Opinions

Moderne Rashomon.

Maar in plaats van brute en noeste samurai heren, enkele nette jongedames uit de boekenclub. Die naar jaarlijkse gewoonte bijeenkomen in één of ander ritueeltje. Elk heeft een verhaaltje bij en leest het voor aan de rest, ditmaal als thema de zelfmoord van één van de leden.

Al snel blijkt onder het lieve, afgeborstelde oppervlak toch wat meer nijd en afgunst schuil te gaan. Het leuke aan de film is wel dat het nooit ontspoort of losgaat, althans niet qua stijl. Wat er gezegd en verteld wordt is steeds harder en gemener, maar iedereen blijft steeds erg netjes en statig. Theekopjes, nette uniformpjes en gothisch ingerichte kamertjes met veel blinkende lampjes enzo.

Dat contrast is wat deze film levendig houdt, want verder is het allicht net iets te voorspelbaar en had het misschien nog net wat verder mogen gaan. Ook wordt er net wat té veel uitgelegd, waardoor ik soms wat Hitchcock-achtige irritaties kreeg. Elk plotgaatje hoeft voor mij niet opgevuld worden, zeker niet als daar onevenredig veel tijd voor nodig is.

Maar wel een fijne film verder. Ziet er erg lief uit, is het dat eigenlijk niet. Die misverpakte content zorgt voor een apart sfeertje, contrast had alleen nog nét wat steviger gemogen, maar Saiji Yakumo toont zich erg kundig.

3.5*

Heel oude Suzuki.

Blijkbaar niet z'n eerste, maar MM is nog niet echt volledig wat Suzuki's oeuvre betreft. Nog niet eens halverwege eigenlijk. Toch moet ik zeggen dat de film als best aardig oogt voor één van z'n vroegste films te zijn.

Het zwart/wit gebruik was bij momenten erg leuk, vooral dan op het einde (de shoot-out bij de kolen. Héél speciaal vond ik het niet, de cameravoering soms ook iets té opzichtig, maar ikv vond het beter dan z'n 60s-80s werk dat ik al gezien heb.

Spijtig genoeg heb ik verder met het noir genre niet zoveel. 't Is redelijk traag, een verhaaltje dat amper weet te boeien en ook de personages waren niet al te interessant. Gelukkig is het best kort en zitten er af en toe wel fijne visuele momentjes in, zodat de film nooit écht helemaal stilvalt.

Wel oké om eens gezien te hebben, maar heel memorabel vond ik het niet. Ik blijf het jammer vinden dat hij op het einde van z'n carriere niet wat meer films gemaakt heeft.

2.0*

Besson recyclet zichzelf.

Hij maakt gewoon een nieuwe Nikita. Nu was die film ook al geen meesterwerk, 30 jaar later is het dat nog steeds niet. Het is een spionage thriller die uiteindelijk te weinig toevoegt aan het genre en te braaf alle vinkjes afgaat.

Hier en daar wel een aardige actiescene om het wat leuker te maken, maar die zijn er eigenlijk opvallend weinig. Besson lijkt zich meer bezig te houden met de structuur van de film, maar die is jammer genoeg vooral erg doorzichtig en gekunsteld, waardoor het plotje eerder tegen begint te werken.

Visueel netjes maar weinig speciaals, film duurt ook net wat te lang en het acteerwerk is ook enkel het hoogstnodige. Een degelijk filmpje is het nog steeds, maar van Besson verwacht ik toch nog altijd net wat meer. Dat zat er hier jammer genoeg nooit in, maar wie zit te hunkeren naar een remake van de oude Nikita zal hier best z'n gading vinden.

3.0*

Heeft eigenlijk alles om een zeer mooi filmpje te zijn.

Maar op de één of andere manier verloopt het allemaal nogal stroef. Acteerwerk soms een beetje vreemd, acteurs komen af en toe nogal klungelig een shot inlopen, en chemie tussen eender welke acteur is soms compleet afwezig.

Het lijkt bijna een stijlmiddel, maar helemaal zeker durf ik het niet te zeggen. Het stoorde me in ieder geval wel af en toe.

Visueel wel érg mooi, hoewel het daar dus ook wat geforceerd aandoet soms. Neemt niet weg dat het boordevol mooie shots zit, geweldige decors ook. Hoewel het soms wel erg on-Aziatisch aandoet.

Soundtrack zit ook wel goed, vormt een mooi koppeltje met de beelden, alleen wordt het nooit echt een vlot geheel. Eén van de weinige keren dat ik echt last heb van een afstand die gecreëerd wordt tussen film en kijker. Op zich is dat ook al een hele verwerkelijking, maar het blijft toch de hele film wat knagen.

Wel 3.5*, want los daarvan kort, entertaining en genoeg te zien en horen.

Niet verkeerd.

Ongeveer een halve film lang blijft de film overeind op de novelty value van het concept. Een kerstzombiemusical is een best leuk idee en ook de uitvoering is best fris, zeker in het eerste half uur zitten nog wel wat creatieve ideetjes.

