Opinions

Van Warmerdam is de enige regisseur waarvan ik ALLE films op volgorde heb gezien. Dus eerst Abel, toen de Noordelingen etc etc. En nu dus de Laatste Dagen van Emma Blank. Het is altijd leuk om in het oeuvre van een regisseur een bepaalde handtekening te zien of een bepaalde progressie te constateren. Die handtekening is overduidelijk en zal zo een aantal aspecten noemen die me daaraan bevallen. Van progressie is echter geen sprake. Alle films zijn leuk, hoewel eerst Abel en dan de Noordelingen er wel bovenuit steken. Het loopt een beetje in een onaffe U vorm die na Grimm weer omhoog loopt. Ik zet Emma Blank in de top 3.

Wat ik geweldig vind aan zijn film is in de eerste plaats de humor. Heel eenvoudig. Zijn absurdistische verhalen voelen fris aan. Hoewel al zijn films een beetje hetzelfde zijn, zit er genoeg verschil tussen om leuk te blijven. Vind het uitgangspunt (dat langzaam, maar zeker duidelijk wordt) vrij simpel, maar gewoonweg heerlijk uitgevoerd. De uitgangspunten zijn immer een goede basis voor tal van geweldige scenes. Constant een grote glimlach gehad, paar keer ontzettend hard gelachen. Heerlijke scènes zoalsvan Warmerdam als hond (vooral het tegen het been aanrijden), het hakenkruis, de moorden (vooral op van Warmerdam), het vastnieten van Emma, het ‘jou trek ik niet meer af’ en nog veel meer eigenlijk, zorgen voor ontzettend veel vaart, zijn films vliegen voorbij. De licht verontrustende sfeer in combinatie met ontspoorde situaties die zorgen voor een originele vorm van humor, die je verder eigenlijk nergens ziet maken van Warmerdam een van mijn favorieten.

Daarnaast vind ik zijn films er geweldig uitzien en dat geldt ook zeker voor de Laatste dagen van Emma Blank. Zijn films zijn zo gestileerd en zo apart vormgeven dat buitenopnames ook wel in de studio lijken opgenomen. Ik vind zijn werk erg plezierig om naar te kijken (letterlijk). Verder hebben de acteurs zichtbaar plezier en snappen ze hun rol allemaal uitstekend. Zijn werk is uniek en ik ken eigenlijk weinig soortgelijks. Mijn favoriete Nederlandse regisseur zorgt steeds voor een heerlijke filmavond. Ben erg blij met iemand als van Warmerdam. Ook deze film krijgt 4 (behoorlijke dikke) sterren.

de film is voor mij dan ook meer dan jeugdsentiment. prachtige decors, schitterende poppen, aanstekelijke humor (voor alle leeftijden leuk), leuke liedjes en vooral een hart en ziel. in zijn genre is alleen de originele wizard of oz beter. kan ik niet vaak genoeg zien deze film.

Zoals gehoopt (uiteraard), maar zeker ook als verwacht een erg goeie film. Een meesterwerk zelfs, vond hem nog beter dan het ook al erg sterke Umberto D (die ik eerder zag).

Heerlijk te zien dat sentiment en emoties eerlijk en oprecht kunnen overkomen in een film. En daarmee verwijs ik natuurlijk rechtstreeks naar veel van de hedendaagse meuk.

In heerlijke kleine dingen schuilt zo veel kracht. Hoe blij iemand kan zijn met een fiets, hoe desastreus het kan zijn diezelfde fiets te verliezen; het is nu niet meer voor te stellen. Schitterende scènes zijn de zoektochten (verschillende geweldige scènes) in de straten van Rome, het uit eten gaan (een van de mooiste scènes die ik ooit zag!) en het eind. Hartverscheurend. Briljante cinema die 4,5 sterren verdient en wellicht meer.

Naast Capra en Lubitisch dient er zich voor mij nog een geniale feelgood komedieregisseur aan, die zich onderscheidt ten opzichte van tijdgenoten maar eigenlijk ook hedendaagse filmmakers, door flitsende dialogen en messcherpe humor in een sterk scenario. Dit is bij vlagen zo geniaal dat je de onwaarschijnlijkheden in het scenario voor lief neemt en misschien werkt het zelfs wel versterkend. Dit is de ultieme oplichtersfilm.

