Opinions

Wat een "film".

Eén van m'n boeiendste bioservaringen, niet enkel door de film zelf.

Allereerst weer even vitten op het publiek, maar als een director op voorhand vraagt om nog even te blijven zitten nadat z'n naam op het einde verschijnt, omdat er nog een monoloog volgt ... is dat dan echt teveel gevraagd ?

Verder boeiend dat de man zelf aanwezig was. Na een inleiding (komt uit de reclamewereld) en een korte schets van de intentie van de film, is het bijna niet te geloven wat de eerste vraag tijdens de Q&A was. "I thought this is a critique on contemporary visual culture". Grappig om dan zo'n regisseur heel beleefd en omslachtig te horen uitleggen dat de vraagsteller compleet idioot is. Je moet toch ook echt een halve dimwit zijn om met zulke theorie af te komen.

Want Analife is dus een audiovisuele film. In de ware zin van het woord. Een ware stroom van beelden, vaak geen typische film/camerabeelden of zich beperkend tot een shot (veel splits dus, dingen die door/over het scherm vliegen), met een erg aanwezige (en mooie) soundtrack.

Ook apart zijn de monologen, die de eerste 60 minuten van de film innemen. Wij kregen de Engelse dub te horen, iets waar ik niet helemaal gelukkig mee was, maar wat na afloop wel te rechtvaardigen valt. De beelden zijn namelijk zo prominent dat subs lezen bij deze film niet aangewezen was. Het verliest een beetje van de sfeer (en de dub is alles behalve geweldig), maar subs zouden bij deze film ook allesbehalve handig geweest zijn.

Visueel is het vaak iets te pover afgewerkt, dat was vooral jammer. Maar verder is het wel een aangename ervaring. De eerste 60 minuten worden gevuld met drie gerelateerde (effectief, en thematisch) korte films, daarna komt alles samen in een absurde finale.

Analife is een moderne kijk op de maatschappij, gebracht door een losse narratief, en een overladen beeld/geluidstroom. Niet vergelijkbaar met andere film, uniek, wicked en weird. Niet altijd even goed gelukt, maar zeker de moeite.

Als laatste was ook de Q&A met de regisseur achteraf verhelderend. Weer een teken dat die Aziatische regisseurs totaal geen voeling hebben met de Westerse kijker. Op de vraag waarom alles zo audiovisueel was ingesteld antwoordde hij doodleuk dat hij "de kijker niet wou vervelen". Duidelijk geen vast bezoeker van deze site . Op de vraag wat hij met dit project wilde bereiken antwoordde hij "dat hij experimentele film en narratief drama dichter bij elkaar wilde brengen". Hij benadrukte ook nog een aantal keer het narratieve aspect van deze film. Ik wil niet al te veel weggeven, maar wie de film gezien heeft zal toch even erg hard moeten lachen denk ik.

4* voor deze. Erg boeiend, erg apart, en bij momenten een film om totaal in weg te zinken. Film hakt er redelijk op in, maar is nergens negatief te noemen. Boeiend geval, al is dit echt niet voor iedereen weggelegd.

Matig.

Toch sta ik er echt van te kijken dat deze film uit '97 komt, had hem zeker 10 jaar nieuwer ingeschat. Animatiekwaliteit ligt namelijk erg hoog. Wel duidelijk de Disney-stijl te herkennen, maar het loopt iets vlotter en vooral iets gedetailleerder.

Tekenstijl vind ik dan weer heel wat minder. Lelijke figuren en pover schaduwwerk. Wel omgevingsschaduw, maar verder weer veel platte kleurvlakken. Mijn stijl zal dit wel nooit worden geloof ik.

Grootste pijnpunt zijn de talrijke inspiratieloze nummertjes. Irritant gekwèk dan de gehele film doorschalt. Muffe tekstjes en slechte arrangementen maken het fiasco compleet.

Verhaaltje is ook redelijk saai, maar aangezien het eigenlijk gewoon typisch genremateriaal is valt het de film nog wel te vergeven. Povere bad guy ook, het vleermuisje kon ik dan wel weer smaken. Aardig droog, hoewel het daarom ook helemaal niet meer paste in de film zelf.

Het resultaat is een film die technisch meer dan wist te boeien, maar verder eigenlijk redelijk irritant is. Beetje verkwist talent wat mij betreft.

1.5*

Hmmm.

Gezien de namen verwacht je hier toch wel wat meer van. Nogal stoffig drama, waar iedereen er verdacht afgetakeld uitziet. Zo'n Kitano, da's toch even schrikken, zeker als je hem laatst nog bezig zag in Outrage.

Visueel is het aardig, maar een beetje kitscherig op momenten. Het filtertje werkt eigenlijk nog best tijdens de wat meer visueel ingetogenere momenten. Verder oogt het allemaal erg klassiek en traditioneel. Past natuurlijk ook wel wat bij het thema, maar toch slaat het niet echt aan.

