Opinions

Het sentiment ligt er hier soms wel zo enorm dik bovenop dat het moeilijk is om te negeren. Amerikanen gaan goed op dit type film en ondanks dat het wel echt teveel van het goede is, kan ik stiekem wel genieten van dit soort films. De mentaliteit van die Amerikanen en schoolsporten is soms te belachelijk voor woorden, maar anderzijds heeft het ook iets romantisch en tragisch. Verder hemelen ze het team ook weer niet teveel op en heeft iedereen zijn eigenaar persoonlijke worstelingen, al blijft het ook niet verder dan aan de oppervlakte borrelen. Misschien maar goed ook dat dit aspect wel prima te behappen viel, want het sportgedeelte zelf is niet echt heel interessant in beeld gebracht. Ze hebben het een aantal keren over "the Veer", maar ik heb uiteindelijk geen idee of dit goed is uitgevoerd. Teveel lijntjes worden uitgezet en niet allen worden goed binnen gehengeld.

Wat overblijft is een leuke, maar niet bijzonder drama dat gebaseerd is op echte gebeurtenissen. En dat wekt altijd wel mijn interesse.

3,0*

We Bought a Zoo is een erg aandoenlijke familiefilm met een sympathieke cast(dat meisje is echt een poppetje) en een leuk verhaal dat op veel sympathie kan regelen. Het leuke plattelands boerderijtje doet de sfeer ook erg veel goed.

Daarmee weet het te verhullen dat de film erg simpel is en dat de vele bijrollen niet helemaal uit de verf komen. De vriendschap tussen Fanning en Ford is daar het grootste voorbeeld van.

3*

We have always lived in the castle is een beetje een weirde film die je continu in het ongewis laat over waar de film naartoe wil gaan. Het voedt je continu met vreemde personages en een sfeertje die echt lastig te plaatsen zijn. Op zich vermaak ik me daar prima mee, maar ik heb uiteindelijk niet het idee dat er ergens naartoe gewerkt wordt. De film eindigt nogal met een vreemde climax, waarbij ik me na afloop heb lopen afvragen waar ik nou eigenlijk naar heb zitten kijken.

Uiteindelijk een esthetische film die nogal leeg aanvoelt en niet heel veel te vertellen heeft. Er zit ongetwijfeld een bepaalde thematiek achter. Alleen neemt de film net een loepje teveel met de geloofwaardigheid, waardoor ik eigenlijk wel iets bovennatuurlijks had verwacht om oa die vreemde climax helder te krijgen. Dit blijft uit, waardoor ik toch wat teleurgesteld achter ben gebleven.

2,5*

Ik denk wel de grootste verassing van het PAC festival, juist omdat ik ook niet met hoge verwachtingen de film in ging.

Wat je vervolgens in die 112 minuten overkomt is een zeer aangrijpende film met een fenomenale Swinton en een zenuwslopend psychologisch spelletje tussen haar en haar stront vervelende zoon die echt op fantastische manieren worden neergezet door Jasper Newell(jonge Kevin) en Ezra Miller(tiener Kevin). Echt ongelooflijk hoe zo'n kind een leven lang op een sluwe manier de moeder kan terroriseren. Tel daarbij een leuke John C. Reilly in een serieuze rol en je hebt een serieus psychologische drama/thriller die je met een brok in de keel achter laat.
Er zijn natuurlijk wel wat twijfels over het gedrag van die dorpelingen(Swinton is immers zelf ook een slachtoffer van het familiedrama), maar dat is de film verder vergeven omdat de focus daar niet zozeer op ligt.

Het einde is verder prachtig!

4*

Beetje een saaie bedoening die erg laat op gang komt (letterlijk een half uur) en vervolgens het daaropvolgende uur doorspekt is in gezeur over en weer tussen de dames onderling. Het toontje had van mij wel wat duisterder gemogen en zelfs wat meer kwaadaardig.
Wat in eerste instantie in een leuke, freaky film lijkt te gaan ontaarden, eindigt helaas in een standaard filmpje met een "happy end".

