Opinions

Slecht.

Hickox is verantwoordelijk voor één van de betere Children of the Corn delen, maar heeft sindsdien maar weinig bijgeleerd lijkt het wel. Hoewel losse fragmenten van deze film best wel konden boeien.

Gekke film eigenlijk. Sommige shots zijn sfeervol en effectief. Jammer genoeg zijn deze redelijk zeldzaam en worden ze overspoeld door hilarisch slechte rommel. De effecten in deze film kunnen gewoon echt niet, ook de editing en pogingen tot hippe nonsens falen compleet. Weg sfeer.

Verder wat domme tieners in een highschool setting. Het wraak verhaaltje is belabberd en voelt aan als een mix tussen Freddie en Jason. Het resultaat is een snel en goedkoop horrorfilmpje dat beter het licht nooit gezien had.

Voor spaarzaam redelijke momenten nog een beetje krediet, maar da's eigenlijk nog best gul. Gelukkig duurt het maar 80 minuten, zo kan het nooit extreem hard gaan tegenstaan.

1.0*

Verborgen pareltje.

Ik hou doorgaans niet zo van de zelfbewuste comedy met een hoop verwijzingen, maar dit is toch wel andere koek. Kahn gooit er nog een extra laagje zelfbewustzijn over, waardoor het echt een redelijke freaky en over-the-top mengelmoes van comedy en horror wordt. Zo gek als deze films vind je ze toch niet vaak.

Het is een beetje jammer van de saaiige Amerikaanse high school setting, die kan zelfs deze film niet echt leuk maken, maar verder toch best kunnen genieten. Het verhaal is een aaneenschakeling van maffe scenes, weirde ideeën en een soort van anything goes sfeertje dat niet teleurstelt. Het is in ieder geval aardig onvoorspelbaar en eigenlijk continue leuk.

Verder is de regie van Kahn ook lovenswaardig, want volledig in lijn met de rest van de film. Dat dit geen groot publiek aanspreekt is op zich niet verrassend, maar dit gemiddelde is echt te belachelijk voor woorden natuurlijk. Ach ja, wie zich zou afvragen waarom we met zoveel platte meuk en makkelijke franchises overspoeld worden ...

3.5*

Lollige onzin.

Metal is uiteraard een dankbaar onderwerp voor een film als deze. Mannen in ridicule pakjes die in vol oraat nummers met aanstoontgevende teksten brengen. En uiteraard zitten achter die maskers vaak gewone mensen, dus het stapje naar de nogal gaye hippy nerd is snel gezet.

Levert enkele zeer leuke tot zelfs hilarische scenes op in het begin. Daarna daalt het niveau toch een beetje, met iets teveel hyperactieve scenes. Film ziet er bij momenten aardig uit maar is ook niet consistent genoeg om echt als mooi door te gaan.

Vermakelijk blijft het gelukkig wel, met af en toe leuke en geslaagde scenes. Het concept blijft ook wel werken, de finale spettert wel maar de film blijft toch de gehele speelduur een klein beetje sputteren.

3.5*, leuk, lollig en vlot, maar daar hield het voor mij ook wel zo'n beetje op.

Matige Bigelow.

De laatste paar jaar is er weer aardig wat te doen rond police brutality in Amerika, dus niet zo verwonderlijk dat de filmwereld er ook mee aan de slag gaat. Braafjes natuurlijk, door een zaak te nemen die zich in de jaren 60 afspeelde en nooit geheel is opgelost. Perfect voer voor een dramatisering.

Je merkt duidelijk at Bigelow er alles aan doet om de kijker mee "in de chaos" te krijgen, maar daar lukt ze eigenlijk niet in. Het is een luide, wat warrige film geworden, maar het irriteert vaak meer dan dat het daadwerkelijk wat toevoegt. Toch beklijft de kern van de zaak uiteindelijk wel, met dank aan Poulter en Mackie, die beiden hun werk erg goed doen.