Filmpje kabbelt rustig verder, slecht is het niet en veel doet het eigenlijk ook niet verkeerd, maar het voelt gewoon wat te stoffig aan. Weet ook niet zo goed waarom Kitano en Asano hierin meegespeeld hebben. Toch niet het type film dat ze normaal uitkiezen, moeten ze volgende keer ook niet meer doen.

2.5*.

Wisecracks.

Een woord dat in al zijn duffe ellende deze film goed samenvat. Stewart speelt weer dezelfde, zelfbewust grappige pruillip. Eén van de meest irritante acteurs die ik ken. Vreselijk stemgeluid, vreselijke maniertjes, irritante dialogen steeds. En dat 160 minuten lang.

Verder een énorm lang uitgesponnen film waar elk draadje vijf keer ongedraaid wordt, de intro overbodig lang is omdat het gegeven van een rechtbankfilm ondertussen wel bekend is en zich in de rechtzaal twee delen afspelen waarvan de tweede een bijna exacte kopie van de eerste.

De rechtbankscenes zijn sowieso nogal saai, met veel stand-offs waar weinig gebeurt en weinig raak geschoten wordt. Zie dan ook liever rechtbankactie dan rechtbankwesterns.

De enige die een beetje flair aan de film wist mee te geven was George C Scott, de rest loopt er bij als dat hondje, nogal dom kwispelend op de baren van een rechtbankdrama.

Het "open" einde is niet bepaald open en ook geen verrassing. Asoluut niet nodig om daar 160 minuten op te wachten. Halverwege kan je de film eigenlijk gewoon uitzetten, alles wat volgt is ofwel compleet voorspelbaar ofwel een kopie van wat ervoor zat.

1*, voor Scott. De enige die zich bewust leek van het verder nogal duffe gebeuren en zich er met een zelfgenoegzame grijns doorheen weet te ploeteren.

Matige politie/thriller met een bovennatuurlijk randje.

Japan heeft het wel voor dit soort films, vaak ook gebaseerd op TV reeksen. Deze voor zover ik weet niet, maar een groot fan ben ik sowieso niet en er moet toch meestal wel een extra reden zijn alvorens ik mij er aan eentje waag. In dit geval de regie van Iida, die toch al een paar grappige (hoewel niet altijd even hoogstaande) films achter z'n naam had.

Jammer genoeg is dit een relatief serieuze film, zeker het eerste uur. Een paar brute moorden moeten voor de gore zorgen, maar erg indrukwekkend is die niet. Het politie geleuter is aan de saaie kant en Yosuke Eguchi is ook niet meteen de beste acteur. Gelukkig krijgt hij later wel hulpt van Ichikawa, waardoor het niveau toch iets omhoog gaat.

De toevoeging van een bovennatuurlijk element maakt het ook iets leuker en onverwachter, waardoor het tweede uur wel wat aan appeal wint. Het is nog steeds niet hoogstaand of must-see waardig, maar het is in ieder geval een stuk leuker om volgen.

Film duurt te lang, vooral dankzij de aanloop dan. Visueel redelijk karig en niet alle acteurs zijn op niveau, maar de film weet op bepaalde momenten toch wat boven zichzelf uit te stijgen. Dat maakt het nog wel oké voor een keertje.

2.5*

Sono doet het toch maar weer.

Had er vooraf misschien niet zoveel vertrouwen in. Het imago van de pinku is mij niet onbepend en voor jong talent is het waarschijnlijk een interessante optie, maar de films zelfs zijn zelden echt het kijken waard. Maar Sono op zo'n moment aangekomen waar hij eigenlijk elke film interessant kan maken.

Het lage budget is er in ieder geval vanaf te zien. Visueel geweldig. Ook de soundtrack is goed (maar erg typisch voor Sono) en zelfs het acteerwerk is op niveau. Ook niet altijd het geval in dit soort films. Ondertussen al 3 van de 5 gezien en deze springt er in ieder geval dik bovenuit.

Verder natuurlijk leuk dat Sono net deze film kiest om wat vraagtekens bij de hele misogene storm in een glas water te zetten, de eindscene vond ik misschien nog wel het leukst van de hele film. Maar wie gewoon voor de gewoonlijke Sono weirdness komt, wordt hier ook dubbel en dik op z'n wenken bediend.

4.5* en een uitgebreide review

Leuk.

Anchorman was geloof ik de eerste film van Ferrell en crew die ik écht grappig vond, dus had wel zin in het tweede deel. Heb zelf de unrated versie gezien, toch wel een belangrijke voetnoot aangezien er volgens McKay 700 nieuwe grappen inzitten. Da's eigenlijk gewoon een bijna volledig nieuwe film (is dan ook opnieuw in de bioscoop uitgebracht in Amerika). Daarnet nog even de trailer gekeken en herkende bijna geen enkele grap.

