Opinions

Vind dat Eastwood enkele geweldige Westerns heeft gemaakt (zeker 3), maar verder valt ie me steeds vaker tegen. Vind het een beetje een oude sentimentele zeur. Dit tweeluik (dit deel vind ik net wat beter dan Flags of Our Fathers) is daar helaas geen uitzondering op.

Wat voor veel van zijn films geldt is dat ze zo doordrenk zijn van sentiment, dat elke emotie je door de strot geramd wordt en ik het onmogelijk meer serieus kan nemen. De aanzwengelende trompetmuziek is af en toe om misselijk van te worden. De flashbacks naar het verleden zijn nogal leeg en een te makkelijke poging punten scoren (wat dus niet lukt). Ook veel andere sentimentele scenes werken gewoon niet. Het zijn trucjes van een filmmaker die wel heel duidelijk wat wil bereiken bij zijn publiek. En dan werkt het niet. Het komt gemaakt en nep over. Een ander duidelijk punt van kritiek (ik heb nog niets gelezen hier, maar ik weet zeker dat bepaalde gebruikers dit al genoemd zullen hebben) is dat dit overduidelijk een Amerikaanse film is. Dat de dialogen consequent in de eigen talen zijn, is lovenswaardig. Maar de Hollywoodsaus zit er duidelijk overheen. En die botsing van stijlen werkt niet echt.

De reden dat ik dit nu nog even het voordeel van de twijfel geef is, dat er enkele echt steengoede scenes inzitten. De zelfmoordscènes (met die granaten), enkele beschietingen/bombardementen (met die vreemde combinatie van spektakel en afschuw), de slenteringen door de gangen (moest aan kanal van Wadja denken) en echt nog wel wat scenes maakte best indruk. Technisch vaak goed ook. Jammer dat dit zo regelmatig wordt afgewisseld met bovenstaande gezeur. Verder vind ik het project an sich ook een moedige poging en ook voor een gedeelte het onderscheidend vermogen (in letterlijke zin). Een film die de visie vanuit verschillende partijen laat zien is niet zo heel bijzonder, daar zijn best goede voorbeelden van. Dat elke partij zijn eigen film krijgt wel. Hoewel je merkt dat Eastwood in beide films wel heel erg zijn best doet om genuanceerd over te komen en beide partijen 'zo eerlijk mogelijk' probeert weer te geven, is het tegelijk ook wel gelukt. Beide partijen zijn menselijk weergegeven en hebben slechte- en goede personages. Het standpunt dat een oorlog voor beide partijen even verschrikkelijk is, is nogal voor de hand liggend en misschien wel cliche, maar het klopt wel natuurlijk. Ik heb een tweeluik over de verschrikkingen van de oorlog met ogenschijnlijk goede bedoelingen. En daardoor ging Eastwood niet (te veel) in mijn irritatiezone zitten. Dat had namelijk wel de doodsteek gegeven.

En zo is het een film (en tweeluik) met twee gezichten. Eastwood valt met enige regelmatigheid op de ene helft van zijn bakkes, maar de andere kant geef ik het voordeel van de twijfel. 3,5 sterren. Maar ik sta niet raar te kijken als dit een keer op een onvoldoende uitkomt.

Zelden een film gezien waarin de cameraman zo driftig samenwerkt met het scenario en de acteurs. Letterlijk prachtig. Het is een ongenuanceerd en lyrisch liefdesverhaal. Heerlijk. Enkele van de meest sterke momenten, die de eerder genoemde samenwerking illustreerde. Het begin aan het water, de zwierige scene in het trappenhuis waarin Boris nog wat tegen Veronica wil zeggen, alle scenes aan het front (maar met name de dood van Boris), het eerste bombardement offscreen (de kapotgeschoten flat) en het tweede bombaderdement onscreen (een van de mooiste scenes ooit), de zelfmoordpoging en het eind (vooral door de vertederende hoop van daarvoor). Het zijn allemaal voorbeelden van een talentvolle regisseur, cameraman en acteurs die een op papier flauw en voorspelbaar scenario, verheffen tot prachtige poezie. 4,5 sterren.

Zvyagintsev is een van de meest veelbelovende regisseur van de laatste jaren. Een echt groots meesterwerk heeft hij denk ik in zich, maar dat is er wat mij betreft nog niet helemaal uitgekomen. Het dichtst daarbij in de buurt kwam hij met the Banishment wat vooral op momenten pure kunst was. Leviathan is sterk, maar een meesterwerk wil het maar niet worden. De hele speelduur zat ik erop te wachten dat de potentie ten volle benut ging worden. Want het zat er in.

De beelden zijn weer mooi, de acteerprestaties goed, de muziek passend, de thema’s intrigerend en het verhaal best boeiend. Hij weet beeld en geluid net niet zo mooi te combineren met de inhoud dat er een prachtige diepe film verschijnt en door je ziel snijdt. Door zijn eerdere films en hetgeen je ziet denk je namelijk lange tijd dat dit er in zit. Dat is een verdienste, maar het is uiteindelijk ook wat jammer dat de belofte nooit wordt ingelost. Misschien lijkt het zelfs allemaal wat meer dan het uiteindelijk is.