Daarna zakt de film terug in. 45 minuten rechtbankdrama om af te sluiten was absoluut niet de goeie keuze, maar gezien de verdere motivaties van de film geen verrassing. Een geweldige film is dit niet, Bigelow is gewoon niet zo'n geweldige regisseur, maar hier en daar toch wel een indrukwekkend momenten die deze film naar een nipte voldoende tillen.

2.5*

Meevaller.

Weer een sterke toevoeging aan de bestaande serie Thaise martial arts films. Vooral de mix van Muay Thai en drunken style is een geweldige combinatie, al levert dat inderdaad wel "gestagede" gevechten op. Hoort er gewoon bij en helemaal niet erg als de choreografie zo geslaagd is.

Verder weer mooi kleurrijk (typisch Thais) en met een lollige soundtrack onder de meeste vechtscenes. Einde was iets te donker jammer genoeg, hoewel het final gevecht wel weer grandioos in beeld kwam.

Meer dan vermakelijk, voor liefhebbers van het martial arts gebeuren. Uiteraard niet zo hard als de "mannelijke" versie, maar de mix met drunken style is een aanrader voor alle liefhebbers.

4.5* en een uitgebreide review

Zeer matig vervolg.

Stoor me doorgaans niet zoveel aan niet-kritische details, maar het "we gaan naar Amsterdam en maken grappen overheen heel Europa" sfeertje vond ik bij momenten ergerlijk.De aquariumscene bijvoorbeeld, waar een of andere Franse lul plots wat lastig komt doen clasht zo enorm met de Amsterdamse setting dat die hele scene letterlijk in het water valt.

Verder ook wat bekende Nederlandse acteurs gespot, zonder uitzondering doen ze het erg slecht. Schneider is hier ook weer erg matig, het is eigenlijk enkel Griffin die er nog wat van weet te maken. Veel flauwe grappen verder, een paar geslaagde maar meer gefaalde.

Zeker geen geweldige comedy, de eerste is zelfs nog beter, maar zoals de meeste Happy Madison releases wel vlot en licht entertainment.

1.5*

Niet groots.

Redelijk simpel vermaak is het wel. Platte humor, maar af en toe wel droog en lollig. Je moet wat geduld hebben tussen de geslaagde grappen door, maar de film is verder vlot en lekker kort.

Schneider zal nooit m'n favoriete acteur worden en al zeker niet als hoofdrolspeler, ook hier weet hij niet genoeg bij te brengen. De humor komt vooral van randpersonages en/of het script. Bijrolletjes zijn een stuk beter.

Geen film om echt voor te gaan zitten, maar als verstand op 0 filmpje nog best te doen. Echt saai wordt het in ieder geval niet, da's ook wat waard. Gooi er een paar geslaagde grappen bij en je hebt een redelijk komisch opvullertje.

2.0*

Ziel, hart, ontroerend ...

Enkele mooie plaatjes, maar verder was dit een melig spektakel van jewelste. Amerikaanse propaganda is er niks tegen, met als dieptepunt het einde van deze film, waarvoor een volledige * aftrek.

Verder is het ook een wat modale avonturenfilm, die vooral steunt op het principe "beestjes! wat leuk! hoe schattig!". Nogal domme stereotypes, cheesy muziek en een vreselijk cliché verloop. Voor de plaatjes en schattige tijgerwulpjes had ik nog graag 2* gegeven, maar zoals gezegd hou ik het op 1*.

Redelijk.

Toch zou het goed zijn als men projecten als deze niet meer aan een regisseur als Dowdle zou geven. De man beschikt over te weinig talent om er echt iets goeds mee te doen, en een conceptje als dit verdient gewoon een veel betere uitwerking.