Echt verwonderlijk is het niet trouwens. Als je kijkt naar de aftiteling van Step Brothers zag je al dat bepaalde scenes tich keer over werden gedaan, om daarna de beste grappen te selecteren. In ieder geval is dit tweede deel vooral meer van hetzelfde.

De intro loopt wat stroef, komt omdat deze film op z'n best is wanneer de vier heren tesamen zijn. Eens het team samen is, wordt het plots allemaal veel leuker. Omdat de film 2 uur duurt zakt het af en toe een beetje in, al had de eerste film daar ook wel wat last van. De finale is in ieder geval wél erg geslaagd. Een geweldige lijst aan cameos en gestoord verloop. Erg zinnig mag het dan allemaal niet zijn, grappig is het zeker wel.

Wat mij betreft op hetzelfde niveau als het eerste deel. De verrassing is er wat af, de herkenning van de personages zorgt voor dat beetje extra lol. Brick blijft m'n persoonlijke favoriet, maar het is vooral het team van 4 dat érg goed op elkaar ingespeeld is.

Misschien binnenkort die andere versie maar eens zien te bemachtigen.

3.0*

Halfje erbij.

Heb de film niet in z'n geheel teruggezien, maar ik merk toch wel dat ik dit soort films gewoon erg hard mis tegenwoordig. Pure comedies zonder veel gezeik in de marge. Van begin tot eind is alles één grote grap, voor onnodig drama of andere dingen is er gewoon geen plaats. Dat soort films zie je eigenlijk gewoon niet meer tegenwoordig.

Een aantal acteurs hier ben ik door de jaren heen toch ook wat meer gaan waarderen. Ferrell onder andere, maar zeker ook Carell, die ik toen absoluut niet kon uitstaan. Viel me ook op hoe quotable deze film is en hoeveel er van blijven hangen is. Veel memorabele scenes en momenten, waarvan er een aantal toch ook wel cultureel erfgoed zijn geworden ("I love lamp").

Mnee, wat mij betreft leggen ze de dramadies weer even in de ijskant en komen er weer meer van dit soort films. Waar een hoop komieken samenkomen en gewoon 90 minuutjes zo over the top en onnozel mogelijk doen. Ik kan het ondertussen wel waarderen.

3.5*

Voorloper van On The Town.

Op zich volgt deze film zo'n beetje hetzelfde uitgangspunt als alle andere Kelly films. Mannen op versiertoer. Deze film duurt wel wat langer, had van mij ook wel weer wat geknipt kunnen worden, maar op zich leek deze film wel wat beter gedoseerd.

Normaal klaag ik over liedjes die weinig met de rest van de film vandoen hebben, ditmaal is het echter het hoogtepunt van de film. De scene met Jerry is namelijk wél erg leuk. Vond het technisch ook erg fijn gedaan, kwam erg mooi uit allemaal. Het stuk voegt verder weinig toe aan de film zelf, maar als scene op zich zeker geslaagd.

Grayson was jammer genoeg wél erg vervelend. Al viel het nog wel mee zolang ze niet zingt, haar styling (wie zei er sneeuwwitje?) is hilarisch, maar dat geforceerd gezang is echt niet om aan te horen. Best jammer om de film ook mee af te sluiten (die auditie).

Verder zeer luchtig en vlot vermaak, waar de scene met Gerry ditmaal voor een halfje extra zorgt. Fan zal ik nooit worden, daar zijn de muziek en gewone dansstukjes gewoon een te groot obstakel, maar saai zijn deze films gelukkig niet.

1.5*

Degelijke docu.

Al zit er wel een fundamenteel probleem in vond ik. Het gaat over de man Spalding Gray, maar uiteindelijk zitten er toch érg veel fragmenten in van zijn werk. Nu zijn dat wel verhalen over Gray en zijn naasten, maar hij legt zelf letterlijk uit dat deze verhalen vooral een realistische basis kennen, maar verder wel gefilterd zijn door Gray's eigen creativiteit.

De vraag is dan of dit portret dan inderdaad zo intiem is als het lijkt. Want het moet wel gezegd, Gray is een fijn verteller en weet met zijn verhalen makkelijk indruk te maken. Maar hoe dicht of hoe ver ze juist van de realiteit verwijderd zijn is amper in te schatten.

Vraag me ook af of dit nu een docu is die juist beter of slechter door fans zou beoordeeld worden. Enerzijds hebben die wel meer context wat de persoon Gray betreft (ik kende z'n gezicht wel, ooit wel eens gezien als acteur, maar op basis van de naam alleen zou ik er niet veel op kunnen plakken), anderzijds krijg je wel érg veel van z'n shows te zien, die ongetwijfeld reeds bekend zijn bij de liefhebber.