In dit geval is dat uiteindelijk een hoop ellende voor de hoofdpersonages. Zonder sprankje hoop zelfs, waar je dat toch ergens wel een keer verwacht. Je zit met veel vragen na afloop, waarbij ik het soms misschien wel een klein beetje flauw vind dat je zo moet blijven gissen.. Er is een overduidelijk sneer naar de politiek, w.m.b. ook naar Poetin. En een link naar het geloof. Het maakt het er veelbelovender op, wat dus positief is. Maar uiteindelijk vind ik de belangrijkste personages en hun motieven te mysterieus (om maar niet te hoeven zeggen niet goed uitgewerkt) blijven om aan de haal te gaan met krachttermen. Wat weten we nu echt van ze? De regisseur daagt het publiek uit om zelf toedracht, redenen en motieven te bedenken, dat is te prijzen, maar tegelijk is het misschien ook wat gemakkelijk.

4 sterren dat wel. Maar na het zien van de film ben ik naast enthousiast toch ook ietwat teleurgesteld.

Zitten aardige ideeen in de film, maar het is het net niet. Op zich een mooi en bijzonder liefdesdrama, maar ik vond de vertelstijl dermate storend (het sloeg nergens op en haalde je steeds weer uit de film; het was gewoon een zwaktebod omdat er niet op een normale manier het verhaal verteld kon worden), dat de film me amper pakte.

Verder snap ik enerzijds het nut van het niets komen te weten van de personages (ze wisten immers ook niets van elkaar), anderzijds zorgde dat ook weer voor afstandelijkheid. Aantal mooie scenes en een redelijk tempo voor een dergelijke minimalistische film. 2,5 sterren.

Niet onaardig. Zoals ik al vaker her en der heb geroepen worden er tegenwoordig te weinig leuke avonturenfilms gemaakt. En dus heeft zo’n film een streepje voor. Het is jammer dat het allemaal wat lowbudget en TV-achtig is. Dat zie je met name terug in de sfx en acteurs. Dat het verhaal een compilatie is van eerdere films (en uiteraard met name van Indiana Jones, sommige scenes worden bijna letterlijk overgenomen) vind ik nog niet eens zo heel erg. De makers hebben het verder wel begrepen. De toon is luchtig en er zit veel vaart in. Dat brengt de film op 3 sterren. Helaas wordt het nooit geweldig, maar het is tenminste weer eens een leuke poging in het genre.

Avonturenfilms vind ik heerlijk. Wat is een betere manier van escapisme, dan een film waarin de ene belevenis na de andere volgt? Heb al vaak mijn beklag gedaan dat er sinds de jaren ’80 te weinig avonturenfilms gemaakt worden. En zeker te weinig goede. Ik ben dus blij met de poging, minder blij met het resultaat.

The Librarian reeks is voor de televisie gemaakt. Dat zie je aan alles. Je moet dus ogenblikkelijk je standaard verlagen. En dat is ook echt nodig wil je niet omkomen in ergernissen. De sfx lijden onder het beperkte budget en de acteurs zijn leuk voor op TV, maar niet goed genoeg om een film te dragen. Ook de plot, de dialogen en werkelijk alle gebeurtenissen zijn zo matig uitgewerkt, dat het een hele opgave is bij tijd en wijle om te blijven kijken. Dat het gejat is (van met name Indiana Jones) en verder op en top clichématig weet je van te voren (zeker als je deel 1 al hebt gezien). Het is ook meer alle mankementen bij elkaar. Individueel wil ik ze best vergeven, maar nu is het wat te veel van het slechte.

Toch jammer want de toon is goed en ook deel 2 is zo avontuurlijk als het zijn kan. Een onvermijdelijke vergelijking met deel 1, leert ons dat deze film in alles net wat minder is en het eerste deel was al niet echt geweldig. En dus zijn deze pogingen in het genre, waar ik op zich blij mee ben, het dus weer niet. Jammer. 2,5 sterren. En dat is met de nodige goede wil.

Goede film van een uitstekend regisseurs duo. Film boeit niet de gehele speelduur, maar overwegend wel. Britse humor beviel ook wel, net als de tussen oorlogen springende verhaallijn over liefde, vriendschap, oorlog en ouder worden. 4 dikke sterren.

Had een half uur nodig om er in te komen en mijn vriendin was weggelopen, maar uiteindelijk vond ik dit weer een heel leuke film. Zit vol geweldige vondsten en leuke grappen, heel droog. Er worden al een aantal dingen genoemd, de Portugese versies van nummers van Bowie, de bizarre shoot outs, het gezeik op de waardeloze dolfijnen, de opzettelijk slechte effecten en ja eigenlijk al die stoïcijnse kop van Murray.