De trailer was stukken beter dan de film en da's altijd jammer. Aanloop is nog wel oké en ook het middenstuk weet wel te vermaken. Daar wordt echter al snel duidelijk dat de regisseur niet echt bekwaam is de spanning erg hoog op te krikken, mist verder ook duidelijk wat audiovisueel talent.

Film eindigt ook niet al te spetterend, vooral het zijverhaaltje met de hit & run en de uiteindelijke ontknoping zijn te melig voor een film als deze.

Heb me er verder niet bij verveeld, maar gezien het leuke uitgangspunt en de best aardige trailer is er toch nog aardig wat misgelopen in de filler tussendoor. Volgende keer graag met een betere regisseur.

3.0*

Van bedenkelijk niveau.

Het is op zich niet zo'n verkeerd idee, eens een exorcisme in beeld brengen zonder al te veel poespas. Friedkin lijkt daar ook wel de geschikte persoon voor, maar aan hem is geen groots documaker verloren gegaan, aangezien het resultaat eerder lachwekkend is.

Het interessants is misschien nog het gesprekje rond het opgroeien met geloof en het kaderen van een exorcisme als een soort van werkend placebo voor mensen met een diepreligieuze achtergrond. Maar ook dat gesprek wordt compleet verkeerd gestuurd en verzuipt een beetje in andere opmerkingen die niet bepaald al te intelligent klonken.

Erger nog is het horror-stukje op het eind waarbij Friedkin zogezegd geen camera had. Veel budget zal deze film allicht niet gehad hebben, maar probeer zoiets dan toch anders op te lossen. Het maakt een film als deze alleen maar onnozeler, terwijl net het tegengestelde effect nagestreefd wordt.

Ik heb nu al een paar docs rond exorcismes gezien en geen van allen laat een echt serieuze indruk na. Maar dit is toch wel de flauwste denk ik, Friedkin houdt het beter bij fictie.

1.0*

Best aardig.

Origineel natuurlijk niet. Zoveelste docu-film die het exorcisme draadje van The Rite oppikt (en eigenlijk gewoon z'n karretje aan de wagen van The Last Exorcism hangt). De kans bestaat dat er nu weer een hoop low-budget exorcisme filmpjes gaan volgen.

Toch werkt het best allemaal. De exorcismes zelf zijn aardig creepy. Aanloop van de film (zoals wel vaker bij dit soort docu-films) is te traag, maar eens aangekomen in Rome hangt er een aardig sfeertje. Acteerwerk is ook best oké, alleen vervelend dat Quarterman mij erg bekend voorkomt, maar ik geen flauw idee heb waarvan (en op welke andere bekende persoon hij dan lijkt).

Laatste half uur is sterk, het einde geweldig. De negatieve reacties zullen vast daar wat mee te maken hebben, maar dat heeft meer te maken met dom cinemavolk dan wat anders. Kwam voor mij volledig uit de lucht vallen (lijkt me voor de meeste mensen wel), positief verrast dus.

Jammer van de wat slome start en het wat onorginele verloop, maar verder een leuke film.

3.0*

Matig.

Jammer dat het er allemaal nogal goedkoop uitziet. Alles is wel aanwezig voor een aardige exorcisme film, maar Sager laat het geheel iets te goedkoop ogen. Vooral het camerawerk verhult vaak amper dat het hier om een regisseur's eerste film gaat.

Acteerwerk is trouwens ook niet om aan te zien. Erg slechte acteurs die er vaak een soepje van maken. Gelukkig zijn de effecten nog redelijk en zorgt de belichting en de editing nog voor een wat mildere uitslag (en leukere kijkervaring).

Verder een typisch genrefilmpje, originaliteit is ver te zoeken en je vraagt je af waarom sommige regisseurs nog de moeite nemen zo iets simpels te verfilmen, maa het was uiteindelijk nog wel aardig vermaak voor de genrefan.

2.0*

Erg fijne film. Zo eentje die ik vroeger al een aantal keer in etappes gezien had op TV.