Maar daarna begint toch steeds meer en meer op te vallen dat de horror wat aan de magere kant is. De de props zijn redelijk plastiek en/of rubber, de zombies zien er wat goedkoop uit en veel gore is er ook niet. En ook de liedjes blijven iets té veel in de Glee-sfeer hangen. In het begin valt het nog te verantwoorden (aangezien de film dan nog niet geheel in z'n kaarten laat kijken), maar naarmate de film vorderde zat er te weinig progressie in (behalve dan misschien het naughty kerstmanliedje).

De film mist gewoon een beetje pit. Wat explicietere horror, wat duisterdere humor, wat gemenere liedjes ... het had het allemaal nog een stuk beter gemaakt. Anderzijds is het ook lastig om echt negatief te zijn over deze film, daarvoor is het wel aanstekelijk genoeg en met voldoende liefde in elkaar gestoken. Maar het had best wat meer mogen zijn.

3.0*

Meh.

Extra puntes voor deze film omdat het visueel wel een stapje extra zet, al begrijp ik de extreem positieve kritiek op het visuele nu ook weer niet. Als ik het zo lees waren de ideeën van Wright veel grootser dan het uiteindelijke resultaat. De integratie van het toneel was maar half geslaagd en ook de modelbouwlandschappen komen niet goed uit de verf. Het vloeit net allemaal veel te goed samen, waardoor de afzonderlijke kwaliteiten verloren gaan. Soms wel een paar mooie shots, hetgeen me het meeste bij zal blijven is het stroboshot van Knightley's dode lichaam, meer van dat had deze film absoluut goed gedaan.

Verder deed de film me sterk denken aan een musical, maar dan zonder de muziek. Iets in het zweverige camerawerk en de wat softe, wollige afwerking van de visuals. Er zitten ook wel een paar scenes in die aan Von Trier's Dancer in the Dark deden denken (zoals de ritmische stempeltjes), vond het een wat vreemde gewaarwording.

Los van het feit dat de setting mij weinig tot niks doet, was het grootste probleem die klier van een Vronski, een vreselijk personage die in het midden staat van een hoop overtheatraal romantisch gezemel. Zo erg dat het enige personage waar ik zowaar sympathie voor had, dat van Jude Law was (en dan is het best ver gekomen). Verder zwaar aandikt en kitscherig drama, ik ken Tolstoy verder niet maar ik mag hopen dat z'n boeken toch iets subtieler zijn (en anders begrijp ik niet waar hij z'n imago vandaan heeft).

De film duurt verder ook een aardige klap te lang, het subplot met Kitty en Kostya had bijv. volledig geschrapt mogen worden (voegt wat mij beteft ook inhoudelijk helemaal niks toe) en buiten wat fijne visuele momentjes viel er bitter weinig te halen.

1.5*

Op niveau.

Past perfect in het rijtje films die de laatste jaren door James Wan gefront worden. Insidious, The Conjuring, Oculus, Sinister ... het is een subgenre op zich geworden. Annabelle mag zich daar gerust bij aansluiten, het doet niks onder voor de rest.

Qua regie ligt het niveau misschien net ietsje lager, qua uitwerking vond ik het juist wat verrassender. Werd door DutchTakeshiro al aangehaald, het feit dat Annabelle maar één keer onscreen beweegt, in plaats van dat je telkens weer een ooglid ziet knipperen of hoofdje ziet draaien is een enorme meerwaarde, zeker ook omdat er nogal wat shots van Annabelle inzitten. Zo wordt je toch vaak op het verkeerde been gezet, iets wat absoluut niet misstaat voor een film als dit.

De pop is creepy maar niet overdreven, vond het leuker om het neefje van de Insidious villain te zien opduiken. Ook dat zorgt ervoor dat het allemaal iets minder voorspelbaar is dan vooraf verwacht. Verder zijn de spannende momenten goed, maar zijn het vooral de scares die meer dan behoorlijk uitgevoerd worden. Zeker de eerste (wanneer de familie aan de overkant vermoord wordt) zit er knal op.

Acteerwerk vond ik oké, het wordt sec maar best stijlvol in beeld gebracht en de film gaat nergens slepen. Het gezin komt er misschien net wat te makkelijk vanaf en het had nog net wat drukkender gemogen, maar verder weinig op aan te merken. Fijn horrortje.

3.5*

Tja.

Ik sluit me heel hard aan bij Chainsaw. Dit noemt zich "Annabelle Comes Home", maar eigenlijk is het gewoon "Annabelle and Friends". Het is dan ook helemaal geen core Annabelle film, maar een soort van franchise samenkomst waarbij Annabelle vooral als posterpop moet dienen om zo het volk in de bios te krijgen.

Misschien ben ik te cynisch, maar ik verwacht de komende jaren films van The Ferryman & The Hellhound. La Llorona mocht ook nog eventjes opdraven, maar die heeft haar film al gehad. Het is hoe men tegenwoordig franchises opzet, het zure is dat je zo amper nog naar een film zit te kijken, maar eigenlijk naar een trailer van 90 minuten voor films uit de toekomst.

