doen en laten wat ze wilden. Met name Koji Wakamatsu en Kiyoshi Kurosawa, toch geen kleine namen.

Verder veel info over het reilen en zeilen binnen het wereldje. Er is ook een segment doorheengeven die een shoot op de voet volgt, maar dat is eigenlijk het minste stuk. Verder is het een beetje lang en heel strak oogt het verder niet, maar mensen met interesse in het genre hebben hier toch een boeiende docu mee. Voer voor de liefhebber dus.

3.0*

Tof.

Yukisada is één van de meest consistente regisseurs die ik ken. Dat maakt dat z'n films altijd wel goed zijn, maar ook een beetje veilig en voorspelbaar. Zeggen dat deze dat niet is, is op zich een spoiler op zichzelf, dus liefhebbers van Yukisada die deze film gewoon willen kijken, stoppen met lezen en gewoon doen.

De eerste helft is vintage Yukisada. Goed, maar een beetje saai. En dat lijkt zelfs met opzet gedaan, want het contrast met het tweede deel kan moeilijk groter zijn. Toch is de twist niet van die aard dat de film helemaal opnieuw begint. Alles komt dan wel in een ander daglicht te staan, maar er zit een zekere continuiteit in die ervoor zorgt dat de film niet compleet in twee delen uiteenvalt.

Verder hoeft er niet teveel over gezegd, behalve dat het effect nog groter is als je een beetje weet wie Yukisada is en waar hij voor staat. Het is dan ook leuk dat hij als kers op de taart zichzelf ook nog even in een zeer treffende rol gecast heeft.

Toffe film. Begint wat makjes, maar met voorbedachte rade en met een duidelijk doel.

4.0* en een uitgebreide review

Degelijke Disney klassieker alweer.

Vooral het begin is aardig. Opvallend veel detail in de achtergronden (iets wat ik nogal eens mis) en dan valt toch direct op dat de animatie spaarzamer is. Maar nog steeds best vloeiend en mooi, hoewel soms overdone.

Beetje jammer dat de slechterikken weinig spraakmakend zijn en de het verhaal zichzelf drie keer herhaald. Maakte de film een beetje saai, vooral naar het einde toe.

Iets duisterder dan andere Disneys die ik ken (maar niet genoeg om echt positief te zijn), wat mij vooral opviel was het detail in de tekeningen. Deed wel deugd. De fee daarentegen zag er verschrikkelijk uit en paste helemaal niet bij de stijl van de rest van de film, rare keuze.

Verder degelijk maar echt groots vind ik het nog steeds niet.

2.5*

Wat een absolute rommel.

Weet niet direct waar ik moet beginnen, maar zowat alles ik slecht. Nu is het een sportfilm, dus qua verhaal moet je niks verwachten. Hetzelfde patroontje is er en wordt mooi gevolgd. De personages zelf lijken gedupliceerd uit één of andere manga, alleen lijken de acteurs het verschil tussen over-the-top en idioot niet echt door te hebben.

De montage en shots zijn, ondanks het volgen van de gangbare trucjes, belabberd en inspiratieloos, zeker als je bedenkt dat je met een ritmische soundtrack en ping pong wel eens iets leuks zou kunnen doen ... niet dus. Het ziet er allemaal wel hip uit, maar zielloos en elke keer weer mis.

Trieste poging om een leuke sportfilm te maken. Negeren als de pest en toch maar Shaolin Soccer zien. 0.5*

De humor in deze film was maar erg karig en flauw. Verder heeft dit totaal niks te bieden behalve belachelijke soundtrack en dito editing wanneer de visjes aanvallen. Je ziet compleet niks van wat er gebeurt, waarschijnlijk om de handen van de mensen die met de plastieken visjes stonden te zwaaien uit beeld te houden.

Pijnlijk slecht acteerwerk, erg saai en totaal onspannend en dan te bedenken dat ik dit soort films vroeger verorberde. Ben benieuwd wat Aja hiervan gaat brouwen. Hij heeft weinig om handen om mee te werken, maar veel slechter kan hij het in ieder geval niet maken.

Zware tegenvaller, had er iets leukers van verwacht. Deel 2 maar eens kijken, al is het maar omdat die van Cameron's hand komt.

0.5*