Opinions

Helaas lag de zaal bij mij niet dubbel van het lachen. Kan er misschien mee te maken hebben dat ik vanochtend samen met 1 andere persoon in de bios zat.

Dit is nou typisch de soort komediestijl waar ik van houd. Lekker grof gebekt, personages die zeggen wat ze willen zonder gecensureerd te worden en daarbij ook gewoon lekker doen wat ze willen.

Met andere woorden: ik heb de hele film met een grijns op mijn gezicht gezeten en af en toe goed moeten lachen. Rogen en Theron zijn een fenomenaal duo en ik pleit ervoor dat Theron in het vervolg die zonnebril blijft dragen!

Het verhaaltje is niet meer dan een kapstok om de grappen aan op te hangen. Ik had misschien een iets uitgebreider beeld van "vroeger" willen zien. Uiteindelijk is alles wat er in de film gebeurd toch een soort van jongensdroom die uitkomt. En tegelijkertijd geeft de film ook een sterk signaal af voor de vrouwen.

Het type humor zal ongetwijfeld voor veel serieuze mensen niet weggelegd zijn, maar tot nu toe bevalt het gemiddelde mij prima!

3,5*

Zwakke film, dat komt met name door het extreem trage eerste uur. Die worden gevuld met ellenlange dialogen tussen de twee hoofdrolspelers die bij lange na niet altijd boeien. Op een gegeven moment gaat het toch echt te ver dat de twee elkaar bijna vermoorden, dit is echt niet goed voor de geloofwaardigheid. In een horrorflick als dit zie ik eigenlijk liever niet teveel diepgang. Vooral niet met 2 strontvervelende hoofdrolspelers.

Ook zitten er veel vage fouten in die teveel opvallen om te negeren(harpoen ligt op een stoel en die pijl vliegt in een kansloos onmogelijke hoek in de boom, dat valt zelfs een peuter van 10 op). Hebben ze zitten slapen tijdens het maken van de film of zo

Richting het einde wordt het nog wat spannender, maar ook de climax stelt wat teleur.

2* voor de exotische locaties.

The Longest Yard is een vermakelijke film die je niet serieus hoeft te nemen. Er wordt vaak een loopje met de werkelijkheid genomen en ze gaan zo erg over de schreef met de absurde momenten dat het leuk wordt. De film kent ook veel kleurrijke personages die voor de nodige humor zorgen. Ook de football beelden zijn leuk geschoten met de slowmotions. Jammer dat Sandler zelf als Quarterback niet heel overtuigend overkomt, maar voor de rest is het gewoon dik anderhalf uur vermaak.

3,0*

Interessante film waar de kinderen op het eiland vrij hun rol mogen vertolken. Dit levert een leuke film op, met helaas wel wat kinderen die je het bloed onder de nagels vandaan halen omdat ze niet kunnen acteren. Vooral het dikke jochie was afschuwelijk en bovenal ook moralistisch. Wel bevat de film enkele gewaagde elementen en zie je dingen voorbij komen die je normaal niet zou verwachten in een film met alleen kinderen.

3,0*

Hij is nu op tv...jezus wat een waardeloos prutswerk is dit zeg.

Scenes skippen gewoon zomaar, het gaat mij veel te snel.

Je hebt niet echt vat op het verhaal.

De stem van de golem nu is lachwekkend om te horen, haalt het lang niet bij Jackson's versie.

De personages zien er lelijk uit, die live action beelden passen totaal niet bij de film.(de golem is echt te lachwekkend voor woorden, zelfde geldt voor de orks en weet ik veel wat nog meer)

Amper 1 minuut na de kennismaking met de golem zijn we bij het treebeard gedee;te, jezus wat een lelijk, misselijkmakend, dik, pussy boompje is het zeg met een zeer lelijke megafoon stem

Het ziet er wat mij betreft allemaal ook te donker en grauw uit, heb niet het avonturen gevoel wat ik bij de TRIOLOGIE wel had.