Aan de befaamde en beruchte Dauberman (wie kent em niet) om dit deel te regisseren. Hij toont talent wanneer het gaat om het opbouwen van fake jump scares, maar de pay-offs heeft hij veel minder onder controle. Zo bouwt hij de spanning wel redelijk goed op, maar wanneer het dan echt moet knallen blijft het maar wat mak. Dat kan er ook mee te maken hebben dat de horror in het Wan universum al 10 jaar hetzelfde is en er maar weinig verandering/vernieuwing te vinden valt. Ik heb het al meerdere keren gezegd, maar het is tijd dat dit soort films even de ijskast is gaan. Binnen een jaartje of 20 kan met dan weer lustig gaan rebooten en prequellen.

De film zelf is weinig opzienbarend. Het vermaakt nog nét, met een cast van simpele tieners (waarvan er niet eens eentje sterft, wat klassiek haunted house gebeuren en een resem typische Wan-horror momenten. Maar het voelt allemaal erg by the book aan.

Niet echt de moeite vond ik. De scene met de TV was nog het leukst, vervelen deed het ook niet, maar je mag toch meer verwachten van een film als deze. Verder rest de zure nasmaak van de franchisemachine die volop draait.

2.5*

Weer pop. En meer pop.

Verrassend veel volk voor dit tweede deel (voor de eerste maal een Obscure Night helemaal uitverkocht gezien), ik wist niet dat de eerste Annabelle film zo'n schare fans verzameld had. Anderzijds is het ook wel zo dat zulke wat langer lopende hypes steeds verder pieken om dan plots volledig uit te sterven. Het zou mij niet verbazen als dit genre aan horrorfilms diezelfde richting aan het uitgaan is.

Deze Creation is een film die vooral tijdens de eerste uur werkt. Dan blijft de opbouw redelijk subtiel en wordt er vooral spanning gecreëerd zonder al te veel effectieve scares. Qua setting is het wel aardig, de film ziet er best oké uit en Sandberg weet genoeg spanning te puren uit kleine momentjes.

Het tweede uur is echter meer een oefensessie jump scares. Zowat alles van de laatste 10 jaar komt wel een keertje voorbij. Van vogelverschrikkers tot putten tot poppen en demonen. De ene jump scare is amper gepasseerd wanneer de volgende al wordt opgebouwd en dat zo'n dikke 45 minuten lang. Ondanks dat de spanning nog wel aanwezig was, werd het toch wat slaapverwekkend, vooral omdat het na een tijdje niet veel binding meer leek te hebben met het plot.

Wat mij betreft is het ondertussen tijd om deze horrorniche even in de vriezer te stoppen. Insidious 4 en The Conjuring 3 mogen best floppen, want de hele beeldtaal en stilering van dit soort horrorfilmpjes kan ik ondertussen wel dromen, waardoor het effect gewoon niet meer je dat is. Slecht is deze Annabelle 2 niet, maar een zinvolle toevoeging aan het genre kan je het ook nog moeilijk noemen.

2.5*

Het interessantere klassieke werk.

Veel klassieke cinema is toch vooral verhalend, of geënt op symboliek en klassieke filosofie. De style over substance films zijn eerder beperkt, al helemaal die waar de "style" factor nog enigszins fris aanvoelt. Niet dat Marienbad nu zo'n blitse film is naar moderne standaarden, maar visueel valt er nog steeds genoeg te beleven.

Erg krachtige zwart-wit fotografie en erg strak camerawerk vormen de basis van deze film. Ook de afwisseling tussen some erg duisteren en erg lichte scenes is boeiend, al moet gezegd dat op het vlak van editing de film nogal hoekig overkomt. Wanneer Resnais aan slo-mo strobe editing doet, is de leeftijd van deze film maar moeilijk te negeren.

Ook de muziek, maar vooral de dialoog voelt wat hoekig aan. De dialogen zijn sowieso al redelijk abstract, maar het is vooral dat aangestipte Frans dat wat tempo en zwierderigheid uit de film haalt. Het voelt bedoeld aan, maar het effect werkt de stijl van de film een beetje tegen.

L'Année Dernière à Marienbad is meer beleving dan plot, voor dat laatste zou ik de film dan ook niet opzetten. Allicht dat er nog wel een idee achtersteekt, maar ik had achteraf niet het gevoel dat dat de film beter zou maken. Zal hier en daar nog wel een review meepikken, maar Marienbad is wat mij betreft een film die het haalt op sfeer en anno 2017 nog steeds wat te melden heeft op dat gebied. Best knap.

3.0*

Betere Allen.

Vooral erg leuk in het eerste half uur. Tweede half uur valt een beetje in herhaling, het derde half uur laat zien dat ook Allen zich laat vangen aan de pitfalls van de standaard Hollywood comedy: meer drama, minder humor. Tsk.

Een paar erg leuke scenes in het begin, waarin Allen rechtstreeks met z'n publiek communiceert. Niet wild origineel, maar wel leuk gedaan. De wachtrijscene wordt terecht genoemd, al hou ik daar toch een wat dubbel gevoel aan over. Allen zelf lijkt namelijk iets teveel op de man die achter hem staat. Allen's films zitten zelf iets te vaak vol met zelfgenoegzame, zogenaamd intellectuele verwijzingen. Laten we het dan maar op zelfspot houden.