Waar Soderbergh en Gray wel in slagen is om een mooi beeld neer te zetten van de man, of dat echt voldoende is, daar moet de kijker dan maar zelf over oordelen. Vond het zelf niet verkeerd, maar ook niet bepaald geniaal.

2.5*

Best matig toch.

Het is zo'n beetje wat je verwacht van een recentere Rob Reiner film, die aan de slag gaat met acteurs als Douglas en Keaton. Niet bepaald frisse cinema die verrast of verbaast, eerder een film die braafjes binnen de lijntjes kleurt, maar dat op een zo gezellig mogelijk manier poogt te doen.

Douglas' personage start als een typische kranky oude vent die gemeen doet tegen iedereen. Of dat op het einde van de film nog zo is ... tja Hij krijgt vanuit het niets de zorg van zijn kleindochter op zich, iets wat zijn leven stevig op z'n kop zet. En vandaar uit kan je eigenlijk de rest wel invullen.

Gelukkig is het een zonnig filmpje met een aardig niets-aan-de-hand sfeertje. Zo blijft het in ieder geval luchtig en kijkt het ook best makkelijk weg. Zelfs een bevalling op de zetel is maar een frivoliteitje tussendoor. Jammer genoeg weet de film in z'n geheel veel te weinig indruk te maken en is het toch echt té degelijk allemaal, maar echt slecht is het nu ook weer niet.

2.0*

Als eerste dan maar.

In bepaalde opzichten geen aparte film, toch is dit zeker geen doordeweeks filmpje. Miike speelt leentjebuur. Maar dan ook echt van overal. Je zou de film bijna in delen van 10 minuten kunnen indelen en daar telkens een ander genre opplakken.

Het begint allemaal redelijk romantisch, komt een stukje coming of age aan te pas, beetje thriller, wilde achtervolging, een echte videoclip (maf!) halverwege, gaat zwaar sci-fi naar het einde ...

Miike lijkt vooral veel te proberen, te experimenteren met zaken die hij later met meer geld beter zou aanwenden en gebruiker. Dat maakt van deze film een slagveld van experimenten die soms erg goed werken (prachtige scene op de draaimolen) en soms helemaal niet werken.

Verder ook de nodige dosis humor (die ontploffende wagens bij de achtervolging ) en die videoclip halverwege. Niet de meest geschifte Miike, ook niet de apartste. Vooral een speelkwartier waar uiteindelijk toch een pakkende film met mooi einde uitkomt, al loopt het soms voor geen meter.

Kleine 3.5*. Wel weer een film die wat toevoegt aan zijn oeuvre en hem enkel maar meer en meer in de positie van meest unieke regisseur ter wereld duwt. De man heeft gewoon lak aan alle filmregels.

De 205 minuten versie.

Kon hier echt helemaal niets mee. Volbloed Tarkovskiy, dat wel. ARP (art, religion, philosophy) in volle glorie, maar gecombineerd met de veeleer verhalende en rechtlijnige uitwerking wordt het een oeverloos saaie bedoening die mij vooral aan Bergman deed denken. En Bergman is mijn vriend niet.

Slecht geordende segmenten ook. Vooral de tweede steunt veel te veel op dialoog, waardoor daar de aandacht al volledig wegdreef. Zoals wel vaker zijn de problemen van de personages mijn problemen niet en dan worden die ellenlange dialoogscenes zware kost, zeker omdat het Russische taaltje niet het meest welklinkende is. Wanneer een personage zich op een bepaald moment afvraagt hoe hij om moet gaan met schuld, wetende dat God hem na de dood toch vergeeft, is dat allemaal leuk en aardig voor mensen die met een soorgelijk issue worstelen, voor mij is het even interessant als mezelf afvragen hoe ik het vlotst op m'n werk raak als m'n voeten en oren van plaats zouden wisselen. Ik kan er gewoon helemaal, maar dan ook helemaal niks mee.

Visueel vond ik het te vaal. Zwart/wit deed deze film geen goed, ook het camerawerk vond ik weinig interessant. Af en toe wel een aardig shot, maar het boodt weinig houvast. De soundtrack vond ik beter, maar zo jammer dat het voornamelijk als behang gebruikt wordt. Bijna volledige nummers worden achter een reeks scenes gemonteerd, maar van enige afstemming tussen beeld en geluid lijkt geen sprake. Af en toe laat Tarkovskiy het geluid wegvallen (zoals de zoom op het riviertje waar in iemand invalt die met een pijl geveld werd) maar dan blijft het ook gewoon stil en fade alles maar naar een volgende scene. Ik vind het slordig.

