Opinions

Qua acteurs is er niets aan de hand. Jones is prachtig als altijd en Yelchin doet het ook naar behoren. Alleen de besluiteloosheid duurt maar voort. Een aantal keren zijn de twee op punten beland dat ze al verder zijn met hun leven, gevolgd door een aantal terugslagen waardoor ze toch weer bij elkaar belanden. Daarna komt een eind dat net zo besluiteloos is als de relatie tussen de twee en dat maakt Like Crazy uiteindelijk best een frustrerende zit.

2,5*

De film had een vrolijke vibe en ik kon het met gemak uitzitten, mede dankzij het fraaie cruiseschip.

Bell en Grammar hebben een leuke klik met elkaar en weten dat ook goed op het scherm uit te dragen.

Voor de rest veel rare typetjes en activiteiten op een cruiseschip die niet geloofwaardig overkomen op mij (maar ik kan ernaast zitten). Maar ook dat er binnen een minuut dat ze op het schip zitten al gelijk een groep van een man of 8 gecreëerd wordt met twee homo's voorop (want geen politiek correcte film kan meer zonder homostelletje).

Als er nog meer de focus lag op Bell en Grammar en zij bv met zijn tweetjes dingen (alleen) hadden beleefd zou de film veel krachtiger zijn geweest.

2,5*

Oh ja, Rogen zijn rol was behoorlijk nutteloos, maar die zal er vast wel inzitten omdat hij de man van de regisseuse is en zijn naam mensen kan aantrekken.

Mooi filmpje dat ondanks het te moeilijk te doorgronden personage Lila je toch weet te beroeren. Mede dankzij de dromerige sfeer(die paar minuten op de bromfiets waren prachtig!) en het leuke spel van Khouas was dit een zeer aangename zit.

3,5*

Bijzonder naargeestige film, die vanwege het zeer zware thema wel een behoorlijke kluif is om te bekijken. Desalniettemin heb ik erg genoten van de film. Het begint allemaal erg triest en net als je denkt dat het niet erger kan wordt er weer een schepje bovenop gegooid.
Lilya wordt prachtig gespeeld door Akinshina en weet vanaf minuut 1 de empathie voor zich te winnen. Het kleine vriendje Volodja is ook een zeer overtuigende rol en eigenlijk vond ik dit ook het mooiste aan de film. De vriendschap van 2 personen in een uiterst trieste omgeving. Ik zou daar zelf ook niet willen wonen, dus ik kan ook precies begrijpen waarom Lilja uiteindelijk naar Zweden verkast. Dat is overigens wel een verhaallijn dat pas uiterst laat in de film komt, iets wat ik eigenlijk niet had willen lezen in de synopsis hier. Want nu zit je eigenlijk al drie kwartier naar de film te kijken waarbij je ook nog is weet wat er allemaal gaat gebeuren.
Dat Andrei een loverboy is was me eigenlijk ook al vanaf de 1e seconde duidelijk, zonder spoilers te lezen.
Wat volgt in Zweden is ook weer bijzonder naargeestig, maar wel knap geacteerd, waardoor het weer bijzonder realistisch overkomt.

Moet zeggen dat ik wel een fan begin te worden van Lukas Moodysson, hij heeft voor mij sowieso al twee toppertjes afgeleverd.
Vind deze echter niet zo prachtig als het iets meer positief ingestelde Fucking Amal. Daarvoor hadden ze van mij gewoon wel in Rusland mogen blijven.
Maar de film heeft wel net als Fucking Amal een behoorlijke indruk achter gelaten, mede dankzij de rauwe en realistische look en het fantastische acteerwerk.

4*

Lekker tripje met supermooie montage, dat is iets wat de film van vele andere meuk onderscheid. Vooral in het eerste uur kom je deze montage veelvuldig tegen.

Overigens merk je hierdoor ook waar de film wat minder wordt. Het uitgangspunt is briljant en werkt prima voor het eerste uur, waar het helaas door de sneltreinvaart van de film een beetje standaard wordt. De hippe montage verdwijnt en het verhaal gaat teveel de verkeerde kant op, had liever gezien dat hij z'n gave op een andere manier uitbuit.

Overigens vind ik de prima acterende Cooper ook niet altijd even logische dingen beslissen voor iemand die alles weet.

Desalniettemin een zeer originele film met een mooie cinematografie en lekker vlot wegkijkt.

