Opinions

Blijf positief.

Zo'n film waarvan ik niet wist of hij me nog altijd evenveel zou bevallen, maar het viel me 100% mee. Een goeie 10 jaar later nog steeds fris en vrolijk, met een resem aan leuke personages die elk met een overdaad aan licht-maffe situaties geconfronteerd worden.

Het leukste nu vind ik eigenlijk nog dat de film naar het einde toe weer een aantal verhaaltjes begint (die eigenlijk boeiender en grootser zijn dan in de film zelf), en deze gewoon laat vallen wanneer de film stopt. Beetje een gok want niet iedereen zal dit leuk vinden, maar het past eigenlijk perfect bij deze "zomerdag in Antwerpen".

Blijft ook wel een belangrijke film voor de Vlaamse filmwereld, maar gelukkig ook eentje die echt lekker valt.

4.5* en een uitgebreide review

Leuke film, waar elke scene een mooie, bruisende beleving is met goeie acteerprestaties, mooie shots en leuke dialogen. Alleen jammer dat de film er niet in slaagt om op het even welk gebied dan ook maar uit te blinken. 't Is een allemaal wel leuk en goed gedaan, maar daar blijft het dan ook bij. Nergens wist de film mij echt te pakken, maar vervelen deed hij alleszins. Zeer goeie film om rustig op een avond te zien, als je op zoek bent naar niet al te zware kost.

3.5*

Beetje flauw.

Crosby en O'Connor in één film. Da's eigenlijk het concept, want verder wordt er niet zo heel veel tijd besteed aan het verhaaltje. De twee gaan samen spelen in een Broadway show maar missen een leading lady. Onafhankelijk van elkaar vinden ze de perfecte kandidaat, de rest laat zich raden.

De film wordt ook echt de hele tijd onderbroken voor redelijk op zichzelf staande nummertjes. O'Connor die ineens op een balletje uitglijdt, het balletje teruggeeft aan een kindje en daar dan even een nummertje gaat opvoeren. De tekst slaat dan gelukkig nog een beetje terug op wat er zich op dat moment in de film afspeelt, maar ook dat is niet altijd het geval.

En zo duren die 106 minuten toch een beetje te lang. Het leukste vind ik de stukjes waar Crosby en O'Connor zang en humor combineren, maar die zijn redelijk zeldzaam. Het minst zijn de optredes van Jeanmaire, die wat te ... euhm ... "modern" overkomen voor deze film. Hoorde er niet zo goed in thuis en was verder ook niet echt geweldig.

1.0*

Veel potentieel.

Beetje aparte ervaring dit. Op basis van designs en stijl leek me dit wel wat, en er zit ook duidelijk iemand achter die wat in z'n mars heeft. Vooral de achtergronden zien er bij momenten echt indrukwekkend uit. Misschien wel iets teveel geleend bij Oshii's Innocence (je kan moeilijk anders naar die stoet kijken) of Arias' Tekon Kinkreet, maar visueel gewoon erg aantrekkelijk.

Ik vond alleen de personages zo enorm kinderlijk. Iets waar ik de laatste tijd wel meer last van heb bij animes. Verhaaltje stelt niet veel voor en de personages passen er ook gewoon niet in. Dat creeert een wat vage balans die niet helemaal goed werkt. Wordt wel opgevangen door een paar mooie actiescenes, maar wanneer het iets rustiger wordt en het verhaaltje de overhand de neemt stuikt de film wat in elkaar.

Heeft er misschien ook mee te maken dat het hier om een filmaanhangsel van een serie gaat, maar echt goed werken deed het niet. Gelukkig is het kort en valt er genoeg te zien, maar hier had duidelijk wel meer ingezeten.

3.0*

Aardige film, maar iets te melig.

Zit boordevol prachtige shots, dat wel, maar uiteindelijk is de pacing wat te snel zodat er niet genoeg te "genieten" valt, en sommige scenes zijn wat te bombastisch dramatisch. Wat meer subtiliteit had bij deze film wel gemogen.

Ook het acteerwerk was niet echt perfect, al betert het allemaal wat naar het einde. Wel een mooie film over een redelijk delicaat thema, zeker aangezien het ergens medeleven/sympathie probeert te creeëren voor de situatie, wat de film zelfs aardig lukt ook..

3*, halve ster extra voor het mooie einde, halve ster aftrek voor die kut intro en outro muziek. Of hoe je prachtige visueels totaal kan verkloten door een foute soundtrack. Wilde gok is dat't Tom Waits is, verder hoop ik er nooit achter te komen. 3* dus, had wat meer ingezeten.