Na drie segmenten had ik het eigenlijk wel gezien, dan volgen er jammer genoeg nog vijf. 203 minuten is dan ook veel te lang , zeker wanneer er er geen enkele van de vijf volgende scenes direct de interesse weet te vatten. Het hele tweede deel was een combinatie van klokkijken en wat droevig toekijken hoe het volgende oninteressante filosofische vraagstuk gelanceerd werd.

Als klapper een vijf minuten epiloog van lelijke religieuze kunstwerken (van onzer aller Rublyov). Het vat de film perfect samen.

0.5*

Matig.

Deze film eigenlijk alleen gezien omdat ik de kop van Terajima voobij zag komen. Jammer genoeg heeft hij geen al te grote rol. Verder wel leuk om Nao Omori terug te zien, heb je meteen de twee enige acteurs gehad die een beetje op niveau acteren.

Verder ruik je inderdaad al van mijlenver dat het hier om een TV-uitloper gaat, en da's alles behalve positief bedoeld. Hoewel ze qua stijl nog wel een beetje moeite doen, mist deze film alle gewicht van een serieuze "film".

Qua plot is het nog wel redelijk om volgen, al zijn de twists op het einde dan wel een cliché op zich. Speelduur zit wel goed, vooral omdat het laatste half uur aardig volgestampt zit. Slecht is het dan ook niet, maar doe mij maar een serieuze film ipv dit soort wannabe cinema materiaal.

2.5*

Jee-woon Kim heeft me nog niet teleurgesteld, maar voor alles is blijkbaar een eerste keer.

I Saw The Devil is een film die me eigenlijk geen seconde kunnen boeien heeft. Nochthans komen er een paar aardige shots voorbij in de eerste drie kwartier, maar de versnelde intro van een Se7en of Silence Of The Lambs kon me maar weinig interesseren. Misschien komt het door de brakke, vet aangezettte soundtrack, maar meer dan wat gelaten volgen zat er niet in.

Eens het wraakplot begint betert het ook echt niet meer. De stand-off tussen Byung-hun Lee en Min-sik Choi lijkt een Koreaanse variant van Heat te worden, maar hoewel beide acteurs hun best wel doen wil het gewoon niet lukken. De film is typisch Koreaans grof, maar komt dan al snel in horrorgebied, waardoor het plots nogal soft en braaf wordt. Kim had zich soms beter wat meer ingehouden en wat strakker geregisseerd, dan was het vast allemaal veel harder aangekomen.

Na een repetitief middendeel wordt dan eindelijk het einde ingezet, wat al bij al ook weer een drie kwartier in beslag neemt. Ondertussen lag ik bijna te slapen en was het echt wachten op het einde. Beetje flauwe climax ook, ironisch genoeg leek het mij een stuk gemener dat Cheol levend z'n familie onder ogen zou moeten komen.

Geen idee wat er mis is gelopen, het ligt in ieder geval voor een deel aan de regie en soundtrack. Daarnaast had het een stuk strakker gemogen en wat homogener. Films die per drie kwartier van plot/toon wisselen moeten wat meer in hun mars hebben dan dit, anders gaat het snel vervelen.

1.5*

Mooi, maar wel lastig.

Ik hou niet zo van fictieve verhalen die gebaseerd zijn op levende/pas-overleden personen. Wanneer het gaat over historische figuren is het wat anders, maar VDB is pas een jaartje of 10 dood, er zijn nog steeds veel onbeantwoorde vragen en deze film gaat geregeld tegen zaken in die wél bekend zijn. Maar eens je dat kan loslaten, heb je wel weer een vintage Mortier te pakken.

De relatie tussen de twee is mooi, de druk waar de wielrenner mee moet omgaan wordt ook kundig aangesneden. Maar het is vooral een film die je moet voelen, mede dankzij de geweldige cinematografie en de drukkende score, die Mortier perfect weet samen te brengen.

Het bronmateriaal doet me niet veel, maar de film zelf vond ik uiteindelijk wel meer dan de moeite, wat bij een herziening eigenlijk alleen maar beter kan uitpakken. Mortier toont zich nogmaals een erg bekwaam regisseur, na drie films is dat duidelijk geen toeval meer.

4.0* en een uitgbreide review

Ozon, de man die toch steeds wat anders maakt.

Hij lijkt alle genres af te gaan en die steeds een klein beetje, maar toch duidelijk uit te vergroten. Dat maakt deze film dan ook zo leuk.

Angel is een bitchy personage eerste klas, maar toch sympathiek. De kleurtjes zijn net wat feller, de replieken wat scherpen, de personages iets guitiger. En die blue screens zo fake als wat natuurlijk.

Het einde is wat serieuzer van toon. Werkt enerzijds, want sympathie genoeg voor de personages, maar anderzijds verglijdt het wel een beetje in een typisch kostuumdrama op die manier.

