Opinions

Njah.

Ik klaag niet zo vaak over scripts, maar de onverlaten die deze rotzooi geschreven hebben moeten het gewoon lekker bij TV-serietjes houden. Achteraf even gechecked en het verbaast me niks dat de drie (!) schrijvers uit het TV milieu komen, deze film straalt het gewoon uit.

Alsof iets van 13 afleveringen gereduceerd was tot een film van 90 minuten. De pacing is vreselijk, sfeeropbouw is desastreus en het script schiet echt alle kanten op, waardoor de coherentie ook ver zoek is. Dit kan werken als je véél tijd hebt, niet als je maar 90 minuten krijgt om het verhaal rond te breien.

Ook enorm storend is de erg flauwe bad guy. Geen idee of het aan Steven Weber of het personage zelf ligt, maar wat een ridicuul mannetje. Mag het in dit soort films toch een beetje bruter dan blurry naakt op de camera aflopen? De psychologische horror die van z'n personage af moet stralen is ook volledig afwezig.

Resten een paar gore scenes en hier en daar wat leuk camera en kleurwerk. Op dat gebied heeft men nog wat van de film proberen maken, maar veel meer dan wat oplapperij is het jammer genoeg niet geworden, daarvoor kreeg men ook de tijd niet echt, want plot plot plot plot plot.

Jammer, want wat serieuzer volk had hier met twee vingers in de neus een goeie film van kunnen maken. Nu is het een miskleun met veel potentie, dat er jammer genoeg maar mondjesmaat uitkomt. Maar het zal wel goed scoren, #metoo en China checks heeft de film in ieder geval al binnen.

2.0*

Blijft bij herziening vol overeind.

Toch wel enigszins verrassend, want had gedacht dat het onverwachte van deze film mij de eerste keer wat overdonderd had, maar blijkbaar bezig Perfume genoeg intrinsieke kwaliteit om ook 10 jaar later nog volop te verwonderen.

Tykwer's grootste prestatie is dat hij de geurbeleving perfect weet te verbeelden. Niet makkelijk voor een film. Maar door slimme cinematografische trucjes en een krachtige soundtrack komt de wereld der geuren vol tot leven. Ook Whishaw is een belangrijk element in het success van de film. Hij zet een charismatisch hoofdpersonage neer.

Het plot blijft allerlei richtingen opgaan, de audiovisuele klasse verzwakt niet halverwege en als klap op de vuurpijl een geweldige finale. Mnee, deze Perfume heeft nog niks van z'n pluimen verloren. Erg knappe film.

4.5* en een uitgebreide review

Zeker geen slecht filmpje.

Blijft de gehele tijd duister en sfeervol. Kent halverwege wel een serieuze draai waarvan het van een redelijk eenvoudige serial killer film draait naar een zombie afgeleide.

Acteerwerk niet super maar vooral de beide heren zetten toch best creepy personages neer. Zeker Perkins is een geweldig ventje.

Tamelijk rustig maar sfeervol begin, eens het tweede deel van start gaat wordt het allemaal wat hectischer. Echt spannend weet het nooit te worden, daarvoor iets te beproefd misschien, maar het blijft uitermate sfeervol. Erg coole belichting en ook de editing is meer dan te pruimen. Best nog een aantal lekker bloederige scenes ook, maar voor de échte gore moet je het zeker niet doen.

Nog een leuk einde aan de film gebreid en de After Horror reeks bewijst zijn nut. Goeie horror, niks buitengewoons maar erg vermakelijk en kwalitatief ver boven de middelmaat.

En nog eens een leuke variatie op het zombiethema.

3.5*

Aardig coming of age filmpje.

Heb de setting wel compleet gemist. Blijkbaar speelt het zich af tijdens de 80s, dat zou in ieder geval een hoop verklaren. Want ik vroeg me al af waarom ze zo'n problemen hadden één bepaald nummertje te achterhalen. Tegenwoordig apps genoeg die je binnen 5 seconden vertellen wat je aan het luisteren bent. In plaats van een groepje hipsters zit je dus eigenlijk te kijken naar een groepje alternatieve mensen 30 jaar geleden. Ook goed.

Tot het doelpubliek van deze film behoor ik al lang niet meer, dat wil niet zeggen dat je niet met enige nostalgie op deze periode in je leven kan terugkijken. De warmte en openheid die het groepje vrienden uitstraalt is in ieder geval uitnodigend, maar de personen zelf liggen me iets minder. Acteerwerk was verder wel keurig, Watson en Lerman doen het keurig, maar het is Miller die wat mij betreft de beste rol neerzet.