Sterk.

Kleine, mooie, warme en subtiele film. Eigenlijk lijkt het nergens over te gaan, op papier klinkt het verhaaltje ook wat vreemd (je stervende vader gebruik als schoolmateriaal), maar Ichikawa maakt er een zeer aandoenlijk drama van.

Makkelijk aan te raden aan fans van het genre, mensen die eerder al slechte ervaringen hadden met introverte Japanse personages en een traag tempo kunnen deze film het best links laten liggen.

Ichikawa is een uitermate boeiend regisseur, ook dit is weer een sterk staaltje Japans drama. Heeft even nodig om op gang te komen maar na een half uurtje is het gezellig genieten.

4.0* en een uitgebreide review

Blijft sterk.

Nu de film eindelijk op BR verschenen is maar prioriteit gegeven. Toyoda blijft een geweldige regisseur, maar z'n loopbaan verloopt niet echt zonder problemen. Daar was toen nog niet zoveel van te merken, toen deze film uitkwam leek Toyoda op weg naar een lange en gewaardeerde carriere.

Doet niks af aan deze film natuurlijk. Blijft een geweldige combo van de Japanse school/yakuza niche en coming of age drama, waar het voor Matsuda is die zichzelf écht in de kijker weet te spelen. Maar ook vooral met dank aan Toyoda, die zijn personage een lichte maar belangrijke groei laat doormaken, waardoor de balans tussen de twee insteken perfect komt te liggen.

Audiovisueel ook zeker in orde, al is het dan niet 100% mijn genre. Een film waar wat mij betreft zeer weinig op aan te merken valt. Over de gehele lijn sterk, eentje die nog wel enkele jaartjes mee zal kunnen.

4.0* en een uitgebreide review

Zeer aardige film dit.

Begint ijzersterk (de eerste minuut), maar kan de pracht niet helemaal volhouden. Doorheen de film zitten enkele ijzersterke scenes verweven. het accident, de scene op het strand, de droom, ..., ook de personages en hun onderlinge relaties zijn erg boeiend, maar visueel weet het net niet genoeg te bekoren. Ook de scenes waar audio en beeld elkaar treffen worden te snel afgekapt, waardoor een zekere melancholische sfeer iets te vaak de nek om gewrongen wordt.

Wel erg mooi, zoals starbright boy al aangeeft, hoe personages hier met obstakels omgaan. Mooiste dialoog vond ik [i]The night before the accident I told her everything. That doesn't mean I feel guilty[i]. Dit soort 'levenswijsheid', of 'volwassenheid', hoe je het ook wil noemen, zie ik niet al te vaak terug.

Nog even een aardig woordje over de acteerprestaties van het trio, die elk hun rol geweldig brengen. Richio is koel (en cool - leuk ook hoe we eigenlijk ook niks van z'n verleden te weten komen), Akemi lekker typisch, en ook Aso Kumiko is geweldig als rondzwalpend tienertje (haar zachte stem voegt uiteindelijk ook veel aan de sfeer toe).

Dikke 3.5*. Mist net wat schoonheid om hoger uit te komen, maar uiteindelijk ontgoochelt de film me toch niet. Aanrader voor wie niet zit te wachten op doorsnee sentiment.

Iets beter dan het eerste deel.

Ook net iets korter, maar vooral iets minder dwingend dramatisch. Er is nog steeds genoeg tijd en ruimte voor het zware drama. Ouders gaan dood enzo, de armoede weegt nog steeds en nog meer van dat soort typische dramatische beslommeringen die dit soort films voorstuwen.

Maar ik vond hier ook iets meer rust inzitten. Ray toont zich ook een iets betere regisseur en weet er wat meer "slice of life" scenes in te steken, zonder dat die daarom steeds weer een dramatisch doel dienen. Dan maakt de film een stuk makkelijker te behappen.

Visueel is het er ook net iets beter op geworden, al word ik er nog steeds niet warm van. De muziek blijft mij wat te schel en qua acteerwerk is het vooral doorsnee. Voeling met personages was er nog steeds niet, gelukkig dat er ditmaal wel net iets meer scenes waren die het draaglijk maakten. Al blijven het verder films die me maar weinig kunnen boeien.

1.5*

Goed.

Maar mist een beetje spanning. Een aardig interessant verhaaltje, kundig en stijlvol uitgewerkt. Spaanse kwaliteit dus, maar tussendoor wil het af en toe een beetje slepen.

