Opinions

Ik heb deze film tijdens 2 jaar geleden op school gezien, en ik was direct geboeid door het verhaal. Helaas konden we de flm maar voor de helft zien, daarna heb ik hem me meteen zelf gekocht omdat ik wilde weten hoe hij afliep.

Zeer mooie film met een boodschap. Hoewel ik geen fan was van Swank, heeft zij me kunnen verrassen in deze film.

En natuurlijk is het niet vervelend dat Dr McDreamy af en toe langs kwam....

Mijn eerste film van 2012! Helemaal tuttikaputti wakker worden om 08.30 en jezelf dwingen om lekker uit te slapen, maar tot te conclusie komen dat je te wakker bent. Wat doe je dan? Juist, filmpje aanzetten.

En dit bleek best wel een fijne film voor een luie, vermoeide en nergens-zin-in-hebbende gemoedstoestand. Paar creepy guys, een redelijke spanning en ook nog wel aardig acteerwerk. Maar uiteraard zijn er ook weer enkele dingen die Elineke lichtelijk irriteerden. Enorm vervelend camerawerk en de film voelt gedateerd aan. Ook, zoals al eerder gezegd, ging die big smile van de killer af en toe op mijn zenuwen werken. Misschien ook omdat die vent al zo'n gestoord voorkomen heeft, het maakte me nerveus. Maar dat is dan eigenlijk weer een goed punt, toch?

Middelmatig.

Nou.. Tsja wat kan ik er over zeggen?

Op een gegeven moment dacht ik dat ik naar een pornofilm zat te kijken waar elke minuut wel siliconen tieten in beeld waren.

Veel bloed, sex en puberige slachtoffertjes die hard kunnen schreeuwen.. maar echt een boeiend verhaal, nee dat had deze film niet. Vond hem in het begin ook maar moeizaam op gang komen, met de groep jongeren. Toen zij eenmaal dood waren, ging het verhaal wat vlotter. Jason was ook absoluut geen angstaanjagende moordenaar in deze film. Je ziet hem, en dan is hij ineens weer weg. Veel te weinig achtervolgingen voor mijn smaak, de moorden zijn op zich wel 'leuk' om te zien, maar echt gruwelen of achterover slaan op je stoel doe je niet.

Net een voldoende dus.

Nee. Dit is helemaal niks. Zoals merijn82 al zegt, je weet dat je het niks gaat vinden, je kijkt, en je kan jezelf gelijk geven en je vraagt je af waarom je hem nou tóch, tegen beter weten in gekeken hebt.

Ik ben hier geen voorstander van, films als Friends with Benefits en No Strings Attached. Geen chemie, geen humor, geen romantiek alleen geforceerde brol en af en toe een slappe seksscène. Het is formulewerk van de bovenste plank en vanaf de eerste seconde tot de aftiteling voorspelbaar. Werkelijk niets vernieuwends te vinden. Kunis is mooi, maar haar personage kon me gestolen worden. Justin, tsja, daar kon ik ook weinig mee.

Een feelgood film? Absoluut niet. Ik was op slag chagrijnig toen de film afgelopen was. Ben ik even blij dat ik me de moeite van een bioscoopbezoek niet genomen heb. Dan was ik de zaal uitgelopen denk ik.

Nee, ik heb niks tegen romcoms, maar dit soort oppervlakkige rotzooi hoef ik niet meer te zien. Fast forward is al teveel voor deze nonsens.

Ook deze film bewijst dat ik echt een 'remake meisje' ben, in de meeste gevallen. Misschien komt het omdat ik de remake eerst heb gezien, en dat ik 'm in Amerika heb gezien dus de hele kijkervaring anders is, maar ik betwijfel of het daar aan ligt.

Dit was te droge, slome kost. Ik vond alle karakters, geen enkele uitzondering, vele malen leuker in de remake. Colin Farrell, dat is sowieso een grote DUH, evenals Peter Vincent, wiens personage veel beter uitkomt in de 2011 versie, mijn inziens.

Ik zat niet lekker in de film. De sfeer voelde ik niet, dat heb ik helaas vaak bij gedateerde films. Dat hoeft geen issue te zijn, maar in combinatie met acteurs die me niets deden en de humor die ik niet voelde, kan ik concluderen dat ik het beter bij de remake had kunnen laten.

