Opinions

Gaat wel. Voordeel bij deze film is het hoge tempo. Flauwe scenes worden in zo'n hoog tempo afgewisseld met aardige scenes en een paar echt leuke momenten (wel spaarzaam), dat je uiteindelijk naar een film zit te kijken die ook zo weer voorbij is. Zette hem gisteren vrij laat op, met de intentie hem later af te kijken (bij zo'n film maakt dat voor mij niet zo veel uit), maar had hem toch gewoon afgekeken.

De scene op de boerderij met alles dat misgaat, is op zich heel flauw, maar omdat er zo veel gebeurt is het toch leuk om naar te kijken. Hetzelfde voor het drijvende toilet. Misschien wat vreemd, maar ik vond de posterkokersscene (volgens mij weet niemand wat ik nu bedoel, maar goed) het leukst. Dat soort onzin, had van mij meer gemogen. 3 voorzichtige sterren.

In de films van Godard kunnen de karakters bijna alleen nog praten in de vorm van een ondervraging, door middel van het houden van een monoloog of middels het citeren van een derde. Zijn films hebben bijna iets surrealistisch. Het lijkt er op of zijn karakters zich bewegen in een alternatieve wereld, die lijkt op die van ons, maar die eigenlijk iets anders is. Dit is slechts een van de voorbeelden dat zijn films anders zijn, dwars, recalcitrant, maar zeker innoverend. Dit maakt hem tot een van mijn favoriete regisseurs.

Film bestaat uit drie aspecten de zelfmoordaanslagen die er maar niet van komen, de (liefdesscenes met die Anna) waar volgens mij nooit helemaal zeker wordt of ze nou lid is van een Arabische terroristen organisatie en de martelscenes. En op die momenten is de film grappig, mooi, aandoenlijk en zelfs spannend. Acteurs spelen met een hoog gevoel voor realisme, de beeldtaal is sterk en bij elke scene, dialoog of handeling was het van te voren eigenlijk onmogelijk te voorspellen dat het zo zou gaan, zonder dat het geforceerd is.

Godard is een held. 4 sterren, ook voor deze film.

Wat gladde en gelikte Franse Hollywoodfilm. Visueel erg strak (maar niet echt mooi), het acteren van de Franse sterren is degelijk (maar niet echt indrukwekkend) en de muziek wordt steevast ingezet op die momenten dat het nodig is wat extra emotie los te krijgen, door populaire popliedjes in te zetten. Om even voort te borduren op dat laatste voorbeeld; het is voor critici erg gemakkelijk scoren door op hun beurt weer te stellen dat de film daarmee makkelijk scoort. En ergens is dat ook gewoon zo. Maar dat is kritiek die je ogenblikkelijk krijgt bij de gebruikte nummers, bij welke film ook, dus dan zou je ze nooit mogen gebruiken? Want eigenlijk (haast als een quilty pleasure) vond ik het me gewoon helpen in de juiste stemming te komen. Verstandelijk gezien dus wat te gemakkelijk, gevoelsmatig werkt het wel. En zo is het met meer.

Het verhaal is niet onaardig. Grootste plus is dat het nergens echt melodramatisch wordt (hooguit een beetje op het eind), maar het overwegend zelfs vrij luchtig is. Vond het daardoor gemakkelijk wegkijken. De personages en de intriges erom heen zijn misschien net wat te bedacht om je echt te pakken, maar tegelijk zijn het eerlijke karakters, allen met veel tekortkomingen.

De film blinkt nergens echt in uit, echt memorabele scenes zag ik niet en kritiek vind ik voorstelbaar. Toch moet ik zeggen dat ik heerlijk relaxt heb zitten kijken en de film me uiteindelijk wel pakte. Bovendien is het allemaal best goed gemaakt. 3,5 sterren.

Technisch perfecte film. Echt prachtig in beeld gebracht. Film is episch mooi, kan er geen minpunten aan verzinnen. 4 sterren, eigenlijk de maximale score voor een film waar ik verder weinig bij voel.

De film heeft ontegenzeggelijk iets speciaals, maar af en toe is er amper een doorkomen aan. Vergelijkingen met andere klassiekers (die hier dan ook veelvuldig gemaakt worden) die eigenlijk met name later waren allemaal, dienen zich aan, maar eigenlijk is dit vooral een unieke film. Zeker binnen De Palma's oeuvre. Het verhaal is een mix van een aantal belangrijke literaire werken en het geeft de film een vreemd smoelwerk.