De scene waarin Stanwyck, Fonda vanuit haar spiegel gadeslaat en zijn gedachten becommentariseert is echt briljant. De kaartspelen op het schip, het proberen te kwetsen in de trein door de waslijst aan mannen die uit hyet niets komen, de laatste scene waarin het hulpje van Fonda zich nog steeds afvraagt of het dezelfde dame zijn allemaal voorbeelden van Sturges op zijn best. Stanwyck is echt geweldig. Fonda is wel erg stuntelig, misschien dat Stewart hier beter was geweest. De bijrollen van Charles Coburn, Eugene Pallette en William Demarest zijn echt geniaal.

4 sterren voor een erg vermakelijk film. Niet zo goed als Sullivan's Travells, maar het scheelt niet veel. Gaat dit zien! De dvd kost geen drol.

Leuke film inderdaad hoor. Beter dan de remake van de normaal gesproken geniale Coen's. Op elk punt net iets beter. Meer vaart, betere acteurs, plot loopt beter etc. etc.

Kleurrijke film vooral. Qua look en qua personages. Plot blijft lollig, acteurs begrijpen hun rol perfect en het heeft veel vaart. Topvermaak, heb inmiddels meer besteld uit de Ealing studio's. 4 verdiende sterren.

Het kan aan mij liggen, maar de film klopte volgend mij helemaal niet. Zat Back to the Future een stuk beter in elkaar. Verder ook een oversentimentele draak, lelijk gefilmd, krampachtige acteurs. Helemaal niets deze humorloze film. 1,5 sterren omdat ik me niet heb geergerd en dat is een wonder.

goede film. goed gemaakt en aardig geacteerd. de film probeert duidelijk in te spelen op het gevoel van de kijker en dat lukt aardig. een aantal indrukwekkende scènes die niet de meest lichte onderwerpen behandelen. het opsporen van mijnen en kindverkrachting zorgen voor indrukwekkende momenten. toch zijn er wat zaken die neigen naar plot gaten. dat bastaardje dat op een mijn gaat staan, maar alleen Satelliet is gewond. het mannetje is ok. erg vreemd. verschillende scène overgangen komen ook wat vreemd over.

maar op die details na is het een prima film, die met succes inspeelt op de plaatsvervangende schaamte van de kijker. 4 sterren.

Haalt niet het niveau van de eerste twee films (natuurlijk niet, zou ik bijna zeggen) maar is tenminste beter dan het derde deel en dat is al heel wat. Deze film gaat vooral verder met het evolueren van de zombies en dat is direct het grote pluspunt. Jammer vond ik dat niet echt duidelijk wordt dat het om de laatste overlevenden gaat en wat dat betreft niet verder gaat dan Day of the Dead waar er ook al bijna geen overlevenden meer te bespeuren waren (buiten de bunker). Ik hoorde hier ook nog iets over een burcht in Cleveland.

Nogmaals de film is op elk punt iets beter dan Day of the Dead, die af en toe wat saai was. Hier ligt het tempo hoog, is er veel gore dat er goed uitziet en is eigenlijk op elk punt een vooruitgang. Positieve verrassing die mee kan met de sterke remake van Dawn uit 2004. Geslaagd project. Rond naar boven af. 4 sterren.

Mijn stedentrip naar Praag heeft een tweetal mooie souvenirs opgeleverd; deze film en Fireman’s Ball. Ik reken Milos Forman al tijden tot mijn favoriete 50 regisseurs, maar had pas 4 en een halve film van hem gezien. Altijd leuk om te zien waar zo’n filmmaker vandaan komt.

Vond het een aandoenlijk en sympathiek filmpje. Dat verkleinwoord is wel van toepassing, het is een intieme, kleinschalige film. Technisch en qua acteren absoluut nog niet zo verfijnd als zijn (betere) Amerikaanse werk, maar the Loves of a Blonde vergoedt een hoop door het hart op de juiste plaats te hebben. De dialogen zijn erg geestig. Juist het kluchtigere ervan vond ik wel werken in een verhaal over mensen in een dorpje waar niets te beleven valt. De film gaat met name over de zoektocht naar liefde en een beter bestaan.