Weet niet of ik em uit ga kijken, ben wel benieuwd naar de oorlog op Helmsdiepte! Hoe amateuristisch dat gedaan gaat worden.

Net gekeken jezus wat dramatisch! Alsof 100 apengezichtjes met rode oogjes eng zouden moeten zijn.

Het mooie stukje dat wanneer de situatie hopeloos blijkt te zijn end at opeens de ridders ter paard zekomen helpen wordt hier ook helemaal verkracht!

Hij krijgt tot nu toe echt 0,5 ster van mij, meer kan ik er niet van maken, zeker niet omdat ik jacksons werk in mn achterhoofd houd!

edit: na het einde nog waardelozer en een compleet leeg gevoel, over een uur ben ik dit wangedrocht alweer vergeten!

Briljante opening van de beste Filmtriologie aller tijden.

Alles is goed aan deze film, het verhaal, het acteerwerk, de special effects(zeker voor 8 jaar oud), het camerawerk, het mooie aanzwepende muziek en de vele gigantisch mooie settings in de fantastische natuur.

Kan eigenlijk weinig opnoemen wat niet goed is aan deze film.

Als ik persoonlijk mag kiezen voor mijn favoriet in de triologie kies ik niet zoals de meesten hier voor deze als beste, maar voor the Two Towers. Simpel omdat het net zoals ik vaker al heb aangegeven the Two Towers geen lange intro(Fellowship) of een einde(RotK) nodig heeft. De actie begint daar gelijk goed en het einde hoeft ook niet te zoet omdat het een vervolg heeft.

Doet echter niet af aan de ervaring van deze film, minder dan 5* kan ik gewoon niet geven. De triologie blijft voor mij ook gewoon 1 groot epos, in plaats van drie afzonderlijke films.

Hij blijft dus bij de zoveelste herziening gewoon staan op 5*!

5*

Dat gezever moet je ook niet serieus nemen, laat hem!

Bij de jaarlijkse herziening van de triologie rond het nieuwe jaar was ik nu aangekomen bij het epische slot van de trilogie der trilogiën.

Elk jaar laat ik me weer meevoeren in het epische avontuur op Midden-Aarde, elke keer betovert de film mij weer en baal ik zo erg dat de film is afgelopen.

De epische muziek in de film, de prachtige shots van de natuur, de beeldige special effects, het meeslepende verhaal, de hier en daar geweldige humor, de gigantische veldslagen, de heerlijk lange speelduur die je nog langer meeneemt etc. etc. etc.

Alles is mooi aan Lord of the Rings en ook The Return of the King is een zeer waardige afsluiter van de succesvolste trilogie aller tijden in de box-office.

Voor mij is dit helaas niet mijn favoriete deel van de trilogie, niet dat het uitmaakt, want het is 1 gigantisch geheel. Wel zitten er een paar ondachtzaamheden in die er wel voor zorgen dat ik The Two Towers als favoriet zie.

Het einde is net zoals de hele saga, lekker rustig en het neemt de tijd om zijn verhaal te vertellen en dat zorgt ervoor dat alles als een prachtig sprookje eindigt.

Al met al een superervaring voor het vierde jaar op rij.

5*

Net weer de extended edition van the Two Towers gekeken.

Wat is dit ook weer een pracht van een film, het begint gelijk al gigantisch mooi met fantastische beelden van bergen.

Als je deel 1 niet hebt gezien of niet recentelijk, dan zou ik adviseren om hem maar wel weer even te kijken, want het verhaal dondert gewoon fantastisch verder zonder een overzichtje van het 1e deel.

Niet dat het uitmaakt, want je wilt ook verder met het geweldige verhaal.
Net zoals deel 1 zijn de acteerprestaties prachtig, de muziek sleept je ook mee de film in, mooie en nieuwe personages die het verhaal boeiender maken, prachtige, prachtig in beeld gebrachte, massale gevechten en the Two Towers bevat mijn favoriete scene van de triologie:
Als de slag op Helmsdiepte hopeloos lijkt, verschijnt Gandalf opeens aan de horizon, gevolgd door het leger ter paard van Èomer en trekken massaal ten strijde bergafwaarts.
Deze scene bevat alles wat de triologie inhoudt, emotie, fantastische beelden en camerawerk en ook lekker veel actie.