Qua humor en vlotheid zit het wel goed met deze film (als is het bij momenten wel érg neurotisch en is het goed dat deze film maar 90 minuten duurt), het drama is heel wat minder boeiend. De rompslomp van Allen's relatie weet niet te pakken. Visueel ook nogal karig, al is dat bij alle Allen films die ik totnogtoe gezien heb.

Vond het zeker niet slecht, de vlotheid en de eigenzinnige insteek bevielen me wel, de oneven verdeling van de humor en het dramatischere derde deel gooien een beetje roet in het eten.

3.0*

Mjah.

Met Ex Machina had Garland laten zien toch iets bij te brengen aan het scifi genre. Annihilation is op zich wat gedurfder, maar dan blijkt het toch al redelijk snel fout te gaan. Er worden nogal wat verkeerde keuzes gemaakt, terwijl het potentieel er toch echt wel was.

Qua opzet materiaal genoeg voor een geweldige genre film, maar dan moet je er wel wat mee doen. Garland durft het niet te omarmen en richt zich in plaats daarvan meer op personages en drama. Zij halen het tempo en sfeer meermaals uit de film, terwijl er eigenlijk weinig tot geen diepgang inzit. Wat je krijgt is een hoop zwaarwichtigheid in een film die dat beter niet geweest was.

En wanneer het dan tijd is voor de genre elementen, valt het allemaal wat tegen. Het zeepbel effectje is niet echt opwindend, de mutaties zijn eerder saai en die 90s videoclip CG op het einde is een aanfluiting. Het bedoelde effect deed me soms wat denken aan Toy Reanimator, dat zag er met z'n minibudget echt 100 keer beter uit. Visueel valt deze film gewoon erg tegen.

Ook de soundtrack is niet je dat. Beetje tamme muziekjes, die eigenlijk weinig tot geen sfeer toevoegen. Leek eerder geplukt uit een samplebib van muziek zonder rechten dan dat het echt een serieuze filmscore was. Ook op dat punt laat de film stevige steken vallen.

Waar het zou moeten scoren gebeurt er redelijk weinig, waar de film wil scoren lukt het niet. De film wordt gered door z'n opzet, algemene nieuwsgierigheid (maar wat is dat hele einde bij de vuurtoren ook lullig) en mijn voorliefde voor dit soort films, maar qua uitwerking, acteerwerk en impact is het ech geflater.

Meer dan normaal dat ze dit niet in de bioscoop willen uitbrengen. Aardig om op Netflix een keertje mee te pikken, maar Garland kan voor z'n volgende film beter wat minder hooi op z'n vork nemen, want voor dit soort werk is hij echt niet geschikt.

2.5*

Fijn.

Had er een beetje schrik voor, het is toch één van Kitano's eerste films en ik kon me eerlijk gezegd niet zo goed meer herinneren hoe herken z'n stijltje hier al was. Heb me blijkbaar nodeloos zorgen gemaakt, want dit is een vintage Kitano die perfect in zijn oeuvre past.

Een doofstom stel, de man die gefascineerd raakt door surfen en zijn vriendin die hem daarin steunt. Zonder al te veel woorden, met veel strakke shots, statische personages en af en toe een typisch slapstick moment worden de personages in beeld gebracht. De afstand die Kitano creëert wordt moeiteloos gedicht door de prachtige soundtrack van Hisaishi.

Opvallend is vooral dat er uiteindelijk een vervelende/slechte personages te vinden zijn in deze film. Het is een drama-arm drama, waar Kitano toch nog een erg mooi en emotioneel einde aan weet te breien. Erg fijne film die aan de basis zou staan van een geweldige carriere.

4.0* en een uitgebreide review

Absoluut de moeite.

Kaufman staat centraal, maar negeer hier zeker niet het geweldige werk van Duke Johnson, die met z'n animatie laat zien een volwassen en volwaardige animatiefilm te kunnen maken. Er zit érg veel gevoel en emotie in de personages, zonder de gebruikelijke brede gebaren. Denk niet dat ik het eerder gezien heb in deze vorm.

Verder een boeiend verhaal, dat mij een beetje angstig doet uitkijken naar de komende 10 jaar. De midlife crisis waar Stone inzit is duidelijk geen al te rooskleurige situatie, is pas er liever voor eerlijk gezegd. Maar wél erg knap en effectief weergegeven, al betekent dat ook wel dat de film niet echt bol staat van de actie of "typische" gebeurtenissen die normal de vaart erin houden.

Film ziet er schitterend uit, Thewlis is echt een meerwaarde (geweldige dub zonder dat Thewlis zelf zijn personage overheerst) en een aantal scenes die wél erg memorabel zijn (de kelder + de vrijscene), maar de film niet definiëren.

4.0* en een uitgebreide review

Hah.

Wel grappig om te lezen hoe kritisch men is op deze film. Schrap 30 minuten en je hebt de zoveelste banale Black Mirror aflevering, maar die zijn blijkbaar wel geniaal, ondanks dat Niccol in ieder geval qua regie nog iets weet toe te voegen.