3,5*

p.s. Wat is Cornish een mooie vrouw geworden zeg. Wat een verschil met bijvoorbeeld Somersault, waar ze er echt nog jong uitziet. In Sucker Punch herkende ik haar ook al bijna niet eens.

Tsjah, ik ben best een Spielberg fan, maar toch moet ik hier toch de eerste echte onvoldoende uitdelen.

Technisch is het allemaal verzorgd en ook de cast weet te imponeren. Daniel Day-Lewis is op zijn plek en weet hier wel te overtuigen. Een Oscar nominatie is het logische gevolg.

Het grootste probleem van de film is eigenlijk simpelweg dat het saai is. De film bestaat enkel uit dialoog en dit resulteert in een bijzonder lange zit van 2,5 uur. Dat is veel te veel van het goede bij een film die niets anders te bieden heeft dan een hoop gepraat, er was geen doorkomen meer aan.

Richting het einde komt er eindelijk wat meer pit in de film, maar dan is het al te laat. Achteraf gezien besef ik pas dat ik gewoon 2,5 uur lang naar continu pratende politici heb zitten luisteren die hun ideeën en kleffe moraaltjes tentoon spreidden. Blegh, wat een waanzin!!!

Misschien leuk voor Amerikanen en Amerika-kenners die interesse hebben in de geschiedenis(gezien de vele nominaties), maar vermaak zoals ik gewend ben van Spielberg herken ik er helaas niet in.

2,0*

Ik ging met lage verwachtingen heen, maar ik moet zeggen dat de film mij heeft volledig heeft verrast. McConaughey is zeer in vorm als gewiekste advocaat die rondrijdt in zijn Lincoln en verschillende criminelen vrij weet te pleiten. Het nummerbordje met NTGUILTY is dan een mooi motto.

Wanneer hij de leuk acterende Phillipe uit de brand probeert te helpen met een op het oog simpele zaak weet hij niet dat hij een pact met de duivel heeft gesloten.

Dit aardt uit in een spannend psychologisch kat en muis spelletje tussen Phillippe en McConaughey, die elkaar op een slimme manier proberen uit te schakelen.

Daar ligt dan ook de kracht van de film, de interactie tussen de twee is meer dan prima en het verhaal zit slim in elkaar waardoor het mij eigenlijk nog meer heeft overtuigd.

Richting het einde gaat het net wel even iets te lang door, maar eigenlijk heb ik verder niks op aan te merken.

Zeer goede film!

4*

Wat valt er nog over Lion te zeggen. Het is voor veel mensen duidelijk dat de film uit 2 gezichten bestaat. Iets dat lastig te ontkennen valt als je de film hebt gezien.

De eerste helft waarin Saroo(Sheru) alleen gelaten wordt en een reis meemaakt die je geen enkel kind gunt. Dit is subtiel gemaakt. Het verhaal is groots en dit vertelt zichzelf ook. Slim van Davis om de film klein en puur te houden.

De tweede helft van de film is Saroo 20 jaar ouder en voelen de emoties die Davis je laat zien wat meer geforceerd aan. Alsof de film mij moet vertellen hoe zwaar en kut alles is, terwijl Davis hier ook de boel wat kleiner had kunnen houden en wat overbodige personages weg had kunnen laten. Ongetwijfeld zal ie dat broertje en die vriendin hebben gehad, maar ze voelen allebei als filler aan om even die emoties nog wat op te zwiepen. Terwijl ik me liever puur en alleen op Saroo zijn emoties had willen richten. Het is sowieso lastig om dit in 2 uur te proppen. Een Boyhood achtige aanpak met verschillende fasen uit het leven van Saroo had voor mij persoonlijk beter gewerkt. Iemand die zijn hele leven al met zijn identiteit worstelt en niet pas bij het eten van een snack waarbij hij weer aan vroeger moet denken.

Toch klink ik negatiever dan dat ik daadwerkelijk ben. Want ondanks dat het script misschien te gehaast gaat, wordt de film wel gedragen door de cast. De emoties die Patel in zijn spel legt voelen oprecht aan en ondanks alles is dit goed voelbaar.
Daarom werkt het einde alsnog ook goed. Zijn telefoontje naar zijn adoptiemoeder is een perfect einde van de film. Afgemaakt door het zielige echte verhaal over zijn broer en nog wat beelden maken van Lion een film die ik ondanks een aantal gebreken onmogelijk kan afkraken.