Dat zijn dingen die iedereen wel ziet, of je het dan leuk vindt is iets anders. Het zijn vooral de kleine dingen en grapjes die echt nooit ophouden die de films van Anderson geweldig maken. Dialogen bijvoorbeeld die lijken te kloppen, maar gewoonweg nergens op slaan. Bijvoorbeeld Murray tegen Wilson. "I'm sorry I've never acknowledged you as my son. I promise you I will never do it again". Ik realiseer me dat als ik het zo type het waarschijnlijk niet erg geestig is, maar in de film werkt het perfect, vooral omdat het maar door gaat en als je niet oplet, lijkt het gewoon te kloppen.

4 sterren opnieuw voor een bijzondere filmmaker, die stijgt in mijn aanzien met elke film die ik van hem zie.

Op de een of andere manier lijkt het bij films van Solondz de gewoonte om ze af te zetten tegen Happiness. Lees eens wat over een van zijn latere films en 100% dat er 1 of meerdere parallellen naar die film worden getrokken. Van te voren had ik me voorgenomen dit onder geen beding te doen en die film helemaal los te laten. Net als bij Storytelling lukt me dat eenvoudigweg niet na het zien van de film. Want jeetje wat herhaalt Solondz zich. Even voor de duidelijkheid; ik had geen enkele voorkennis over Life During Wartime, wist enkel wie de regisseur was.

Het gaat me er niet eens om dat de vertelstructuur, de opbouw van scenes (vaak aan tafel over een probleem waarvan de achtergrond pas gaandeweg de dialoog duidelijk wordt), het visuele, de thema’s (sexueel misbruik, pedofilie, seksuele frustatie en kinderen die zich geen houding weten te geven in die Solondz wereld) eigenlijk exact hetzelfde is.

Wat ik schrijnender vind is dat hij om voor mij nu nog onduidelijke redenen (opzettelijk lijkt het wel) blijft hangen bij die film. Palindromes leek een stap de goede kant op, maar dit dus wat dat betreft weer helemaal niet. Personages zijn eigenlijk grotendeels hetzelfde als in Happiness. Vond met name de zussen wel heel erg hetzelfde. Zo erg dat ik me afvraag of het opzettelijk was. Hoe het antwoord op die vraag ook luidt, ik vind het jammer. [edit] nu ik voorkennis (of beter; achteraf kennis) heb is het anwoord wel duidelijk.[/edit]

Joy is een kopie van het personage Joy uit 1998, het onzekere muizige type die geen normale relatie kan aangaan. Op 2/3 van de film heeft dit personage een muzikaal intermezzo met gitaar en speelt de titelsong. De openingsscene met dit personage is bijna een kopie van Happiness. Haar ene zus heeft een pedofiel als man, haar andere zus is een rijke succesvol stuk egoïsme, net als in Happiness.

Nu ik dit zo opschrijf, realiseer ik me extra dat dit geen toeval zal zijn. Of ik er op zit te wachten is een tweede. Ik kan geen volmondig ja of nee daarop zeggen. Wat minder als in zijn andere films was ik dramatisch betrokken en/of zat ik met plaatsvervangende schaamte te kijken. Maar veel scenes vond ik nog steeds ontzettend geestig en ronduit sterk. Vond dit dan ook veel meer komedie dan drama, omdat het allemaal onmogelijk serieus te nemen is. Erg gelachen om de spoken van joy (en het spook van het laatste shot), bijna alle dialogen tussen de moeder en de sproetenkop (en het doorverwijzen van diezelfde moeder van de jongste dochter naar het medicijnkastje. Maar eigenlijk veel meer, kom er zo snel allemaal niet meer op.

Ik las een hele tijd terug ergens (geen idee meer waar) dat een bepaalde recensent vond dat het erop lijkt dat Solondz na Welcome to the Dollhouse en Happiness in zijn films continu zijn methoden probeert te verduidelijken of zelfs te rechtvaardigen. En dat vind ik heel treffend omschrijven. Zijn talent is me duidelijk, maar ik wil nu wel eens zien wat ie verder nog in huis heeft. Geen idee of hij die ambitie heeft, maar zo niet ben ik er wel een beetje klaar mee aan het raken. Of beter gezegd, ik vind op dit moment het speelveld dat hij zich heeft aangemeten, ondanks de vele ellendige thema’s te beperkt. Ik ben heel erg benieuwd waarom Solondz zich zo herhaalt. Ik heb nog niets gelezen over de film, dus misschien dat hier ergens het antwoord voor het oprapen ligt.

3,5 sterren. Ondanks al mijn kritiek heb ik een aantal geniale scenes gezien, verpakt in een film die heel erg lijkt op een ook al geniale film. Vandaar.

[edit] En ik lees nu inderdaad dat het een soort van sequel is, dat wist ik dus niet. Mijn vraagtekens over zijn voortborduren blijven wel overeind. Eigenlijk nu precies wat ie niet nodig had w.m.b.

[edit 2] Nu ik een aantal references naar zijn andere films, teruglees (en automatisch terughaal), ben ik in dubio. is dit nu net wat Solondz niet nodig had of is het een interessant (en vrij uniek) project om zijn volledige oeuvre aan elkaar te linken? Hier worden verrassend weinig zinnige dingen gezegd hierover. Kom op, is er dan niemand met visie?