Doe anders nog eens iets met brain hacking. Wat een film als onderwerp in één blik in een scene van een seconde of 5 wist te behandelen is de laatste jaren al breed uitgesmeerd over films en series. 20 jaar later is de toegevoegde intellectuele waarde eigenlijk 0, want veel verder dan hetzelfde klassieke brain hack conceptje komen we niet. Ook Anon is absoluut geen uitzondering.

Tijdens het kijken deed het me al wat denken aan Gattaca, met Niccol aan het roer uiteraard niet zo verrassend. Niet zo'n geweldige fan van die oud-Amerikaanse scifi look, maar hij is wel erg consistent en het is ook weer niet zo dat het vooral wat exposition is in het begin van de film om daarna compleet te vervagen.

Maar verder is het wat levensloos. Acteerwerk is niet bijster, visueel is het ook wat magertjes en het plotje is eerder slaapverwekkend. Black Mirror dus, maar met eens meer regisseurstoetsen.

2.5*

Argento/Suspiria zijn nooit ver weg.

Bognacki wint er geen doekjes om, waar hij de mosterd heeft gehaald is wel duidelijk. Een wat vage cult, gotische elementen, veel visueel geklooi en een uitgesproken soundtrack. Acteerwerk en plot zijn duidelijk minder belangrijk. Het is geen Suspiria clone, maar wel een soort van 2.0

Visueel hapert het alleen soms een beetje. Cinematografisch is er niet al te veel mis, al mist de film wat eenheid. Vele mooie shots en gerommel met de camera, maar iets teveel verschillende stijlen en trucjes die niet altijd even sterk op elkaar aansluiten. Daarbij komt ook nog eens dat een paar scenes nodeloos verkloot worden door kitscherige CG. Geen idee wat daar de bedoeling van was, want het was niet eens geweldig functioneel.

De film steunt meer op sfeer en duistere dromerigheid dan om het echte plot, wat je zelf vooral aan elkaar dient te kleven. Ik vind het wel leuk, maar wie is wat eenvoudigere A->B horror verwacht die kan deze film maar beter overslaan. Wat de acteurs betreft proberen ze vooral iets té hard duister en mysterieus te zijn, waardoor het soms wat aanstellerig overkomt.

Maar wie vroeger wel om was voor de charmes van een Suspiria doet er niet verkeerd aan deze alsnog een kans te geven. Geen garantie op succes, maar dat het een eigenzinnige horrorfilm is valt moeilijk te ontkennen. Bognacki heeft nog wat te leren, maar mag zeker nog eens een poging ondernemen.

3.5*

Teleurstellend.

Soort van geitenwollensokken versie van Melancholia. Al werkte de mix van drama en scifi daar ook al niet al te best, hier is het duidelijk nog een niveautje lager. Budget zal dan ook wel gevoelig minder geweest zijn, maar daar weet een beginnend regisseur normaal gezien wel raad mee. Zie hier een paar verwijzingen naar Aronofsky's eerste, doet pijn om zoiets te lezen.

Rhoda is iets teveel een janktrut. In dat opzicht past het beeld van de eenzame Rhoda achter haar Macbookje, alleen op haar kamertje wel, maar als personage is het echt amper uit te staan. Ook het drama in deze film is er met de grove borstel opgesmeerd. Allemaal te overdreven pathetisch en zwaarmoedig, zonder dat daar in de film zelf veel aanleiding voor lijkt te zijn.

De filosofische overpeinzingen en scifi elementen (zeg maar gerust moddervette en matig uitgewerkte analogieën) doen deze film verder ook niet al te veel goeds. Al komt dat waarschijnlijk omdat de gestelde vraagstukken en situaties mij niet veel deden. Voor mij dan ook een filmpje dat mooi afgesloten werd bij de eerste tekenen van een aftiteling.

Cahill had absoluut het materiaal om er meer van te maken, maar de combinatie drama/scifi blijkt een moeilijke te zijn. Het brute en opdringerige dramatische sfeertje in deze film werkte in ieder geval niet al te best. Toch is het een interessant idee en teert de film daar wel op. Jammer dat het uiteindelijk tot niet veel leidt.

Audiovisueel trouwens ook niet onder de indruk. Die stevige scheut electronic heb ik duidelijk gemist en visueel matig geëdit. Kleurwerk had ook wel wat meer aandacht verdiend. Buiten een aardige openingsscene niet echt iets opvallend moois gezien.

2.0*

Aparte toevoeging aan het Gantz universum.

2011 was een waar Gantz jaar, met twee speelfilms en deze vreemde eend. Het is een hervertelling van de eerste film, maar dan vanuit een ander perspectief. Gelukkig wel met dezelfde regisseur aan het roer, zodat er toch nog enige consistentie is.

We volgen ditmaal een onderzoeksjournalist die de Gantz helden op het spoor is. Je krijgt tussendoor wel wat stukjes uit de eerste film te zien, maar er is gelukkig ook genoeg nieuw materiaal zodat het niet gaat vervelen. Al zou ik deze toch ook weer niet al te dicht tegen de eerste film zien, want overlapping is er zeker.