Ik vond hem helemaal niet zo slecht, heerlijke film!

Mijn eerste film in NYC en, tot groot ongenoegen van mijn vriendin, die ik meelokte naar Fright Night 3D, onder het excuus dat de film leek op ' Disturbia' (ik had maar even achterwege gelaten dat het over vampieren ging, hehe) en ik vond het een geweldige ervaring.

Film begon al direct lekker, best aardige personages die je steeds beter leerde kennen, al blijven ze best een beetje aan de vlakte. Colin Farrell hoeft niet veel diepgang te krijgen, want die vent is gewoon superlekker.

Toch werd de show gestolen door ' Vampire hunter' Peter Vincent. Had nog nooit van de beste man gehoord, maar JEETJE, wat een sex appeal! Heerlijke vent om naar te kijken, met vlagen herinnerde hij me aan een Johnny Depp/Jack Sparrow type, en laat ik daar nou een ontiegelijke zwak voor hebben..

Genoeg spanning, paar fijne schrikmomenten en zelfs het 3D aspect vond ik erg goed naar voren komen. Beter dan in Nederland leek het wel.

Mijn vriendin was al snel in slaap gevallen (hoe dat lukt met een vent als Colin in beeld snap ik nog steeds niet) maar ik heb een heerlijke 2 uur gehad!

Vreemd. Hierboven staat dat ze drie jaar verder zijn, dat idee kreeg ik totaal niet. Het leek alsof het een losstaand verhaal was, waarbij personages dezelfde namen hadden maar verder niks van doen hadden met de karakters uit het eerste deel. Als het wél drie jaar later was, is dat raar vormgegeven. Vooral het gedrag van die vriendin slaat dan nergens op, zeker niet als ze het zelf aan den lijve heeft ondervonden.

Het verhaal zelf is wel oké. Roemenië is leuk gekozen en voegt wat sfeer betreft ook echt wat toe. De opbouw is prima, van de collegezaal en de vreemde gebeurtenissen die vanachter het raam gevolgd worden tot de 'ontknoping' hoe het werkelijk zit. De scène in de metro vond ik erg sterk, goede, duistere sfeer en behoorlijk onheilspellend. Tegen het einde aan vond ik het iets minder worden, maar wel af en toe een uitschieter die toch vaart er in bleef houden en me geboeid hield.

Op alle fronten minder dan deel 1, maar wel vermakelijk.

Na de enthousiaste en positieve recensies van Rianneke Dan en jeroentjuhhhhh te hebben gelezen, werd ik nieuwsgierig naar deze film.

Cold Prey is geen tegenvaller, maar ook geen verrassing. Vrij simpel verhaallijntje, platte en oppervlakkige personages en een killer met een pikhouweel. Wellicht had ik te hoge verwachtingen, maar ik had gedacht meer bloed te zien, zeker voor een slasher. Wel is de montage dik in orde, fijn kleurgebruik en de spanningsopbouw is ook prima. De eerste helft van de film was spannend, er werd je regelmatig de stuipen op het lijf gejaagd. Daarna zakt het een beetje in. Met name omdat de killer zo vaag blijft, hij heeft geen gezicht (nouja, dat heeft hij wel maar krijg je niet te zien) en hij blijft sowieso 'te ver weg' en te braaf om echt creepy te zijn. De kills hadden voor mij dan ook wat creatiever gemogen.

Misschien heb ik iets gemist, maar wat waren de beweegredenen voor de killer? Waarom deed hij dit? Ik kon geen duidelijk motief ontdekken. Dit hoeft niet altijd, in sommige films is het niet zo boeiend, maar hier vond ik het wel een gemis.

Niet slecht, maar ook niet heel goed.

Naar mijn gevoel had er meer mee gedaan kunnen worden, dit vervolgdeel. Laat ik voorop stellen dat ik het eerste deel ook al niet bijster interessant vond, maargoed, wanneer ik een film heb gezien en er vervolgdelen van zijn, geef ik die ook een kans. Zo ook bij Fritt Vilt.