Technisch gezien een geweldige film. Een van de weinige films waarvan ik echt eens een making of zou willen zien, om te kijken hoe ze dat gedaan hebben.

Het verhaal is geweldig in zijn eenvoud, al komt de boel net wat te laat op gang. Toch maakte de film uiteindelijk te weinig indruk om echt onderscheidend te zijn, geen idee hoe dat komt.

Sterk uitgangspunt, technisch superieur, leuke setting maar op de een of andere manier beklijft het niet genoeg voor een meesterwerk. Had me voorgenomen een mooie recensie te schrijven, maar op de e.o.a. manier lukt dat bij deze film niet.

Wel weer een uitermate verzorgde film van alleskunner Ang Lee. 3,5 sterren. Middenmoot in zijn oeuvre.

Toch wel een redelijk sterke film. Mensen die een hekel hebben aan de NL film, kunnen wel weer makkelijk iets vinden. Na 2 minuten al borsten te zien (oei, oei), niet de geweldige sfx die we nu gewend zijn en een eigenlijk (op papier) stompzinnig uitgangspunt.

Ik vind het dus vooral knap dat dat uitgangspunt on screen nergens belachelijk wordt en eigenlijk goed werkt. Het is zelfs behoorlijk origineel. Bovendien vind ik dat je ook de duidelijke verdienste voor de Nederlandse genrefilm niet zomaar kunt vergeten.

Een aantal naargeestige scènes, zoals de open liftschacht en met het kleine meisjezijn gewoonweg erg sterk. Zorgt ervoor dat de film boven de matige horrorproductie uitstijgt. De gore blijft redelijk uit. De afgehakte hoofdscène, valt uiteindelijk wat tegen. Vond het wel grappig, maar ik twijfel of dat nu de bedoeling was.

De film heeft te veel kwaliteit om te negeren, maar is niet zo sterk als ik hoopte. Wat mij betreft de moeite waard, maar zeker niet een film die je als horrorliefhebber MOET hebben gezien. Wel als je interesse voor de Nederlandse film in het algemeen. 3,5 sterren vanwege bovengemiddeldheid en verdienstelijkheid.

De opmerking dat dit Chaplin's meest persoonlijke film is en sterke parallellen met zijn eigen leven vertoond, is zo'n open deur, dat ik hem amper durf te maken. Toch kom je er niet om heen als je iets zinnigs wilt zeggen over Limelight en het is zelfs het meest interessante aan de film. Samen met een andere open deur, de scenes op het eind met Keaton, absoluut het beste aan de film.

Hoewel ik de meeste komedies van hem stiekem toch beter vind, is dit toch ook wel erg de moeite waard. Dit is vooral een kundig gemaakt drama, die bovengemiddeld is omdat Chaplin hem maakte. Dat durf ik toch wel te stellen. Zijn vakmanschap (niet alleen speelde hij natuurlijk weer de hoofdrol, deed hij de regie, produceerde hij de film, schreef hij het scenario, componeerde hij de muziek, maar nu choreografeerde hij zelfs de dansscenes) zorgen ervoor dat de film er erg goed uitziet, de juiste toon wordt gevonden en bijna alle scenes goed werken. Er zijn wel scenes die wat korter hadden gekund en af en toe is de boodschap van Chaplin wel erg voor de hand liggend, maar echt storend is het niet. 130 minuten waren zo voorbij.

Je merkt de hele film dat dit een persoonlijk en emotioneel document is van een man die zijn carriere langzaam aan het afsluiten is. En die carrière valt samen te vatten met de opmerking dat hij de grootste en meest invloedrijke komiek ooit was, voor mij in elk geval, maar ik denk dat veel mensen het met mij eens zijn. Jammer eigenlijk dat dit niet zijn laatste film is. 4 sterren.

Film is een beetje door mijn hoofd blijven spoken. Had de dvd al geruild en van het weekend toch maar weer ergens gekocht voor 2,50. Natuurlijk is the Limits of Control zelfs voor een Jarmusch wel erg traag. Bewust natuurlijk. Het lijkt erop alsof Jarmusch zijn publiek een beetje plaagt. Maar het is ook een humorvolle film over kunst. Een sfeervolle reis. Je kunt in de repeterende scenes een soort gimmick zien die vooral geestig bedoeld zijn. Maar misschien is het wel gewoon continue codetaal in een gangstercomplot. Bovendien behoorlijk mooi gefilmd. Het is een alternatief op de gebruikelijk gangsterfilm. Als je de film over je heen laat komen kan het best voor een relaxte ervaring zorgen, al helpt het wel als je je instelt op traagheid. 3,5 sterren. Jarmusch blijft fascineren. En het is in elk geval anders.

Erg vermakelijk, die Yuen Woo Ping is toch wel een geweldige regisseur/choreograaf. De gevechten zijn heerlijk veelzijdig en het tempo is met name daardoor erg aangenaam. De humor draagt bij aan die afwisseling en de toon, maar is op zich net even te flauw. Verder ook verbaasd te zien dat dit uit 1979 komt, dat ziet er zeker 10 jaar jonger uit. Net (maar dan ook echt net) geen 4 sterren.