Mijn favoriete deel van de triologie, al blijft het voor mij natuurlijk ook 1 groot avontuur.

5*

Lost and Delirious is een mooi drama dat misschien wat opstartproblemen heeft en misschien iets te geknutseld aanvoelt met al die Shakespeareaanse dialogen, maar zo'n kostschool levert voor mij persoonlijk bijna altijd mooie films op omdat de vriendschappen die ontstaan op zo'n plek toch wel echt aanvoelen. In dit geval komt er ook het één en ander aan tragiek bij kijken, wat de film af en toe extra kracht geeft. Hierdoor weet de film je uiteindelijk toch te raken.

3,5*

Eigentijds vampierenfilmpje met het typische jaren 80 sfeertje en idem acteurs. Veel bekende koppies die allemaal goed zijn gecast voor hun rol, vooral Sutherland doet het altijd wel goed als een badboy.

Verder heeft de film veel weg van een videoclip, is het verhaal niet bijster bijzonder en is de uitvoering bij tijd en wijlen leuk, maar vaak ook eentonig.

Had persoonlijk iets meer echte horror verwacht, gelukkig was de luchtige humor af en toe wel wat beter te pruimen. Toch voelt de mix niet helemaal geslaagd aan.

Er had meer in gezeten. 2,5*

Vooral de eerste drie kwartier is de film echt hilarisch. Ik heb redelijk vaak moeten lachen om de onnozele Tatum, Bullock en de bijrol van Brad Pitt is niet meer dan briljant. Ook Radcliffe als bad guy is leuk om te zien. Verder is deze moderne take op Romancing the Stone gewoon erg geslaagd. Het grootste pluspunt is dat voor het grootste gedeelte van de film alles ook daadwerkelijk in het echt is gefilmd. Het is geen gigantisch green screen fest waarbij je van de ene neppe locatie naar de andere huppelt (die recente Netflix film met Gadot, the Rock en Reynolds of Jungle Cruise). Dit helpt mee aan het avontuurlijke gevoel en daarom krijg je die lekkere old school Romancing the Stone vibes.De tweede helft van de film waarin het plot de overhand neemt wordt het wat serieuzer en verdwijnt de humor een beetje naar de achtergrond, maar blijft het onderhoudend genoeg om geen enkel moment in te kakken en te entertainen.

Meer van dit a.u.b.

3,5*

The Lost Future heeft mij eigenlijk positief verrast.

Dat komt met name omdat de special effects niet tegenvallen. Het slimste wat de makers hebben gedaan is niet het casten van Sean Bean(toegegeven, een bekende naam helpt wel), maar het zo veel mogelijk vermijden van CGI. In het begin van de film komen we een monster tegen, dat er opzicht nog wel aardig uit ziet en het aan einde van de film wanneer de protagonisten de vervallen stad ontdekken(New York?). Ook die ziet er aardig uit en weet zeker voor een film met dit budget te overtuigen.

Verder veel normale sets in de natuur. Iets wat mij wel bevalt.

Het verhaal is maar "zo zo" en weet amper diepgang te bieden, mede door de korte speelduur. Hierdoor wordt een film dat best een avontuurlijk, episch uitgangspunt biedt niet meer dan een standaard filmpje.

2,5*

Het uitgangspunt is prima en de basis voor een goed mysterieus (en op feiten gebaseerd) verhaal. Maar de film mondt al snel uit in een emotionele powertrip van Amy Ryan en alles lijkt daar ook om te draaien. Het had allemaal wat subtieler gemogen. De productie zit verder degelijk in elkaar, maar ik mis net die emotionele verbinding. Dat daarnaast een hoop bijrollen er ietwat verloren bijlopen (de twee andere dochters) doet de film ook geen goeds. Vooral als je na afloop leest hoe het met Mari Gilbert en haar dochter is afgelopen.