Soms is Phantom of the Paradise best mooi, geestig of bizar. Soms juist afstandelijk, flauw of saai. Het is een wilde (qua verhaal, personages, ideeen) rock musical, die wellicht ook door dat wilde karakter af en toe wat stuurloos over komt. De Palma wilde lekker los gaan, dat is alvast gelukt, in een genre-overstijgende productie. Duidelijk gemaakt in een tijd dat regisseurs veel meer vrijheid kregen van studiobazen, al was het vast niet zo'n dure film.

Leuk om eens gezien te hebben, al komt hier de liefhebber in me naar boven die vooral geintresseerd is eens wat anders te zien van een auteur om hem wat beter te kunnen duiden. De entertainment waarde wisselt. Krappe 3 sterren.

Wat een waanzinnig gave film zeg. Prachtig gefilmd, heel bijzondere muziek en ontzettend sfeervol. Natuurlijk zit er veel onzin in en plottechnisch is het af en toe een ramp, maar elke scene is een klein feestje. Erg stijlvol en creatief. Wat een sfeer. 4 dikke sterren. Kan mee met Susperia. Die is alleen qua inhoud wat sterker.

Bij dit 'soort' films (en dan heb ik het over een film met meerdere iconische acteurs) wordt soms duidelijk (soms pijnlijk), welke acteur nu eigenlijk de betere van de twee (of meer) is. Zo zag ik een tijdje terug een film waar zowel Bogart als Cagney in zaten (volgens mij Angels With Dirty Faces), waar een van mijn all time favorites (Bogart) van het doek gespeeld werd door een tot dan iets mindere favoriet (Cagney). Vond ik bijna pijnlijk om te zien.

Bij The Philadelphia Story was ik vooraf een beetje bang dat good old ideale schoonzoon Stewart, weggespeeld zou worden door de veel charismatischere Grant. Was niet zo en Stewart was zelfs eigenlijk de hele film, de bovenliggende partij. De prestatie van Hepburn, wiens rol natuurlijk centraal stond en de meeste mogelijkheden had, bleef achter. Niet veel, maar ze is w.m.b. echt niet zo'n grote als Stewart of Grant.

Deze masterclass van old school acteren, was verreweg het meest interessante aan de film. Verder was het gewoon leuk. Leuk verhaaltje (volgens mij een paar keer geremaked; kwam me wel heel bekend voor), scherpe dialogen, vlot tempo etc. Prima. Af en toe wat oubollig en het geheel was uiteraard kluchterig, maar de film is de moeite waard. Een stuk beter dan al die romantische komedie meuk van de laatste 20 jaar. 4 sterren.

Bijzondere film. Apart in beeld gebracht, hoewel ik me ook weer niet helemaal kan voorstelln dat mensen dit waanzinnig mooi vinden. Op momenten is de film echt briljant, maar overall is deze film echt inferieur aan bijvoorbeeld Eraserhead. 4 sterren.

Mooie film. Een sobere, donkere film, met een vreemde maar aantrekkelijke sfeer. Het publiek moet het doen met minimale gegevens. Afstandelijke karakters, waarvan er meer van de kijker gevraagd wordt dan bij veel hedendaagse karakters, waar alles er wel heel dicht bovenop ligt.

Ingetogenheid is het devies. Een hoofdpersoon die niet erg sympathiek is, maar vooral complex. Hij lijkt ergens naar op zoek, maar het wordt nooit duidelijk waarnaar. Verder een rare vriendschap, een aparte ontluikende liefde en een vreemd kat-en-muis spel. Nee, geen open deuren in Pickpocket. De kijker moet zelf op zoek gaan naar antwoorden en invulling geven aan hetgeen hij te zien krijgt.

Zoals gezegd erg mooie film. Knap werk. 4 sterren.

En ja, die zakkenrol scènes waren geweldig, maar daar ging het inderdaad niet om.

Goede, anti-communistische, film-noir. Alle typische elementen van het genre gecombineerd met Fuller’s handtekening maken de film zeer de moeite waard. Een van de sterkere in het genre o.a. door de rolbezetting, de spetterende dialogen en de regie. 4 sterren.