De film duurt best lang, het stoorde niet. Daarom zeker 3*, vooral voor het erg fijne eerste uur.

Complete misser.

Had me aan een donker en mysterieus horrortje verwacht, in de plaats krijg je één of ander halflauw detective verhaaltje waarvan je de clou echt al mijlenver ziet aankomen. Gooi er nog wat vreselijke muziek doorheen en je hebt een film die zich van begin naar einde voortsleept.

Vond Rourke ook écht niet goed. B-acteurtje die in een veel te groot pak doorheen de film slentert. de Niro is te obvious, ook de rest zijn maar redelijk flauwe personages. Visueel helemaal niks. Donker was het wel, maar het lichtspel is lelijk en ook de kleuren zijn dof en onaangenaam.

Met het voodoo gebeuren wordt weinig gedaan, de zoektocht is saai en de ontknoping laat veel te lang op zich wachten. Nee, had me er toch wat meer van voorgesteld. Filmpje dat snel weer vergeten zal zijn.

1.0*

Blijft Besson's beste.

Fris, mooi, grappig, stijlvol. Lijkt op het eerste gezicht misschien een beetje muf (Frans, zwart/wit, jazzy soundtrack), maar de film is alles behalve dat. Een mooie mix van Besson's verschillende filmstijlen.

De combinatie Debbouze/Rasmussen is voortreffelijk, de film duurt gelukkig niet te lang, blijft continue boeiend ondanks beperkte inhoud en werkt toe naar een mooi, hoewel niet zo verrassend einde. Visueel verder absoluut uitmuntend. Niet gritty, maar net erg gladde en uitgekiende zwart/wit, in z'n soort de mooiste die ik ken denk ik.

4.5* en een uitgebreide review

Weer aardig.

Er valt genoeg op aan te merken uiteraard. Hoe Hanks keer op keer de hintjes juist weet te interpreteren, Hanks zelf, de gelikte muziek, statig camera werk ... Howard is een Hollywood regisseur op z'n platst en kan dat maar moeilijk wegstoppen.

Maar qua sfeer weet het me makkelijk een hele film te boeien. Illustere ondergrondse organisaties als de Illuminati, raadsels in raadsels, de kerk vs weteschap ... het is allemaal lekker sappig verpakt, met als toemaatje één of andere vreemde scifi finale. Het slaat echt nergens op, maar leuk is het wel.

Hanks is echt een dweil en een vervelend hoofdpersonage, maar zelf hij valt over het hoofd te zien. McGregor is een stuk leuker hier, ook Kaas en Skarsgård weten nét iets meer flair te geven aan de cast.

Hoogstaand is het zeker niet, het plot is een lachertje, maar de setting maakt veel goed.

3.0*

Beetje verrassend.

Soms zet je iets in je Netflix lijst en weet je tijdens het kijken absoluut niet meer wat die trigger precies was. Ik vermoedde dat het platte Britse mij waarschijnlijk overgehaald had, maar achteraf zag ik dat deze film van Ken Loach was. Daarom dus.

Niet dat ik zo bekend met de regisseur, maar nét daarom vond ik het wel goed om mee te pikken. Anderzijds verrast het mij wel een beetje dat deze zo enorm hoog scoort, zeker op gerenomeerde filmfestivals. Ik zag tijdens het kijken nooit de hand van een echte regisseur, leek vaak eerder op een goede TV-film dan een arthouse kanon.

Misschien is het vanwege de luchtigheid. Hoewel er best wat zware scenes en themas in de film zitten, krijgen ze nooit de ruimte om echt te gaan wegen. Zeker niet na halverwege, wanneer het bijna kluchterig wordt (met de roof). Toch een wat rare omschakeling in de film.

Vervelend is het niet, al is het maar omdat ik dat brute Britse (of Schotse in dit geval) wel kan waarderen. Ook omdat ik zelf best graag een whisky drink, dat schept toch ook wel een kleine band. Maar opmerkelijk vond ik deze film allerminst. Anderzijds kan ik me dan wel weer inbeelden dat tussen alle arthousetristesse van zo'n groot filmfestival een beetje luchtigheid welgekomen is.

3.0*

Hmmmm.

Eerste deel: Loopt lekker! Sandler is een doorslag van Punch-Drunk Love, maar speelt het verder wel aardig. Nicholson is wat irritant en zwalpt wat teveel, maar dat doet z'n rol op die moment nog goed. Verder zijn er een aantal erg komische scenes, waar het Sandler personage echt zo geteisterd wordt dat er naast een tikje medelijden gewoon erg veel humor uit volgt.