2,5*

Ik kan dit soort films wel waarderen. Een bloedmooi meisje die een beetje verloren door een onbekende stad rond dwaalt. Daddario speelt deze rol goed en ik voelde de radeloosheid die ze uitstraalt. De film is klein en het voelt vooral als een audiovisuele ervaring aan. Deze kon ik enorm waarderen, maar ik zie de tekortkomingen ook. De bijrollen voegen niet echt heel veel toe, Carice van Houten is niet meer dan beeldvulling. Daarnaast had ik bepaalde plotelementen wat sterker uitgewerkt willen zien, zoals het leven van Daddario overdag. Maar de nachtelijke escapades bevielen me zeer en het smaakt toch wel een beetje naar meer.

3,0*

Lost Highway is ook weer een prachtige film van David Lynch, het volgt de gebruikelijke paden die bekend zijn uit het oeuvre van Lynch.

Een ijzersterke sfeer, prachtige bijpassende muziek en scenes waarvan je denkt: "waar kijk ik naar"?

Aan het einde van de film voel je je bedot en heb je geen idee waar je naar hebt gekeken. Dat is het mooie van dit soort films, je wordt automatisch meegesleurd in het verhaal, waardoor je de film helemaal moet uitpuzzelen.

Ook na afloop heb ik dit gedaan, dan valt je eigenlijk pas weer op hoe geniaal een aantal scenes zijn. Het leuke is dan ook dat je de film gelijk weer erin kunt drukken. Dat bevalt me altijd zo aan Lynch zijn films, de herkijkwaarde is veel en veel groter dan bij bijna alle andere films.

Ik moet zeggen dat de theorieën van de mensen in het spoilertopic toch genoegdoening geven, waardoor ik bij een herziening nog meer op de details kan gaan letten en nog meer kan genieten van deze geniale film.

Tot die tijd krijgt Los Highway 'maar' een 4,5*

Nou, heb de film herzien en het is niet zo barslecht als MovieMeter wilt doen geloven.

Heb me wel redelijk vermaakt, het uitgangspunt is vermakelijk en de special effects zijn hier en daar wel aardig gedaan. Kreeg goed het gevoel dat ze ook echt verdwaald waren. Zelfs Le Blanc was wel aardig, zijn rol leek wel een beetje veel op Joey, maar dan wat minder dom

Dan helaas de negatieve kant, waar ik net zei dat de special effects soms mooi eruit zien, waren ze soms ook van dramatisch niveau. Vooral dat animatie aapje dat door het beeld heen huppelde sloeg nergens op en voegde helemaal niets toe aan de film. Dan is de techniek al niet hoogstaand en dan gaan ze het ook nog is verpesten met zoiets.

Ook de andere aliens waren behoorlijke fake, de film bevatte genoeg plotholes en vond dat die Kelly Robinson behoorlijk irritant meisje.

Het Disney gehalte was me iets te hoog, uiteindelijk toch iets te braaf de film. Dat merkte je ook aan de cast. Elke leeftijdscategorie was vertegenwoordigd in de film, dus voor iedereen zit er een herkenpuntje in(moeten de makers hebben gedacht).

Ach, het klinkt allemaal erg dramatisch, maar het feit dat ik het wel een vermakelijk ruimteavontuurtje vond icm sentiment doen me toch noodzaken om de film alsnog 'ruim' te belonen.

2,5*

Bijna grappig, het bovenstaande geschreven tekstje...

Heb deze film vannacht gekeken, heerlijke film die het is wat anders aanpakt dan de gemiddelde romcom.
Waar het in deze film om draait is wat meer diepgaander dan de simpele relaties die je vaak in films ziet.
De film wacht ook heel erg lang tot de allereerste(en gelijk de laatste?) kus van Murray en de absolute schoonheid Johansson.
De band die in de film tussen de 2 hoofdrolspelers gecreëerd wordt is meer 1 gebasseerd op vriendschap.