Er zit iets teveel drama in de film, ook het ruzietje halverwege komt iets té gelegen, waardoor het allemaal iets teveel op een filmscript gaat lijken in plaats van een weerspiegeling van de regisseur's jeugd. Ook het achterhouden van Lerman's problemen tot op het allerlaatst begon me na een tijdje wat tegen te staan, vooral omdat het erg duidelijk is dat Chbosky iets belangrijks aan het achterhouden is.

Soundtrack deed me niks, visueel vond ik het wél erg aangenaam. Niks te uitzonderlijks, maar wel sfeervol in beeld gebracht. Hoogtepunt is uiteraard de tunnelscene, vind het Bowie nummer niks maar het wordt wel klassevol gebruikt hier.

En zo gaat de film eigenlijk iets teveel langs me heen voor een echt hoge score. Allemaal iets te ver van m'n bed, zonder één personage in het groepje vrienden dat me echt in het drama kon trekken. Maar verder zeker wel te smaken, en kan me goed voorstellen dat mensen die zich iets meer thuisvoelen in de personages dit tot hun favorieten rekenen.

3.0*

Goh.

Leuk om Rainn Wilson nog eens in een comedy te zien, maar wie zit er eigenlijk nog te wachten op een flashback to the 80s. Ik heb er zelfs nooit op zitten wachten, maar het begint nu toch wel érg uitgekauwd te worden.

Toch verlekkerd deze film zich weer aan wat 80s clichés. We zien mensen badmintonnen, een permanent laten zetten, naar therapeutische familiesessies trekken. En dat alles in een zonnig jasje, waar de humor primeert en het drama zich af en toe op de achtergrond voltrekt.

Uiteraard ontsnapt iedereen op het einde uit z'n mentale worstelingen en wordt alles netjes afgehandeld. Het voelt redelijk belegen aan, het enige wat voor een beetje lol zorgt zijn Wilson en Arquette, die zich beiden eens lekker kunnen laten gaan.

Een tiental jaar eerder was dit allicht nog iets leuker geweest, nu kan je de straten leggen met dit soort films.

2.0*

Vreselijk lelijk animatieding.

500 keer dezelfde fade, lamzieke camera en een tekenstijl die pijn doet aan de ogen door gebrek aan detail en vooral, animatie. Wanneer er iets vloeiend bewoog leek het meer op goedkope Flash animatie dan op iets serieus bedacht. Werd er na verloop van tijd helemaal simpel van.

Verder een platgekauwd thema dat wel op een aardige manier gebracht werd. Toch heb ik maar weinig zin en interesse in het wel en wee van de hoofddoek, ook Marjane zelf lijkt iets teveel op een veel te jong volwassen geworden kind.

Gelukkig af en toe wat luchtigere momenten al vond ik het nooit bepaald grappig worden. 't Is eerder een rustige vertelling over een nogal zwaar op de maag liggend onderwerp. Vraag ik maar of dat wel de beste keuze was.

Redelijk vermakelijk filmpje dat kort genoeg is om de aandacht vast te houden, maar zo slecht en goedkoop in uitvoering dat het de hele film keldert.

1.5*

Edit: Franse versie gezien trouwens. Ook dat is geen al te beste dub.

Gekeken op aanraden van Chr.s. Hij vertelde me dat vooral het begin enkel geweldige beelden had.

Kan hem daarin geen ongelijk geven. Inderdaad een prachtig visueel gedicht. Ik had er echt zin in, maar na 6 minuten stopt het en begint de film. Het contrast was mij veel te groot, en Bergman begint een verhaal uit te diepen tussen twee vrouwen die mij nauwelijks konden boeien.

Maar vooral die dialogen en monologen verveelden mij. Op een voor mij erg onnatuurlijke wijze lijkt Bergman wat te willen zeggen over bepaalde themas. Zo kwam het gedicht dat Alma voorleest erg geforceerd over, maar ook de verhaaltjes over geloof, iets willen betekenen of boetedoening en schuld ben ik gewoon beu. Wat mij betreft is het tijd voor een nieuwe grote filosoof die met een paar nieuwe, leuke levensvragen komt aandraven.

Wanneer Bergman echter iets na halverwege de film in tweeën breekt wordt het weer een pak boeiender. De mooie shots en sfeervolle scenes komen langzaam weer boven water drijven. Weg is het verhalende en verbaal communicerende, en Bergman besluit weer film te gaan maken.

Uiteindelijk is het probleem het eerste deel, waar vooral Alma (zoals ze zelf al aangeeft) mij erg op de zenuwen werkt, en wat sterk in contrast staat met de knappe openingsminuten. Deel twee trekt langzaam nog wat recht, maar hoger dan 2* kom ik niet.