Visueel wat karig, hoewel er best een aantal fijne scenes tussenzitten. De horror blijft vooral beperkt tot geesten en verschijningen, je hoeft geen echt grootse zaken te verwachten.

Film duurt iets te lang, maar weet toch een fijn sfeertje neer te zetten. Een duidelijk gevoel dat er meer inzat overheerst, maar het is een waardig filmpje dat nergens naar een onvoldoende neigt. Leuke aanvulling op de Spaanse horror releases dus, al kent het land duidelijk betere keuzes.

3.0*

Slecht.

De Japanse achtergrond (het origineel nog niet gezien trouwens) is overduidelijk. Een weinig origineel verhaaltje, stijle haartjes en jonge kindergeestjes die op de gang staan. Een beetje horrorliefhebber heeft het ondertussen al 1000 keer zien passeren.

Taverna vangt er maar weinig mee aan, al moet gezegd dat hij ook pech heeft met z'n cast. Barton is één van de slechtste Hollywoodbekendheden van deze tijd, De Mornay is helemaal niks en zit ook nog eens in een onuitstaanbare rol, Michelle is iemand die we hopelijk nooit meer in een film terugzien en Sevier is een goedkope Colin Farrell.

Verder zijn de effecten vaak erg goedkoop. Taverna doet ook echt geen moeite dit te verbergen. Het ontbreekt de film vaak aan spanning en voor een keer had het beetje achtergrond informatie in deze film wat meer uitgewerkt mogen worden. Hier en daar een kleine opflikkering, maar over het algemeen een horror om snel weer te vergeten. Maar eens op zoek naar het origineel dan.

1.5*

Oef.

De meeste horrorfilms beginnen in een wagen, maar er zijn er ook genoeg die een in klein antiekwinkeltje starten. Dit is er zo eentje. Als je je afvraagt waarom de titel dan verwijst naar een film die allicht met geesten te maken heeft ... zeer terecht, ik weet het antwoord ook niet. Garcia ook niet echt heb ik het idee.

Het eerste uur is echt tergend langzaam. Jennifer verhuist vanwege haar stukgelopen relatie, die vent valt haar nog een beetje lastig. Andere hoogtepunten zijn een huilende vrouw 's nachts en wat uitslag die Jennifer krijgt. Acteerwerk is erg beperkt, dus het mag duidelijk zijn dat je je met dat soort dingen amper kan vermaken.

Tijdens het laatste kwartier wordt echter duidelijk waarom het niet vooruit te branden is en waarom de horror zo lang op zich laat wachten. Regisseur Garcia heeft namelijk helemaal geen talent. Povere effecten, een hilarisch monstertje en een compleet gebrek aan spanning, goor en/of sfeer. Je kan dan ook veel beter Critters nog een keertje opzetten, die voegde de humor ten minste nog enigszins bewust toe.

Mnee, dit is het echt niet. Voeg daar nog eens een dramatische soundtrack aan toe en je hebt een belabberd en goedkoop horrortje dat geen moment weet te overtuigen.

1.0*

Beste Wilder die ik al gezien heb.

Komt vast omdat zijn oh zo typische dialogen hier niet in aanwezig zijn. Geen harkerige pogingen om slim uit de hoek te komen door bezemstelen als Stewart, gewoon Lemmon die redelijk vlot zijn rol speelt. Er zit nog een snuif Wilder aan de dialogen, maar niet zo erg dat ze echt gaan irriteren, behalve lulligheidjes als dat "wise" gedoe en weerkerende dialogen uitgesproken door andere personages. Nogal belegen.

Verder een leuk begin van de film. Lekker vlot, paar leuke accentjes (zoals een Lemmon die even op de maat van de muziek meewerkt) en een aantal aardige grapjes. Jammer genoeg vergaat het deze film zoals nogal veel comedies.

Na goed 45 minuten komt er wat drama en romantiek in, wat compleet faalt en de film alsnog tot een lange zit maakt. Hoewel zowel Lemmon als MacLaine het beiden aardig doen is er weinig tot niks van enige chemie te bespeuren.

Maakt het einde alleen maar slechter, om niet te zeggen ronduit laf. 5 minuten voor het einde zit er een aardige fade, Wilder had gewoon daar moeten stoppen.

Verder visueel enkele aardige shots maar verder verwaarloosbaar, muziek is saai en wordt duf gebruikt, Wilder blijft een vreemd fenomeen die als non-auteur met een hoop films in de toplijst staat.

Begon beloftevol maar vervalt daarna in pure miserie, met als kersje het einde.

1.5*

Autos.