Je leert de personages aardig kennen, maar nergens voelde ik echte binding met ze. Misschien alleen met de politieagent. De uitwerking vond ik tegenvallen, voor mijn gevoel ook nog té langzaam en zelfs de kills stelden af en toe teleur. Toch bleef ik verder kijken, er was toch een soort hoop op verbetering. Ik vond het niveau, in tegenstelling tot Nitrouz, niet zo constant. Ik vond het met vlagen boeiender worden en dat zakte dan weer behoorlijk snel in.

Ik weet het niet, normaal ben ik wel te porren voor dit soort films, maar deze deed het net niet voor mij. En toch, eigenwijs als ik ben, wordt deel 3 ook nog gekeken.

‘ "From Hell". Well at least they got the address right. ‘

Dit is wellicht een van de beste filmervaringen ooit voor mij. Jaren nadat ik From Hell voor het laatst gezien heb, koester ik hem nog steeds in mijn hart. Vanavond was de eindelijk de herziening weer, en ja.. ik ben opnieuw verliefd geworden op deze film. Wat een gothische sfeer hebben ze weten te creëren zeg! De achterbuurten, discriminatie, prostitutie, armoede, drugs.. en schokkende moorden op de straathoertjes. Allen zijn overtuigend en mooi in beeld gebracht.

Prachtige shots van een negentiende eeuws London. De donkere steegjes, de opiumhuizen en de smog en rook waar je niet omheen kunt kijken (Letterlijk en figuurlijk). De film zit boordevol visuele verrassingen, al dan niet hoogstandjes. En dan heb ik het nog niet eens over de beeldige kostuums en de sfeervolle decors gehad. Authentiek. Absoluut.

Ian Holm? Klasse acteur. Robbie Coltrane? Blijft toch altijd ‘Hagrid’, maar wist een puike rol neer te zetten als adjudant die hier en daar een vermakelijke one-liner er door gooide. En dan hebben we Johnny Depp natuurlijk. I love him. Die man kan niks fout doen bij mij, zeker niet als hij iemand speelt die ze niet helemaal op een rij heeft. Dit soort rollen passen toch het best bij hem, en hij weet ze met volle overtuiging over te brengen. De gekwelde Fred Abberline is dan ook weer een succes. Zelfs Heather Graham, voor mij een van de meest irritante actrices die ik ken, viel reuze mee.

Ook zit er een apart gevoel voor zwarte humor in de film. Bij sommige scènes weet je niet goed of je nou moet (of mag) lachen of dat je geschokt moet zijn. Nergens krijg je een blik op de slachtoffers, en in hoeverre zij toegetakeld zijn. Dit laat in ieder geval genoeg aan de verbeelding over.

Jawel, ik ben weer verkocht. Dat het verhalenderwijs misschien niet helemaal klopt, ach. Jack the Ripper is nou eenmaal een (al dan niet de bekendste) seriemoordenaar ooit en er zijn tig verschillende theorieën hierover. Mooi dat het geen directe kopie is van de meest aannemelijke, maar dat het ook eens vanuit een ander perspectief wordt verteld: de kansarme mensen van Whitechapel. Perfectie? Absoluut niet, maar na bijna 10 jaar opnieuw verliefd worden geeft voor mij aan dat het een regelrechte topper is.

Ik had geloof ik een heel ander beeld van deze film, maar al met al was het best vermakelijk. Hersenloze entertainment, veel actie, oneliners.. en boordevol met cliche's. Het verhaal is flinterdun, maargoed, waar hebben we het over bij een dergelijke actiefilm? Er is natuurlijk ook een verschil tussen een goede film en een leuke film. Dat tweede is de juiste benaming. Het kijkt vlot weg, het is met vlagen grappig en net boeiend genoeg om de 92 minuten uit te zitten.

Jonathan Rhys-Meyers is nieuw voor mij, maar doet het zeker niet slecht. John Travolta is lekker extreem en extravagant. Het hele over the top gebeuren is voor sommige mensen vast en zeker een turnoff, maar ik vond het wel vermakelijk.

3.0* voor de gestoorde Travolta, de vlotte actie en de one-liners.