Toch jammer. Het uitgangspunt biedt genoeg soelaas voor een film die over top en kwaadaardig had kunnen zijn. Maar slechts daarvoor in de plaats volgt er een dertien in een dozijn thriller. Daar kunnen de leuke Alexandra Daddario en consorten verder niets aan veranderen.

2,5*

De film eindelijk ook maar is gekeken om te kijken of het nou echt zo slecht was. En dat was het in principe ook man...

Man o man, waar gaan die eerste 40 minuten in godsnaam over. Je ziet Gibson bidden, je ziet zijn vrouw een theekransje houden met andere vrouwen en het hebben over de verschillende wasjes die ze moeten doen en waar ze het beste boodschappen kunnen doen. Bah, het feminisme moet hier duidelijk nog intreden, de scene wordt vervolgens afgemaakt met een triest rascistisch misverstandje. Volledig overbodig dit man!

Voor de rest is de religieuze ondertoon echt irritant, je ziet Gibson dus met zijn kinderen bidden, je ziet hem in de kerk bidden en je ziet hem op het slagveld bidden. Had de beste man niet beter een carriere als dominee kunnen beginnen? De scene in de kerk met Klein is sowieso tenenkrommend, ze gedragen zich allebei als heilige boontjes en dat gezwam van Klein over de weeskindertjes in Afrika die hij heeft geholpen is beneden alle niveaus. Dit is het toppunt van goedkoop scoren!

Als je dacht dat het alles was krijg je ook nog het patriottistische ondertoontje in de film de slechte muziekscore die het ondersteund en de vreselijke dialogen die moeten aantonen hoe geweldig Amerika is. Vooral het moment dat een soldaat sterft en zegt dat hij blij is om te sterven voor zijn land. Gaap!

Opzich zijn de scenes op het slagveld nog aardig, al gaat het eigenlijk ook weer nergens over. Maar hier kon ik me niet zo aan store, de film zit lekker vol explosies en groffe, bloederige scenes.

Helaas weet de regisseur weer volledig het tempo eruit te halen, door tussendoor over te schakelen naar het kleffe gedoe met de vrouwtjes. Beetje overbodig en eigenlijk leer je zo beter de vrouwen kennen dan de mannen die sterven op in de oorlog, want die sneuvelen bij bosjes en je hebt eigenlijk geen flauw idee wie het zijn.

Dat is ook een groot makke in de film, de karakteruitdieping is echt dramatisch. Je leert eigenlijk alleen dominee Gibson kennen en daarnaast Elliot en Klein in een kleine rol. In een oorlogsfilm zie ik eigenlijk liever die onderlinge band die soldaten creëren, dat heb je in We Were Soldiers totaal niet. Ze gebruiken het verkeerde oogpunt.

Verder doet de regisseur nog verwoede pogingen om totaal niet partijdig of patriottistisch over te komen, door scenes vanuit een Vietnameze bunker te tonen en aan het einde laten zien dat ook Vietnamezen gezinnen thuis hebben en dat het maar mensen zijn. Ook hier faalt Wallace, mede dankzij eerdere scenes in de film(Gibson in de kerk met Klein).

Helaas, een geflopte oorlogfilm die de verkeerde snaren raakt en enkel een paar mooie oorlogscenes bevat.

1,5*

Af en toe heb je in elk genre een hit waarvan je weet dat dit de film van het jaar is. Dit is voor mij het geval bij We're the Millers.

De film is simpelweg hilarisch. Vanaf minuut 1 worden de grappen op je afgevuurd en zelfs al vind je niet alles grappig, er zit altijd wel een leuke grap tussen. Sudeikis is extreem droog en zijn delivery is de hele film perfect getimed. Will Poulter is met zijn nerderige kop een kleine, ongepolijste diamant die met zijn charmante karakter continu voor leuke, maar vooral ook sympathieke situaties zorgt. Aniston is hot as always , maar haar klik me Sudeikis valt bijzonder te noemen. Roberts hangt weer eens de rebelse tiener uit en is het minst grappig van allemaal. Toch valt ze niet uit de toon.