Dubbel.

Enerzijds wat vervelende anime clichés. Het begin op het strand is redelijk triest, veel gedoe met blozende jongetjes en bikinis, hoort ook niet echt bij de rest van de film. Verder is het verhaal aardig grotesk. Allicht dat het iets meer steek houdt als je de games gespeeld hebt, maar anders is het een dike brok fantasy die nooit helemaal op z'n plaats valt.

Staat tegenover dat het visueel best netjes is afgewerkt. Vooral de achtergronden zien er regelmatig erg sfeervol uit, en ook wanneer er gebattled wordt komt deze film geen animatieframes tekort. Character design zijn dan misschien net iets minder, maar visueel weinig op aan te merken.

En dan valt het gelukkig mee dat de film niet al te lang duurt. Wanneer het verhaal minder weet te boeien valt er meestal visueel wel iets te beleven ,waardoor de film nooit echt gaat slepen. Buiten het wat mindere begin dan, maar na een dik kwartier heeft de film dat ook definitief achter zich gelaten.

3.0*

Docu of promofilm?

Volgens mij zijn ze even bij de BBC langsgeweest. Wat restanten van hun bekende natuur/cultuurdocus aangekocht om daarmee dan Peru eventjes in de kijker te zetten. Het resultaat is redelijk onzinnig, maar wie er ooit naar op reis wil heeft er misschien nog wat aan.

Wat blijkt is dat ze in Peru eigenlijk nergens het beste in zijn. Alles wat voorbijkomt is steeds "één van de". Zelfs het introfragment over surfen durft niet te beweren dat surfen een Peruaanse uitvinding is. Ook dat wordt voorafgegaan door een "volgens sommigen". Mocht het nog niet duidelijk zijn, erg informatief is het niet.

Verder hebben ze er slangen, een kikken, ook een spin. Vogels enzo, bossen ook. En natuurlijk wat oude beschavingen. Door die ruines vlieg je dan lekker door met een drone, oogt wel tof maar ook vooral omdat voor deze opnames alle toeristen uit beeld gehouden werden. Kan me voorstellen dat het al een stuk minder charmant is als je op dezelfde plek een Amerikaan om z'n Siri hoort roepen.

Veel hedendaagse cultuur krijg je niet te zien, vooral natuur en historiek. Die docu hebben ze misschien bij de BBC nog niet geschoten, allicht dat deze dan ook nog eens een vervolg krijgt. Puur promopraatje voor Peru met andere woorden. Alles is er mooi en speciaal en uniek en belangrijk, zoals het hoort in een film als deze.

Maar ga er toch niet heen denk ik, ziet er mij zo'n tentenland uit, niet mijn soort vakantie.

1.0*

Fijn.

Qua opzet niet zo heel apart, maar de twistjes doen wel hun werk. Ze zorgen ervoor dat de film in ieder geval toch nét iets anders te vertellen heeft, wat ook wel nodig is want in z'n normale vorm kan ik deze films wel dromen.

Acteerwerk is ook behoorlijk. Solo is degelijk maar het is vooral Monaghan die indruk weet te maken als creepy stalker. Visueel aardig maar weinig opmerkelijk, qua gore of directe horror hoef je ook niet al te veel te verwachten. Een paar momentjes, meer niet.

Halverwege komt er een eerste twistje, niet superonvoorspelbaar maar het legt de film in ieder geval wel in een interessantere plooi. Van dan af zit er ook genoeg spanning in en is het een beetje gissen welke richting de film zal uitgaan. Dat alleen al is redelijk uniek voor een horror anno 2016.

Leuk tussendoortje dus. Niet al te hoge verwachtingen koesteren en dan is deze Pet leuke filler.

3.0*

Weer zo eentje.

Je hebt ze voor mensen, nu ook voor dieren. De voedingsdocus. Docus die steevast beginnen met een vraag, zo'n vraag waarin je het antwoord al duidelijk vervat ziet. De rest van de docu probeert dan ook verwoed het gehoopte antwoord achterna te streven, eerder dan die vraag echt te willen beantwoorden.

Nu zit er uiteraard wel een kern van waarheid in, waarschijnlijk is het in Amerika ook nog wel een beetje erger gesteld met de regelgeving, maar erg veel duidelijkheid krijg je toch niet. Da's vooral door het brakke begin, waarin weer sterk gesteund wordt op boerenlogica, eerder dan op solide wetenschappelijke studies.