"Inspirationele" docu. Weer eentje waar alles magisch is, het besproken onderwerp kunst is (maar niet echt natuurlijk) en er om de minuut minsten één superlatief voorbij moet komen, mocht je als kijker vergeten zijn hoe geweldig fantastisch en fenomenaal ongelofelijk het niet allemaal is wat je voorgeschoteld krijgt.

Veel te rijke mensen kopen exclusieve bolides, maar eigenlijk financieren ze gewoon het onderzoek van de duurste autofabriekanten naar nieuwe technologieën. Op zich niet eens zo'n verkeerd model, want x aantal jaren later krijg je als gewone chauffeur daarvan de vruchten gepresenteerd. Al moet je je wel afvragen hoe lang dat nog relevant zal zijn.

Voordeel is dat je best een paar aparte voertuigen te zien krijgt. De makers zijn op hun beurt even apart, waardoor het allemaal best makkelijk wegkijkt. Ik ben verder geen grote autofreak, maar kan wel genieten van de technische hoogstandjes die de auto van de toekomst vormt.

Op zich geeft deze docu een aardig kijkje in de keuken van de meest exclusieve wagenbouwers, maar wie echt niks met autos heeft kan deze makkelijk overslaan, want veel meer valt er niet te rapen.

2.5*

Ik heb dus ook de Redux versie gezien. Altijd veiliger, zeker als een film blijkt tegen te vallen.

Vond het zwaar kut, maar kan me niet indenken dat de gewone versie beter zou geweest zijn. De eerst drie (of twee) uur vond ik gewoon enorm slecht. Lawaaierige oorlogsnonsens, en in heel zijn cliché de reden waarom ik zo'n afkeer heb van het genre.

Ten eerste, een hoop stereotype personages. Die Killgore is een wandelend cliché wat je normaal enkel tegenkomt in series als Saved By The Bell. Ik hoor iedereen bezig over de waanzin van de oorlog, en het eerste half uur zit ik naar een halfmislukte komedie te kijken. Ook de dialogen zijn oersaai. Typisch stoer oorlogsgelul dat nergens over gaat en de diepgang heeft van een 5-minuut jonge waterplas.

En als personages niet oeverloos lopen de lullen staan ze wel "yyyaarrr" of "yeehaa" te roepen terwijl ze als gekken in het rond schieten. Amper de alom aanwezige, slechte en bombastische score overstemmend. Wat een vreselijk lawaaierige film is dit.

De scene met de Fransen was overbodig. Maar ook de scenes met de bunnies is niks, de scene waar ze het bootje onderzoeken, dat hele eerste gevecht, de nachtscene bij de brug (en maar dingen die ontploffen, en maar lawaai maken). Etc etc etc. Het enige indrukwekkende moment is de napalm strike. Eigenlijk de reden waarom ik deze film gezien heb (ook de enige scene die ik me herinnerde van een veel vroegere kijkbeurt).

En dan komt het laatste half uur. Volledige ommezwaai vond ik. Het tempo knalt helemaal dicht, belichting wordt anders, film krijgt een filosofisch tintje en de sfeer verandert. En het had best indrukwekkend kunnen zijn zonder die eerst crappy 3(2) uur. Het einde valt totaal in het water. Minpunten zijn verder het acteerwerk van die Kurtz. Allereerst ziet hij er nogal lachwekkend uit (tijdens z'n nachtelijke schminkpartij had hij veel weg van een kruising tussen The Hulk en een willekeurige Turtle), verder acteert hij ook zo gewichtig dat het wel een willekeurige Amerikaanse dramasoap lijkt.

Nee, dit was echt helemaal niks, Redux of niet. Nu is het mij ook ineens duidelijk waarom ik mij enkel die napalm scene nog herinnerde. Cliché na cliché, in een film vol slecht acteerwerk en onnodig luidruchtige scenes. En dan afsluiten met wat heet een filosofisch getint einde. Erg plat allemaal. 0.5*. Drie en een half uur

Edit: het leukste moment was nog het slachten van die koe. De gedachte aan al het gemekker op MM was het enige wat mij enigszins deed glimlachen bij deze film

Beter dan eerdere pogingen.

Al is het dan vooral het eerste gedeelte dat ik boeiend vond. Wel een fijn sfeertje, leuk om eens mayas aan het werk te zien, paar leuke, grappige en mooie scenes.

Daarna vervalt het in een veel te lange achtervolging die wel erg random aanvoelt, en zodoende veel te lang gerekt wordt. Het hele tweede deel van de film vanaf de zonsverduistering vond ik gewoon veel minder, kon me uiteindelijk ook niet meer zoveel boeien.