Reeves doet het voor een keertje niet al te slecht, maar het is toch Pacino die in deze film makkelijk de show steelt. In het hele Pacino vs De Niro debat heeft Pacino één troef, en dat is deze rol. Hem op het lijf geschreven, en dat levert dan ook enkele prachtige scenes op, met als hoogtepunt de climax in z'n kantoor.

Geen film die spannend of eng hoeft te zijn, of die het van z'n plotwendingen moet hebben. Alles draait rond Pacino's speelse karakter, en het plezier dat hij heeft in z'n "werk". Net dat gevoel weet deze film erg goed over te brengen. Reeves is gewoon goed als speelbal.

Fijn filmpje, dit soort dingen mogen ze meer maken aan de overkant van de plas. 4*

Zeker niet super.

Nochtans doet Crow wel z'n best. Mert de soundtrack scoort de film dan ook wel wat punten. Mooie, duistere en passend deprimerende ambient die voor een aardig naar sfeertje zorgt. Jammer genoeg is het visuele een stuk wisselender. Sommige shots zijn echt wel raak, met wat aardige filters hier en daar, maar doorheen de film is het een beetje rommelig.

Ook de bad guy komt niet geweldig goed uit de verf. Zolang er eigenlijk nog niks aan de hand is, is hij wel leuk, maar eens het kat en muis spel begonnen is, blijkt hij wat te flauw en niet impressionant genoeg om de film te dragen.

En zo dwaalt de film een beetje naar z'n einde. Slecht is het allemaal niet, maar Crow maakt geen al te zekere indruk. Hij zou zich hierna in ieder geval wel verbeteren met Panic Button, dus misschien wordt het nog wel wat.

2.5*

Gewoon weer goed.

Byrne leverde ooit met The Loved Ones een fijn horrortje af, daarna bleef het wat stil. 6 jaar stilte voor een horror regisseur is meestal geen goed teken, toch wist hij alsnog een tweede film te maken. Wat mij betreft op eenzelfde niveau, maar de horror hype is ondertussen duidelijk wat gaan liggen, vandaar de lagere score.

Qua opzet lijkt het begin wat saai, met een jong gezinnetje dat een huis koopt waar niet zo lang geleden een wat obscure dood heeft plaatsgevonden. Gelukkig betreft het hier een niet-standaard gezinnetje, met een schilderende papa-metalhead en dochter die dezelfde richting uitgaat. Brengt toch al een wat andere dynamiek met zich mee.Zowel Embry als Glasco doen het trouwens ook erg goed, vooral Embry zit erg goed in z'n rol.

De bad guy is de zoon van de family die eerder in het huis woonde, vage kerel en goed neergezet door Vince. En zo begint een sfeervol kat en muis spelletje tussen Vince en het gezin, waar verschillende klassieke horror elementen netjes door elkaar geklutsts worden. Erg mooi geschoten ook, soundtrack wordt erg goed gebruikt (ondanks dat ik verder weinig met metal heb) en de film duurt gelukkig ook niet al te lang.

Erg veel nieuws brengt deze film niet, maar het brengt de bekende ingrediënten net anders genoeg, de film is mooi vormgegeven en duurt geen seconde te lang. Byrne mag zeker een derde maken, alleen hoeft hij geen 7 jaar meer te wachten wat mij betreft.

3.5*

Meh.

Had er ook niet zoveel van verwacht, Repo vond ik ook niet denderend en dit is duidelijk in dezelfde stijl. Visueel zit het best wel goed, mooie kleuren en erg sfeervolle sets. Zo'n circus is dan ook een redelijk goeie setting voor een film als deze.

Het probleem ligt bij de iets te rubberen personages (de duivel) en uiteraard de nummers. Vind ze veelal afbreuk doen aan de sfeer, buiten het clownsnummer ook allemaal erg pover uitgevoerd. Verder vond ik de onderverdeling in nog kortere verhaaltjes ook wat vreemd, zeker gezien de al erg korte speelduur van dit filmpje.