3,5*

Ook de Lion King maar is herzien na vele jaren.

Het blijft aardig overeind staan, wat mij het meeste bij bleef zijn de heerlijke liedjes in de film. Heerlijk zomerse melodietjes met mooie herkenbare teksten die je je hele leven bij zal blijven. Een dik pluspunt!

Het verhaal zelf is natuurlijk typisch Disney, het zit vol moraaltjes, wijze lessen en een voorspelbaar verloop van de film.

Het stoorde me gelukkig niet erg, de film heeft nog steeds zijn goede (sentimentele) momentjes en blijft anno 2010 bij deze 22 jarige man nog steeds prima overeind.

3,5*

"Hakuna matata. Soms gebeuren er slechte dingen en kan je er niets aan doen"

Zo ook met deze reboot..

Ik had natuurlijk ook hele lage verwachtingen van deze hervertelling, maar het was eigenlijk nog erger dan ik had verwacht. Ik kan er gewoon met mijn hoofd niet bij hoe mensen kunnen genieten van deze niet minder dan extreem zielloze film.

Het begint eigenlijk al dramatisch met the Circle of Life, waarbij een zooi dieren zonder enkele vorm van emoties een beetje op en neer huppelen en Rafiki die Simba overneemt om in de lucht te houden: ik kreeg hier echt 0,0 emotie bij. Een lange, vermoeiende zit was nu onvermijdbaar

Het ongeloofwaardige begint hierna al vrij rap met Zazu, de roodsnaveltok die toch een belangrijke rol vertolkt in deze film. Je ziet enkel zijn bek op en neer gaan en vervolgens hoor je de stemacteur wat zeggen. Je ziet echt helemaal niks van zijn emoties af in de hele film. Het gevoel wat ik vanaf dit moment kreeg, samen met echt elke andere vertolking, is dat ik naar een film heb zitten kijken waarin levensechte dieren ronddwarrelen en een soort van voice over de hele film eigenlijk overneemt.

De leeuwen die praten, je ziet niet meer dan de onderkant van de kaken op en neergaan. Ik vond het echt lachwekkend slecht gedaan. Geen enkele (!!) emotie die je in de stemmem hoorde kwamen overeen met de gezichtsuitdrukkingen.

Anyone remembers this one? https://img-9gag-fun.9cache.com/photo/8165_460swp.webp

Ook hoe Simba en Nala ronddwarrelen. Je ziet ze lopen en vervolgens lijkt het alsof ze door een voice over hun dialogen hebben. Dit gevoel had ik van het begin tot het einde van de film. Ik begon me echt aan elke stemacteur te irriteren. De kleine Simba en Nala klonken echt nergens naar. De emoties kwamen totaal niet over en ik moest af en toe flink lachen over hoe slecht het wel niet klonk.

Beyonce en Donald Glover waren echt waardeloos als de oudere versies. Ik keek echt naar uitdrukkingloze leeuwen met twee top celebrities die zeer monotoon hun dialogen oplazen. Ontzettend slecht geacteerd. Hun stemmen passen ook totaal niet bij grote volwassen leeuwen.

Dat is echt iets dat ik Favreau kwalijk neem. De dialogen voelen bijzonder houterig aan en nergens geloofde ik de film. Het helpt ook niet dat alle momenten die de film onrealistisch en cartoonish kan maken uit de film zijn gehaald. Behalve het plot zelf dan [facepalm].

Dan komen de volgende punten ook aan de orde. Doordat alles levensecht eruit moet zien komen bepaalde elementen totaal niet goed tot zijn recht. Het Can you feel the love tonight momentje is natuurlijk veelbesproken. Hakuna Matata was oke, maar eindigde weer meh. In het origineel is de overgang van kleine Simba naar oude Simba met dat ritmische schudden van het hoofd erg bijzonder gedaan. Hier? Nope, nee hoor. Maar ook de beroemde scene die leidt tot de dood van Mufasa is totaal niet effectief. Het claustrofobische gevoel die je in de originele versie krijgt, vind ik hier totaal niet terug. Door het realisme kan de omgeving er ook niet spannend uitzien. In de tekenfilm worden er wat extra effecten in gegooid om het spannender te maken. Die ontbreken hier. Hetzelfde geldt ook voor het olifantenkerkhof. Ik vond dat totaal geen spanning bevatten. Het zag eruit als een dood stuk grond. Het deed me verder weinig.