Jammer, wat op basis van het eerste deel had het heel wat meer kunnen zijn.

Gereserveerde 2.5*. Veel beter dan toestanden als Braveheart en PotChirst, maar niet het potentieel dat erin zat ten volle benut.

Howard is saai.

Typische Hollywood verfilming. De film neemt lekker de tijd om alles tot in de puntjes uiteen te zetten, maar lijkt te vergeten dat de acteurs niet meteen veel diepgang hebben, dat het verhaal ondertussen wel bekend is en dat het best wat snediger had gemogen om de spanning wat op te krikken.

Ondertussen zijn we ook wel verwend met dit soort film. Een Gravity of zelfs Life spreken veel meer tot de verbeelding als het gaat over thrillers die zich afspelen tussen de Aarde en de Maan. Het is allemaal een stuk spectaculairder en innemender, bij Apollo 13 zit je toch vooral te kijken naar een Howard die met wat lijm en plakband een ruimtereis op film probeert te krijgen.

Het resultaat is er ook naar. De film duurt veel te lang, het drama aan de zijkant mist alle impact en de spanning ebt al redelijk snel weg uit de film. Want rest is Hollywoodbezinksel dat in elke genre hetzelfde smaakt. Niet slecht gemaakt, maar oh zo droog en saai.

1.5*

Goeie found-footage film.

Films als deze leunen toch vooral op sfeer, niet op in-your-face horror of gore. Wie schrikeffectjes ( ) wil is hier ook niet echt aan het goede adres, gelukkig valt er verder genoeg te genieten.

Visueel leuk en consistent. Haperende beelden, oude filtertjes, ook een hoop wazigheid, maar wel van het goede soort. Je krijgt uiteindelijk wel het idee alles gezien te hebben, zonder echt duidelijke shots.

Perfecte setting, de twee alleen op de maan zorgen voor het perfecte drukkende sfeertje. Verder ook erg gave wezens, hoe weinig je er ook van ziet. Veel duidelijker had voor mij ook niet gehoeven, zo blijft ook na de film een zeker mysterie hangen.

Hoogtepunt zijn de scenes in de krater, maar de film blijft daarbuiten consistent op eenzelfde niveau. Iets meer hoogtepunten hadden tot een betere score geleid.

Weer eens een goeie found-footage film dus, kan niet mee met de beste maar weet verder makkelijk te overtuigen, mede dankzij de prima setting en gedetailleerde afwerking.

3.5*

Evans.

Z'n martial arts werk is het net niet, z'n horror werk ondergaat hetzelfde lot. Of het wel dan niet horror is daar kan je verder lang over discussiëren, de film hangt een beetje op het randje met een nogal sloom begin waarbij je een hoop vraagtekens kan plaatsen bij de genreaanduiding, en een tweede deel die hier en daar wel wat duidelijk maakt.

De aanloop had voor mij zeker niet gehoeven. Acteerwerk is niet van dat niveau dat personages de film echt kunnen dragen, Evans' nerveuze camerawerk weet de sfeer niet helemaal goed te vatten. De film wil best duister zijn, maar echt geslaagd vond ik het niet, waardoor het eerste uur toch vaak echt schuurt.

Gelukkig wordt er het tweede uur wat leuks bijgegooid, vooral de occulte elementen dan. Die maken het in ieder geval stukken aangenamer. Echt goor of spannend wordt het niet, maar het zijn vooral enkele designs en sets die toch echt wel luguber zijn.

De film heeft een aantal interessante momenten, maar ook teveel dingen die gewoon niet zo goed werken. Evans moet misschien een keertje proberen met een betere cinematograaf, misschien dat het dan wat beter uit de verf komt. Anderzijds, slecht zijn z'n films ook nooit.

3.0*

Nee, dit was het niet.

Het second screen gebeuren maar even gelaten voor wat het was, al ben ik achteraf (uiteraard) wel benieuwd wat ik gemist heb. Uit een aantal berichten blijkt dat het niet al te veel zal geweest zijn. Toch lijkt het mij wel een leuk idee, als het écht als meerwaarde gebruikt wordt.

Het idee is verder niet eens zo slecht. Half België en Nederland loopt tegenwoordig met een smartphone in z'n zak dus qua plot zou het best kunnen aanslaan. Jammer genoeg doet het dat niet, om verscheidene redenen.