Mooie meiden die vervelende en verwende nesten moeten spelen. Dat soort films kennen we ondertussen wel. Ik moest direct denken aan Sense and Sensibility en een film van Hilary Duff en haar zusje (?), die ook in een soortgelijke film hebben gespeeld.

Het verhaal had niets nieuws onder de zon en was vrij cliché. Weinig leuke scènes, waardoor het vaker niet leuk was dan wel en er geen stijgende lijn te bespeuren was. Zelfs de 'Mexicaanse cultuur' deed me niet veel. Ze hadden ook weinig chemie met elkaar en de onderlinge relaties en banden voelden een tikkeltje geforceerd aan.

Ik had geen hoge verwachten dus ben niet teleurgesteld, maar wel zonde van mijn tijd.

Redelijk simpel maar vermakelijk filmpje. Het is een leuk gegeven: Een grote christelijke groep in een klein dorpje, die het gemunt hebben op een heksenfamilie die zogenaamd een reeks zelfmoorden op hun geweten hebben.

Leuk dat de mensen hun naderende dood kunnen zien d.m.v. hun spiegelbeeld/evenbeeld, dat maakt het net even creepyer. Ook het hele heksensfeertje weet me altijd aan te trekken. Interessant om te zien hoe mensen met verschillende geloofsovertuigingen weten om te gaan met de vreselijke sterfgevallen en de angst. Dat de film in een christelijk jasje is gestoken is dan ook niet zo storend. Verfrissend.

3.5*

Weet je wat mij telkens blijft verbazen bij dit soort extreme Franse films.. (Nee, vertel!) Ze zoeken steeds de uiterste grenzen op. Het moet nóg schokkender en ranziger dan eerst, en ze gaan hier heel ver in. Niet alleen wat het bekijken van de film betreft (je ziet genoeg smerige en weerzinwekkende dingen) maar vooral betreft het psychologische aspect. Het is allemaal zó beklemmend! Hartstikke gestoord gewoon. Alhoewel ik deze film minder vond dan Martyrs, deze was iets 'braver' (Oh god, wat een fout gekozen woord eigenlijk, maar ik heb even niks anders) wil je hem wel absoluut uitkijken. Waarom het gaat over de nieuwe president is mij echter onduidelijk, ik vond het niet bijzonder veel toegevoegde waarde hebben. Lijkt alsof ze er een actuele en politieke draai aan proberen te geven maar voor mij hoefde het niet zo.

Iets wat ik persoonlijk een beetje jammer vond, is dat je tijdens het bekijken de film telkens kunt linken aan andere films. Zo noemde ik eerder al Martys, maar ook Texas Chainsaw Massacre, Hostel, Saw, en zelfs Wrong Turn. Dit is op zich geen probleem, maar ik zat tijdens de film vergelijkingen te zoeken met andere films. Niet eens zoeken, je ziet ze gewoon. Ach ja.

Oh ja, een van de hoofdpersonen leek op iemand die ik ken, dus dat was ook een tikkeltje irritant om die vergelijking los te weken, hehe.

Kortom, iets minder heftig dan Martyrs (komt ze zelf met dr vergelijking) maar nog steeds puntje-op-je-stoel niveau. En ik die dacht dat Franse horror niks voor mij was. We want more!

'' What did the 14-year-old girl from New Hampshire say to her dad when she lost her virginity? ''
- '' Get off me, you're crushing my Marlboros. ''



Goede film. Eindelijk weer eens een film met Kevin Zegers. Ik vind hem knap en schattig. Zeker nu hij wat ouder is.

Het verhaal is vrij origineel en leuk bedacht, maar.. Wat doen wolven in een ski-resort? Ik ben zelf niet zo van de wintersport vakanties, maar op film is het altijd wel leuk om er naar te kijken. Zeker als er een hele hoop mis gaat. Denk dat het de angst van veel mensen is om ergens vast te zitten en niet weg te kunnen. Ik vroeg me wel een beetje af hoe dit spannend gehouden kon worden, drie mensen die vast zaten in een skilift, maar aan sfeer is er geen gebrek.