Er is teveel aandacht besteed aan het levensecht maken van de wereld dat Favreau het vergeet om er een geloofwaardige en plezierige film van te maken.

Het levensechte leent zich totaal niet om een sprookje als dit te vertalen. Het voelde daardoor ontzettend fragmentarisch aan, er zat gewoon totaal geen flow in de film. Het was een checklist van scènes die afgestreept moesten worden. Gevoelsmatig hadden Nala en Simba maar een paar momentjes samen en gelijk waren ze verliefd op elkaar. Een levensechte film moet de liefde ook geloofwaardiger proberen te maken en niet in 1 liedje de twee verliefd op elkaar laten worden. Het vergt meer tijd en aandacht. Dat de film totaal mist.

Door al het bovenstaande kon ik totaal niet meeleven en begaat de film eigenlijk de grootste flater: het is een shot voor shot remake met enkel wat uitgerekte scènes en een liedje van Beyoncé tussendoor. Als je een ander uitgangspunt pakt moet je ook het verhaal op een andere manier presenteren.

Het verhaal is niet realistisch, dan moet je het ook niet op een realistische manier presenteren. Het leent zich prima voor een getekende stijl. Je kan emoties in de gezichten aanbrengen. Wie kent het beroemde filmpje niet waarbij je een hond helemaal gek ziet worden bij de scene dat Simba bij de overleden Mufasa ligt. Het hondje wordt helemaal gek. Zo effectief kan een getekende film dus zijn. Maar ook kunnen scènes extra donker gemaakt worden. De bizonscene en alles rondom het olifantenkerkhof werken in de tekenfilm veel beter. En de vrolijke scenes zijn veel vrolijker dan in deze film. Leuke choreografien bij de liedjes. Hier.. Nope...

Nu ik zo nadenk... Eigenlijk wint de klassieker uit de jaren 90 op elk vlak van deze prut.

Is alles dan nou zo slecht? Nouja, er werd geprobeerd om van Timon en Pumba leuke personages te maken. Er worden leuke cameratrucjes gedaan. Ondanks dat dit de enige twee goede stemacteurs waren die niet hun tekst van een papiertje leken af te lezen, misten de emoties wederom in de dieren. Het liedje when the lion sleeps tonight had wel een leuke choreografie met die stuiterende diertjes en het enige waar het realisme zich wel goed voor leent is het laten zien van de bloeddorstige dieren. Leeuwen zijn niet lief. En wanneer ze vechten met elkaar in de film en beginnen te brullen, dan is alles wel effectief. Maar vervolgens beginnen ze weer met praten en komt het helaas weer lachwekkend over.

Ik heb me verder echt kapot verveeld. De 2 uur was een lange zit van de checklist afstrepen en constateren dat het origineel op alle vlakken deze film overklast.

Hoe levensecht de film er ook uitziet, de film komt nooit tot leven. De emoties van de dieren komen niet overeen met de stemacteurs, de dialogen zijn ontzettend stroperig en slecht geacteerd door bijna de gehele cast, de choreografie bij veel liedjes is meh, het plot loopt absoluut niet lekker, voelt fragmentarisch en uiteindelijk ook bijzonder ongeloofwaardig aan. Het resultaat is een zielloze bedoening.

Snel vergeten en mijn blu-ray van het origineel nog meer koesteren!

1,5*

Little Children is nogal een vreemde film, wat je gelijk al merkt door de merkwaardige voice-over. Dit geeft de film wel een inktzwart randje mee. Wilson en Winslet doen hun best in het moraliserende "suburb life", maar worden overklast door de imponerende Earle Haley, die een re-integrerende pedofiel speelt, maar moeite heeft om zijn draai te vinden mede dankzij zijn beperking.

De film is sfeervol, maar mist qua verloop van de film wel net dat beetje extra. Het gedeelte van Earle Haley is gewoon vele malen scherper geschreven dan de uiteindelijke romance tussen Winslet en Wilson. Het einde stemde me dan ook niet tevreden, ik vond het erg flauwtjes.

3,0*

Het is maar goed dat dit deel veel later uit is gebracht, want de film tapt vooral uit hetzelfde vaatje. Snap eigenlijk nog steeds niet wat Jack Byrnes tegen Gay Focker heeft, de kids zijn al bijna 5 jaar oud en ze gedragen zich nog hetzelfde tegenover elkaar. Alsof dit deel eigenlijk maar een paar maanden na deel 2 afspeelt. Dit tart soms wel een beetje de geloofwaardigheid van het verhaal.
Voor de rest een aantal voorspelbare grappen(dat Jack Greg zogenaamd ziet zoenen met Andi, dat soort grappen) en weinig nieuws onder de zon.