Sowieso zijn de acteurs erg brak. Hoekstra zou de film moeten dragen en de kijker via haar angst de film insleuren, maar ze loopt erbij als een lompe koe. Ook de rest weet duidelijk geen raad met het uitgangspunt van de film, waardoor het allemaal zeer fake en gelaten aanvoelt. Die scenes tussen Hoekstra en Cabolet bijvoorbeeld, nadat het filmpje verstuurd is, zijn zo fake als wat.

Visueel stelt het ook echt helemaal niks voor. De app ziet er verder cheesy en goedkoop uit, plotpuntjes zijn flauw en voorspelbaar en het wordt hoe langer hoe ridiculer. Het einde is meer huilen en lachen dan bibberen en thrillen, maar tegen dan heeft de film al lang z'n krediet verspeeld.

Stevige misser. Beetje goedkoop scoren op wat een leuk concept had kunnen zijn, maar dan vergeten een goede film te maken. Zo werkt het niet natuurlijk.

1.0*

Goed.

Begint alleen wat aan de matige kant. Er is de laatste tijd weer een ware opleving aan dit soort geestenfilm en zeker de eerste 30 minuten weten zich maar moeilijk te onderscheiden van de rest.

Visueel mag het dan wel iets beter ogen, vooral de locatie (de stad) geeft de film wel een bepaalde uitstraling, maar verder zit je weer te kijken naar zichzelf verschuivende kastjes en deuren die dichtslaan.

Na verloop van tijd blijkt de "apparition" dan toch iets actiever te worden, waarmee de film ook beter wordt. Het leidt naar een aantal leuke scenes die net iets meer brengen dan doorgaans te zien in dit soort films. Wie van less is more houdt is er dan waarschijnlijk niet van gecharmeerd, maar more is more is soms ook gewoon fijn.

Vond het einde verder ook wel geslaagd. Het slechte einde is ondertussen ook geen cliché-breker meer maar de uitvoering was naar wens. Het zorgt er in ieder geval voor dat deze film zich dan wel niet enorm sterk onderscheid van 100 anderen, maar in ieder geval beter uitgewerk is.

3,5*

Niet echt onder de indruk van deze film.

Begint nochthans erg goed. Er wordt een erg aangenaam sfeertje neergezet. Mooie muziek, vaak erg leuke shots en editing, en ook veel aandacht voor de omgevingen (dat behang in het cafétje bij de telefoon.

Dat wordt allemaal naar de achtergrond verweven wanneer ze fier aan komen draven met "het verhaal". De overgang is redelijk plots, en doet veel af aan de rest van de film. Na een uurtje wordt het duidelijk dat dit zo'n twist and turn film wordt, en dat doet hij dan ook voor de rest van de speelduur. Elke vijf minuten krijgt de kijker een nieuw puzzelstukje gevoederd. Ofwel kan je als een ware overenthousiast Sherlock Holmes alles bij elkaar puzzelen, ofwel kan je steeds ongeïnteresseerder toekijken hoe alles nu verloopt.

Moeilijk vond ik het allemaal niet, je moet alleen een beetje volgen, en dan wordt alles redelijk snel duidelijk. Boeiend allerminst, en zoals starbright boy al aangaf is het einde maar een hoop bijelkaar geraapte onzin. Erg jammer, want het eerste uur is echt sterk, zo ook het acteerwerk, al ben ik misschien wat bevooroordeeld bij Vincent Cassel.

Type film die een Sex Crimes later mooi op de korrel zou nemen. Begint sfeervol en verglijdt al snel in een wat droge vertelling van twists en "ahah, zit het zo"s. Jammer, had niet gehoeven. Verder onderhoudend genoeg, maar niet voor twee keer.

4*+2*/2 = 3*.

Poster alert!

Het meeste werk/geld is in de poster en/of de trailer gaan zitten. Al moet ik toegeven dat uit de horrorscenes zelf ook nog wel enig talent bleek. Gates wist zelfs wat acteurs van de derde rij te strikken. Het broertje van Patrick Swayze en Dean Cain die even komt langszwaaien. Ik kan ze alvast verklappen dat deze film hun carriere niet (opnieuw) gaat lanceren.

Daar waar de horrorscenes, hoewel allemaal al honderd keer eerder en beter gedaan, er nog wel mee door kunnen, is het vooral het tergend slechte acteerwerk dat deze film compleet idioot maakt. Zwaar amateuristisch, extra in de verf gezet door de harde en directe visuele stijl van de film. Vaak genant.

Verder een script dat ik ondertussen ook wel zou kunnen schrijven. Exorcisme, geesten en wat mentale problemen in het verleden. Oh, en een oud huis natuurlijk. Mooi samengeraapt, maar het geheel smaakt nog steeds als ouwe pap.