Verder krijg je natuurlijk weer baasjes te zien wiens lieve hond gestorven is aan slecht voedsel en wordt er verbouwereerd gereageerd wanneer de bedrijven in kwestie niet mee willen werken aan deze docu. Hoe zou je zelf zijn als bedrijf, veel kans op een eerlijk verdict kan je toch niet verwachten.

Ach ja, als wat meer mensen even stilstaan bij wat exact ze hun diertje te eten geven is het nuttig, maar verder is dit toch vooral ongezonde propaganda. De film zelf vertoont verdacht veel gelijkenis met het non-voedsel dat hier beschreven werd.

1.5*

Aardig filmpje.

Maar verder niet super. Sfeertje is degelijk, maar het ligt er allemaal wel erg dik op. Na de eerste vrachtwagen die komt voorbij razen weet je het wel al. (later zie je er ook één voorbijrazen terwijl een huis volop aan het afbranden is - weinig interesse in hun omgeving die truckers.).

Acteerwerk is een beetje debiel, vooral de moeder en die ouwe man zijn erg slecht. Gelukkig is de film best aardig sfeervol op de juiste momenten, wat het allemaal best het aankijken waard maakt.

Aardig tijdvullertje dat niet verveelt, maar zeker ook niks meer doet.

2.5*

Njah.

Beetje doelloze remake dit. Op zich kon de oude bewerking wel een likje verf gebruiken, Kölsch & Widmyer zijn ook twee regisseurs die in vorige films een hoop potentieel toonden. Er waren dus wel enige verwachtingen bij deze film. Jammer genoeg kan je die best meteen weer opbergen.

Het is vooral dat Kölsch & Widmyer zichzelf wat verloren zijn in deze film. Deze 2019 versie is op zich een aardige remake van het origineel, maar daar blijft het dan ook bij. Er zijn amper minpunten te vinden, maar anderzijds ook weinig positieve punten. Het blijft allemaal erg op de vlakte, zonder pieken of dalen.

Wat aanpassingen aan het plot voegen ook niet veel toe. Er hangt er redelijk sfeertje, maar echt duister of dreigend wordt het niet. De uitwerking is ook braaf volgens de regels, maar daardoor wat te vertrouwd en dus saai. Acteerwerk voor een horrortje niet slecht, maar opvallend is het ook niet echt. En zo kunnen we nog wel even doorgaan.

Achteraf een film waarbij ik me afvroeg "waarom". Leuk voor mensen die het origineel nooit gezien of gelezen hebben, maar verder is het maar een makke bedoening. Hier had men zeker meer mee kunnen doen.

2.5*

Net wat minder dan het eerste deel.

Verder een nogal typisch doorsnee B-horrortje. Met twee jonge kindjes in de hoofdrol die op iets creepy stoten. Met volwassenen die het niet geloven tot ze eindelijk geconfronteerd worden met het kwaad. Met fietsjes en bullies. De 80s waren niet ver weg toen deze film gemaakt werd en da's duidelijk te zien.

Op zich vlot het filmpje wel. Af en toe wat aardige momenten, met de rol van sherrif als levendig element. Verder een klassieke opbouw en een degelijke finale, maar eng of spannend wordt het nergens. Sfeervol is het alleen als je van die jaren '80/'90 sfeer houdt, want ook dat is redelijk plat.

Maar als uiterste tussendoortje valt het nog best mee. De film wordt nergens irritant, verveelt niet en duurt ook niet te lang. Typische videotheekvulling dus, maar zeker niet van het slechtste soort.

2.0*

Geweldig.

Het eerste half uur is wel een beetje aarzelend. Op zichzelf wel érg goed, maar niet Ishikawa-goed. Misschien iets te complex om volledig op te gaan in de sfeer van de film (wat verder niet wil zeggen dat het ingewikkeld is).

Maar na een half uurtje, wanneer de rit begint, is het gewoon weer helemaal raak. Visueel prachtig, sterke en passende score, uitstekend en natuurlijk acteerwerk en een eindeloos reeks memorabele scenes, met als hoogtepunt de "petal dance" scene op het einde.

Ishikawa blijft lekker registrerend, daar waar veel Japanse dramas tegenwoordig ook erg gericht zijn op plot. Misschien is dit nog het best te vergelijken met een Hsiao-hsien Hou qua opzet, al is de stilering van Ishikawa nog wel van een niveau hoger wat mij betreft.

Door het eerste half uur niet opgewassen tegen .sora en Su-ki-da, maar verder één van de mooiste films in z'n genre.

4.5* en een uitgebreide review

Beter dan verwacht.