Hoogtepunt is de Godard achtige scene op de kamer van de jongen waar ze nogal klungelig en met wat tegenstrubbelingen van het meisje, de liefde bedrijven. Grappig en mooi tegelijk, die lastige combinatie van factoren waarmee Forman zich 4 a 5 deccenia heeft onderscheidden. Verder vond ik de losheid van het verhaal en vooral het vertellen van het verhaal, juist een meerwaarde. De aardige muzikale intermezzo op begin en eind is daar een voorbeeld van. Maar het is vooral de warmte die Forman meegeeft aan zijn verhaal en het blonde meisje. Dat het in de jaren ’60 ook een belangrijke film was in de Tjechoslowaakse new wave cinema, is meegenomen.

Verstandelijk gezien 3,5 sterren, gevoelsmatig 4 sterren.

Wat ondergewaardeerd deze film, hoewel ik me kan voorstellen dat deze film niet voor iedereen is. Van Sant, doet waarschijnlijk te kunstzinnig voor velen, maar ik vind het wel verfrissend dat een regisseur gewoon tientallen seconden een mooi shot durft vast te houden, zonder dat er echt iets gebeurd.

En hoewel er eigenlijk in deze hele film weinig concrete gebeurtenissen plaatsvinden zoals doorgaans in een film (heeft trouwens ook gewoon te maken met het beeld van wat een film zou moeten zijn, een kwaliteitsdiscussie daargelaten), vond ik de film voorbij vliegen. De sterke beeldtaal ondersteunen de sfeer en hoewel van Sant een wat kille filmer kan zijn, riep Last Days iets bij me op. Het helpt waarschijnlijk dat ik wel fan ben van Cobain, maar wat de film goed waarneemt is het triest punt in het leven van een briljante muzikant, die ondanks zijn jonge leeftijd al is opgebrand. Compleet vervreemd van de werkelijk en klaar om eruit te stappen. Kan me daar maar moeilijk mee identificeren, maar iedereen die wel ns down is (of dit gevoel een honderdste van een procent heeft gehad) zou toch moeten zien dat dit heel goed is gedaan.

Beste moment was het nummer van en door Pitt (Last Days), welke perfect het gevoel zoals hierboven beschreven belichaamt. Verder waren er nog meer opmerkelijke momenten en dat gecombineerd met die ook al opmerkelijk stijl doen mij verleiden te zeggen dat van Sant is growing on me. 4 heel kleine sterretjes (gezien het lage gemiddelde naar boven afgerond).

[edit] Mooie kijk en goed kritiek weerlegt van Starry Night op pagina drie, iedereen die de film niet vatte, verplicht nog even nalezen![/edit]

Een Britse film over een Chinese geschiedenis door een Italiaanse regisseur. Dat roept direct vraagtekens op. Heb deze film om die reden al meer dan 20 jaar gemeden. Na het zien van het waanzinnige Novecento (waarvan ik al durf te verraden dat die oneindig veel beter is), moest het er toch eens van komen. Die vraagtekens veranderde in het begin in uitroeptekens, die mijn vooringenomenheid over deze film zouden bevestigen. Wat een onhandig gedoe met de taal. Vind het normaal niet zo heel erg wanneer er opeens Engels gesproken wordt, door personages die dat normaal niet zouden doen. Zolang het consequent gebeurt (een van de regels), vergt het alleen maar iets van je inlevingsvermogen om je te beseffen dat het eigenlijk een andere taal is, maar jammer blijft het sowieso. Wat meer moeite heb ik ermee als de film voor een belangrijk deel gaat over de cultuur van een land, waarvan taal een behoorlijk essentieel onderdeel is. Dat stukje mis je dan dus. Nog erger wordt het als taalbarrières opeens niet meer bestaan, omdat de producers hebben besloten dat toch iedereen in deze film Engels praat. De film klopt niet meer en je wordt je er te veel van bewust dat je dus naar iets zit te kijken dat bedacht is; een film. Vervelende situatie, waar ik me pas in de tweede helft overheen kon zetten. Zag eergisteren Lust for Life van Vincente Minnelli (slechts een vande vele voorbeelden) met een Engels sprekende van Gogh en daar heb ik dit probleem niet gehad. Zegt dus meer over deze film dan over mij.