Fijne introductie van de personages, je krijgt het hoognodige te weten waardoor je ze een beetje leert kennen. Het is dan ook niet moeilijk om met ze mee te leven wanneer ze de kou, wanhoop en de claustrofobische plek en de hoogte moeten trotseren. Je vraagt jezelf af hoe jij zou reageren, wat je zou voelen, wat je zou doen.. Zou je van zondag tot vrijdag wachten? Dat kan niet, de temperatuur is onder het vriespunt, je hebt geen eten of drinken, en wanneer het dan ook nog zwaar begint te sneeuwen..

De keuze om te springen is logisch, maar wanneer je je benen breekt en de botten er uit ziet steken, ben je zo gigantisch in schok dat je door de bomen het bos niet meer ziet. Letterlijk en figuurlijk. Als dan ook nog eens een wolf voor je staat is het niet handig om hem boos te maken. Maargoed, we zien wel vaker dat mensen in films verkeerde keuzes maken. Daar is deze film tenslotte mee begonnen.

De film moet het niet hebben van gore of bloed, maar wel van een ijzingwekkende sfeer. Het hoeft ook niet allemaal letterlijk in beeld te worden gebracht, bijvoorbeeld de scène waar hij op wordt gevreten door de wolven, het gegil en geschreeuw en geluid van de wolven is genoeg om het spannend te maken.

Heerlijk filmpje voor een gure, koude winterdag.

Met de oppaskindjes naar de bioscoop, wat is dan een geschikte film? Juist, Frozen. Ik hoopte op een film a la Tangled, maar helaas wordt dat niveau niet gehaald.

Ik vond het een beetje suf. Het begon vrij aardig, maar al snel zakt het in en is het eigenlijk best saai. De humor was ook niet echt aanwezig zoals ik graag zag.

Dit veranderde toen Olaf eindelijk in beeld kwam. Hij verdient zijn eigen film. Normaal ben ik niet van Nederlandstalig maar jeetje, wat deed Carlo het goed met zijn Marc Marie Huijbrechts stemmetje. De sneeuwpop was dan hilarisch en gaf de film de oppepper die hij nodig had.

De liedjes vond ik ook niet altijd even geslaagd, maar goed je weet dat hier geen ontkomen aan is bij een film als deze. Visueel zag het er mooi uit en de twee zusjes waren natuurlijk prachtig.

Vooral leuk door Olaf en Sven, die de film nog met een voldoende maken.

Positief verrast.

Toegegeven: Ik ben niet de grootste Hudgens fan, maar ze zet een sterke, overtuigende rol neer. Had niet verwacht dat zij in staat was om een film op die manier te dragen. Vanaf de eerste seconde was ze geloofwaardig als verknipte prostituee, iets wat de film goed doet. Zeker in samenspel met Cage was ze op haar best. Cage vond ik ook zeer geschikt voor deze rol, samen met Hudgens steelt hij de show. Cusack was even wennen in het begin, moest even in zijn personage komen, ofja: Meer het fysieke voorkomen van het personage.

De spanningsopbouw is goed, de grimmige, grauwe sfeer is vanaf het begin voelbaar en het tempo is perfect, nergens overhaast of te traag. De goede settings maken de kijkervaring zelfs nog beter.

Toch kan ik er niet meer dan 3.5* voor geven, omdat ik toch te vaak het gevoel had dat ik naar een dubbele aflevering van Criminal Minds zat te kijken (Maar dan zonder dat leuke team). Ergens knaagt het gevoel dat er 'meer' ingezeten had kunnen hebben. De echte angst voor de serialkiller. Het voelde allemaal net iets te 13 in een dozijn, en weinig vernieuwend. Dat zijn dan ook een van de weinige minpunten die ik kan noemen.

Vond de serialkiller trouwens wel erg interessant, ga zeker meer er over opzoeken/kijken/lezen.

Ik ben niet goed bezig de laatste tijd zeg, wat films betreft. Ik weet ze wel uit te kiezen.

Na 50 minuten ben ik eens gaan checken hoelang de film al bezig was. Bijna een uur dus. En wat was er voorgevallen in die tijd? NIKS. Gepraat, gehuil, ruzie, geblaat over een zwangerschap, nog meer gepraat, gezeur in en om een tentje, paar verwijzingen naar 'De man buiten'.. en dat was het.