Mnee, gewoon links laten liggen dit. Hoewel sommige scenes potentieel toonden kan je beter wachten op Gates' volgende film. Komt die er niet ... dan heb je aan deze echt niks gemist.

1.0*

Mag er zijn.

Aramaki blijft een uitzonderlijk regisseur, al is het maar omdat hij leuke CG-animatievehikels weet af te leveren, zowat als enige. Ook deze Appleseed valt weer in dat rijtje. Een eerder eenvoudig scifi verhaaltje dat opgeleukt wordt door een hoop mecha fanservice.

Ergens begin jaren '90 zat ik verlekkerd naar dit ding te kijken, mijzelf afvragend hoe ze dat ooit geanimeerd zouden krijgen, als je dan deze finale ziet is dat niks minder dan een klein wonder. Groots en gedetailleerd, zoals het een film als deze betaamd. Maar ook dat exoskeleton van Deunan ziet er ge-wel-dig uit.

Grappig ook dat Aramaki vast blijft houden aan z'n electronische soundtracks. Gebruik vind ik nog steeds niet super, maar wel leuk om een dubstep-achtergrondje te hebben tijdens de actiescenes. Voor de filmwereld extreem modern.

Het verhaal is nogal simpel, personages als Two Horns voegen ook niet al te veel toe vind ik. Daarbij mist het deze film een beetje aan een echt doel. Alsof je naar een tussenaflevering zit te kijken, die een begin en einde aan elkaar moet knopen. De film eindigt waar je eigenlijk zou willen dat hij begint, maar hopelijk wil dat gewoon zeggen dat men nog lang niet klaar is met de Appleseed reeks.

De actiescenes zelf hadden iets beter gekund, het verhaaltje is nogal tam, maar de designs en het uitermate hoge niveau van CG maken veel goed. Erg leuk tussendoortje.

3.5*

Aardig van opzet, beetje raar in afwerking.

Hoe meer Musk troep de ruimte instuurt, hoe meer zin ik krijg om dit soort filmpjes te kijken. En dan maakt het op zich niet eens zo heel veel uit in welk subgenre het valt. Of er dan wat actie, horror of drama bij komt kijken, zolang er maar wat lui in een ruimteschip door de ruimte zweven.

De eerste helft van Approaching the Unknown is dan ook best oké. Strong weet niet helemaal te overtuigen, maar zijn tripje in isolement naar Mars weet wel te boeien. Vooral omdat het op een wat drogere manier gepresenteerd wordt.

Toch vecht de film hier en daar met het realisme. Strong die in de woestijn water zit te maken, de ruimtebeelden op het eind en de aftakeling tijdens het tweede deel. Rosenberg probeert er wat extra spanning en sensatie in te brengen, terwijl dat eigenlijk helemaal niet hoeft. Zeker niet wanneer het wat gemakkelijk en soms zelfs belachelijk overkomt.

Het is jammer, want verder was dit filmpje best te pruimen. Niks groots en ook niks dat zich kan meten met de grotere films in dit genre, maar als puur genrewerkje tussendoor had het best oké kunnen zijn. Nu is het nog wel kijkbaar, maar na halverwege zakt het toch teveel in.

2.5*

Best slecht filmpje dit. Buiten wat leuke mechdesigns is hier echt niks meer te rapen. Ongelooflijk verouderde animatie, cheesy 80s muziek en een hilarisch stereotype verhaaltje.

't Blijft een klassieker, maar toch best te vermijden. 1*

Tja, veel aan te merken op deze film, zeker de grafische kant.

Nog steeds lijkt alles veel te shiney, het "plastic"syndroom waar 3D niet vanaf lijkt te geraken. Leuk dat de personages gecelshade zijn, maar een teveel aan schaduw en teveel reflecterende oppervlaktes zorgen er nog steeds voor dat dit euvel blijft bestaan. Ook de beslissing om zeer selectief te celshaden vond ik niet zo geslaagd, sommige personages zagen er nogal silly uit, sommige textures goedkoop, sommige objecten werden meerdere keren gebruikt (boompjes in een laan bijvoorbeeld).

Maar toch, Appleseed is momenteel het beste wat 3D te bieden heeft, in afwachting van Innocence, en daar moet ik dan ook maar blij mee zijn. Want de personages bewogen bij momenten zeer overtuigend, de designs waren lekker (stad en voertuigen dan), heel wat knap camerawerk en enkele vreselijk indrukwekkende scenes ook. Nog steeds een beetje de buts met de buil dus, maar eindelijk krijgt het wat vorm, en komen er positieve punten aan de oppervlakte drijven.