Een half jaar voor het uitkomen van de film voorspelde ik al de inmiddels verzilverde oscar voor Daniel Day-Lewis. Iemand met zijn staat van dienst (en talent) in de rol van Abraham Lincoln (oscarvoer) in een Spielberg film. Voor die voorspelling hoef je niet doorgeleerd te hebben. Interessanter is het antwoord op de vraag of het terecht is. En hoewel ik niet alle films/rollen heb gezien die meedongen, durf ik toch wel te zeggen dat het terecht is. Hij speelt de rol voortreffelijk en volstrekt geloofwaardig. Wat een klasbak is het toch, een van de grootste acteurs van zijn generatie en misschien wel allertijden. Er zitten diverse grote namen in de bijrollen, maar die staan wat in de schaduw van Day-Lewis. Niet alleen omdat hij zo goed is, maar toch ook omdat die acteurs niet echt weten te imponeren. Tommy Lee Jones en David Strathairn vond ik weinig opvallend (had ik echt meer van verwacht), Joseph Gordon-Levitt en Sally Field vond ik bijvoorbeeld zelfs wat tegenvallend.

Wat verder opvalt is met name de focus van het verhaal. Dit is in 90% van de speelduur een film die zich afspeelt in achterkamers, het congres of in elk geval indoors. Er is opvallend veel aandacht voor het politieke spel en echt voor de politicus Lincoln. Best een interessante invalshoek. Dit zorgt ervoor dat je te zien krijgt wat de invloed is van het bedrijven van politiek op het leven van Lincoln in plaats van andersom. De constatering tegen het eind van de film dat Lincoln er in een jaar tijd, tien jaar ouder uitziet zegt genoeg. Een verrassende keuze.

Toch wijkt Spielberg in zo'n 10% af van zijn focus in onder meer grotere scenes. En op die momenten is de film wat dubieus en te in your face. Het begin bijvoorbeeld, of de scene met Gordon Levitt bij het ziekenhuis. Sowieso heeft de film toch net weer te sterk die Spielberg moraal die een aantal van zijn films met name in de tweede helft van zijn carrière verpesten. Zo’n stemming in het congres met leden die zich op het laatste moment hebben bedacht waardoor die meerderheid net wordt behaald. In het echt was het ook een close call, maar dit gaat er bij mij niet helemaal in. Andere opmerkelijke keuzes zijn bijvoorbeeld het niet laten zien van de moord. In plaats daarvan krijgen we de reactie te zien van de zoon, die in een ander theater was. Maar de film gaat over Lincoln, dus interessanter was zijn reactie geweest (vlak van te voren althans). Beetje laf vond ik het, alsof ie zijn handen er niet aan wou branden.

Overwegend is dit een behoorlijk uitgebalanceerde film met een duidelijk doel voor ogen. Die focus werkt echt in het voordeel, maar er zijn dus verschillende momenten die ik daarmee vind vloeken. En hoewel ik zijn aanpak (overwegend dus) te prijzen vind, is de genoemde 90% w.m.b. dan weer niet altijd zo boeiend dat het de minpunten te niet doet. 3 sterren.

Nooit begrepen wat er zo bijzonder is aan deze Disney. Ik snapte het 17 jaar geleden al niet en nu nog steeds niet. Vrij standaard verhaal, de muziek is wel aanstekelijk maar natuurlijk ook heel glad, de personages nogal cliche en dat geldt extra voor het verloop van het verhaal. Verder is de animatie niet heel bijzonder en de voice acting vind ik zelfs heel matig. De sterren waren eigenlijk allemaal niet op hun plaats, met name Goldberg niet.

Op de een of andere manier werkt the Lion King wel ten dele, maar meer dan een aardige film zie ik hier met de beste wil van de wereld nog steeds niet in. De torenhoge topnoteringen zijn zelfs een beetje belachelijk.

Edward G Robinson. wat een geweldenaar. hij maakt deze film tot wat het is. en dat is een klassieker die geweldig veel betekend heeft voor het genre (hoor de vorige spreker over weinig originaliteit; een bizarre uitspraak).

tuurlijk; de film is niet foutloos. er zijn enkele rare overgangen, maar daar kijk je makkelijk doorheen als je Robinson zich omhoog ziet werken op de inmiddels veelvuldig gekopieerde wijze. 3,5 sterren verdient deze film minstens. liefhebbers van het genre (en dat zijn er nogal wat op deze site) moeten deze film (evenals the public enemy) hebben gezien.

IJzersterke en onterecht ietwat vergeten gangsterfilm. Kan mee met de beste in zijn soort. Film gaat net als the Yards en We Own the Night over misdaad en broederschap, maar Little Odessa is echt nog een paar tandjes beter. Dat komt met name door een heel sterke mix van misdaad en drama. Dat zat ook in de twee genoemde films, maar het sterke scenario onderscheid deze film . Gray brengt perfect balans in misdaad en drama, waardoor het elkaar versterkt. De wegkwijnende moeder verbindt de uiteengevallen familie.