De film keert wanneer het duo samen op reis vertrekt. De kleine, freaky irritaties (die voor de humor zorgden) worden opzij geschoven en worden vervangen door grotere (en platgetreden, uitgekauwde) issues. Ook Nicholson past hier helemaal niet meer in. Z'n bekkengetrek wordt saai en voorspelbaar, en je lijkt 10 eerdere films in één te kijken. Hier en daar een wrange glimlach, maar de film glijdt helemaal weg.

De film valt zwaar op z'n gezicht in het laatste kwartier. De omschakeling van Sandler en het goody-goody haha knuffel gelul vond ik niet om aan te zien.

2* dan maar, voor het sterke eerste deel. Film duurt verder ook wat te lang en gaat daarna helemaal plat. Jammer, gemiste kans.

Erg doorsnee.

Begint op zich wel leuk allemaal. Williams doet het aardig als norse, grumpy opa, er zitten een paar grappige stukjes in en qua tempo zit ook alles wel goed. Het eerste half uur is zeker niet verkeerd.

Maar dan begint de film stilaan in z'n plooi te vallen. Aangezien het geen volbloed comedy is komt er langzaam wat drama bij, wat na verloop van tijd zowat de hele film overneemt. Zoals wel vaker wordt het al snel redelijk melig, gaan alle scherpe kantjes eraf en werkt de film toe naar een eerder melig einde. De laatste paar scenes zijn dan ook amper te harden.

Jammer dat dit soort films altijd hetzelfde stramien volgen. Als ze het drama gewoon wat minder plakkerig maken en iets langer de komische lijn doortrekken zouden het meteen heel wat betere film zijn. Maar blijkbaar hoort dat er nu eenmaal bij.

2.5*

Holy fuck.

Type de ergste in z'n soort. Het is al niet mijn favoriete genre maar heb er echt niks positiefs in kunnen vinden. Erger nog, na een kwartiertje begon een steeds grotere irritatie op te wellen. Die is ook nooit meer gestopt met wellen.

Dat het plot niet al te best zou zijn was geen verrassing. De games zijn niet bepaald narratieve hoogtepunten, dan nog wist men duidelijk geen raad met het plot van deze film. Het duurt een volledig uur alvorens de film echt begin. Het eerste uur is gewoon intro die nergens toe leidt. Daarna wordt de rest er op een half uurtje doorgetrokken. En dat hoeft dan niet eens erg te zijn, een My Neighbor Totoro is niet anders, maar Angry Birds speelt niet eens op sfeer of charme. Het is gewoon een film van een half uur met een uur schoorvoeten vooraf.

De humor is ook ab-so-luut niet te harden. Zowat alle mogelijke bird-pig puns zijn voorbijgekomen. Zowel in de achtergrond (type Kevin Bacon in Hamlet) als in de dialoog. En er is er echt geen enkele grappig. Da's erg want de film is zo extreem druk en er worden zoveel pogingen tot humor ondernomen dat het tragisch is hoe echt niks leuk is. Zelfs geen grijns.

Veel lawaai, erg schreeuwerig, drakerige muziek, gebrekkige humor, vervelende personages en een compleet gebrek aan plot. Dat ze dit nog tot 100 minuten gerokken hebben is het enige mirakel.

0.5*

Amateur.

Ik was al geen erg grote fan van z'n YouTube werk, maar toch benieuwd hoe hij van z'n normale videowerkjes een film zou proberen maken. Even hoopte ik dat dit de échte landfill docu was (of ik moet me enorm vergissen, maar die is er ook toch?), jammer genoeg is het gewoon een filmpje geworden.

Jammer, want het stelt echt hélemaal niks voor. Rolfe haalt gewoon weer z'n typetje boven (dat toch al niet grappig is, vooral erg geforceerd en onleuk) en wordt bijgestaan door zo mogelijk nog slechtere acteurs. Er wordt hard geprobeerd om het hele lowbudget gebeuren als een bewuste stijl te verkopen, maar het werkt voor geen meter.

De échte fanboy haalt er waarschijnlijk nog wel wat uit, maar wie al niet geweldig kon lachen met z'n YouTube werk gaat hier bijna 2 uur aan pure verveling tegemoet. Erg amateuristsche zooi, hopelijk wordt het opgepikt door een Angry Movie Nerd spin-off die de film compleet met de grond gelijk maakt.

0.5*

Best aardig.

Een film die het vooral moet hebben van de droge uitwerking. Een gek wordt ontslagen uit de gevangenis, maar zit diezelfde dag alweer moorden te plannen. Eerder dan dialoog zijn er een hoop voice overs die commentaar verschaffen bij de gebeurtenissen. Een aparte aanpak, maar het geeft de film een duidelijk smoelwerk.