Gantz is verder wel een leuke filmreeks, al voegt deze dan op zich niet zo heel veel toe. Het is gewoon leuk om de gevechten nog een keer te zien, ditmaal met wat extra info over de personages en hun verschillende achtergronden. Eentje voor de echte fans dus, wel vermakerlijk.

3.0*

Ingmar Allen.

Weet niet juist waarom maar ik kreeg bij de poster al een soort van Bergman gevoel. Daarna kwam al snel de naam Nykvist voorbij en na vijf minuten doorleefde lelijkheid had het idee zich compleet geworteld. Dit is Allen's poging een Bergman te maken.

Ik vind Allen zeker niet altijd even goed, maar meestal zit er toch een zekere levendigheid in z'n films die ze het kijken waard maakt. Geen idee of deze film symbool zou kunnen staan voor een zekere periode in z'n oeuvre, maar ik heb zelden zo'n doodse film gezien geloof ik. Het duurt gelukkig maar 80 minuten, maar zelfs dat is geen pluspunt.

Er is dat moment waarop Holm en Rowlands hun verloving vieren met hun vrienden. Er is aardig wat volk op hun feestje en je krijgt dan ook een mooi overzichtsshot te zien. Het is echt amper te bevatten hoeveel lelijke bruin en grijstinten er in dat shot verscholen zitten. Alsof echt alle leven en vitaliteit uit de film uitgezogen is. Nu sluit dat ook wel aan bij de personages en hun beslommeringen, maar mag ik daar als jonge 30er compleet geen interesse in hebben? Na het zien van zoveel zielloos gejank hoop ik alleen zo nooit te worden.

Wat speelse flashbacks en dromen ten spijt weet de film zich nooit meer los te rukken uit dat uitermate doodse imago. Complete non-cinema wat mij betreft en echt veruit Allen's slechtste film die ik gezien heb. Het enige compliment dat ik hem kan geven is dat hij Bergman best wel dicht benaderd heeft, misschien zelfs wel overtroffen.

0.5*

Duidelijk één van Sabu's mindere films. Alles is aanwezig, maar het mist altijd net het geniale van z'n latere films.

Op momenten nog wel leuke humor, en enkele geniale scenes naar het einde toe (laatste scene wanneer Yamazak de straat oversteekt is prachtig), maar het sleept zich net allemaal iets teveel voort, zonder speciaal te zijn. Sabu's andere films waren altijd extreem fris en speels, en dat mis ik hier toch wel. Het blijft net iets teveel een gewoon Yakuzaverhaal.

Gelukkig één van z'n eerdere films, maar echt leergeld kan je het niet noemen, want in Postman Blues slaagde hij er wel in al die negatieve punten te vermijden. Blijft verder wel vermakelijk, alleen weet je dat de man tot veel meer in staat is. 3.5*

Marvel.

Het ontloopt elkaar niet veel, de Marvel films. Ondanks de karrevracht aan bekende namen die aan de projecten vastgehangen worden (Paul Rudd en Edgar Wright deze keer) is het resultaat eigenlijk altijd in het verlengde van de verwachtingen.

Ant-Man is iets luchtiger, de superkracht komt ditmaal van een pak dat de dragen kleiner maakt. Daarmee heb je de onderscheidende elementen meteen te pakken, de rest is typisch Marvel-werk. Ik word er niet echt warm van, ook Ant-Man liet mij redelijk koud.

De luchtigheid maakt dat het makkelijk wegkijkt, al is de humor vaak aan de vervelende kant (Pena kan er wat van, maar ook het Siri/The Cure grapje was niet te pruimen). Rudd doet het iets beter dan verwacht, al komt dat misschien omdat hij me wat aan Ben Affleck deed denken. Michael Douglas is zo'n beetje de enige die er positief uitspringt.

Twee uur lang streept de film de verplichte checkpoints af, enkel op het einde zit er een wat verrassende 2001-achtige scene in die ik best mooi vond. Jammer dat het allemaal erg vluchtig moet, maar dat heb je met een blockbuster als deze, maar de scene zelf wat cool. Al past het verder voor geen meter in deze film.

Zeker niet de slechtste Marvel film, maar het is allemaal zo voorspelbaar. Al helemaal omdat je weet dat het in een groter geheel kadert dat al voor de komende jaren is uitgestippeld.

2.0*

Zoveelste Marvel sequel.

De eerste heb ik gezien, maar ik herinner me er echt amper nog wat van. Hooguit "iets met een treintje", maar aangezien ik de film 2* gaf moet het toch wel oké geweest zijn voor een Marvel. De meeste van hun films moeten het met minder doen.

Dit tweede deel staat gelukkig los van deel 1 en verwijst verrassend genoeg meer naar een Avengers film. Ook daar wist ik al niks meer van, maar ook dat boeit niet, films als deze zijn makkelijk genoeg te volgen zonder alle nutteloze interne verwijzingen. Voor het plot hoef je dit toch niet te kijken.