Zo jammer, want in bijna elke scene zie je terug wat een bekwame regisseur die Bertolucci eigenlijk is als het gaat om een grootsopgezet epos. Prachtig gefilmd en de film heeft een heerlijk tempo. Dat gunstige tempo zit hem meer in individuele scènes, want als optelsom leidt het tot een geheel dat eigenlijk veel te fragmentarisch is. Ik ben erg benieuwd naar de director's cut, hoewel ik tegen een extra uur nu al opzie voor een volgende keer.

Als we dan toch met wiskunde bezig zijn, kan ik naast de genoemde punten bij de beoordeling optellen dat er enkele schitterende scènes inzitten o.a de moord op de chauffeur, de brand van de voorraadkamer en de terugkeer uit het gesticht van de vrouw van de keizer), de karakterontwikkeling van de keizer interessant en geloofwaardig is (van een gevangen hulploos jongentje, tot een laffe en machtsbeluste keizer, die uiteindelijk wel een goed hart heeft en de film wel een Chinese sfeer ademt (wat een klein wonder is). Om er vervolgens weer van af te trekken dat de film een beetje als een nachtkaars uitging en de film ondanks genoeg kansen redelijk kil en afstandelijk blijft.

Soms heb je de behoefte om bij een bepaalde film wat uitgebreider aandacht te geven hier, terwijl ik dat bij veel betere films vaak niet doe. Om een lang verhaal kort te maken wordt dit misschien wel de film die geldt als mijn beste 3,5 sterren film en dat verdient ie meer dan mijn slechtste 4 sterren film.

Ga niet zo mee in de hoge beoordelingen op imdb. Hoor nu al weken niets anders dan de indrukwekkende acteerprestatie van Whitaker en toegegeven; het is een indrukwekkende rol. Daar houdt het wel een beetje mee op. Hierboven staat als genre drama. Het was idd. een goede keuze geweest als ze er een politiekdrama van hadden gemaakt. I.p.d.v. is er gekozen om het vanuit het oogpunt van James McAvoy te laten zien (wat dan ook de eigenlijke hoofdrolspeler is). Op zich niets mis mee, maar mede hierdoor wordt het een vrij clichématige thriller en dat is eigenlijk een gemiste kans, wanneer het over zo'n interessant iemand gaat.
Verder is het begin veel te rommelig. Er wordt even vooruit gespoeld om zo snel mogelijk te komen tot het interessante karakter van Amin. Op zich niet gek, maar kies dan niet voor zo'n rare opzet. Er is een zijlijntje met een getrouwde vrouw dat verder nergens op slaat en binnen de kortste keren is McAvoy de privé arts van Whitaker. Tegen het eind wordt het beter en zijn er een aantal indrukwekkende momenten, die de film redden. Tegelijk kunnen de makers het net niet helemaal lekker afmaken. Het eind is een beetje afgeraffeld het thriller gedeelte is weliswaar ten einde, maar het politieke deel niet en heeft een te grote waarde om met een paar zinnetjes te worden afgedaan. Het kijken waard, maar verre van perfect en op veel gebieden een gemiste kans. 3 sterren.

Toch wel aardig. Jaren geleden gezien toen ik in mijn Jean Claude van Damme (en kornuiten) tijdperk zat en toen vond ik het blijkbaar niets. Inmiddels een kleine Walter Hill fan en de film om die reden nog een kans gegeven.

Hill is geen Kurosawa of Leone en Willis geen Mifune of Eastwood. En dat is een kleine beetje het probleem van Last Man Standing. Het is dus al zeker 2x een stuk beter gedaan. Maar eerlijk is eerlijk, wanneer je elk individueel aspect onder de loep neemt (vooral even losgekoppeld van genoemde films) is het allemaal zeer behoorlijk. Het acteren, de setting, het visuele aspect, de muziek. Deze film is met name de moeite waard vanwege de shoot outs en de andere geweldsuitspattingen. Lekker over the top en explosief.