Bij vlagen geweldig en meerdere indrukwekkende momenten, maar toch wist de film mijn aandacht nauwelijks vast te houden. Had om de 10 minuten de neiging wat anders te gaan doen (en de muziek lekker op de achtergrond te laten staan). Zal vast heel diepgaand zijn als je een kwade puistenkop bent, maar naarmate je volwassener wordt, toch niet echt meer. 3 sterren.

Bij vlagen is dit van de beste komedie ooit. Maar soms is het ook wat saai. Dat saaie middenstuk met Niven en Cardinale is het aanzien amper waard. Op de momenten dat Sellers in beeld is, is het heel erg leuk. Twijfel een beetje of ik de hele PP reeks een kans ga geven.. 3,5 sterren.

Niet zo lang geleden herzien en het is mijn favoriete (klassieke) Disney. Mooi geanimeerd, een ijzersterke opbouw en een perfecte combinatie van een warm en dramatisch goed uitgewerkte verhaal met humor. 4 dikke sterren.

Niet te geloven dat deze regisseur later T1 en T2, Aliens en Titanic zou regisseren. Geen spoor van talent te ontdekken. Jammer dat de film niet op een leuke manier slecht is. De vliegende vissen die weinig onderscheid tussen land en water maken zijn te belachelijk voor woorden. Echt lachwekkend. Verder is de film saai, ontzettend lelijk gefilmd en bijzonder slecht geacteerd. Zelfs geen cultstatus waard. 1,5 sterren voor paar aardige gore momenten.

Wederom slechts een half gelukte film. Het rommelige script is erg eigenaardig, omdat er in deel 1 een erg rechtlijnig verhaal was. Hier lijkt het wel of er 10 scriptschrijvers op een rij zaten en na elke pagina het script weer doorgaven. Die zat achter die aan, weer eentje was dood maar toch niet, die hield van die, een ander toch weer niet van weer een derde, dat personage had een oude rekening met die. Er kwam geen eind aan. Dat geneuzel was erg slecht geschreven, overbodig en hield de boel alleen maar op. Net als in deel 2. En net als in deel 2 is dit weer een halve film (de andere helft, ditmaal zonder kop). Erg vervelend.

De humor was slechts op een paar momenten echt geslaagd. Verder een aantal clichés (ofwel mislukte gimmicks) uit de vorige delen. Het aapje deed het in die delen goed, dus is elke 5 min te zien (wat trouwens af en toe wel leuk is). De twee klungelige piraten en de twee kibbelende marinemannetjes konden ook op een reactie van de zaal rekenen in deel 1, dus die worden ook elke gelegenheid van achter het decor gesleept om wat leuks te doen. En laat dat nu juist helemaal niet lukken. Net als de meeste pogingen tot humor. Echt vervelend was het niet, maar leuk al helemaal niet. Het ergste was dan ook dat Jack Sparrow niet leuk was (op een of twee momenten na). We hebben de Keith Richards imitatie van Depp nu wel gezien en bovendien waren er gewoon geen leuke grappen geschreven voor Jack. Pijnlijk.

De actie en sfx waren aardig. Redelijk goed gedoseerd en het zag er best fraai uit op het grote scherm. Een paar redelijke scènes en zo nu en dan geen genade voor een aantal personages zorgde voor leuke momenten, die gelukkig aardig uitgesmeerd waren over de veel te lange speelduur. Daardoor kom ik toch nog op 3 sterren uit.

Nooit verwacht dat ik nog eens terug zou verlangen naar (de verder best wel capabele) Verbinski. Wat is dit een ongeinspireerde en zinloze herhalingsoefening van een uitgebluste formule. Blijft mijlenver achter, ook bij deel 2 en 3 (die al stukken minder waren dan 1). Toch zonde dat dit soort formules worden uitgeknepen ook al is er niets meer te vertellen en hebben de makers geen idee wat ze verder ermee moeten. 2 sterren.

Best oke, maar de Aardmanproducties gaan voorzichtig richting de cliches en voorspelbaarheid van Dreamworks (de vlag waar ze onder vielen, de naweeen zijn te merken). Het uitgangspunt is een stuk minder en het verloop van het verhaal veel te voorspelbaar, ook voor een familiefilm. Het zijn ook echt precies de stappen van het verhaal die echt elke Dreamworks productie heeft (het buitenbeentje die graag geaccepteerd wil worden, een avontuur aangaat om acceptatie en respect af te dwingen en daar uiteindelijk tegen alle verwachtingen in natuurlijk in slaagt). dat De humor compenseert wel wat en een sterk middenstuk, brengt de film op 3 sterren. Toch vraag ik me af waarom altijd alles volgens het boekje moet. Maak me zorgen om Aardman.