Ant-Man & Wasp heeft in ieder geval wel het juiste idee: een wat luchtiger concept zodat je het als publiek niet al te serieus moet nemen. Het is dan ook jammer dat de humor echt wel flauw en ongeïnspireerd is, leek me zelfs meer afgestemd op wat jongere kijkers. Dat toch veel liever wat een Waititi met dit materiaal aanvangt.

Actie is ook flauw, de acteurs weten weinig aan te vangen met hun personages en wanneer er dan eens een bad guy is die eigenlijk niet als bad guy kan doorgaan, moeten er wat bijna-Bassie & Adriaan achtige boeven aan toegevoegd worden. Mnee, luchtig en vlot is de film wel, maar goed is het jammer genoeg niet.

1.5*

Eindelijk.

Een docu die me echt aanspreekt. Die biedt wat ik van een goeie docu verwacht. En dan putje zomer komt deze nog wel goed gelegen ook. Lekker staren naar de kille ijsvlaktes en bergen sneeuw. Je krijgt het er spontaan wat kouder van.

Een mooie mix van elementen. Enerzijds onderhoudend en factueel, anderzijds ook genoeg persoonlijke verhalen die elk een andere kant van het continent belichten. Ook niet alles is even rooskleurig trouwens, die zagevent mag dan een wat vervelend ventje zijn, zo iemand is nodig om een docu als deze enige geloofwaardigheid te bieden.

Naast de talking heads ook veel aandacht voor het continent zelf natuurlijk. Naast klassieke natuuropnames gelukkig ook veel andere zaken, zoals timelapses en abstractere opnames. Erg mooi allemaal.

En dan laat Powell het ook nog eens na om de ecologische boodschap die constant op de loer ligt er niet in te rammen. Het komt voorbij waar nodig, maar verdwijnt ook weer even snel zodat de rest van de docu ruimte krijgt en het geen aanklacht tegen dit of dat wordt. Geweldig!

Je moet er mij niet naartoe sturen, maar 90 minuten lang heb ik meegenoten van de mensen die er een jaar lang hun tijd spenderen. Meer van dit graag!

4.0* en uitgebreide review

Fijne herziening.

Dat blijkt bij de meeste van die early 00 Japanese dramas het geval te zijn. Die stijl is er tegenwoordig een beetje uit, zeker de rouwere themas en gepaste afwerking. Het is net iets gepoleister, wat zeker niet altijd beter is. En dus is het ook wel leuk om af en toe zo'n oud favorietje op te zetten.

Sowieso is Kumakiri een uitblinker in de duister drama niche. Themas die ietwat taboe zijn, personages die gebukt gaan onder problemen uit het verleden, en eerst door een persoonlijke hel moeten om er dan aan de andere kant wat beter uit te komen.

Visueel erg netjes, ook de soundtrack mag er best zijn, maar beiden niet super opvallend. Acteerwerk wel érg sterk natuurlijk, verder ook een filmpje dat naarmate de tijd vordert sterker wordt. Kumakiri's werk zijn blijvertjes, maar erg populair zijn ze alleen niet.

4.0* en een uitgebreide review

Oké.

Ik heb Sean Ellis best hoog zitten, anderzijds vind ik oorlogsfilms vaak niet zo boeiend. Het resultaat is er ook naar. Ook deze film vond ik wat aan de saaie kant, maar Ellis weet het te verheffen boven de gemiddelde oorlogslangspeler.

Het is vooral net allemaal iets strakker in beeld gebracht. Het verloop is redelijk typisch, zo ook de setting. Enkel de casting doet toch wat wenkbrouwen fronsen. Er passeert véél Engels de revue en wanneer bepaalde rollen van Duitsers dan ingevuld worden door Tsjechen ... tja. Iets juistere castings voor een Europese film had wel gemogen, maar Britten zijn halve Amerikanen natuurlijk.

Eerste uur is vooral gericht op drama en thriller elementen, het tweede deel wordt het tempo de hoogte in gejaard en komen vooral de actiefans aan hun trekken. Beiden delen zijn niet heel slecht, maar ook weinig verheffend. Zo is de romance niet meteen sterk uitgewerkt en is de actie niet echt stijlvol. De film vermijdt wel de klassieke kitscherige epiek, daarvoor wel pluspunten, maar veel verder dan dat komt de film niet.

2.5*

Gemiste kans.

Nochthans doet Burrows ook veel goed. Zeker de aanloop van deze film was meer dan behoorlijk. De link naar Primer wordt snel gelegd en zeker het eerste half uur is dat meer dan terecht. Alleen loop het daarna wel een klein beetje fout.

Visueel is het erg goed, zeker voor een klein filmpje als dit. Er zijn momenten dat het net iets goedkoper oogt, maar gemiddeld genomen fijn en sfeervol in beeld gebracht. Soundtrack sluit daar makkelijk bij aan, al is die dan net iets minder opvallend.

Probleem één ist Yaiza Figueroa, die als Mexicaans-Amerikaanse (?) met een zwaar accent worstelt. Weet niet of het daaraan lag, maar de wat meer zweverige dialogen leken daarom erg geforceerd en afgehaspeld. Het zijn net die momenten die het mysterie in een film als deze kunnen verhogen, dat kwam er nu echt niet uit.