Waarom is het zo lastig om spanning te creëren? Nergens werd het ook maar enigszins onheilspellend of creepy, zelfs niet toen vriendlief verdwenen was. En dat terwijl de locatie genoeg mogelijkheid kan bieden om 't spannend te maken. Wat geritsel hier en daar, en dan BOEM, harde knal. En dan weer niks. Erg amateuristisch, lijkt alsof er totaal geen 'feeling' was toen de geluidseffecten toe werden gevoegd. ''OH, er is al een tijdje niks meer gebeurd, laten we eens een knal laten horen.''

De cast kent maar 3 mensen. Vriendinnetje, vriendje en de jager. Het overgrote deel van de tijd staar je naar het ietwat domme hoofd van Brit Morgan (Ik ken haar nog van True Blood, viel me later in.) terwijl Noah Segan, die ik meteen herkende als 'die engerd' van DeadGirl, amper screentime kreeg.

Typisch één van die films waarvan je na een half uur 't al aardig zat bent en hoopt dat ze op brute wijze worden opgejaagd en neer worden gehaald, maar dit blijft uit. Stelletje sadisten zijn 't, de makers van deze film. Mij zo lang laten lijden, om pas na 75 minuten (!) een béétje interessant te worden.

Ellende.

Eindelijk.. na jaren heb ik deze film weer eens gezien. Het werd tijd.

Ik denk dat deze film vooral bij biseksuele of lesbische meisjes een gemengd gevoel oproept. Natuurlijk zal er ergens een punt van herkenning zijn, dat merkte ik bij mezelf ook.. maar er zaten toch wat meer negatieve randjes aan dan ik me herinnerde. Misschien kijk ik nu 'strenger' naar deze film, ik weet het niet goed. Af en toe duurden enkele scènes me net iets te lang, of sloop er een tikkeltje oppervlakkigheid in. ''Jongens zijn zo stom, ik denk dat ik ook maar lesbisch word!'' Hoevaak ik dat niet al van vriendinnen, of van mezelf heb gehoord.. hehe.

De ontluikende lesbische geaardheid is mooi en overtuigend in beeld gebracht, en hoe hopeloos die liefde lijkt ook. Toch krijgt de film al snel een serieuzere ondertoon. Het gaat dan voornamelijk over de acceptatie van homoseksualiteit en de schaamte die dit met zich mee kan brengen. Echt zwaar wordt het nergens, het blijft bij puberale problemen, maar het blijft gevoelig. De prachtige wc-scène is daar misschien wel het mooiste voorbeeld van.

De twee aantrekkelijke actrices, Rebecca Liljeberg (Agnes) en Alexandra Dahlström (Elin), weten je van begin tot eind te boeien en te intrigeren. Zo verschillend, maar toch zo hetzelfde.. Elin is prachtig. Echt een ''femme''. Agnes daarentegen is weer wat meer ''butch'', maar dat past wel leuk bij elkaar.. Alhoewel, butch... Agnes is eerder een andro. Nouja, geef mij Elin maar, dat klinkt veel leuker bij mijn naam.

Indrukwekkend.

Gisteravond deze film met veel plezier opgezet, om vervolgens na 20 minuten in slaap te vallen. Vanochtend ontwaakt met knallende hoofdpijn, maar ik moest en zou deze film afkijken. En dat heb ik geweten. Hoofdpijn x10. Wat een schreeuwerige chaos zeg! En die muziek was ook vaak té opdringerig aanwezig voor mij.

Maar ondanks dat minpuntje is het wel een toffe film. Goede sfeer, echt onheilspellend en donker, terwijl ik op sommige momenten niet wist of ik het nou creepy of grappig moest vinden. Of allebei. Een ding was zeker: Het bleef boeiend en mysterieus.

De personages hadden niet veel om het lijf, net als het verhaal zelf, maar dat stoorde mij niet. Ik werd meegezogen alsof ik er zelf deel van uitmaakte. Soms zat ik flabbergasted te kijken met een blik in mijn ogen van: 'Waar zit ik nou in godsnaam naar te kijken?' Alsof ik in een van de karretjes zat en de bizarre en absurde toestanden van een afstandje bekeek, zo voelde het.