De sterkste momenten zijn toch de geweldsuitspattingen in het misdaadstuk (samen met de dood van de moeder). Het is een sfeerrijke film, die verder nog door het sterke acteerwerk ver boven de middelmaat wordt uitgetrokken. Liefhebbers van gangsterfilms (en dat zijn er genoeg hier volgens mij) moeten dit echt zien. 4 dikke sterren.

Had deze een beetje in mijn hoofd als mindere Bond, maar dat valt wel mee. Sluit eigenlijk wel aan qua kwaliteit in de rij tot nog toe. Moore heeft niet de charisma van Connery, maar ja wie wel? Zijn onverschillige en laconieke houding werkt wel en komt de humor ten goede. Het verhaaltje is deze keer wel erg ondermaats en weinig innovatief, maar ach. Een van de betere titelsongs btw.

Het vermeende racistische karakter is natuurlijk belachelijk. Alle badguys waren tot nog toe blank (zo ongeveer). Komt er een keer eentje waar ze donker zijn, krijg je dat gezeur weer. Dr. No discrimineert Chinezen?

Bad Boys 2 meets Enemy of the State. Dit is ook helemaal geen Die Hard film, maar een willekeurige (en behoorlijk inwisselbare) actiefilm met Bruce Willis in de hoofdrol. Weinig originaliteit in dit vervelende hackers verhaaltje.

Ik keek deze film zonder ondertiteling (want gedownloade versie) met vrienden. Ik verstond er door het slechte geluid en het gelul tussendoor niet veel van. 'Gelukkig' was dit geen moment een probleem, aangezien een peuter dit stompzinnige verhaaltje nog zou kunnen volgen. Normaal heb ik niet zo'n probleem met ongeloofwaardigehden bij een dergelijke actiefilm. In deze film werd wat wenselijk is, op dat gebied wel heel erg overschreden. Het ene ongeloofwaardige moment was nog niet voorbij of de volgende plothole diende zich al aan.

Verder was het acteren zeer matig, de muziek irritant en de oneliners erg cheesy. Ook de verwijzingen naar de voorgaande delen waren te triest en kinderachtig voor woorden. Er waren nog wel een aantal aardige momenten. Zo zag de actie er zo nu en dan strak uit (maar weer veel vaker niet). Verder weinig goeds te melden over deze overschatte film. Belachelijk dat er een hoger gemiddelde is dan voor Die Hard 1. 2 sterren voor het minste Die Hard deel. En dat is best knap na het ook al zeer matige deel 3.

Vind de reeks consequent redelijk goed tot nu toe. Bijna allemaal van die 3,5 sterren gevallen. Vermakelijk, maar ook niet meer dan dat. Valt me op dat elk plot bijna hetzelfde is en de films allemaal ontzettend op elkaar lijken. Was in mijn herinnering toch wat gevarieerder allemaal.

maar goed dit is dus eigenlijk gewoon een erg goed gemaakte bond met sterke scenes. Dalton is niet slecht, maar Moore (de humor) en vooral Connery (op eigenlijk elk punt) zijn eenvoudigweg een stuk beter. Verder doet deze film niets onder voor de eerdere films.

3,5 sterren dus weer.

Hitchcock is the master of suspence. Polanski doet op dat gebied weinig voor hem onder. sterker; ik ken geen Hitchcock die angstaanjagender en spannender is dan deze of Rosemary's baby.

de spanning wordt heerlijk opgebouwd. paar grappige momenten, steeds hogere spanning en steeds absurdere gebeurtenissen.

naarmate het eind in zicht komt, wordt de film steeds spannender...nee, werkelijk eng zelfs. zijn het sekteleden waar hij mee te maken heeft? wordt hij echt gedreven tot zelfmoord? en proberen de andere bewoners hem te veranderen in de vorige huurster? net als in Rosemary's baby hink je op (minimaal) twee gedachten, hoewel het bij deze film net iets eerder duidelijk wordt hoe het zit. krijg nog steeds rillingen als ik aan bepaalde scènes denk zoals: die vrouw die het verband van haar gezicht rukt op dat toilet, Polanski die als travestiet steeds meer paranoia wordt. die scène op de binnenplaats met dat masker van Trelkovskyetc. film die nog dagen in mijn hoofd zal blijven rondspoken. 4,5 sterren.

Geweldige film weer eens van Hitchcock. Ga nu richting de veertig titels van hem die ik op dvd heb (wil ze ooit allemaal hebben) en ben nog nooit een slechte tegengekomen. Allemaal voldoendes of gewoon erg goed, zoals hier.

Deze film heeft een heel opvallende cinematografie. Prachtig gebruik van kleur (en dat in een zwart-wit film). De blauwe en gele filters werken sfeer verhogend en ik vond het eigenlijk gewoon heel mooi.
Er wordt bijzonder leuk geacteerd. the Lodger wordt gespeeld door een bijzonder aardig acteur die een heerlijke potentiële creep én held aan het eind neerzet. De oudjes spelen ook leuk. Lijkt me toch dat dit een veel moeilijkere vorm van acteren is, als je niet over je stem kan beschikken. Lekker theatraal. Leuk.