Wat een tegenvaller. Heb met de dvd al eens een paar keer in mijn handen gestaan, omdat de film me aansprak. Uiteindelijk blij dat ik hem niet heb aangeschaft.

De film begint veelbelovend. Mooie cinematografie. De personages hebben allemaal wel iets waar je meer van te weten wilt komen en de film had mijn volledige attentie.

Hoe meer de film vordert, hoe minder er te beleven valt. De digitale effecten van de creatures zien er niet uit. De personages blijken allemaal bijzonder onboeiend en het is uiteindelijk niet meer dan een dertien in een dozijn verhaaltje. Erg jammer. 2,5 sterren voor het eerste half uur.

niet zo grappig als ik had verwacht, maar ook niet zo slecht als ik had verwacht. tuurlijk is het slecht, maar op de een of andere manier had ik het nog slechter verwacht. de hele uitleg waarom ze willen dat mensen op aarde weten dat er buitenaardse wezens zijn en ze dat met behulp van zombies willen bereiken, is zonder twijfel hilarisch. oh ja de vliegende schotel, die vierkant blijkt van dichtbij, is ook geweldig. toch iets meer/ minder van verwacht. 3 sterren (wel een mooie film om mijn 1000ste stem aan te geven).

leuke film weer van Hughes, die met simpele gegevens altijd prima uit de voeten kan. in Ferris en the BC geeft hij het script nog enige intelligentie en een boodschap mee. hier laat ie dat wijselijk achterwege. slechts in de laatste 5 min. laat ie zich verleiden door er een moraal in te gooien. maar ach, daar lijken dergelijke films niet zonder te kunnen. het is erg kundig gemaakt, met vooral de juiste mensen op de juiste plaats. twee of drie echte leuke momenten, waaronder de bekende 'give me a fucking car' scene. verder erg vermakelijk. Hughes is een vakman in wat hij doet, maar meer ook niet. dikke 3,5 sterren.

prima film, die de belachelijke remake uit 2001 helemaal snel doet vergeten. vind het uitgangspunt in the Planet of the Apes films al erg leuk. wat als de mensen nu eens niet de baas zouden zijn?

De film begint als een leuke avonturenfilm en is een uur lang erg goed. dan zakt de film iets in (dat gedoe bij het tribunaal, vond ik wat minder), maar het einde maakt veel goed. het eind (dat doodleuk op de hoes van de dvd (je ziet Heston op zijn knieën zitten voor het gehalveerde vrijheidsbeeld)) is een van de beste ooit.

nog even tegengas geven aan de mensen die de kostuums en special effects niet goed vonden. als je meer vergelijkbare films uit die tijd ziet, moet je concluderen dat PA alleen zijn meerdere moet erkennen in 2001 van Kubrick. ik ga toch weer even een lekker cliché gebruiken; plaats deze film alsjeblieft in het juiste tijdskader. de film kreeg niet voor niets een oscar voor de make-up en een nominatie voor de kostuums. blijkbaar waren er in die tijd toch een aantal mensen van onder de indruk.

kortom een prima film die terecht in de imdb top 250 staat. 4 sterren [edit] hij is er toevallig net weer uitgevallen [/edit]

verhoogd naar 4,5. De film laat heel goed zien dat de Amerikanen meer tegen elkaar aan het vechten waren, dan tegen de onzichtbare vijand. Verder vond ik het een pluspunt dat de Vietnamezen niet werden afgeschilderd als de slechteriken (wat ik in bijv. the deer hunter het enige minpunt vond).

Veel erg sterke scenes, waaronder bij die Vietnamese boeren. Het acteren was goed, sheen laat zien dat ie ook drama kan, berenger in een erg sterke rol, net als dafoe. verder veel goede bijrollen.

Ik kan de reacties van mensen die zeggen dat ze zien dat het geweldig gemaakt is, maar er niets aan vonden wel volgen, met als enige verschil dat ik de film leuk genoeg vond om een hoge beoordeling kwijt te kunnen. Viel een beetje tegen dus, na het geniale Mon Oncle.