De kracht van We're the Millers is ook de chemie tussen de vier onderling. De grappen gaan van vulgair naar heel slim bedacht en terugkerend. De film kent veel geniale momenten, maar het moment dat Roberts en Aniston Poulter leren zoenen zorgt toch voor een platte zaal, niet minder dan geniaal grappig en tegelijkertijd vind je het zo leuk voor die jongen. Altijd leuk als de nerd chicks scoort. Dat verdiende hij, want zijn rendezvous met Luis Guzman was buiten dat het grappig was ook erg zielig voor de jongen haha.

Naast de vier leuke hoofdrolspelers zijn ook alle bijrollen bijzonder fijn. Het typisch Amerikaanse gezinnetje dat ze tegenkomen op hun reis zorgt voor wat hoogtepunten, de drugsbaas(Helms) is erg droog, Luiz Guzman als corrupte gay officer, Scottie "No regrats"P. en ook Pablo Chacon en zijn handlangers zijn goed gecast.

Het goede aan de film is dan ook niet een spervuur aan grappen, maar de timing ervan. Het lijkt allemaal te kloppen en geen enkele grap valt dan ook verkeerd. Dit maakt voor mij onderscheid tussen goede en slechte komedies. Zelfs als de grap niet heel sterk is kan het vanwege de timing alsnog bijzonder goed uitvallen.
Telkens als de film zoetsappig dreigt te worden flitst er weer een grappig moment voorbij waardoor het tempo hoog blijft en de film niet verzandt in clichés.

Zo heb je ondanks de niet geringe speelduur toch naar een behoorlijk grappige film gekeken en krijg je als toetje ook nog eens de briljante bloopers voorgeschoteld. Een tweede bezoekje zal binnenkort volgen!

4,0*

De film is nou niet bepaald slecht, maar het verhaal wordt er zo snel doorheen gejast dat het lastig is om een band op te bouwen met de personages. De humor en de leuke aankleding van de film maken het nog kijkbaar, maar de regisseur neemt de term eenhapscracker wel iets te serieus. De film duurde bijvoorbeeld ook echt geen 90 minuten.

2,5*

Weekend at Bernie's krijgt een te laag gemiddelde in mijn ogen. Het is een leuke en vooral ook typische jaren 80 komedie met alle sterke en zwakke punten die dit genre weet te bieden. McCarthy en Silverman zijn leuk en overdreven in hun rol en weten met veel enthousiasme dit idiote plot te dragen. De vele slapstick achtige momenten met de dooie Bernie kunnen wellicht too much zijn, maar binnen deze film en dit genre werkt het perfect. Af en toe heb ik er flink om moeten lachen. De film heeft natuurlijk verder weinig om het lijf en is erg fout, maar soms is fout juist erg fijn.

De jaren 80 heeft toch een speciaal plekje in mijn hart en Weekend at Bernie's neemt hier een fijn plekje in. Wanneer je met een jaren 80 bril naar dit type komedie kijkt voldoet het gewoon aan alle verwachtingen. Als je teveel met logica bezig bent, dan kan de film inderdaad nogal laag uitvallen.

3,0*

Dat eindshot blijft trouwens echt fantastisch. Erg leuk!

Dit soort films profiteren er niet van dat je tegenwoordig films op hoge kwaliteit kijkt met een snelle beeldverversing. Je ziet met dit soort b films dat de kwaliteit lager ligt en het oogt allemaal gewoon niet zo fraai. Het filmische gevoel van een 50hz scherm zou hier wel beter bij passen. Ondanks dat de locatie in Kroatië zelf wel prachtig is met die mooie blauwe zee.

Ook is het lastig in de film komen omdat de dialogen tussen de twee vrouwen stroef en geforceerd ogen. Heb nooit die klik tussen de twee gevoeld.

Wat verder volgt is een niet meer dan oké thriller waarbij een van de twee vrouwen vermist raakt na een wild avondje. Nergens schokkend en verrassend, maar toch kon het schrijfwerk ermee door. Er worden genoeg zaadjes gepland om de zoektocht spannend te houden en laat het nooit grote steken vallen.

2,5*

Toch de minste Hughes film die ik tot nu toe heb gezien, dat valt vooral te wijten aan de veel te platte personages en de goedkope love interests richting het einde. Die heb ik wel is beter uitgewerkt gezien in een Hughes film.