Al waren die verwachtingen eigenlijk nergens op gebaseerd. Wist niet eens dat dit een live action film ging zijn, had mij gewoon verwacht aan een 3D CG film in het rijtje Frozen en Zootopia, als alternatief op Pixar's The Good Dinosaur ofzo. Gelukkig was het dat niet.

Even wat gewaagde namedropping, maar het eerste deel van de film deed mij een klein beetje denken aan Totoro. De setting in het grote bos, het jonge kindje, de stille vriendschap, het mysterieuze wezen ... de film kent minstens evenveel verschillen uiteraard, maar de kalme, rustige benadering is niet des Disney, maar eerder iets wat je van een Ghibli zou verwachten. De Disney cheese is nooit volledig weg, maar deze uitwerking maakt het véél makkelijker te behappen.

Des te opvallender is het constrast met het tweede deel, waarin de boze volwassenen het via een totaal onnodige King Kong ingreep volledig moeten verpesten. Al het drama dat niet aanwezig was in het eerste deel wordt hier dubbel teruggestoord. De film is een stuk lawaaieriger en ik zat me vooral af te vragen waarom het allemaal nodig was. 30 minuten en een lompe moraal verder gaat dan het laatste kwartier in, waarbij de film weer teruggrijpt naar de sfeer van het eerste deel en de kwaliteit weer met een sprong de hoogte in gaat.

Het jongetje doet het best goed, film ziet er sfeervol uit (al vind ik nog steeds dat 3D geen meerwaarde biedt bij dit soort film) en ondanks het wat rare groene tapijtje als huid van de draak is het wezen best fijn vorm gegeven. Gedraagt zich als een groot huisdier, maar daarom ook wel weer lief en herkenbaar.

Het is jammer van het middenstuk, maar de kwaliteiten van de film zijn voldoende om dat niet al té hard te laten doorwegen. Kleine verrassing van Disney.

3.0*

Ook voor mij denk ik de allereerste film in de bios. Het zal deze, ofwel Bambi geweest zijn.

Van het begin herinnerde ik me nog wel wat, de rest van de film niet zozeer. Vond het stuk buiten Neverland eigenlijk ook het leukst.

Vooral de kleine broertjes zijn wel leuk.. Pan zelf heeft een nogal irritante voice actor en met zo'n personage als Wendy is de hoofdpijn ook nooit ver weg.

Verder een luchtig filmpje, paar schattige grapjes en zo voorbij. Er zijn echter betere Disney klassiekers, en vooral het stuk in Neverland vond ik te zoet en jolig.

2.0*

Beetje wisselend.

Film lijkt te willen teren op het succes van Paddington, maar mist daarvoor toch een paar afslagen. Waar Paddington vooral schattig en leuk was op een ouderwets charmante manier, probeert Peter Rabbit wat hipper te zijn. Die combinatie met het Britse is niet ideaal.

De soundtrack is er sowieso eentje om snel te vergeten. Wat vervelende popdeuntjes waarvan je ooit blij was dat ze eindelijk van de radio afwaren. Ook het gebikkel tussen de konijen en MacGregor is net iets te bits, waardoor het lieflijke er een beetje afgaat. Maar anderzijds heb je nog wel met een duidelijke kinderfilm te maken, dus echt scherp wordt het ook niet. Beide kampen zijn gewoon wat vervelend, wat ook de film soms vervelend maakt.

De humor is ook redelijk hit & miss. Het droge Britse is soms best grappig, het drukke gedoe een stuk minder. Er zitten vooral een aantal erg slechte running gags in, zoals bijv. de haan. En zo wisselt het eigenlijk de hele tijd in de film. Het ene moment is het best leuk en lollig, het volgende vervelend en irritant.

De grootste lol is nog het "incident" ivm de voedselallergieën. Zuurpruimen zijn er altijd wel te vinden, het is alleen een beetje jammer dat ze zo vaak een podium krijgen.

2.5*

Fijn.

Heb de Engelstalige versie gezien en moet zeggen dat die dub niet verkeerd was. Misschien enkel Bridges die een té opvallende stem heeft. Gervais natuurlijk ook wel, maar die z'n rol was erg klein. Maar over het algemeen vond ik het een keer niet storend. De meeste stemmen sluiten naadloos aan bij hun personage.

Visueel hinkt het op twee benen. De klassieke CG stijl vond ik wat minder, de scenes met de kleine prins steken er dik bovenuit. Wat wel opvalt is dat de regie stukken beter is dan de typische Amerikaanse CG animaties. Camerawerk, editing ... heel wat stijlvoller dan wat bijv. een Pixar doorgaans laat zien.