Ondanks dat het zeer onwaarschijnlijk is dat de 2 elkaar aantrekken is de setting waarin de film zich afspeelt ideaal om deze vriendschap te laten bloeien.
Murray en Johansson lopen allebei een beetje futloos rond en ontmoeten elkaar in de bar van het hotel. Wat begint met een knullig 1e gesprek zoals we ze allemaal wel is hebben gehad, evolueert tot een band vol chemie tussen de 2 die lekker de hele film voortkrabbelt.

Johansson uiteraard een natural beauty die ook nog het nodige acteertalent heeft, Murray heeft ook een geweldige rol, hij had echt grappige momenten in de film. Zoals het moment dat hij zichzelf Japans sprekend op de tv ziet, of die fotoshoot met die Japanner, de vele foute uitspraken vd Japanners of dat gesprek met die rare man met die lachende vrouwen op de achtergrond in de wachtkamer.

Dit soort momentjes zorgen ervoor dat de film lekker luchtig blijft! Het einde is ook niet alledaags, maar om de 1 of andere reden blijf ik met een tevreden gevoel achter.

4*

Een hoop nonsens tekent deze film. Het verhaal slaat nergens op en voelt vooral bijeengeraapt aan(Goldblum en z'n ex, wtf ) en het einde met de boot en San Diego komt bij nader inzien toch wel heel erg uit de lucht vallen en slaat als een tang op een varken.

Toch blijft het een stoere film en zijn de rollen van dino's toch weer erg leuk. Een film als dit brengt vooral een stukje jeugdsentiment mee en ook na het herzien van deze film kom je er toch weer achter dat er best veel memorabele scènes in the Lost World zitten.

3,5*

Je kan zeggen wat je wilt over a Lot Like Love, maar Kutcher en Peet hebben gewoon een enorme click met elkaar. Dit levert humoristische en tegelijkertijd ook tedere en mooie momenten op. De manier waarop het verhaal wordt verteld is ook wel fris en eigenlijk kan je ondanks het zoete einde niks anders doen dan wat je de hele film eigenlijk al hebt gedaan, namelijk glimlachen.

3,5*

Louis is gewoon een boeiende documentaire en vooral de man Louis van Gaal zorgt ervoor dat het enorm genieten is om naar te kijken. Bekende beelden worden afgewisseld met een kijkje in zijn leven. Het voelt daarom ook als een enorm eerlijke documentaire aan. Het is allemaal wel erg zonder fratsen en nergens opzienbarend en ook is zo'n stukje over Johan Cruijff natuurlijk wel erg pijnlijk om te zien. Gelukkig krijg je wel wederhoor alsvan Gaal ontmoetingen heeft met mensen uit periodes waar het op het gebied als trainer wat minder ging en hij ook toegeeft dat hij toen fout zat. Wat dat betreft geven Figo en Hoeness een goed tegenwicht aan van Gaal. Verder ga je chronologisch door het leven van van Gaal heen en is dit vooral een interessante documentaire voor degene die geïnteresseerd zijn in Louis van Gaal en willen zien dat hij wel daadwerkelijk menselijke trekjes heeft.

Voor de neutrale persoon die niets met voetbal heeft biedt deze documentaire uiteraard niets bijzonders.

3,5*

Erg leuke film met hier en daar zeer leuke personages en verhalen. Ook zitten er enkele liefdesverhaaltjes bij die ik echt afgekauwd vindt, zoals die van Hugh Grant met zijn medewerkstertje en Colin Firth met zijn Portugese flirt.
Verder vraag ik me ook af hoe het af zou zijn gelopen met Sarah(de vrouw met die zieke broer), volgens mij is dat verhaallijntje ook niet echt afgemaakt? Het voelde in ieder geval niet af voor mij.

Daarnaast bevatte de film ook wel weer diepgaande verhaallijnen zoals die met de zus van Hugh Grant en haar vreemdgaande man. De flm heeft voor elke wat wils, het allerleukste vond ik die jongen die naar Amerika ging. Ik lag echt helemaal kapot dubbel van het lachen. Die vriend van hem die het afraadde omdat het allemaal tegen zou gaan vallen, vervolgens komt hij daar aan en geilen al die wonderschone dames in het café op hem, geweldig!