Toch blijft het vermakelijk, zijn de personages weer ouderwets leuk en zitten er toch ook een boel geslaagde grappen(toen Mom Focker op Greg Fockers telefoon verscheen toen hij gebeld werd door z'n moeder ) bij en is de film verder erg onderhoudend. Wel jammer dat de rollen van Hoffman en Streisand een beetje te geforceerd erin geschreven en hebben ze helaas te weinig invloed in de film. De rol van Alba vind ik wel erg leuk, Andi Garcia

Vermakelijk, maar de bodem van de put lijkt al in zicht te zijn gekomen. Dankzij de aantal jaren verschil tussen het verschijnen van Meet the Fockers en Little Fockers blijft het nog prima te pruimen, dat wel weer.

Oh ja, de aftiteling is wel erg geniaal. Leuk ingespeeld op de youtube hype.

3*

Little Italy heeft de beste bedoelingen en gelukkig is de film ook erg luchtig . De film heeft weinig kwaad in zin en is puur bedoelt om mensen een glimlach te bezorgen en mensen vrolijk te krijgen. Gelukkig kan Little Italy ook teren op de altijd charmante Emma Roberts, want de rest van de film wordt eigenlijk gekenmerkt door iets teveel schijtlolligheid, ontzettend flauwe personages en de hele familievete voelt ook niet kwalitatief aan.

Leuk voor een keer, maar zo ook weer vergeten.

2,5*

Wat een onzettend frisse en leuke film is dit zeg. Ik ben sowieso wel van de coming of age films, maar zelden zie ik zo'n aanstekelijke film als Little Manhattan. De voice-over is erg leuk van Hutcherson door de hele film, we zien de hele film door zijn ogen en dus krijgen we ook zijn visie te horen over het leven en de liefde. Dat is natuurlijk die typische 10-jarige, kortzichtige visie die jongetjes over meisjes hebben. Resultaat: je zit de hele film met een big smile naar de film te kijken. Sowieso vind ik het samenspel tussen de jonge Hutcherson en Ray bijzonder aanstekelijk, lief, grappig en tegelijkertijd ook zo ontzettend oprecht. Wat dat betreft doen kids het altijd veel beter met hun kalverliefde dan hun volwassen varianten.

Echt een aanradertje voor liefhebbers van het genre en tegelijkertijd is dit een film voor het hele gezin waarbij iedereen met een fijn gevoel achter blijft.

4*

Sympathiek roadmovie/komedie, met lekker gekke personages in het gezin. Dit zorgt dat de film geen saaie momenten kent, de situaties zijn wel lollig, maar niet niet echt bijzonder. Gelukkig kennen de personages ook diepgang en worden met de minuut sympathieker in de film.

Heb me meer dan prima vermaakt!

3,5*

Little Thirteen is vooral een film dat opzien probeert te baren door er behoorlijk controversiële momenten in te stoppen, maar eigenlijk vergeet dat het buiten deze scènes om(die wel impact hebben) het verhaal totaal uit het oog verliest en een beetje te onsamenhangend aanvoelt.

2,5*

Dit is een film met een extreem simpel verhaal dat echt weinig verrassingen kent. Gelukkig is de cast erg sterk, vooral Whittaker is in vorm. Ook ziet de film er visueel prachtig uit en is de tijdsduur lekker kort waardoor deze film lekker wegkijkt als tussendoortje.

3*

Erg zoete hap voor vooral het vrouwelijke volk. Erg veel moeite om de personages stuk voor stuk geloofwaardigheid te geven mislukt en het moraal ligt er soms net even iets te dik bovenop. Ook het verhaal neemt iets te grote sprongen in de tijd, waardoor je uiteindelijk twee uur zit te kijken naar een film met de diepgang van een doperwt. Wel jammer, want ik was was best gecharmeerd van het spel van Ryder in Little Women.