Verhaal is een aardige bewerking van het origineel (dat ik wel ken, al heb ik het boek zelf nooit gelezen). Toch lag het "vergeet nooit kind te zijn" en "de grijze samenleving" cliché er wat te dik op. Niet geheel onbegrijpelijk misschien, aangezien de basis toch een sprookje is, maar het is een moraal waar ik wat moe van wordt.

Maar toen wel een leuk, creatief en aandoenlijk filmpje verder. De Fransen laten weer eens zien dat ze met ruwweg dezelfde middelen toch veel betere (animatie)films kunnen afleveren.

3.5*

Ging deze eigenlijk in combo zien met La Marche de l'Empereur, maar om de één of andere reden is dat er niet van gekomen.

Vandaag het er toch maar op gewaagd, en had het beter niet gedaan. Totaal stuurloos filmpje waar je 90 minuten lang vogeltjes ziet vliegen. Ik heb al niet veel met die beesten. Nogal saai en doet verder niet veel dan wat kwetteren, maar vooral de randomness waarop overgeschakeld wordt tussen de scenes vond ik opvallend. Stukje vogels hier, wat vogels daar, cut naar nog een ander groepje vogels ... af en toe doen ze wat "grappigs" of kunnen we "awwww" roepen als er kuikentjes te zien zijn. Nou, fijn.

Volgens mij waren de documensen het na een tijdje zelf beu, want naast vogels ook enkele lawines en een groep voorbijrijdende paarden.

1* voor een occasioneel mooi shot. Verder totale prul die mij enkel deed gapen.

Beetje warrig.

Het jammere aan Phantasm is dat de opbouw vaak een stuk beter is dan de payoff. De film weet best een degelijk een sfeertje op te bouwen, met dank aan sfeervolle locaties en redelijk aparte decors. Ook het camerawerk wil op die momenten best meewerken.

Maar de horror zelf is erg knullig. Effecten zien er pover uit, props zijn mager en het bloed lijkt wel vingerverf. Ofwel had de horror ook wat beter/serieuzer gemoeten, ofwel had het allemaal een stukje sappiger gemogen, met wat meer 80s kitsch er doorheen. Maar da's lastig voor een film uit de 70s natuurlijk.

Acteerwerk is ook niet geweldig, maar daar valt dan nog wel doorheen te kijken. Editing en plot zijn verder ook redelijk losjes, maar ook dat wist me niet echt te storen. Het is eerder dat de film steeds weer roofbouw pleegt op de sfeer die redelijk zorgvuldig opgebouwd werd. Gemiste kans.

2.0*

Leuk vervolg.

Opperde ik bij deel 1 nog dat wat meer 80s kitsch deze reeks goed zou doen, lijkt die voorspelling bij deel 2 ruimschoots uit te komen. Iets minder serieus allemaal, de horror zelf heeft wat meer te bieden en een iets groter budget zorgt ook voor een toffer en spectaculairder einde.

Coscarelli heeft nog steeds wel wat problemen met continuïteit en de acteurs blijven erg matig. Op die punten gaat de film er amper op vooruit. Verhaaltje is ook niet veel soeps, maar dat was bij het eerste deel ook al zo. Het is vooral de sfeer die er wat op vooruit gaat.

De aanloop is af en toe iets te gezapig, zeker met deze acteurs, maar het laatste half uur levert toch een hoop horrorplezier op. Wat betere effecten, al blijft het best melig, interessanter creature design en ook net wat bloederiger. En daar kijk ik uiteindelijk dit soort dingen voor.

3.0*

Goed!

Schumacher is meestal wel interessant, hij weet vaak toch iets meer of anders te brengen dan zijn carrieregenoten in Hollywood. De zang in musicals is niet aan mij besteedt, de weelderige vormgeving wel.

Daar blinkt deze film dan ook geweldig uit. Prachtige sets, ingenieus camerawerk en een aantal geweldige effecten. Zo komt het verhaal van de phantom dan ook mooi tot leven.

De gezongen "doorsnee dialogen" vond ik niet al te best, ook de rest van de zang niet bepaald mijn stijl. De bombastische muziek past dan wel weer in het barokke geheel.

En zo heb ik niet echt op m'n horloge moeten kijken, maar geboeid de hele speelduur gevolgd. Meer genoten van wat er op de achtergrond gebeurde (de masquerade scene een hele leuke, Batman spotting!) dan wat er zich op de voorgrond afspeelde, maar als het zo mooi in elkaar steekt boeit dat niet echt.

Dat Schumacher een meester is in gekostumeerde bals mag duidelijk zijn. Ik hou er wel van. Alleen wat jammer van de zang. 3.5*

Nieuwe Wai Man Yip.