Playtime ziet er inderdaad nog steeds schitterend uit, maar is ten opzichten van Mon Oncle niet zozeer innovatiever of mooier. Vreemd eigenlijk dat tati niet echt progressie heeft geboekt in bijna 10 jaar. Ook had ik het idee dat er niet altijd even optimaal gebruikt gemaakt werd van de gigantische sets, waar deze film (tativille) mede om bekend is. Het compleet ontbreken van enig plot zorgde ervoor dat er nogal wat gecompenseerd moest worden met visuele pracht. Dat gebeurde wel, maar het was net aan. De befaamde restaurantscène was erg sterk, maar duurde te lang. Nam de halve film in beslag, terwijl ik op een gegeven moment gewoon meer van Tativille wilde zien.

Hoe meer ik schrijf over deze film, hoe meer ik twijfel of ik hier wel 4 sterren aan kwijt wil. Omdat Playtime een duidelijk heel bijzondere film is en ik ‘em daarom niet in mijn dvd colelctie zou willen missen, ga ik het toch doen, maar misschien is het niet helemaal terecht.

Misschien heb ik liggen slapen, maar ik zie nu pas dat dit een remake is van een behoorlijk goed aangeschreven Duitse film. Na het zien van the Pledge vond ik juist het verhaal, of beter de invulling van het verhaal, zo origineel. Dat zit hem in het (vertel)tempo , de sfeer en met name de karakterontwikkeling van de hoofdpersoon. Vooral dat laatste zie je toch niet vaak zo goed in een soortgelijke thriller. Sterk vond ik dat het obsessieve spel dat Nicholson speelt langzaam duidelijk wordt. Hij lijkt aanvankelijk iemand met weinig karakterfouten, maar de wijze waarop hij het meisje gebruikt als lokaas maakt zijn karakter in een klap een stuk duisterder en eigenlijk ook interessanter.

Verder zijn de vele bekende gezichten en namen in de bijrollen erg leuk. Maar dit was toch wel vooral een one-man-show. Ik vond dit een van de tien (ik zeg maar wat) sterkste acteerprestaties van Nicholson die (weer eigenlijk) bewijst dat hij dus ook erg ingetogen kan spelen. Verder blijkt Penn daadwerkelijk een sterke regisseur te zijn. Ik vond dit dan ook een film die ondanks het lage tempo, elke seconde van de film boeit.

Het eind is inderdaad erg sterk. De film neemt dan haast literaire proporties aan. Sowieso vind ik de film op een wat onduidbare manier intelligent (niet per se qua plot) Het brengt hem bijna op 4 sterren, maar gevoelsmatig is dat dan weer te veel van het goede. Misschien had de film nog één of twee scènes nodig die je echt bij blijven of er uit knallen, hoewel er eigenlijk ook genoeg onderscheidende scènes zijn ontbreekt dat wellicht. Verder heb ik bijzonder weinig kritiek voor een 3,5 film.

Leuke film. Verhaal boeit vooral erg. Dit in combinatie met de geweldige Delon en de heerlijke setting, zorgt voor een erg aangename ervaring. Ook het eind vond ik zeer sterk gevonden.

Heb eigenlijk maar 1 kritiekpunt en dat is een (m.i.) behoorlijk groot plotgat. Als men de moord van die Amerikaan gaat onderzoeken, dan is het toch uitermate vreemd dat wanneer men er achter komt aan de hand van getuigenissen dat de Amerikaan is gezien met Greenleaf, men dat niet verifieert? Iemand met meer kennis van politieonderzoek mag me verbeteren, maar na zulke verklaringen is het eerste dat je toch doet een foto laten zien van de verdachte. ‘Dus dit is de man die je zag met de Amerikaan?’ Maar dat kon natuurlijk niet want dan had de film 40 minuten korter geduurd. .

Vond het wel storend voor een verhaal dat verder zo goed in elkaar lijkt te steken, maar het draait de film niet de nek om. Vond het heerlijk wegkijken. Benieuwd of de remake wat nieuws brengt. Hopelijk wordt daarin de stoorzender weggenomen. Verder zie ik nog wel wat mogelijkheden tot verbetering, waarvan ik weinig zin heb deze allemaal te gaan benoemen.

4 sterren.