Daarnaast was die Anthony Michael Hall ook af en toe vervelend, vooral in die scene toen ie zogenaamd dronken was. Verschrikkelijk tenenkrommend. Mitchell-Smith vond ik ook niet echt overtuigen, af en toe ook tenenkrommend.

Moet ik toch zeggen dat de bijrollen leuker waren, de dames waren echt bloedmooi, je hebt ze wel is lelijker gezien in eighties flicks en Paxton doet ook prima zijn werk als stereotype bullebak broer.

Afgezien van het feit dat de film al lichtelijk gedateerd is blijft het verhaal wel vermakelijk en leuk gevonden, vooral voor een film uit 1985 ziet het er prima uit en zijn de vele ideetjes ook leuk. Al is het nergens echt lachen, gieren en brullen geblazen. Wat dat betreft had er qua humor wel iets meer uitgehaald kunnen worden.

Middelmaat vergeleken met de andere films van Hughes.

2,5*

Het is jammer dat de film wat chaotisch is, want het uitgangspunt is ontroerend en wekt gelijk de interesse. Hoewel de miniatuur avonturen telkens erg leuk in beeld worden gebracht, voelt het toch meer als een soort van speeltje van Zemeckis in deze film (hij speelt graag met CGI in zijn carrière) . Het leidt teveel af van het daadwerkelijke plot en hoewel ik wel door heb wat hij ermee wil bereiken zorgt het er bij mij voor dat de impact van de rode draad achterwege blijft. Er lopen teveel personages rond en er worden lijntjes uitgezet waar helemaal niets mee gedaan wordt. Mann's personage voelt schromelijk onderbelicht aan en dan huppelt er soms nog een rare ex door het scherm heen. Jammer, want ik zat klaar voor een diepe band tussen die twee en Carrell is perfect gecast in deze rol.

De balans ontbreekt en ik had uiteindelijk toch liever een sterk drama gezien in plaats van de iets de luchtige en onevenwichtige toon die ik nu bij de film voel.

Krappe 3,0*

Onvoorstelbaar dat deze film zo laag scoort. Qua humor is het eigenlijk te bizar voor woorden en dat werkt ontzettend goed in deze film. JCVD is echt bril-jant(!!) in zijn rol en hoe hij zichzelf continu parodieert is echt hilarisch. Vooral aan het einde van de film na zijn typical flying kick is het smullen geblazen.

Natuurlijk zijn de anderen allemaal een stuk minder leuk, maar het hele principe dat deze gekke kantoormensen binnen een dag op een onbewoond eiland helemaal van het padje af raken en een soort van nieuwe samenleving creëren slaat helemaal nergens op en dat weten de makers continu ontzettend goed uit te buiten. De film is vlot, kakt nooit in en de humor houdt de film makkelijk draaiende.

Onverwachts succes!

3,5*

Mooi en ingetogen drama, dat nergens over de schreef gaat en nergens vals sentiment wordt. Gandolfini, Leo en Stewart zetten alle 3 goede rollen neer en komen daardoor erg geloofwaardig over.

Enige wat ik wel jammer vond is dat het drama misschien iets te braafjes is, waardoor het eerst genoemde punt iets teveel de overhand neemt. Misschien dat een dramatische wending richting het einde wat meer met je gevoel zou doen dan nu uiteindelijk het geval is.

Prima drama verder.

3,5*

Jemig, ze nemen de term musical wel erg letterlijk voor West Side Story, daar je het eigenlijk niet eens meer een film kan noemen. De decors zijn allemaal prachtig, maar wel overduidelijk een set. De acteurs doen zwaar aan overacting, erg naturel komt het niet over en juist hierdoor heb je constant het gevoel ook naar een musical te kijken. De songs ondersteunen het verhaal niet meer, maar het verhaal lijkt geschreven om de songs aan elkaar vast te lullen.

Daarnaast helpen geschminkte gezichten natuurlijk ook niet, vooral als die door moeten gaan voor Puerto Ricanen.