Dat is wel het leuke van Love Actually, voor iedereen zit er wel een verhaallijn in die hem/haar interesseert.
Jammer van een paar geforceerde liefdesverhaaltjes, maar dit is zeker wel een film die zijn doel treft.

3,5*

Love and Honor is een leuke film geworden dankzij de charismatische hoofdrolspelers. Palmer is mooi en Teegarden sprankelt ook van zichzelf. Hemsworth en Stowell doen hun ding voor de vrouwen, waardoor dit een leuke film voor man en vrouw is om naar te kijken.

Het sfeerbeeld van die periode wordt goed neergezet door Mooney, zij het door stereotypering van

groeperingen.

Het is jammer dat Mooney er geen interessanter plot van heeft weten te maken, want het verhaal kibbelt teveel door terug in the USA en hikt soms tegen de langdradigheid aan.

Voor de rest een film die prima binnen de lijntjes van het romantische genre worden ingevuld, zonder ook maar ergens in uit te blinken.

3,0*

Love and Monsters is inderdaad een erg fijne film. Het kent een fijne mix tussen coming of age en tegelijkertijd is het avontuur dat O'Brien beleefd erg leuk en voelt de wereld ontzettend geloofwaardig aan en vond ik de monsters er ook niet verkeerd uitzien. De film zit vol leuke ideeën en vaart. Het enige waar de film onder te lijden heeft is het neerzetten van de film in een dusdanig korte periode dat de film continu een beetje op de oppervlakte blijft borrelen. Er zijn interessante bijrollen, maar de schermtijd is gewoon te kort om impact te maken en zo verdwijnen deze ook telkens weer uit beeld. Daarnaast biedt het verhaal eigenlijk veel te veel leuke interessante aanknopingspunten en biedt de 90 minuten speelduur gewoon te weinig tijd om dit goed uit te diepen.

Love and Monsters was gebaat bij bij een langere speelduur of wellicht dat het in serieformat beter zou hebben gewerkt. Toch jammer dat deze film waarschijnlijk onder de radar zal vliegen, want ik kwam deze ook per toeval tegen.

3,0*

Toch een lichte tegenvaller en dat komt vooral omdat het drama niet altijd goed werkt. Vooral in het begin vind ik die relatieproblemen/standpunten echt te belachelijk voor woorden en dat heen en weer gebitch of ze nou een relatie moeten beginnen slaat echt nergens op. Ze gedragen zich als een stel pubertjes.
Niet dat dit aan Hathaway en Gyllenhaal ligt, want zij doen het best leuk, al springt de chemie niet echt over bij mij. Vooral Gyllenhaal vind ik individueel een betere acteur.

Verloop van de film laat zich een beetje raden, veel tieten, veel drama, af en toe melige tietenhumor en een romantisch einde. En dat allemaal verpakt in een Parkinson jasje wat niet helemaal werkt wat mij betreft.

Onevenwichtig.

2,5*

Bij Dobrev beginnen de jaren ook te tellen, maar toch weet ze erg charmant de hoofdrol op zich te nemen. Een film als dit moet het ook niet van het domme plot hebben, want waarom zou Josh haar in vredesnaam helpen om een andere dude te krijgen? En waarom blijft zij daar? Ach, je neemt het maar voor lief. Het is vooral de sfeer en de onderlinge chemie die meer dan prima is. Meer heeft een kerstfilm niet nodig. Al was het af en toe wel flink balanceren op het randje met de extreem ongemakkelijke momenten waarin de 2 hoofdrollen zichzelf plaatsen. Het was zo enorm crinchen dat mijn vriendin en ik af en toe weg moesten kijken. Maar het gebeurde wel weer met een dusdanige lach dat ik hier onmogelijk op kan haten.