Gisteren voor ik geloof de 100ste keer gezien. Kan alle dialogen mee opzeggen. Hij blijft gaaf, hoewel er best wel wat op aan te merken is. Het meest exemplarisch is de muziek. Ontzettende overkill. Af en toe verschrikkelijk gekozen nummers, maar af en toe ook heel erg toepasselijke en mooi.

Trejo is een geweldige klootzak en die gehavende kop van Rourke past perfect bij de film. Verhoogd naar 4 sterren.

Schitterende film. Een geestig portret van een visserdorpje (waar vervelende katjes constant in de weg lopen, voordat ze verdronken worden). De liefdesperikelen van een getrouwd stel staat centraal. Zij voelt zich verstikt door de sleur van het voor haar te kleine dorpje, hij zweert bij de rust ervan. En allebei hebben ze gelijk vanuit hun eigen perspectief. De overige dorpsleden hebben zo hun eigen problemen, maar bevestigen en ontkrachten het standpunt van beide getrouwden.

Het verhaal is prachtig in zijn eenvoud, de dialogen erg mooi of juist grappig. De beeldtaal adembenemend. De muziek vooral nogal bevreemdend. Vond Noiret niet bij zijn rol passen, maar verder vond ik ook de cast prima. Alleen de nasynchronisatie was een minpunt. Vreemd dat het debuut van toch een erg bekende regisseuse zo weinig gekend lijkt. Jammer dat mijn top 500 reeds is ingediend, deze zou een mooie plaats krijgen. 4,5 sterren.

Eindelijk weer eens gezien. Vroeger was de spanning voor mij reden deze film hoog te beoordelen, nu is dat helemaal niet meer zo. Vind de film vooral 'geestig' ( die mister blonde) --> grappig dus en de effecten zeer vermakelijk. Typisch Spielberg product. Perfect tempo en heerlijke cliches (meer genregrapjes) goed afgewisseld met originele vondsten. Prima vermaak, heel sfeervol, maar de spanning die ik als klein pikkie beleefde, was er helaas niet meer. 4 sterren blijven wel staan.

Ik zou wel eens een making of willen zien omdat ik benieuwd ben wat het aandeel wat betreft de regie van Spielberg nu echt was. Is er een making of?

Leuke rampenfilm. Het eerste half uur vreesde ik een heel andere ramp, namelijk een saaie, gedateerde en clichématige film. De introductie vond ik echt erg matig en helemaal niet uit de verf komen. Je leert eigenlijk nog niets over de hoofdpersonages. Allemaal weggegooide tijd. Die ramp bleef echter uit, een klein wonder.

In de eerste plaats vond ik het dus echt een pre dat het daadwerkelijk een avontuur was. Eerst op een ophoging van 20 meter zien te komen, dan door een brandende kamer, vervolgens door een tunnelstelsel, dan onder water naar een andere kamer en tot slot ook nog boven een vlammenzee. Top dus.
Tel daar bij op dat er geen vervelende liefdesromance is, de doden vrij willekeurig vallen en de film stopt op zijn hoogtepunt en ik ben dik tevreden.

Aardige sfx, vond de sterrencast niet helemaal uit de verf komen, maar alles bij elkaar wel de moeite waard. 3,5 sterren.

Il Posto begon wel erg minimalistisch, waardoor het nogal droge kost werd. Minimalisme om het minimalisme dacht ik nog, maar dat bleek gelukkig mee te vallen.

Sterker; dit is een heel bijzondere film. Een neo-realistische satire. Heel apart en net zo apart dat het uitstekend werkt. Het is zelfs de troef van Olmi, want het zijn deze momenten die de film groots maken.

Verder is de hoofdrolspeler uitstekend vanwege zijn non verbale communicatie. Perfecte belichaming van een wat onzekere en introverte jongen die het moet gaan doen in de grote en nogal onpersoonlijke grote mensen wereld. Het liefdeslijntje werkt, omdat het een prachtig contrast vormt met het emotieloze bedrijfsleven en laat zien welke zaken echt belangrijk zijn in het leven. Bovendien is het erg geloofwaardig, ook omdat het uiteindelijk niet echt handen en voeten krijgt, wat in werkelijkheid en vooral op die leeftijd, natuurlijk gewoon ook vaak zo is.

Op momenten best mooi gefilmd en af en toe ook een fraai sfeerportret van Milaan. Al met al toch nog een goede film gezien. 4 sterren.