Blijkbaar toch iets wat Bousman uit z'n systeem moet krijgen, ik blijf hem verder ook wel volgen maar echt goed zal ik deze filmpjes niet snel vinden denk ik.

1,5*

Leuk!

Nogal aparte mix van een Guy Ritchie achtige vertelstijl, Clive Barker achtige setting en een hoop over-zelfbewuste B-grapjasserij. Het resultaat is redelijk uniek, én vermakelijk.

Geweldige hoofdpersonage. Killer uitstraling heeft die vent, geweldige stem ook. Maakt de voice-over stukjes al meteen heel wat leuker. Best grappige dialogen ook. Film gaat halverwege inderdaad een Barker-richting uit (met andere universums en demonen), maar daar komt weer bruut een einde aan wanneer het echte einde begint. Best apart.

Visueel best oké, ook lekker veel bloed. Niet veel gore inderdaad maar echt missen deed ik het niet. Soundtrack is ook een pluspunt. Lekker lawaaierig, veel sfeer.

Verrassend leuk filmpje dus. Gelukkig laat ik me al lang niet meer leiden door de MMscore van een film, een trailer zegt vaak veel meer. Zeer geinig horrortussendoortje. Had is visueel nog net iets beter gemogen (demoon, camerawerk soms een beetje slordig), maar verder een top horrortje.

3.5*

Film die jammer genoeg niet van z'n TV roots kon scheiden.

Verhaaltje is gelijkaardig aan Death Note en biedt op zich wel potentieel, maar de setup is al redelijk pover, met higschool perikelen zoals die té vaak in goedkope TV series voorkomen.

De cast acteert ook zo'n beetje op dat niveau, waardoor er echt een aantal onuitstaanbare wichten in de film rondlopen. Lijken soms zo uit een parodie weggelopen, alleen blijkt het allemaal wel serieus te zijn.

Regie is ook niet om naar huis te schrijven, de povere pogingen tot effectjes ten spijt. Vond er helemaal niks aan, einde kon ook absoluut niet overtuigen. Na Death Note dit dus ook best een flop. 't Is dan ook origineel wel een TV film, maar kon er helemaal niks mee.

Fijn filmpje.

Je kan er lang of kort over schrijven, maar om de vergelijking met 28 Days Later kan je niet heen. London, infected people (lees snelle zombies) en vluchtende overlevenden. De film is er zich zelf ook erg van bewust, toch blijft het erg vaak om zelfs hetzelfde teken over te nemen op je poster. Misschien om de knoop finaal door te hakken en alle verdere commentaar af te doen als Captain Obvious.

Blijft wel dat de film zich moet meten met een stomende Danny Boyle en daarin niet echt genoeg pit toont. McQueen doet absoluut wel z'n best wat hem aardig ver brengt, maar echt sterk wil dit filmpje nooit worden.

Daarvoor is het net niet subtiel genoeg. Wat de gore betreft is dat een pluspunt, maar de overdreven luidruchtige muziek bij elke climax en de verwoede (maar vaak half mislukte) pogingen om een manisch visueel sfeertje neer te zetten zorgen dat de film nooit echt weet te beklijven.

Wat rest is een visueel aangename film met leuke (snelle) zombies, een paar knappe en indrukwekkende scenes en een vlot verloop. Uitstekend vermaak dus, 't is gewoon jammer dat het niet net dat beetje meer brengt.

Leuk tussendoortje, McQueen mag wat mij betreft zeker nog even gaarstomen en later gewoon opnieuw proberen.

3.5*

Leuk filmpje, dat zeker.

Vooral grof en smerig, niet zozeer goor. Familietje hillibillies die totaal lak hebben aan enige moraal, en dat wordt ook erg mooi uitgebuit. De muziek zwalpt tussen belachelijk slecht en opzwepend lekker, alles wordt lekker druk en chaotisch in beeld gebracht, en godzijdank zit er ook humor in de film. Hard gelachen met het kippenverhaaltje.