Hill maakt er dus wel weer wat van. Het haalt het niet bij zijn beste werk uit de jaren ’70 begin jaren ’80, maar het is waarschijnlijk zijn beste film van de afgelopen 25 jaar.

Mooie combinatie van actie, avontuur en oorlog. Behoorlijk fraai in beeld gebracht door een bekwaam filmmaker. Naar het einde toe steeds beter en de laatste 10 minuten zijn bloedmooi. Alleen de liefdesscenes kwamen niet uit de verf. 4 sterren.

Prachtige film over de desillusies van het ouder worden. De film werkt als vermakelijke coming of age film (tot halverwege de speelduur toch zeker) die vooruitloopt op films als American Graffity en Diner, maar dankt zijn status terecht aan de ontzettend goed uitgewerkte karakters en het ‘feit’ dat het dramatisch gezien ijzersterk in elkaar zit. Daarnaast, of beter daarin verweven, zit een kritische boodschap (ja, ja) ten aanzien van de Amerikaanse droom en uitzichtloosheid van de arbeidersklasse. En dit alles maakt het een treurige film waarin de regisseur de kijker wil behoeden voor teleurstellingen. Wanneer je op papier zet dat de film gaat over gemiste kansen, vervlogen dromen, ouder worden, jonger willen zijn en de leegheid van het bestaan komt dat al gauw heel gewichtig over. En laat dat nu net helemaal niet het geval zijn in deze ongedwongen film.

De leegheid van dat bestaan heeft tot gevolg dat alle vrouwen in het dorp er gemankeerde relaties op na houden. Shepherd verandert in een soort nymfomane, Burstyn is een leven lang ongelukkig getrouwd, Leachman houdt er een relatie met een schooljongen op na en Brennan is een oude vrijster. Dat zijn zo ongeveer de opties die je hebt als vrouw.

Mannen trouwen alleen maar om een vrouw in bed te krijgen of omdat het zo hoort. En dan is er de poolhal, diner en pictureshow. Naast het aangaan van ontwrichte relaties, het enige dat opwinding biedt. De belevingswereld is niet veel groter dan het stoffige stadje. Wanneer Bridges en Bottoms op een roadtrip gaan (die tegenvalt) verlaten we als kijker het stadje niet en dat geldt voor 99% van de speelduur.

Dan is er nog een legertje aankomend acteertalent, geflankeerd door geweldige rollen van onder meer Johnston en Leachman (die er een Oscar voor wonnen) en geschoten in stemmige, ietwat gritty zwart wit fotografie (en soms zelfs bloedmooi). Naast het drama zorgen oude filmbeelden en muziek voor een fraaie tijdsimpressie en dat maakt de film af.

Net als Targets een heel bijzondere film, maar was die film soms wat onevenwichtig, is deze film verrassend sterk in balans. 4 dikke sterren.

Leuke variatie op het overbekende film noir gegeven waarin de femme fatale, diverse mannen bedondert. Fiorentino is ijzersterk, Pullman speelt ook leuk en de rest van de cast is ook wel aardig. De film is 100 minuten volledig geloofwaardig, maar mijn goodwill werd de laatste 10 minuten wel aardig op de proef gesteld. Desalniettemin een erg prettige neo noir. 4 sterren.

Wel aardig. Op voorhand best veel zin in. Jee-Woon Kim in zijn Hollywood debuut (daar zit in potentie een geniale blockbuster regisseur in) en de (echte) terugkeer van Schwarzenegger (toch iemand die een aantal erg leuke film heeft 'gemaakt') in het genre.

Het verhaaltje viel me wat tegen. Dat had een leukere kapstok voor de actie mogen zijn, hoewel de western setting wel werkt. De actiescenes zijn oke. Vooral die lange shoot out na iets meer dan een uur is natuurlijk de moeite waard. Verder qua actie dus wel oke, ook al wordt het hier net wat te veel kapot gemonteerd soms.