Verder was dit een heerlijk kat-en-muis spel, dat in veel andere Hitchcock films ook zou terug komen.
- the Lodger/ en de altijd op bezoek zijnde detective
- de driehoeksverhouding tussen de Lodger, het meisje en de Detective
- de spanning om het welzijn van hun dochter door de ouders die niet zeker weten wat wij wel zeker denken te weten; of the Lodger nou de seriemoordenaar is

Veel erg goede en spannende scènes zorgen ervoor dat dit gewoon een van Hitchcock's beste is. Ik denk aan de prachtig gefilmde scène in de badkamer. Of de fantastische plottwist, die de moeder aller plottwists is. Erg goed gecamoufleerd (denk niet dat veel mensen het zien aankomen), maar eigenlijk heel logisch. Of anders wel het zinderende eind.

Deze film is overduidelijk zeer belangrijk voor elke thriller die er na zou komen. Geweldige Hitchcock film, die gerust tot zijn betere werk gerekend mag worden (en dat zegt w.m.b. veel). 4 sterren. Kijken! Overal te koop voor nog geen 5 euro.

Strakke en goedgemaakte thriller. Het verhaal pakt vooral erg, heb echt geboeid gekeken. In feite is het een langgerekte aflevering van csi, maar dan beter. Verder is er niet veel waarin Loft echt uitblinkt, maar ook weinig waarop ik wat heb aan te merken. 3,5 sterren.

Ooit eens 10 minuten gezien en deze film een beetje opzij geschoven als drukke interessantdoenerij. Zo zie je maar dat je nooi af kunt gaan op zo'n korte en onvolledige indruk.

Het is vooral een vlotte film met veel leuke ideetjes over toeval. Het ging er niet helemaal in dat de kleine veranderingen, voor de grote verschillen in uitkomst zorgde. Lola Rennt moet het dan ook niet hebben van de geloofwaardigheid. Toch leverde het een frisse film op. Ook bijvoorbeeld de spuuglelijke animatiestukjes zorgde in elk geval voor de nodige afwisseling.

Mijn waardering voor Tykwer begint langzaam te groeien. Het is wel een regisseur die veel meer met vorm bezig is dan met geloofwaardigheid, goed uitgewerkte personages of emotionele binding. Een combinatie van vorm en gevoel (om het zo maar even samen te vatten), zou hem wat mij betreft echt kunnen onderscheiden. Hij doet 2x een poging daartoe tussen de verschillende versies door, maar het lukt hem net als in andere films niet echt.

Desalniettemin een interessante en onderhoudende stijloefening. 4 voorzichtige sterren.

ik maakte er al een opmerking over in het forum (sommige zaken zijn nu eenmaal de moeite om vaker te vermelden), maar de openingsscène is een van de beste scènes die ik ooit gezien heb. geniaal, ik kwam niet meer bij. Verder natuurlijk ook een goede film, met een uitstekende Mason en een briljante Sellers. 4 sterren.

Geloof de slechte word of mouth wel! In het kielzog van the One Ring ook maar eens proberen te ontleden waarom dit zo'n flop is geworden en wat er mis mee is. Dat is wat mij betreft best een hoop. Ben dan ook een stuk minder enthousiast.

Formulefilms zijn al zo oud als Hollywood zelf. Op zich hoeft dat geen groot probleem te zijn als het maar aan een paar voorwaarden voldoet. In de eerste plaats moet het goed gemaakt zijn en het moet er niet in doorslaan (en/of iets fris toevoegen). Dat eerste voldoet het best aan, dat tweede in zijn geheel niet. Daar gaat het w.m.b. met name mis. Alles is zo intens voorspelbaar, dat ik geen zier meer gaf om het verhaal. De spanning in zo’n film zit hem absoluut niet in de uitkomst. Je weet toch wel dat het goed komt. De spanning zit hem erin hoe ze daar komen. En precies dat wordt de nek omgedraaid. Van elke situatie zie je van mijlenver aankomen hoe ze daar uit gaan komen en welke grapjes daar ten grondslag aan liggen. Het maakt ook geen klap uit of dit een piratenfilm, western, sci fi of wat dan ook is. Het hele the Lone Ranger is dan ook volstrekt inwisselbaar.

Ik riep bij het zien van de aankondiging van de film al dat dit wel erg opzichtig voortborduurt op Pirates of the Caribbean. Ik vind het niet erg dat hetzelfde team in hetzelfde genre voortborduurt op een nieuw concept. Ik vind het wel erg dat dat concept niet nieuw is en de toon heel geforceerd hetzelfde is en grapjes exact dezelfde gimmick hebben. Het is geen formulefilm die binnen de formule lekker aan het variëren is, iets wat Spielberg heel goed kon in zijn hoogtijdagen. Er is gewoon gekeken wat er goed werkte in the Pirates films en daar zijn ze mee verder gegaan. Depp is het meest duidelijke voorbeeld. We kleden hem weer lekker gek aan en laten hem lekker maf doen. How’s that for a slice of fried gold, hoor ik de makers al handenschuddend tegen elkaar zeggen.