Hoogstaand is het niet, maar qua zinloos vertier wel erg lekker. Had soms een betere soundtrack verdient, en ook ietwat betere acteurs, al maken de karakterkoppen wel heel wat goed. Thumbs up voor de smerigheid die deze film uitstraalt. Alleen jammer dat de film nooit in overdrive schiet. 3.5*

Redelijk filmpje.

Eerste deel is overduidelijk het beste. Zolang je niet precies weet wat er gaande is weet de film goed de spanning aan te houden. Een langzaam maar trefzeker begin zorgt ervoor dat je gaandeweg interesse krijgt in wat er zich hoort af te spelen.

Eens halverwege de revelatie zakt de film wat in. Het blijft uiteindelijk wat braafjes, waardoor het concept niet al te boeiend meer is. Iets waar erg veel van dit soort horrortjes mee te kampen hebben. Zolang "het kwaad" niet bekend is, is de film spannend, maar eens je weet waar je mee te maken hebt valt het allemaal wat tegen.

Toch is deze film visueel wel aangenaam. Het "monster" had wel wat beter uitgewerkt kunnen worden, maar qua gore en belichting zit het best goed. Acteerwerk is redelijk, soundtrack had wat prominenter gemogen.

Op zich geen verkeerd filmpje, maar het tweede deel begint wat te slepen, waardoor de film aan kracht verliest. Jammer, want Campion toont genoeg potentie voor een sterke horrorfilm neer te zetten.

2.5*

Heerlijk!

Geweldig dromerig filmpje over eten, een cafetje en het gezellige geroezemoes van ruilbeursjes. Een typisch wegdroomfilmpje, aardig luchtig en gezellig maar met een paar frisse toetsen die meteen een klein beetje extra diepte toevoegen.

Verder vooral erg mooi, visueel krachtig en een geweldige soundtrack. Niet zo'n fan van jazz, maar de warme en rustige nummertjes pakken hier gewoon erg goed uit.

Een klein filmpje maar het was alweer even geleden dat ik 80 minuten half wegdromend in de zetel gezeten heb. Volop genieten dus, hoop dat Hsiao's volgende film weer niet zo lang op zich laat wachten.

4.5* en een uitgebreide review

Njah.

Eerste uur is in ieder geval een serieuze stap voorwaarts voor Gan Bi. Kaili Blues vond ik serieus overgewaardeerd, hier laat hij toch zien wat meer in z'n mars te hebben. Soms leunt het nog wat teveel aan bij de cinema van Jia (wat zal die jaloers geweest zijn op die Vengaboys scene, da's echt vintage Jia), maar Bi weet toch duidelijk z'n eigen weg te vinden.

Vooral visueel weet de film wel te overtuigen. Fijn kleurgebruik en mooi camerawerk zorgen dat het best sfeervol oogt. De soundtrack mag er ook zijn, ook leuk om te horen dat ik niet de enige was die aan Kawai moest denken. Niet echt op hetzelfde niveau, maar toch vaak wel herkenbaar. Niet enkel de muziek met het koor trouwens, maar ook tijdens die scene in de gevangenis kreeg ik een sterk Kawai gevoel.

Alleen jammer dat het tweede uur veel van z'n veren verliest. Ik ben een beetje long take moe aan het worden, vooral wanneer de long takes zelf eigenlijk weinig uitdagend zijn. Bi laat z'n camera een strak pad volgen, buiten de hoofdrolspelers gebeurt er weinig interessants in het beeld en het pad dat wordt afgelegd is te berekend. Op zo'n manier gaat het een film gewoon in de weg zitten en zijn het eigenlijk vooral de acteurs die het moeilijk hebben. Niet van onder de indruk.