Ik zat me tijdens het kijken al af te vragen welke bekende naam achter deze film zou zitten. Want hoewel je veel van die HK regisseurs niet meer aan hun stijl terugkent wanneer ze met Chinees geld aan de slag gaan, is de hoeveel geld ter beschikking vaak wel een teken aan de wand dat iemand al eerder z'n sporen verdiend heeft in het vak.

Yip dus, iemand met wat ervaring in het genre, al betekent dat niet zoveel voor een regisseur komende uit HK. Ze hebben daar niet echt een geweldige horror traditie, zeker die jaren 80/90 horror filmpjes zijn vaak érg goedkoop. Deze Phantom of the Theater is dan ook zeker geen volbloed horror, maar speelt wel af en toe leentjebuur.

Het is een soort Chinese versie van Phantom of the Opera (surprise!), al is er dan wel wat gesleuteld aan de details en heeft het verhaaltje erachter toch wel een andere vorm gekregen. Ditmaal een regisseur die een film wil opnemen in een behekst theater, met een wraakverhaaltje als motor achter het geheel.

Visueel wel erg mooi gemaakt. Prachtige kleuren, mooie decors en aankleding en fijn camerawerk. CG is wel weer niet even zuiver overal, maar toch zijn er ook wel een paar erg mooie CG momenten (zoals de 360° voor de spiegel. Muziek is klassiek maar wel sfeervol, acteerwerk redelijk maar niet echt geweldig overtuigend. Wel leuk om te zien dat Simon Yam het nog niet opgegeven heeft.

Zeker geen verkeerde film, net niet zuiver genoeg voor een echt hoge score, maar wie Phantom of the Opera wel leuk vindt en niet afgeschrikt wordt door een Chinese film vindt in deze film wel een leuk alternatief.

3.5*

Uuugghh.

PT Anderson was ooit een frisse, leuke regisseur. Iemand die met enige zwier en souplesse een goeie film kon neerzetten. Maar na PDL is het omgeslagen. Inherent Vice zag dan enige verbetering, maar met Phantom Thread is het helemaal terug naar af. Wat een oersaaie cinema was dit.

Daniel Day-Lewis weet jammer genoeg helemaal niks van z'n personage te maken. Een boerse kunstenaar die zichzelf erg belangrijk vindt en zijn eigen gangetje gaat, niet bepaald ongezien. De invulling is ook erg volgens het boekje, het enige opvallende was dat DDL's stem me wat aan een iets nettere Werner Herzog deed denken. De romance met Krieps stelt verder ook weinig voor, veel gewichtigheid maar weinig wol.

Visueel is het vooral erg lelijk. Als het zo bedoeld is, kudos, maar daar word ik dan niet blijer van. Vooral ook erg saai, zonder opmerkelijke shots of boeiend camerawerk. De onrustige close-ups vallen nog het meest op, maar die zijn ondertussen ook niet bepaald spannend of origineel meer.

Soundtrack is ook niet te harden. Erg aanwezig, erg sentimenteel en vervelend. Het maakt het ook allemaal zo erg gewichtig en serieus, terwijl de opzet van de film zo simpel is. PDL maakt erg klassieke keuzes, wat de film er alleen maar oubolliger op maakt.

130 minuten is dan ook een hele opgave. Heb ondertussen niet zoveel hoop meer voor PTA. Het talent zal er nog wel ergens in verstopt zit, maar ergens is hij veranderd is een erg oude vent die zijn speelse touch lang geleden kwijtgespeeld is. De resulterende films zijn dan ook nog amper aan te zien.

1.0*

Fijne Thaise horror.

De link met de Pangs vind ik niet zo groot, ik zat meer aan Kon's Perfect Blue te denken tijdens deze. Een aantal concepten worden redelijk 1 op 1 overgenomen. Zelfs het einde is wat vergelijkbaar.

Verschil is wel dat Victim een duidelijke Aziatsche suspense is, met een hoop geesten, wazige verschijningen in allerlei spiegels en kasten en hopen zwart haar.

Plot is aardig wild. Je moet inderdaad wat moeite doen om alles goed te blijven volgen, al valt het achteraf ook wel goed mee. Zeker als je al wat basis hebt om op voort te gaan.

Visueel erg fijn, al vond ik het eerste deel wat minder. De verklaring is eigenlijk in de film zelf te vinden, maar daar schiet je ook niet zoveel mee op. Tweede deel vond ik duidelijk veel sterker.

Best vermakelijk, maar echt scary wordt het niet en het zijn echt wel een hoop clichés op een hoop, afgevuurd tegen sneltempo.