Verhaal is wat slapjes en de muziek tenenkrommend, maar daar is het dan ook niet om te doen hier. Entertaining genoeg, spectaculaire laatste half uur en genoeg om je aan te verkneukelen. Goeie generale repetitie voor die andere Shirow film dus. 3.5*

Had er eigenlijk geen goed oog in.

Eén van de eerste Japanese animatiefilms die écht vol voor de wat realistischere CG look ging, al werd er nog wel steeds gekozen voor een cel-shaded stijltje. 13 jaar later vreesde ik dat er van het visuele niet veel meer over zou zijn, maar dat viel 100% mee. Uiteraard is de animatie wat hoekiger en zijn vooral de gezichten erg stijf, maar er is gelukkig meer dan enkel het technische.

Zo is het camerawerk wel best indrukwekkend en helpt de editing ook een handje mee. De cel-shaded look zorgt ook voor meer esthetische waarde, waardoor het visueel niet zo héél erg verouderd is. Dat gecombineerd met een aardige soundtrack, sterke sound effects en een fijne dub zorgen voor een overall puike stilering.

Verder blijf ik ook wel een boontje hebben van de Appleseed wereld. Verre toekomst waar het toekomstbeeld niet zomaar een uitvergroting/doemscenario is van onze huidige wereld. Mag voor mij nog véél meer in de kijker staan, Shirow doet dat in z'n mangas wel, maar Aramaki beperkt zich meer tot de actie, waarbij de sci-fi zich iets meer in de achtergrond bevindt.

4.0* en een uitgebreide review

De regisseur van The Usual Suspects nog wel ... zou het er niet aan gezien hebben.

Al verklaart het wel waarom een film met een scharen aan B-acteurs (Ros! Casey! Harry & The Hendersons! - wat zag ik een hoop jeugdsentiment voorbijkomen) er nog filmisch redelijk aantrekkelijk uitzag.

Verhaal op zich is best boeiend maar wordt weinig genuanceerd, en vooral totaal ongeloofwaardig, gebracht. Volgens mij wil Singer teveel van het boek in de film proppen. Het voelt ook teveel aan als 4 hoofdstukken (jongen bedreigt oude man, oude man neemt wraak, oude man heeft hulp nodig, einde).

Vond het verder een weinig aparte film. Visueel degelijk, soundtrack was kut, acteerwerk beneden niveau en het verhaal te opgedrongen. Idee was dan wel weer erg leuk.

2*

Ach Wan.

Hij wist al eerder te verbazen door redelijk eenvoudig de overstap te maken van horror naar actie/thriller. In dat opzicht kon je dan wel enige hoop koesteren voor deze film. DC geeft z'n regisseurs ook iets meer vrijheid dan Marvel, dus ook dat sprak in het voordeel van deze film.

Ergens is het ook wel lastig om deze film te beoordelen. Ik heb namelijk een hekel aan het hele grijze muis gebeuren van Marvel, het is duidelijk dat deze film daar niet aan wil meedoen. Aquaman is geen doorsnee superhelden film, jammer genoeg betekent dat niet meteen dat het ook een goeie film is.

Wan heeft op zich wel genoeg lol met het materiaal, maar durfde blijkbaar die laatste stap niet te nemen. Namelijk wat een Waititi met Thor wel durfde: het gewoon aanpakken als rasechte comedy. Tuurlijk, zoals in alle blockbusters zijn er pogingen tot humor, maar het zijn momentjes, one-liners, afsluiters van scenes. De rest van de film is jammer genoeg bloedserieus, iets wat met deze catastrofale onzin echt geen goed idee was.

Het verhaaltje is echt complete prul, de wereld waarin dit zich afspeelt werd mij ook nooit geheel duidelijk, de acteurs zijn echt triest, net als hun kostuums en het drama wordt zo serieus gebracht dat het amper te bevatten valt dat niemand in de productie op een bepaald moment gezegd heeft: "Dit kan echt niet jongens." Het lijkt bij momenten wel schooltoneel.

Er zitten wel wat afzonderlijke momentjes in die cool zijn, maar het zijn echt shots en sequenties, niet eens scenes. Zo is de introductie van dat ding waar Aquaman op rijdt best cool, maar als je hem daar dan in z'n goud/groene pakje ziet opstaan is alle cool meteen weer verdwenen. Mnee, Wan heeft z'n best gedaan, maar was duidelijk niet de man voor dit soort films.

Brak.

1.0*