Het verloop van de film voelt verder ook aan als een musical, veel tijd om juist het belangrijkste, het liefdesverhaal tussen Tony en Maria, uit te lichten blijft er niet over door de vele liedjes. Jammer, want Wood vind ik wel zo'n natuurlijke schoonheid. Kan altijd wel van zo iemand genieten in een film. Net zoals iemand als Audrey Hepburn.

De liedjes zelf zijn van wisselende kwaliteit, ondanks dat ze vaak erg goed bij het verhaal passen en de teksten ook erg creatief zijn gevonden vind ik lang niet alle liedjes even pakkend. Dat wil zeggen dat ze nauwelijks blijven hangen na de film. Dat heb ik met de musical klassieker Grease wel weer, stuk voor stuk pakkende songs. Toegegeven, er zat wel een stijgende lijn in de film en vooral het liedje "America" is erg pakkend en waarschijnlijk kent iedereen die melodie ook wel. Mooi hoogtepunt van de film.

De choreografie vind ik eigenlijk bijzonder fris voor een film uit 1961. Ik vind dat ze op een creatieve en mooie manier gebruik maken van de sets om de dansjes goed tot uiting te brengen.

Toch jammer dat ze het als film niet geheel serieus hebben genomen, als musical is West Side Story in ieder geval wel geslaagd.

Ik ga voor de gulden middenweg als voldoende.

3*

Lekker hap, slik, weg docuutje over de band Wham! Het legt het noodzakelijke uit en geeft een goed inkijkje in de verstandhouding tussen George en Andrew. Alleen het blijft allemaal wel een beetje op de oppervlakte borrelen. Echt diep gaat het nooit en de carriere van Wham! heeft zelf niet genoeg spek op de botten om echt iets legendarisch te vertellen. De twee zijn samen opgegroeid, zijn samen een band begonnen en al snel werd het voor beiden na een aantal (mega)hits duidelijk dat George Michael in zijn eentje verder zou gaan. Dan heb je als docu al gauw niet meer zo veel te vertellen. Er zit te weinig interessants of controverse in deze band om een indrukwekkende docu af te leveren.

Dit vraagt dan ook duidelijk om een deel 2, waar het enkel en alleen om George zijn leven na Wham! zou moeten gaan. Dat is eigenlijk waar het pas wat interessanter begint te worden met alle zaken die er rondom zijn leven hebben gespeeld in de jaren 90.

Aardig filmpje wat het vooral moet hebben van de spontane Bynes, die toch altijd een leuk koppie blijft hebben. Geen seksbom, maar gewoon lief en schattig. Ook de rest van de cast is charismatisch genoeg(Firth lijkt hier wel een voorproefje te nemen op The King's Speech) om het zeer zwakke verhaaltje overeind te houden. Vooral de love interest is een irritant personage(gespeeld door Oliver James) dat er haast wel gedwongen ingeschreven is, want dat werkte voor geen meter met Bynes.

Aardig, maar zeker niet de leukste Bynes film.

2,5*

Ik zal hier voorlopig niet op stemmen, want een korte film is in dit geval een experimentje en een gedachtenspinsel van Lynch. Puur bedoelt om een kwartiertje iets bizars voor te schotelen en meer ook niet. Dan wil ik niet zijn en mijn regisseursgemiddelde verneuken door op iets van zo'n korte speelduur te stemmen.

In het begin is het hilarisch en echt te weird voor woorden, maar het gezever van het aapje duurt op een gegeven moment te lang en na een kwartier denk je: nou dat was ook weer even een kwartiertje naar iets weirds kijken. Het idee is uiteindelijk leuker dan de uitvoering. Verder valt er niet veel over te zeggen. Dus tsja..hoe kan je dit nou gaan beoordelen. Dat mag gezegd worden en is nou net het probleem! Het doet een paar dingen geinig, maar eigenlijk is het ook best wel weer saai. Aan de andere kant duurt het maar een kwartiertje en kan ik me er ook geen buil aan vallen dat ik het niet zo bijzonder vond. Dat wordt pas vervelend of merkbaar wanneer dit een speelfilmlengte krijgt.