Jammer, want op basis van het eerste uur had er een dikke halve ster bijgekund. Nu blijft het toch weer hangen op een gemiddelde score. Maar het gaat de goede richting uit met Bi, hopelijk laat hij die long takes voor wat het is en maakt hij een keer een echt goeie film.

3.0*

Best een toffe Hark.

Hark grijpt een beetje terug naar een oudere stijl. Iets wat vele mensen lijken te appreciëren want deze film werd veel beter ontvangen dan z'n andere recente films. Ook ik kon er wel van genieten, al kwam het geheel toch net iets té oubollig over om echt hoog te scoren.

Fijne cast in ieder geval. Lau speelt dit natuurlijk met twee vingers in de neus, ook Ka Fai is ondertussen zo'n rot in het vak dat z'n rol niet echt meer een uitdaging is. Chao Deng is opvallende buitenstaander die een krachtig personage weet neer te zetten.

Actiewerk in handen van Sammo Hung, ook daar kan weinig foutgaan. Zitten een paar erg mooie stukken in, al is Hung geen Yuen (en dan mag je nog kiezen tussen Corey of Woo-ping).

En zo is het best twee uur genieten van ouderwetse martial arts fun. De film lijkt soms iets teveel het Oosterse antwoord op Sherlock Holmes en had iets moderner gemogen, maar verder een erg vlot en gezellig filmpje.

3.5*

Vervolg op niveau.

Franchises zijn vaak nogal onevenwichtig, zeker wanneer ze wat langer worden, maar daar heeft deze Detective Dee zeer weinig last van. Allicht om dat Hark gewoon netjes aan het roer blijft staan én omdat hij ook wel de tijd neemt voor elke nieuwe film.

Het is ook nooit back to back, waardoor de films wat frisser blijven. Nadeeltje is wel dat ik bij elke film weer moet harken (hah) om de draad op te pikken. Ook bij deze film zal ik wel wat referenties naar eerdere delen gemist hebben, gelukkig staan de verhaaltjes genoeg op zichzelf waardoor het nooit echt problematisch wordt.

Het blijven fijne films. Hark heeft genoeg budget om lekker over the top te gaan en is daarnaast nog steeds een erg kundig regisseur. Ik zag laatste de nieuwe Ringo Lam en daar zie je toch vooral een regisseur die oud geworden is, daar heeft Hark eigenlijk nog helemaal geen last van. Integendeel bijna, want qua CG gebruik in China zet hij zelfs nog regelmatig de toon.

Een echt groots of geniaal regisseur zal het nooit worden, maar qua entertainment heeft hij toch al een geweldig palmares bij elkaar geregisseerd. Ook deze film valt daar netjes onder. Geen seconde verveeld, veel moois gezien, maar dat echte geniale ontbreekt een beetje.

3.5*

Fijn.

Heb de indruk dat Hark hier net lijkt te breken met de Holmes referenties. Doet me veeleer denken aan de HK fantasy uit de late jaren 80, al weet Hark wel wat extra elementen in de mix te gooien.

Grootste probleem is dat de CG niet overal even aangenaam is. Een vervelend probleem voor HK want ze kampen er tegenwoordig allemaal mee. Al hun big budget vehikels worden verminkt door overdreven bombastische scenes waar de techniek de hersenspinsels van de regisseur niet kan volgen. Hoewel er duidelijk veel geld is ingekropen is het effect daarom vaak toch nogal goedkoop.

Jammer, want zonder CG laat Hark toch zien dat hij een hoop in z'n mars heeft. Visueel spektakel, geweldige (en veel, en gevarieerde) martial arts scenes en een eindscene op U tegen te zeggen, ondanks een paar valse noten.