2,5*

Ik ben gek genoeg niet bekend met dit werk, maar ik kon Little Women prima pruimen. In het begin is het heen en weer gaan in de tijd even verwarrend, maar naarmate de sterke cast je steeds meer in het verhaal trekt vergeet je de tijd en zit je voordat je het weet naar de aftiteling te kijken. Er zitten een paar dingetjes in die me niet geheel overtuigen. Zo komt nergens echt goed naar voren dat Amy (gespeeld door Florence Pugh) al jaren verliefd was op Laurie, krijgt niet elke acteur de kans om te shinen en vind ik het bezoekje van die vriend op het laatst een beetje geforceerd. Nu vraag ik me wel af of ze dit gedeelte van het verhaal ook al voor die uitgever heeft verzonnen, of alleen het gedeelte "under the umbrella" bij het treinstation. Wat ik wel een sterk aspect van de film vindt.

Je kan dit happy end erbij inbeelden, maar uiteindelijk bleef ze een sterke, onafhankelijke en bovenal ongehuwde vrouw. Uiteindelijk dus een inspirerende fikm.

3,5*

Het uitgangspunt is erg ambitieus en ook iets wat precies in mijn straatje past. De film heeft uiteindelijk te lijden onder de te grote ambities en een te laag budget. Waar in Hollywood dit soort type films het met minimaal 200 miljoen dollar doen, doet the Wandering Earth het met 50 miljoen. En dat valt te zien. De ruimteshots zien er allemaal prima uit, maar de CGI op aarde is af en toe van een bedenkelijk niveau. Ik vraag me dan ook af hoe het er op een groot bioscoopscherm uit zou hebben gezien. Het Chinese publiek had hier maling aan, want die zijn er op massaal op afgekomen.

Het blijft verder ook een matige film. De personages worden ontzettend zoetsappig neergezet en het heen en weer schakelen tussen de persoonlijke momenten en de vele wijde shots van het grootste gebeuren zorgen toch voor een te groot contrast.

China is wat dat betreft niks anders dan Hollywood, maar dan nog een tikkeltje minder. De muziek is zo bombastisch en melodramatisch dat het af en toe op de lachspieren werkt. De acteurs hadden gelukkig geen grote stoorfactor en ze liepen veelal met helmpjes op. Mocht er een vervolg komen, laat dan het nestelen van de aarde in het nieuwe stelsel zien.

Waar ik dan toch het meeste van heb genoten? Om het maar positief te eindigen. Het hele uitgangspunt en een aantal zeer mooi uitgevoerde shots van de aarde en Jupiter.

2,5*

Typisch Ritchie werkje, maar niet echt helemaal mijn ding. Snatch vond ik ook wel leuk, maar pakte me niet helemaal.

Lock, Stock pakte me helaas nog minder. Ik kan maar moeilijk in dit soort films komen en net zoals in Snatch word je in het eerste kwartier weer helemaal plat gegooid met personages+ namen, iets waar ik me aan irriteer.

Na ruim een half uur kwam ik pas in de film en moet wel zeggen dat het redelijk vermakelijk was, her en der leuke dialogen(niet zoveel zoals ik zou willen) en ook een paar gekke personages.

Het einde is ook wel geinig, maar ik heb zelf niet het gevoel dat de film lang bij me blijft hangen.

Geen slechte film, maar niet mijn genre.

3*

Lockout klinkt interessant, maar is eigenlijk niet meer dan een veredelde Die Hard in Outta Space.

De film zit vol knulligheden en voor een ultramoderne ruimte gevangenis zijn de procedures wel heel erg gedateerd, net zoals het plot van de film. Pierce redt de film met zijn snedige one-liners, maar veel meer valt er ook niet te genieten aan dit standaard filmpje.

2,0*

The Lodge is een fijne sfeervolle film die goed profiteert van een goede setting en een fijne cast die goed om weet te gaan met het bronmateriaal. Bij vlagen zit er spanning in de film en wordt het net even wat anders gebracht. Hierdoor komt het niet als een alledaagse horrorfilm over qua sfeer. Jammer genoeg is het vertrekpunt van de film wat ongeloofwaardig. wie laat zijn twee kinderen nou dagenlang alleen met een door het verleden gewelde vrouw, terwijl ze elkaar nog nooit hebben gezien. Daarnaast lag het er iets te dik bovenop dat die kinderen met haar zouden gaan fucken, omdat ze dat krantenartikel hadden gevonden. Echter doen zij dit wel heel professioneel, dat had wel een tikkeltje minder gemogen, bijvoorbeeld met die perfect nagemaakte krantenkoppen en het fake ophangen Gelukkig herstelt het einde zich enigszins en wordt het ietwat gebrekkige plot daarmee goed gecompenseerd.