Tegelijkertijd is dat ook mijn dilemma met het stortvloed aan korte films die de afgelopen weken zijn verschenen.

Ik ben nog nooit in mijn leven gegrepen door een korte film en ik heb me er nog nooit aan kapot geërgerd.Daarvoor moet er meer tijd zijn om een goede beoordeling te kunnen geven. En dat geeft een short je niet, dus die vakken vallen bij mij steevast in het vlees noch vis bakje. Dus MM verras me. Voor nu zet ik de short in mijn meningen archief.

In het begin ben je nog bang of het wel goed gaat komen wanneer je Noomi Rapace zeven keer gekopieerd ziet worden met een ander kapsel. Dat gevoel verdwijnt al vrij snel, wat mede komt door haar sterke spel. Verder geen bijzonder verhaal, over het verdwijnen van één van de zussen, waardoor er een klopjacht ontstaat in een toekomstige aarde. Maar het wordt bijzonder vaardig en vlot gebracht, waardoor ik me geen minuut verveeld heb. Het werkt qua emoties en de actie is lekker grof.

Meer verwacht ik niet wanneer ik een film als What Happened to Monday kijk. Prima bioscoopvermaak!

3,5*

Gisteren voor de tweede keer de film gezien.

WHIV blijft gewoon een zeer vermakelijke film, licht om te kijken en een lekker romantisch einde.

Tuurlijk is het weinig origineel allemaal, maar het gaat erom hoe het is uitgewerkt. Het 1e uur met Diaz en Kutcher is gewoon lachen en gieren geblazen, heerlijk hoe ze elkaar de huid dwars willen zitten. Dit levert gewoon tal van lollige situaties op waarbij zelfs de ergste chagrijn wel zou moeten kunnen lachen denk ik?

Het laatste half uur gaat de film op de gebruikelijke romantische/sentimentele tour, waardoor de film toch een deel van haar glans verliest. Echter blijven er genoeg leuke scenes in zitten, het bedrijfsweekendje is gewoon grappig en die baas is ook zeer funny!

Kutcher en Diaz zijn een leuk stel in deze film, heb eigenlijk vrij weinig aan te merken.

De bijrollen zijn van minder hoog niveau, maar de beste vrienden van het stelletje doen het toch goed.

Kwam er ook achter dat Zack Galifianakis(inmiddels wereldwijd bekend dankzij the Hangover) een kleine rol heeft in de film. Ik begon er wat meer op te letten en ik vind het toch maar weer een geniale rol, al is het een stuk minder opvallend dan in the Hangover.

Lekkere droge opmerkingen en als je de hele aftiteling afwacht kom je hem ook nog een keer tegen.(er staat ook een leuke extra op de dvd waarin Galifianakis de regisseur "interviewt", een aanrader om te kijken).

Al met al is WHIV gewoon een zeer leuke film, waarbij het eerste uur echt grappig en van hoog niveau is. Het laatste deel vd film is ietwat sentimenteel en voorspelbaar, maar desondanks blijft het een leuke en frisse komedie, met charismatische acteurs die allemaal goed hun best doen om deze komedie te laten slagen.

Het is natuurlijk geen klassieker, maar WHIV is zeker leuk genoeg om in je collectie te hebben!

3,5*

Tsja de film heeft de potentie om goed te zijn, alleen het komt er niet helemaal uit.
Tuurlijk is de Niro weer goed op dreef en zijn de vele bijrollen ook van een hoog niveau.
Het grootste probleem blijft het plot, er gebeurt eigenlijk vrij weinig, de hele film draait om de baard van Bruce Willis en het einde van de film Fiercely, die de Niro produceert in de film.
Dit mondt uit op leuke dialogen, maar je hebt eigenlijk geen flauw idee waar de film nou naartoe wilt gaan.

Aan het einde van de film houd je hetzelfde gevoel over, helemaal
niet zo slecht en de cast is ook toppie, alleen het verhaal is gewoon veelste mager en weet je niet goed genoeg te boeien!