Maar ook het plot zelf zit daar wat in de weg. Waar een film als Primer je vooral meeneemt op een reis, laat deze film meteen al na het grote experiment in z'n kaarten kijken. Er is duidelijk wat verkeerd gelopen en als kijker mag je niet weten wat, want net die momenten laat de regisseur op opvallende wijze weg. Zo wordt het allemaal iets te "oeh, er is hier iets gaande hoor" mysterieus, waardoor de film op sfeer inboet.

Het einde is dan ook niet écht een verrassing en qua emotie ook niet echt geslaagd. Jammer, want met een iets betere casting en een iets slimmer plot had hier een geweldig leuk mystery filmpje ingezeten. Nu is het allemaal vermakelijk, maar met iets teveel bultjes voor een hoge score.

3.5*

Indrukwekkend.

Grappig genoeg deed de film mij wat denken aan enkele recente Belgische films. Verloop en opzet lijkt best op Linkeroever, sound design heeft ook wel wat van Linkeroever en vooral Vinyan weg.

Von Trier is al een tijdje weg van het echte Dogme gebeuren maar breekt er hier op bepaalde momenten echt volledig mee. Ultragestileerd en gecomponeerd. Prachtig ook om zien. Maar ook het ruwer werk lijkt in de verste verte niet meer op Dogme realiteitsfilmerij.

Mooie film, uitleg wel van het internet moeten pikken, waardoor alles ook mooi op z'n plaats valt. Zo mag hij er nog veel meer gaan maken. En wat de harde scenes betreft. Hard zeker, shockerend absoluut niet.

4.5* en een uitgebreide review

Tof inderdaad.

Ik ben die outbreak/zombie films zo enorm beu, en toch slaagt Calahan erin om dit filmpje intrigerend te houden. In het begin lijkt het inderdaad een wat oubollige aanklacht tegen social media, maar na het zien van de hele film heb ik daar eigenlijk m'n twijfels bij. Eerder een concept dat gewoon ten volle uitgewerkt wordt.

Acteerwerk is zeker niet altijd super en het plot neemt af en toe wat sprongetjes waar je in mee moet willen gaan. Daar staat tegenover dat de originele aanpak z'n vruchten afwerpt en het naar het einde steeds beter wordt. Sterke en goed uitgevoerde finale.

Het blijft uiteraard wel genrewerk dat duidelijk met een beperkt budget gemaakt is, maar Calahan bewijst dat hij met beperkte middelen een tof filmpje uit z'n mouw kan schudden. Hopelijk mag hij een vervolg breien aan z'n carriere, het zou niet de eerste regisseur zijn die na een beloftevolle opener niks meer van zich zou laten horen.

3.5*

Dik de moeite.

Vind zoon Brandon beter uit de verf komen dan papa David, allicht omdat zijn aanpak net wat serieuzer is. Waar het bij David toch vaak wat cheesy/pulpy wordt, heeft deze Antiviral daar veel minder last van, waardoor de body horror meer effect heeft.

Ze zitten wel duidelijk in hetzelfde straatje verder, het verhaal vol obsessie en de focus op lichamelijk ongemak had zo uit een oude Cronenberg kunnen komen. En hoe vergezocht het uiteindelijk plot ook mag zijn, de basis rond extreme idolisatie voelt wel relevant aan.

Verder visueel netjes, een sterke score en een uitzonderlijke rol van Jones, die echt een enorm creepy presence heeft. Vond deze verrassend goed, beetje raar dat de film mij vroeger nooit is opgevallen. De matige score hier zal er ook wel wat mee te maken hebben gehad.

4.0* en een uitgebreide review

Goed vermaak.

Een docu ala The King of Kong. Het is allemaal wat "lachen met losers" achtig, maar tegelijkertijd weten de heren van Anvil ook wel te charmeren. Het zijn kerels die gewoon willen leven voor wat ze graag doen. Niet dat dat zo uniek is uiteraard, maar ze missen duidelijk de kennis en wits om dat tot een goed einde te brengen en sukkelen dus al 30 jaar zonder echt erkenning te krijgen.

Aan het begin van de docu een aantal bekende namen (aangezien ik ze kende en helemaal niks van metal ken zullen het wel de bekendste namen zijn geweest) die de band even in perspectief plaatsten. Deed wel een beetje raar aan want je vraagt je toch af waarom het niks geworden is als ze écht zo invloedrijk waren geweest.

Al kom je er gaandeweg ook wel achter dat de heren gewoon te lomp zijn om zich te handhaven in een industrie die toch wel op het scherpst van de snede gespeeld wordt. Als je kijken wat voor domme beslissingen ze af en toe nemen, of in wat voor onnozele ruzies ze terechtkomen ... ik kan er dan ook moeilijk vol medelijden mee hebben.

Rest natuurlijk nog wel een erg grappige docu met twee geniale hoofdrolspelers. Want naast hun defects zijn het ook gewoon twee simpele zielen die verder niet zoveel mensen kwaad doen en vol gaan voor hun passie.

3.5*