De film is verder aardig in balans qua tempo en toon. De humor voelt soms wel erg flauw aan, maar de feel op zich is oké. Film neemt zichzelf gelukkig niet te serieus. Jee-Woon Kim is kundig genoeg om het boven de middelmaat uit te trekken, maar tegelijk is hij pas 1 keer in staat geweest om een echt goede film af te leveren ( a Bittersweet Life), verder zijn het vaak van die 3,5 sterren gevallen. Zo ook nu.

Geweldige film, maar niet zo goed als the Killer. Daar is de actie meer divers en staat het liefdesverhaaltje tenminste in dienst van het geheel. Maar vooral de muziek was in the Killer oneindig veel beter. Hier moeten we het doen met de meest irritante synthesizer die ik ooit hoorde.

Maar verder weer een geweldig stijlvolle actiefilm, zoals alleen Woo ze kon maken (wat is die man in the USA de weg kwijt geraakt na Face off). Topvermaak. 4 dikke sterren.

‘Laura’ is zeer de moeite waard, maar is net te veel een whodunit ala Jessica Fletcher en te weinig een stoere film noir ala Maltese Falcon. Is ook direct het enige commentaar dat het net te toneel,- tv-episode-, sleezy romannetjesachtig is, want het is wel heel vermakelijk.

De snedige dialogen, een compacte groep aan suspects, mooie shots en het snelle verhaal maken de film bovengemiddeld de moeite waard. Grappig is dat ik binnen 10 minuten al dacht te weten wie het had gedaan en waarom, van dat idee volledig werd afgeholpen, zonder flauwe trucjes, en het toch bleek te kloppen. ‘Laura’ is heel effectief en vermakelijk, maar grootsheid was slechts op een aantal momenten te ontwaren. 4 sterren.

Wat zijn er een ontzettend leuke komedies gemaakt in de Ealing Studio's. Het tempo in deze aangenaam korte films is heerlijk. the Lavender Hill Mob sluit heel eenvoudig aan in een mooi rijtje films, waarvan de ene nog leuker is dan de ander.

Ook hier was het uitgangspunt weer gewoon erg leuk en een solide basis voor een film waar natuurlijk van alles misgaat. Vond het bedenken van de kraak en het uitvoeren ervan, nogmaals topvermaak. De scene waarin Guinness zichzelf probeert toe te takelen, de momenten op de Eiffeltoren, de laatste achtervolging; allemaal heerlijk. De cast is volledig op dreef en eigenlijk zit de plot best nog solide in elkaar.

Las zojuist dat iemand ging lopen zeuren over de zoomshots. Ik vind dat onvoorstelbare kritiek, dan heb je toch echt volgens mij niet helemaal begrepen wat belangrijk was. Vond zelf overigens deze film buitengewoon prettig ogen. Studio filmen op zijn best. 4 sterren opnieuw voor de Ealing Studio's.

Niet onaardige ouderwetse gangsterfilm, die me miscchien toch een (heel klein) tikkeltje tegenviel. Ik kan er niet helemaal mijn vinger opleggen, waar dat hem precies in zit. Misschien was het de plot van Cave over wie ik mijn twijfels als screenwriter begin te krijgen. Het is allemaal nogal standaard en voorspelbaar. Zijn karakters worden nooit echt. Wellicht zag het er op papier beter uit, maar dit probleem had the Proposition ook al.

Ik heb niet veel met de meeste acteurs (misschien nog een reden, we komen er vanzelf). Hardy is wel aardig en Pearce (met wie ik normaliter dus weinig heb) vond ik ronduit sterk. Een beetje over the top, maar dat kon de film wel gebruiken. LaBeouf blijft net zo'n flapdrol als zijn naam doet vermoeden. Verder kijkt het gemakkelijk weg, maar komt het ondanks aardige scenes nooit helemaal los.