Verder valt het vooral visueel op, al is het dan voornamelijk in het eerste deel van de film. Daarna begint Kargl z'n trucjes iets teveel te herhalen. Het is ook enkel het camerawerk dat redelijk inventief oogt, verder oogt de film nogal kaal en lelijk. Realisme kan er toch nét iets beter uitzien wat mij betreft.

De koude vertelling in contrast met de brute moorden houden deze film interssant. Het duurt gelukkig niet al te lang, naar het einde toe is de rek er ook wel een beetje uit en héél geloofwaardig komt Leder ook niet over als moordenaar, maar dat aparte sfeertje weet erg veel goed te maken.

Leuk om eens gezien te hebben, de invloed op latere films is er duidelijk, maar het mist toch iets om echt goed te zijn. Ofwel had het allemaal nog net wat verfijnder gekund, ofwel nog net wat gestoorder, maar nu valt het soms een beetje dood tussen de twee.

3.0*

Degelijkheid.

Simmons is een volbloed genreman. Veel originaliteit bieden zijn films niet, die verwachting kan je dan ook maar beter thuislaten. Animal is een volbloed creature flick en doet weinig om zich daarin echt te onderscheiden.

Anderzijds is het ook geen verkeerde film. Acteerwerk is redelijk oké voor dit type film, personages zijn ook niet zo vervelend als doorgaans het geval. Qua opbouw is het braaf en kleurt het binnen de lijntjes. De film draaft dan ook braaf door alle clichés.

Creature zelf valt wat tegen, wat jammer is voor de spanning. Niet al te best in beeld gebracht en qua design ook maar redelijk matig. Gelukkig is het vaak donker genoeg, zodat het nooit echt gaat storen. Het is in ieder geval wél dreigend, waardoor er nog enige druk op de ketel zit.

Filler voor de echt horrorliefhebber dus een aardige aanvuller, maar hoger weet de film niet te mikken.

2.5*

Erg beperkt.

Blijkbaar is dit een verhaal dat in NL graag op school gegeven wordt, in BE kijkt men er duidelijk minder naar om. Ik heb nooit het boek gelezen, noch deze film gezien in de les. Ik ben uiteraard wel bekend met het verhaal en de achtergrond ervan, maar dat maakt het wel iets moeilijker om aan te geven waar het juist schort.

Ik vond de allegorie namelijk véél te dik aangezet. Zelfs voor een sprookje zou deze film overdreven moralistisch genoemd kunnen worden. Komt dat omdat men het verhaal en de personages voor deze tekenfilm gesimplifieerd heeft of is het bronmateriaal gewoon weinig subtiel, daar kan ik dus niet op antwoorden.

Verder is de animatie extreem simpel, is de voice-over niet van de beste en weet de muziek na een tijdje ook aardig te vervelen. 't Is een wat goedkope bedoening geworden die blijkbaar vooral wil steunen op het verhaaltje. Dat wordt echter weinig genuanceerd gebracht, dus ook daar viel niet heel veel te rapen. Had hier toch wat meer van verwacht.

1.5*

Blergh.

Schneider en Sandler verkeerd om. Schneider is een ideale domme-typetjes bijrol acteur, terwijl Sandler de gewone van het stel is. Hier draaien ze de rollen om en dat valt serieus slecht uit.

Volgens mij een keer of twee gegrinnikt, de rest van de grappen vond ik erg onleuk. Schneider is gewoon niet goed genoeg om een film te dragen. Verhaaltje is potentieel zo dom dat het grappig zou kunnen zijn, maar daar weet Greenfield dan weer helemaal geen raad mee.

En zo zijn die 84 minuten nog steeds véél te lang, is het vaak pijnlijk ongrappig en mist de film naast een goeie hoofdrolspeler ook grappige sidekicks om het niveau nog wat op te krikken.

0.5*

Fijne herziening.

Vroeger was ik geen geweldig fan van deze omnibus, maar ik heb het me deze keer wat makkelijker gemaakt. Sinds een tijdje heb ik het principe om steeds de originele dub te kijken maar laten varen, specifiek dan voor Japanse animatie gemaakt met Amerikaans geld. Het stoort gewoon en neemt teveel weg van de algemene ervaring.

Enkel bij Final Flight of the Osiris klinkt de Japanse dub een beetje vreemd, verder is het echt een verademing, waardoor de meeste shorts ook gewoon veel beter tot hun recht komen. Het helpt verder ook dat de wat zwaardere, serieuzere stijlen die hier gehanteerd worden ook niet zo vaak meer terug te vinden zijn binnen het huidige anime aanbod, maakt een herziening toch net wat fijner.

Chung's short blijft veruit de slechtste, Osiris begint goed maar eindigt erg matig, verder is het allemaal van voldoende kwaliteit tot ronduit schitterend. Erg van genoten, met Beyond nog steeds als absolute uischieter, maar World Record als nieuwe favoriet erachter.

4.0* en een uitgebreide review