3,0*

Alle hosanna hierboven begrijp ik enigszins wel. Audiovisueel een pareltje. Maar het verhaal is me toch veel te stroef. Ik geloofde de personages op een gegeven moment gewoon niet meer. Daarvoor gebeuren er teveel dingen waarop mensen zich opeens compleet anders gedragen. Het was allemaal net te over de top en de humor ontgaat me ook in de film. Dat iemand er gek uitziet (Ed Harris) hoeft niet gelijk te betekenen dat het komisch bedoeld is. Zo voelt het namelijk totaal niet. En de Jackie momenten voelen me ook te bevreemdend. Heel erg out of place. Daar had ik dan meer van willen zien. Nu vallen dat soort elementen een beetje tussen wal en schip. Leuke poging, maar dit blijft totaal niet bij me hangen.

Leuke en goede drama, alleen de film moet het wel echt van de cast en de mooie beelden hebben.

Het verhaal kibbelt heel rustig voort, soms te rustig. Maar dankzij de uitstekende Johansson, Travolta en Macht blijft het allemaal zeer aangenaam.

De film laat vooral ook de mooie beelden spreken, je ziet veel van de prachtige omgeving in en rondom New Orleans. Dat geeft de film tegelijkertijd ook een redelijk positieve flow, terwijl de film best wel een zwaar thema heeft.

Al met al een prettige ervaring om te kijken, alleen een tikkeltje te lang.

3,5*

Blegh!

Bij vlagen echt een kinderachtige film met zeer twijfelachtige en bovenal ook kinderachtige humor. In de hoofdrol speelt een matige Mandy Moore, die blijkbaar nog niet volwassen is geworden omdat haar ouders in scheiding liggen. Wat volgt zijn een reeks van ongeloofwaardige gebeurtenissen van een irritante vrouw die haar ouders weer bij elkaar probeert te brengen.

Tijdens het kijken hoop je eigenlijk dat haar eigen huwelijk faalt en haar pogingen om haar ouders bij elkaar te krijgen ook hopeloos mislukt. Helaas hikt de film tegen zoveel clichés en moralistische lesjes aan dat je weet dat dit uiteindelijk toch niet gaat gebeuren en het allemaal goedkomt middels een glimlachje. Vooral die kinderachtige reacties na het drinken van een glaasje alcohol. Toen wist ik definitief dat dit gewoon een waardeloze film was die ik nooit weer wil zien.

1,0*

Nanjiani en Showalter komen opnieuw samen in een leuke komedie. The lovebirds is niet zo goed als the Big Sick, daarvoor is het plot te eenvoudig en is de film compleet afhankelijk van hoe Nanjiani en Rae hun rol vervullen. Dat doen ze naar behoren. Het onderlinge gekibbel is fijn en hun knulligheid is erg geloofwaardig. Er zit her en der een enkele leuke scène, zoals de Eyes Wide Shut achtige seksorganisatie, maar verder is de film puur kijkbaar door de twee in de hoofdrol.

3,0*

Verrassend sterke film dat op verschillende manieren prima aan alle eisen voldoet voor een lekker avondje vermaak.

De personages zijn zieker dan ziek, iets wat ik altijd erg kan waarderen. Daarnaast is het lekker ranzig en voelde ik de pijn van de jongen in de hoofdrol gewoon mee.
Tel daarbij de leuke, sfeervolle muziek en de hier en daar komische noten(kroning van Lola op haar eigen feestje bijvoorbeeld) en je hebt een film die bij mij aan alle eisen voldoet.

Oké, her en der een paar typische dingetjes, zoals papa de agent die alleen dat huis in gaat. Dan vraag je al om vermoord te worden en dat gebeurt dus ook. Ook zou ik als ik Holly was gewoon keihard op het gaspedaal trappen als die psycho chick voor mn autodeur zou staan. Kleine dingetjes die echter de pret van het totaalproduct niet belemmeren.

Het is tegenwoordig lastig om in dit genre origineel uit de hoek te komen en daarom verrast me dit toch wel enigzins. Zoveel films die pogingen wagen(recentelijk bijvoorbeeld the Horseman gezien) en falen. The Loved One slaagt met vlag en wimpel!

4*