2,5*

Op het oog is What Lies Beneath een spannende thriller. De gebruikelijke elementen zijn aanwezig en stiekem zijn ze ook erg effectief uitgewerkt, ondanks de voorspelbaarheid. De film kent echt de nodige bloedstollende momenten.
Pfeiffer doet het best aardig en Ford acteert eigenlijk bijna nooit slecht, dus dat is ook meegegeven.

Toch gaat de film qua verhaal toch wel een beetje de boot in. Personages worden geïntroduceerd voor de spanning(-> de buren) om vervolgens na een uurtje weer compleet uit beeld te verdwijnen. Zijn er nou wel bovennatuurlijke dingen aan de hand? Of niet? Het blijft allemaal een beetje te vaag borrelen aan de oppervlakte. Uiteindelijk is ook dit weer een plotelement dat wordt gebruikt om het verhaal een beetje vooruit te kunnen duwen, want uiteindelijk is er in de basis niets bovennatuurlijks aan deze film.
Uiteindelijk komt de climax in de film ook te vroeg, waardoor de laatste twintig minuten een ergernis vormen van thriller elementen die we al wel beter uitgewerkt hebben gezien.

2,5* voor het eerste effectieve uurtje. Jammer dat het laatste gedeelte zo matigjes is.

p.s. het doet me pijn om Zemeckis zijn eerste (nipte)onvoldoende uit te delen

De kracht van What Maisie Knew ligt bij de slimme regie. Door het oogpunt van de piepjonge Maisie -gespeeld door de extreem schattige Onata Aprile- te kiezen weet de film uit de klauwen van een aantal clichés die dit genre kenmerkt.

De ouders komen bewust onsympathiek over, want dat versterkt alleen maar het gevoel dat Maisie creëert voor de extreem mooie Vanderham en de imponerende Skarsgard. De film speelt zich ook in New York af en al gauw ben je bang dat de film langs alle bekende hotspots in NY gaat en een soort van film voor toeristen wordt. Ook hier is de film ingetogen en juist wanneer ze wel bekendere plekken bezoeken kijk je alles door de zweverige wereld van Maisie. Zo probeert ze naar die mooie koepel in het rechtsgebouw te kijken en eenmaal in Central Park ligt de focus meer op de drijvende bootjes of de mooie vliegers die haar telkens opvalt.

Het zijn kleine dingen die het inlevingsvermogen in dit sterke verhaal weten te intensiveren. Dat het verhaal buiten de onconventionele basis om nergens innoveert is geen probleem, want de film gaat juist de kant op waar jij als kijker op hoopt dat de film heen gaat en dat is erg fijn binnen dit genre.

4,0*

Geinige film die zwangerschappen vanuit verschillende perspectieven/stelletjes behandeld, maar uiteindelijk een overkill aan personages heeft. Logisch gevolg is natuurlijk dat de bekommeringen van een aantal stelletjes minder boeien. Bijvoorbeeld die van Jennifer Lopez en haar vriendje.

Gelukkig is de humor bij vlagen erg leuk, maar degenen die absoluut de show stelen zijn Dennis Quaid en Brooklyn Decker!

3*

Vanavond was de film op tv, best wel een een hele goed film eigenlijk.

Het verhaal op zichzelf stelt natuurlijk niet zoveel voor, maar de acteurs dragen de film echt.

Een fenomenale rol van Johnny Dep en een piepjonge Leonardo Di Caprio is ook zeer indrukwekkend als verstandelijk gehandicapte. Echt zo overtuigend gespeeld, zou haast denken dat hij er echt 1 was(niet fout opvatten deze zin ).

Verder zijn de bijrollen ook van een hoog niveau.

Verder heeft de film een mooie stijl, wat er precies bijpast en schuwt de film zo nu en dan ook niet wat komische momenten. Al is Di Caprio hier vooral verantwoordelijk voor!

De film pakte mij en heeft me verder ook niet meer losgelaten.

4 sterren

What's Your Number is een erg humoristische film met een grappige Faris en Evans met goede humor en lekker luchtig. Vooral de scenes met "Disgusting Donald" zijn inderdaad erg grappig.