Bovengemiddeld, dat geldt voor alle films van Hillcoat. Maar niet veel meer dan dat. 3,5 sterren.

nou, het was een hele zit, maar ik heb hem in 1 keer gezien. aangezien ik ziek thuis zit en niet van het strand of iets anders leuks kan genieten moest ik het doen met een glas fris, een aantal aspirines en een film met de bijbehorende apparatuur.

uitstekend de Arabische rivaliteit en toch gezamelijke zaak in beeld gebracht. de cast is fenomenaal. de massale scenes zijn prachtig om te zien. het karakter van lawrence blijft onvoorspelbaar en PAS OP MINI SPOILER VOOR BRIDGE ON THE RIVER KWAI! de gekte die langzaam toeslaat door de omstandigheden (net als lt. nicholson in bridge on the river kwai)wordt prachtig gebracht.

toch een aantal minpunten. een aantal scenes waren overbodig en werden langer dan noodzakelijk gerekt.

normaal gesproken irriteert het me niet dat alle mogelijke bevolkingsgroepen Engels spreken in een film. hier soms wel. als ik een of andere arabier met een zwaarder Brits accent, dan Lawrence zelf hoor, begint me dat op een gegeven moment tegen te staan.

3,75 sterren.

Over clichés gesproken. Een uitdrukking gebruiken als kant noch wal, dat ook no(g/ch) verkeerd schrijven en betrekken op een film die vooral heel duidelijk is, in wat ie wil zijn.

Typische Kaurismaki. Felle kleuren. Ingehouden zwarte humor. Stoïcijnse, oudere acteurs die hun teksten onbewogen opdreunen. Een sociaal drama, waarbij Kaurismaki heel nadrukkelijk kant kiest voor de onderkant van de samenleving. Een maf muzikaal intermezzo. Compacte speelduur. Het zijn kreten die van toepassing zij op bijna al zijn films. Of in elk geval de films die ik zag.

Ook deze bekende regisseur, kiest voor een uitstapje naar Frankrijk. Grappig dat het zijn film totaal niet verandert. Vooral een sympathiek werkje. Tijdens het zien van zo'n film kun je toch onmogelijk sympathie houden voor (extreem) rechtse standpunten? Dat had ik toch al niet, maar zo'n film doordringt je van de belachelijke agenda van zulke partijen. Het is verder vooral erg vlot en prettig. Het ergste dat je hierover kunt zeggen wat mij betreft is dat het nooit echt erg bijzonder wordt.

Toch 4 heel kleine sterren, omdat ik de hele duur met een warm gevoel gekeken heb, een paar keer hard moest lachen en de film daardoor zelfs het overdreven en voorspelbare (dubbele) happy end vergeef.

Geweldige film met een sterk script en fantastische acteerprestaties. Een oprechte film, met spanning, (een klein beetje) humor en de film heeft echt wat te vertellen. Beste film van de laatste jaren, wat mij betreft. 4,5 sterren.

Leuk debuut. Sluit me ook aan bij de vorige sprekers, al ben ik net wat minder enthousiast in mijn eindoordeel. Vond het tempo de voornaamste troef, een heerlijk ritmisch tempo. Herzog heeft twee grootse meesterwerken gemaakt (Fitzcarraldo en Aguirre), maar verder maakt hij vaak van die 3,5 sterren gevalletjes (al ben ik niet helemaal kapot van zijn docu's).

De Duitse dvd met ook nog drie korte films is bijzonder de moeite waard. Heeft geen ondertiteling, maar is best te volgen als je een klein beetje Duits spreekt/verstaat aangezien het geen film is waar de plot heel belangrijk is.

Wat heeft deze film te maken met deze film (behalve dat die van Herzog is)? Stroszek (1977) Is dit een soort van vervolg, kan me niet voorstellen dat het toeval is dat dit hoofpersonage ook Stroszek heet?

Ongelofelijk dat het budget maar 9 miljoen was. De film ziet er fantastisch uit. Dat Tornatore nog geen mooie Hollywood carrière heeft snap ik niet, hij is een beetje de Italiaanse Spielberg. De dansende piano scène (heen en weer geslingerd in de storm) en het pianoduel waren de hoogtepunten in een zeer vermakelijk, goed gemaakte film. De locatie met het schip als stad is heerlijk. 4 sterren.