De grote cast is wel zo'n beetje verdwenen en hoewel de film duidelijk zinspeelt op een derde deel, verwacht ik Hark niet meer als regisseur bij eventuele vervolgen. Hoop het ook eigenlijk, want hoewel best een vermakelijke reeks is het tijd voor Hark om weer een ander stapje in de wereld te zetten. Tof en duur spektakel, maar de techniek werkt niet altijd even goed mee.

3.5*

Weirde genremix.

Op zich een redelijk standaard B-thrillertje over een man wiens gezin wordt afgenomen door roekeloze taxi chauffeurs, waarna hij compleet doorslaat. Qua plot en karaktermotivaties is deze film een dikke sof, Yau is blijkbaar in andere dingen geïnteresseerd.

Hij vindt in Anthony Wong wel weer de ideale acteur om z'n freaky hoofdpersonage vorm te geven. De enige glimmers aan geloofwaardigheid komen vanuit Wong, maar het is vooral z'n performance die wel aanslaat.

Weird is vooral de toevoeging van Ng en z'n bijbehorende humor. Een clownesque figuur die compleet buiten de film valt, maar tegelijkertijd de film wel weer een eigen smoelwerk meegeeft.

Yau is natuurlijk ook niet voor niks de koning van de risky HK B-film, een genre dat hij bijna eigenhandig 10 jaar lang in leven heeft gehouden. Het resultaat is echter niet opvallend geweldig, het mist ook de smerigheid en gekkigheid van een Ebola Syndrome om echt te blijven hangen.

2.0*

Echt van genoten.

Een typisch Aziatisch drama, dat het niet moeten hebben van lawaaierigheid en coherentie, maar van ingetogen acteerwerk en atmosferische pracht. Visueel zitten er een paar geniale scenes tussen, ook de soundtrack draagt een steentje bij.

Mooi gegeven ook, al vormt het leven van Xiang niet meer dan een rode draad voor afzonderlijke scenes. Samen komen ze wel weer mooi bij elkaar tot een kloppend en aandoenlijk geheel. Gezien sommige themas ook best luchtig en frivool, nog een duidelijke kracht van de film.

Eén van de mooiste films in tijden, indrukwekkend, krachtig en een audiovisueel pareltje.

4.5* en een uitgebreide review

Cheung als regisseur ... mwah.

Ondertussen de derde film die ik zie van hem en deze is wat minder dan de voorgaande. Da's niet zo best, want hoewel best leuk vermaak waren die twee eerste nu ook niet meteen grootse meesterwerken. Het is vooral zo dat ik maar weinig progressie zie.

Deze The Trough neemt zichzelf vooral véél te serieus, met Cheung zelf dan nog eens in de hoofdrol komt het wat te geforceerd over. Het verhaaltje is redelijk onzinnig en nogal vergezocht, sommige effecten maken de boel ook nog een beetje goedkoper. Het had dus best met wat meer zelfspot gebracht mogen worden.

Gelukkig ziet de film er verder wel aardig uit en zitten er enkele fijne actiescenes in de film, maar Cheung moet toch maar even kijken of hij dit nog wil blijven doen. Op deze manier komen er denk ik geen meesterwerken van en dat serieuze gedoe haalt de lol er ook wel een beetje uit. Voor een keer wel aardig, maar niks meer.

3.0*

Heerlijk!

Zou zo in het rijtje van recente Taiwanese films passen, maar is toch echt een Chinees product. Charlie Lam (cinematograaf van Isabella) zorgt er eigenlijk voor dat het vanaf het begin tot het allerlaatste frame genieten is. Wat schiet hij prachtige plaatjes in deze filM;

Verder een erg lieflijk filmpje dat na een half uurtje iets te melig dreigt te worden, maar meteen daarna het roer omgooit. Toch weet het drama nooit de romantiek te overheersen, iets wat Yan erg goed doet.

Prachtig, lief en aandoenlijke romance dit. Yan is er eentje om in het oog te houden, en Charlie Lam mag zich tot één van de beste cinematografen van het moment rekenen.

4.5* en een uitgebreide review