3,0*

Ik lees een aantal keren het woord "lol" en dat is denk ik ook het sleutelwoord dat bij Logan Lucky hoort. Het plezier spat van de acteurs af. Tatum, Driver, Craig, Holmes, Keough en in een bijrol MacFarlane, je ziet allemaal dat ze hun best doen om hun gekke typetjes goed uit de verf te laten komen en het werkt goed. Het script is vernuftig geschreven door Rebecca Blunt en Soderbergh krijgt het zover dat het allemaal werkt op het scherm, zonder dat het too much wordt.
De aanloop naar de heist en de heist zelf ook zijn bijzonder vermakelijk. Hoogtepuntje zijn de gevangenen die tijdens de "opstand" als eis stellen dat ze the Winds of Winter van George RR Martin willen lezen, maar van een koude kermis thuiskomen als blijkt dat Martin totaal niet opschiet met het boek de GoT vooruitloopt op de boeken.

Na de heist gaat de film wat te lang door en krijgt Swank een volkomen overbodige rol. De film had hier wel een kwartier korter gekund, gelukkig wordt dit wel goed gemaakt met het duidelijk maken van plan B.

Nooit geweten dat Country Roads zo melancholisch kon zijn. Erg leuk!

4,0*

Stiekem heb ik me toch nog een beetje vermaakt met de film, dat komt vooral omdat het allemaal oppervlakkig blijft(elk nadeel hep z'n voordeel, aldus meneer Cruijff). De luchtige toon werkt prima en houdt de film levend, want van al die clichématige moraaltjes van die stereotype ouders gaan je wel de nekharen overeind staan.

Je moet gewoon niet met veel verwachtingen dit soort tienerfilms in gaan, want inhoud heeft het niet, het verloop is voorspelbaar en je moet tegen zoetigheid kunnen. Ik was overduidelijk in een goede bui toen ik deze film keek. Of komt het door Ashley Hinshaw?

3,0*

Heb betere Kubrick films gezien tot nu toe.

Het is natuurlijk een zwart/wit film, dus het is wel een andere kijkervaring dan films van tegenwoordig. Maar ik vond het totaal niet storend of zo.

Lolita begint met wat actie, daarna kibbelt het verhaal rustig verder.
De rol van Humbert wordt vooral de 1e helft van de film goed vertolkt door Mason, de 2e helft begint hij me steeds meer te irriteren. Hij is wel heel erg "blind" verliefd in de film en ontzettend jaloers, weet niet of het normaal was voor die tijd maar slim is het zeker niet. Het begint op een gegeven moment zelfs vervelend te worden, heeft die man helemaal geen zelfkritiek o.i.d.? Hij komt echt zo ouderwets, jaloers en bezitterig over.

De rol van Lolita wordt wel zeer goed gespeeld door Sue Lyon, ze mag dan wel jong zijn, maar Lolita weet dondersgoed wat ze wilt en komt (veel)volwassen(er) over (dan Humbert).

Hun relatie wordt een beetje wisselvallig uitgewerkt, ik snap de chemie wel, alleen komt die zeer weinig echt goed uit de verf.
Ik weet niet hoe het precies is, maar ik snap wel dat het onderwerp controversieel is, alleen de film laat 0,0 schokkende dingen zien.
(Dus voor de pedo's onder ons, verwacht geen liefde scenes tussen Lyon en Mason ).

De rol van Peter Sellers vind ik ook zeer wisselvallig, vooral die scene in het hotel vond ik verschrikkelijk irritant en lang duren. Voor de rest wel ok.

Het verhaal verder was wel interessant, maar niet klassiek o.i.d.
Het einde zag ik al van mijlenver aankomen en voelde totaal niet aan als een verassing.
Daarbij komt ook nog dat het wel een beetje raar is dat Humbert na 3 jaar nog zoveel emoties heeft dat hij Quilty doodschiet, wat je dus aan het begin van de film ziet. Beetje ongeloofwaardig allemaal!

Al met al is Lolita een leuke film, alleen wel de minste van Kubrick tot nu toe.
Dit komt mede door alle rare handelingen in het laatste uur van de film en de steeds meer irritant wordende rol van Mason haalde soms wel het bloed onder mijn nagels vandaan.