Vanwege de geweldige Kaurismaki box die gisteren op de mat viel, eerst het eerste deel van zijn Leningrad Cowboys trilogie maar gekeken. Dat waren namelijk de films die mij niets zeiden. Inmiddels een beetje ingelezen, maar de Lenigrad Cowboys zijn toch wel een erg geestig project van Kaurismaki eigenlijk.

Lekker droog was dit zeg. Heb al een aantal keer gelezen over de afkeer van Kaurismaki van Hollywood lopende band werk. Een wereld van verschil is dan ook zijn aanpak. Geen geforceerd geestige dialogen of overdreven hoe-zijn-we-hier-nu-weer-in-verzeild-geraakt situaties of andere kunstgrepen, omdat het publiek vermaakt moet worden. Nee, het is een maffe redelijke straight-forward roadmovie geworden, waar een blik veel meer zegt dan de snelle dialogen van een team scenarioschrijvers.

Het is een zeer sympathieke film, die ondanks de af en toe erg flauwe (maar dan wel in de goede zin van het woord w.m.b.) humor, nergens doorslaat of uit de bocht vliegt. De toon blijft prettig. Kaurismaki weet in zijn visuele stijl ook goed samen te werken met zijn kleurrijke personages. Eigenlijk is het enige dat ik op de film aan te merken heb, dat het niet echt bijzonder wordt. Het blijft op een gegeven een beetje hangen in het reperterende gegeven van optredens, verder trekken, niets doen en weer opnieuw.

Maar goed, dit is in elk geval ook een erg aangename film van een zeer geestige regisseur. 3,5 sterren.

Ongeveer hetzelfde als deel 1, maar nu dus over de terugreis. Ongeveer hetzelfde, maar wel net wat minder.

Film is wel een stuk rommeliger, wat echt wel jammer is. Dat was deel 1 ook wel, maar hier gaat het net even te ver in het fragmentarische en de rare sprongen. Het is allemaal nog absurdistischer, maar niet perse grappiger. Het stelen van de neus van het vrijheidsbeeld, de cia agent en vooral het ene na het andere compleet absurde muziek optreden zijn erg vermakelijke dingen, terwijl andere humor een beetje out of style lijkt (de droping van de vliegtuigvleugel). En verder zitten er nog meer erg leuke dingen in hoor (alleen het inleidende stukje tekst al). Maar het is nogmaals de onsamenhangendheid en haast sketchmatige dat het verschil maakt van wat een echt erg leuke film had kunnen zijn, naar een nu zeer aardige.

Ook deze krijgt 3,5 sterren, maar dit is meer een 3,25 geval, terwijl het eerste deel meer een 3,75 geval is.

Aardige docu, die de impact van oorlog op soldaten pijnlijk blootlegt. Volwassen mannen die spontaan beginnen te huilen, alleen nog maar stotterend kunnen praten, of zelfs helemaal niet meer kunnen lopen of praten, omdat ze mentaal geknakt zijn. Mooie film, maar het geheel is ietwat academisch, waardoor het wat droog is.

Het punt is natuurlijk hoe dankbaar we moeten zijn voor onze vrijheid en dat dit niet vanzelfsprekend is. Een passend thema met dodenherdenking. Ietwat moralistisch naar het eind toe en de vraag blijft altijd in welke mate dingen geregisseerd zijn (door montage etc, ik geloof niet dat dit in scene is gezet). Maar vond een aantal scenes zeer ontroerend, vooral een aantal momenten waarin soldaten eindelijk weer kunnen lopen en praten door psychotherapie.

En als je niet weet of het echt is of geacteerd, lijkt het me juist dat het of heel goed geacteerd is, of gewoon echt. Ik ga voor dat laatste.

deel 1 & 2 waren verreweg de beste delen van de inmiddels 4 films die deze titel dragen plus een steeds opvolgend nummer.

beginscène was erg grappig (let op de

scène, na de credits die op de openingsscène slaat.)daarna werd het allemaal veel minder. mindere badguy, actiescènes die in andere films beter waren/zijn (waaronder deel 1 en 2) flauwere grappen. bovendien heb ik wat tegen renee russo.

oh ja, let eens op de grove continuïteitsfouten die gemaakt worden in dit deel.

2,5 ster met heel veel moeite.