Zo'n scene als 'at least it can't get any worse' is een goed voorbeeld. Hoe ontzettend vaak is dat wel niet gedaan zeg. Mijn hemel, hoe durf je zoiets erin te stoppen en dan het lef hebben om de critici de schuld te gaan geven van het floppen van de film. Veel humor is dan ook te kinderachtig voor woorden. Dat gedoe met dat paard vond ik erg flauw bijvoorbeeld.Vond sowieso de dialogen erg matig geschreven. Het loopt gewoonweg niet. Ook de slapstick tijdens de grotere actiescènes wanneer ze samen geketend moeten vechten vond ik erg flauw worden. Dit komt echt letterlijk uit genoemde film(s).

Jammer, want de film scoort wel zijn punten in die grootse actiescènes, die best de moeite waard zijn. Maar ook hier gaat dus wel e.e.a. mis zoals gezegd. De humor moet zo’n scene op weg helpen en niet andersom; zo’n in potentie prachtige scene moet geen kapstok zijn voor een hoop flauwigheid. Die treinscène aan het eind is een perfect voorbeeld; Je hebt een in potentie schitterende scene en het wordt nogal de nek om gedraaid door een hoop flauwigheid. Ik moest denken aan Buster Keaton van 90(!) jaar eerder en wanneer ik de balans opmaak is zijn de stunts gewoonweg beter uitgevoerd en ziet het er allemaal beter uit. Keaton gebruikte het spektakel ook als kapstok, maar dat is zo oneindig veel grappiger dat het daar wel werkt. Ook die Willem Tell Overture is compleet misplaatst. De hele toon en feel van die scene wordt er door bepaald. Wie verzint zoiets en is er niemand die dan bezwaar durft te maken?

Ik heb er veel op aan te merken, maar heb er toch nog een gemiddelde waardering voor over. Dat komt omdat ik eigenlijk gek ben op dit soort films. Het ziet er op momenten fraai uit en de film is als geheel natuurlijk lekker avontuurlijk. Verbinski is dan ook te veel vakman om echt een immens slechte film te maken. Het is dan ook in eerste instantie de schrijvers kwalijk te nemen dat dit niet of nauwelijks werkt. Dat krijg je met een opdrachtfilm. Het is natuurlijk een groot verschil wanneer je een opdracht meekrijgt binnen bepaalde kaders en daar iets heel leuk van moet gaan maken of dat je echt een leuk idee al had en daar mee verder gaat.

Het lijkt erop dat mensen dit wel gezien hebben. Been there done that. En dat is het ook heel nadrukkelijk. Ik vind het ook een goed teken dat het publiek nu eigenlijk gewoon tegen Bruckheimer zegt; ‘kom eens met wat nieuws’! Jammer dat ie zich dat niet eerder kon bedenken.

Geweldige film, waarin rassenkwesties, familiedrama's (vooral moeizame vader-zoon relaties) en oude liefde schijnbaar achteloos opgaan in een moderne detective western. Het detective verhaal wordt op een slimme manier gebruikt om de personages en het verleden bloot te geven en vooral diepgang mee te geven. En zo werkt de film op beide punten.

Een ontzettend strak scenario dat verdraaid goed in elkaar steekt. De naturele manier van spelen maakt het af. Erg sterk. Dikke 4 sterren.

Humor en drama komt beide niet echt uit de verf en hoewel het dat eerste uur maar niet echt wil boeien, is het ook weer niet echt slecht. Het laatste half uur met een paar spectaculaire actiescenes vergoed wel een en ander. Net aan 3 sterren. Typisch zo'n film die je ziet als outsider in een boxset.

Krachtige film. Een fijne combinatie van een onderzoek over wel heel veel schijven (dat onderzoek zorgt voor een eenvoudig te verdedigen samenhang), (oorlogs)drama, zwarte komedie en een mooi hedendaags sprookje.

Vond het er weer erg mooi uitzien. Kleurgebruik is misschien een beetje to much, maar de gewelddadige momenten zijn erg mooi in beeld gebracht. Mooi camerawerk. De film werkt op de meeste gebieden wel, alleen het dramatische deel blijft te afstandelijk. Dat is het probleem waar Jeunet eigenlijk in al zijn films mee kampt. De film werkt veel beter als zwarte komedie.

Goed geacteerde film, leuk om al die bekende koppen uit eerdere Jeunet films te zien. Zijplotjes zijn allemaal wel geestig, hoewel ze niet allemaal werken. Je krijgt een beetje filmpjes in een film. Vond het wel leuk, ook omdat het allemaal makkelijk terug te voeren is naar de zoektocht. Jeunet is toch wel een van de meest getalenteerde Europese talenten van de laatste jaren. Als ie nou nog wat makkelijker emotie over kan brengen en de afstandelijkheid in zijn film kan wegnemen, zal hij echt tot mijn favorieten gaan behoren. 4,5 sterren. Net aan.