3*

Ondanks de negatieve geluiden en het grote been there done that gehalte voorafgaande aan de film heb ik me bijna 2,5 uur meer dan prima vermaakt met the Lone Ranger. Meer vraag ik ook niet van een film als dit.

Depp speelt natuurlijk weer een standaard typetje van hem, maar ondanks dat ik vooral PotC moe ben werkt het hier wel gek genoeg. De chemie van Armie Hammer is zeker aanwezig en zij kennen dan ook wel een aantal leuke scènes samen. De actie is overdonderend, de special effects zijn fingerlicking, de Morricone achtige muziek en the Lone Ranger theme aan het einde zijn zeer aanstekelijk. Tevens ziet de grijstint over de hele film er ook mooi uit.

Het Wilde Westen gevoel komt goed naar voren dankzij de prachtige landschappen en het veelvuldige gebruik van de mooie treinen. Het gebruik van een groot budget komt duidelijk naar voren in het uiterlijk van de gehele film. Wat me vooral opvalt zijn de vele doden die vallen, zelden dat ik dit in een Disney film heb mogen aanschouwen.

Het verhaal doet wat het moet doen in een blockbuster. Niet te ingewikkeld, maar wel degelijk en zonder dikke plotgaten en er viel gelukkig genoeg te lachen. Veel valt er niet te zeiken over een film als dit. Misschien een tikkeltje te lang en een uitgebreide intro, maar ik heb me gelukkig geen moment verveeld.

Een behoorlijke meevaller. Misschien dat mensen Depp-moe beginnen te worden, echt grote zwakheden kan ik niet vinden in deze meer dan prima zomer blockbuster. Een verfrissing t.o.v. de laatste PotC delen in mijn ogen.

Dikke 3,5*

Oh ja: Geen 3D

De film begint mooi met prachtig gefilmde omgevingen, maar omdat het plot en de daders al vrij snel prijsgegeven worden is het gevolg allemaal redelijk zwak. Alleen het einde vond ik wel passend en leuk, waar één van de kidnappers een koekje van eigen deeg krijgt.

2,0*

Prima filmpje voor als de zon bijna aan het ondergaan is. De hele film heeft een naargeestig sfeertje, Affleck is heerlijk als deprimerende jongeman en Tyler is charmant als vrouw die altjd positiviteit probeert uit te stralen.

De sobere beelden van het mooie dorpje in Indiana wordt weer prima ondersteund door de relaxte muziek, waardoor je toch lekker wegdroomt bij het kijken van de film.

Zelf biedt de film weinig verrassingen en spring het er ook nergens boven uit. Wel is het prima om is te bekijken als je op de bank ligt. Overigens is het niet een hap, slik, weg filmpje voor de massa. Het moet je wel liggen dit soort Arthouse producties.

3,5*

Dit is erg droge kost voor de liefhebber van WOI of geschiedenis in het algemeen. Het geeft vooral een gedetailleerd blik in de bedoelingen/motieven van het Duitse Keizerrijk en Oostenrijk-Hongarije (O-H) die tot de Eerste Wereldoorlog hebben geleid. De docu pakt het slim aan door in de 19e eeuw te beginnen en laat zien dat verschillende facetten debet aan zijn geweest (modern Imperialisme; conflict Marokko, wapenwedloop, bondgenootschappen etc) met uiteindelijk de druppel die de emmer deed overlopen in de vorm van de aanslag gepleegd door Gavrilo Princip. De docu is natuurlijk wel erg gekleurd vanwege de Servische regisseur. Dus veel over de onafhankelijksstrijd van het Balkangebied komt aan bod en het wil je vooral laten geloven dat de bovenstaand genoemde landen als enige dingen aan het bekokstoven waren. Maar alle landen waren hier natuurlijk mee bezig. Soms kan je dat uit bepaalde facetten uit de docu halen, zoals Poincaré die in Rusland is (dat is natuurlijk ook vanwege strategische besprekingen) en de Fransen die Elzas-Lotharingen weer terug wilden. Ondanks dat de docu behoorlijk accuraat is moet je niet vergeten dat oorlog in die tijd nog geromantiseerd werd. Je ziet het in de beelden, ze worden allemaal uitgezwaaid alsof ze op vakantie gaan. En dat is echt niet iets specifieks voor Duitsland of O-H. Het is jammer dat het geheel hierdoor erg gekleurd is en je eigenlijk naar 1 kant van het verhaal kijkt.

3,0*