Maar wel gewoon goed uitgevoerd. Voor de fans van de Thaise horror die op zoek zijn naar iets meer films om zichzelf met recht en rede fan te noemen. Lekker tussendoortje met een aantal sterke, mooi geschoten scenes. Maar het echte bibberen zal voor een andere keer zijn.

3.5*

Pfoe.

Ooit wel eens gezien, maar kon me hier amper wat van herinneren, behalve dan dat de film toen wel wat commotie veroorzaakte door het onderwerp. En natuurlijk de title song van Springsteen, eentje die ik vroeger erg goed vond.

Het eerste uur is best aardig. Typische rechtbank film natuurlijk, met een cheeky Hanks en Washington die met z'n lachjes en lakonieke houding de perfecte Hollywood advokaat speelt. Zou zie iemand toch nooit mijn eigen zaak toevertrouwen denk ik, maar binnen een film is het wel leuk uiteraard.

Maar Demme mikt niet zozeer op leuke rechtbankscenes, zoveel is duidelijk na het zien van het tweede uur. Daar wordt volop de drama kaart getrokken, jammer genoeg op een zéér sentimentele en goedkope manier. De scenes worden steeds tenenkrommender, met als trieste hoogtepunt de eindgeneriek met beeldjes van vroeger.

Mnee, Demme gaat volledig de bocht uit tijdens het tweede deel, waardoor het redelijk begin snel vergeten is en er vooral een erg zure nasmaak blijft hangen wanneer de credits eindelijk over het scherm beginnen rollen.

1.0*

Weer fijn.

Maar wel een zeer typische Anderson. 't Is een van z'n meeste karakteristieke en komische van de laatste jaren, maar wie z'n stijl ondertussen wat beu is kan deze maar beter skippen, want veel nieuws ga je hier niet zien. Ik denk eigenlijk ook niet dat hij daar nog veel aan kan veranderen.

De cast is perfect, visueel ziet alles er ook weer piekfijn uit. Ook de soundtrack en het sound design passen perfect in het plaatje. Was iets minder blij met de vaste chapter structuur in het middendeel, maar da's uiteindelijk maar een klein euvel. Erg leuke film!

4.0* en een uitgebreide review

Wat een hoop geneuzel over het feit dat de film zich voornamelijk op één locatie afspeelt. Velen hebben hier blijkbaar toch wat last van short attention spans.

Joel Schumacher demonstreert hier perfect het belang van hoe je iets presenteert vs het belang van wat je presenteert. Phone Booth is een script van 5 regels uitgerokken tot een film van 77 minuten. Verschil met andere Hollywood films: elke minuut van de film is waard bekeken te worden.

Van de eerste minuten, die in ware videoclipstijl aan elkaar geëdit zijn, tot de splitscreens, tracking shots, vervaagde kleuren die voor abstractie zorgen, gefade stemmen, echos, blurs. Altijd is er wat te zien, en op geen enkel moment twijfel je of er de volgende minuut ook wat te zien zal zijn. Nergens valt de film dan ook maar even in elkaar.

Verder is de basis ook best interessant, en blijft het de hele film lang best spannend. Het einde mag dan voorspelbaar zijn, het is voor mij het enig passende einde aan de film. In de rand ook nog vermelden dat Farrell hier een lovenswaardige prestatie neerzet, en dat de telefoonstem zeer goed gecast is, maar de ster blijft gewoon Schumacher zelf. Hulde ook voor de speeltijd van de film. Eindelijk een Amerikaanse regisseur dat een film niet noodzakelijk lang hoeft te duren om goed te zijn. Liever kort en intens dan lang en vervelend. Lang en intens is jammer genoeg meestal geen optie.

4.25* ... afronden maar naar 4.5*. Niet echt even goed als m'n andere 4.5*, maar de speelsheid van dit soort films verdient een ruggesteuntje.

PS: een dagje verder, en toch maar teruggebracht naar 4*.

Blijft geweldig ... maar!

De editing viel me af en toe een klein beetje tegen, ook ogen sommige shots toch net iets te kaal. Mooie, groezelige zwart-fit fotografie ten spijt, de film begint een klein beetje z'n leeftijd tegen zich te krijgen.

Gelukkig blijft de soundtrack wél ijzersterk, wellicht omdat het nog steeds de enige "normale" film is met een serieuze, wat meer underground gerichte electronische soundtrack. Toont maar weer hoe oubollig de filmwereld als geheel is.

Verder gewoon een erg sterke film, aardig wat memorabele scenes, mooi thema en een mooi einde.

5.0* blijven wel staan, top 10 notering is hij kwijt. En uiteraard een uitgebreide review