Helaas wordt er behoorlijk geknoeid in het script en verliest het de geloofwaardigheid richting het lang uitgerekte einde. Vooral de keuzes van Faris haar personage zijn gewoon vervelend te noemen.
Verder een voorspelbaar zooitje en dat telefoontje op het einde werkte helaas ook niet. Ik dacht vanaf het begin al dat ze eigenlijk niet had geneukt met Joel McHale(Community) omdat ze beide bezopen waren, helaas kiezen de makers van de film dan ook weer om een anonieme ex te laten bellen en te zeggen dat ze niet seks met elkaar hadden gehad. Mijn theorie was logischer geweest

2,5*

Leuk niemandalletje dat hier en daar wat beter had gekund.

Vooral het 1e uur van de film is leuk, de slimme, pessimistisch ingestelde Boris(Larry David) ontmoet de domme en naïve Melody(Evan Rachel Wood).

Dit is een match die in het begin heel erg botst, de botte opmerkingen van Boris zijn grappig en vaak ook gevat(vooral richting de kinderen die hij schaakles geeft).

Melody komt extreem dom over, maar wel heel erg sympathiek.

Wat trouwens ook heel leuk over komt is dat Boris de momenten dat Boris in de camera praat en zijn omgeving daarop reageert.

Gaandeweg de relatie die deze twee creëren wordt Melody ook wat slimmer en kan ze ook wat meer voor zichzelf denken, wat weer een andere situatie doet ontstaan.

De bijrollen zijn allemaal wel erg leuk gedaan, de moeder en vader van Melody lijken eerst heel erg conservatief, maar snel merk je dat ze door de stad New York hun karakter op een vreemde, maar leuke manier goed ontdekken.

Hierdoor wordt het personage van Larry David helaas wel wat naar de achtergrond gedrukt en verliest de film wat van de leuke dialogen en dus een deel van zijn leuke humor, al blijft het wel luchtig allemaal.

Nietermin blijft het heel vermakelijk en loopt de film op een goede en vrolijke manier af, niet zoals je zou verwachten in de 1e plaats, maar dat terzijde.

Gewoon een leuke romantische komedie, die net even wat anders is dankzij de leuke personages die neergezet worden door Larry David en Evan Rachel Wood.

3*

Rob Reiner is erg goed in dit soort films en dat bewijst hij nogmaals met deze klassieke romcom. Het uitgangspunt is behoorlijk standaard, maar dankzij erg grappige momenten(het telefoongesprek) en one-liners("I want what she haves") weet When Harry met Sally toch verfrissend uit de hoek te komen. Ook is het erg leuk om de jonge Chrystal en Ryan aan het werk te zien.

3,5*

Ik deel eigenlijk dezelfde mening als Naomi Watts, omwille van Bell eigenlijk deze film gekeken. Erg mooie actrice met vooral een lieve uitstraling.

Echter ontbreekt het in When in Rome compleet aan chemie tussen Bell en Duhamel. Dan kan je veel proberen, maar je gaat je aan alles irriteren. Daar had ik dus last van. Tel daarbij irritante handelingen van haar personage, hoe vaak is ze wel niet van hem weggelopen? Hij zou heus wel een tikkeltje boos mogen zijn hoor. Erg onrealistisch allemaal.

Het zijn enkel een paar flauwe grappen(die je normaal niet in dit genre vindt) en de soms leuke bijrollen van o.a. DeVito die de film van de totale ondergang redden.

Jammer, er had meer ingezeten met dit uitgangspunt. Wat overblijft is een zeer standaard/saai werkje met enkel een paar leuke momentjes die de film niet redden.

1,5*

Ach ik ben altijd wel een sucker voor dit soort voorspelbare filmpjes.
Er zit dan ook weinig verassing in de film en je krijgt al snel door dat Devine's personage, Noah uiteindelijk voor die Carrie zal gaan ipv Avery. Toch houdt het luchtige sfeertje zich wel redelijk staande en heeft het onschuldige karakter van de film ook z'n charmes.
Je dient eerst wel door een moeizaam begin van de film heen te worstelen (Devine is wel beperkt, hij kan geen dronken personage spelen) en blijven de personages een beetje aan de oppervlakte borrelen.

2,5*