Met het volume op zacht is deze film prima te doen. Einde vond ik redelijk, jammer dat het zo verschrikkelijk over the top was en het zich zo lang trok. Die akelige lach daarna vond ik dan wél weer sterk.

Leuk om eens gezien te hebben, dit blijft nog wel even hangen.

Funny games. Nee, er is werkelijk niks 'Funny' aan deze film.

Het zou je maar gebeuren, lekker met je gezin op vakantie, en dan twee psychopathische, gestoorde mannen in je huis krijgen. Ze ogen zo normaal, maar ondertussen zijn het monsters. Types waarvan je het in eerste instantie niet zou verwachten, dat ze tot zulke gruweldaden in staat zijn. Dit sluit perfect aan bij de realiteit, want laten we eerlijk zijn, hoevaak hoor je niet: 'Het was een rustige man (of vrouw), hij was de laatste waarvan we zoiets verwacht hadden.'? Te vaak. Moordenaars en psychopaten hebben helaas geen bordje omhangen met grote waarschuwingen op. Nee, de typische boy-next-door look werkt perfect in deze film.

Het acteerwerk is fenomenaal, met name Lothar als doodsbang en machteloze moeder en Frisch. Je blijft je afvragen wat de beweegredenen zijn en waarom ze het doen. Zijn ze gewoon zo gestoord dat dit puur vermaak voor ze is, of zit er meer achter? Het oogt allemaal zo natuurlijk en geloofwaardig. Nergens fake, nergens te dik aangezet.. maar realistisch en onvoorspelbaar.

Er wordt kritisch naar geweld gekeken: Waarom houden mensen toch zo van bloederige taferelen, martelingen, terroristen? Wat voor een gevolgen heeft dat nou eigenlijk? Het is dan ook zeer interessant dat Haneke het publiek er zo bij betrekt. We zijn voyeurs die genieten van geweld en het heerlijk vinden om van een ruime afstand toe te kijken.

Funny Games is hierdoor een echte 'op-het-puntje-van-je-stoel' film. Rauw, schokkend, grof, ziek en Je wordt meer dan eens op het verkeerde been gezet en dat is intrigerend.

Gruwel.

Ik weet niet meer wie me had verteld dat deze film grappig is.. maar zodra ik er achter kom wie het was gooi ik hem/haar met de dvd na!

Ik ben al geen grote Sandler fan, heb door mijn ex wel een x aantal films van hem gezien, maar deze sloeg alles.. Bij andere films kon ik nog wel een (glim)lachje opbrengen, maar hier bleef het erg vaak uit.

Film duurt inderdaad te lang en gaat op den duur irriteren. Hoewel ik de neiging kreeg om versneld door te spoelen, heb ik dit maar niet gedaan. Nee, Knocked Up was een groter succes dan dit. Jammer, gezien de cast was het een gemiste kans.

Lekker! Leuk om de 'familie' weer te zien. Diesel en Walker zie ik sowieso graag, maar de rest van de cast vond ik ook zeker goed geslaagd. Leuke personages, Han, Tej en Roman toch wel uitschieters. Mijn girlcrush was er ook weer, jottem!

Heerlijke soundtrack, fijne actie en een geweldige dosis humor. verhaal is af en toe een beetje zoetsappig, geforceerd romantisch, maar gelukkig ligt de focus daar niet op. De onderlinge banden worden wel mooi in beeld gebracht waardoor het echt een familie lijkt.

Tegen het einde aan werden de actiemomenten een beetje té, de brug scène vond ik vrij lachwekkend hier en daar, heerlijk onrealistisch, en de scène in het vliegtuig duurde naar mijn gevoel te lang. Maar ondanks die (voor mij) kleine minpuntjes is het goed genietbaar.

Verder goed vermaakt, op naar het volgende (en laatste?) deel!

Ik ga er geen sentimenteel stuk van maken omdat één van de hoofdrolspelers helaas veel te vroeg overleden is, daar zit niemand op te wachten. Het is dat ik weet dat hij er niet meer is, anders had ik het tijdens het kijken van deze film niet doorgehad. Geen enkel moment twijfelde ik of het Paul wel was, wel bleef de vraag welke draai ze aan zijn overlijden hadden gegeven. Zou hij in de film omkomen? Kon ik me lastig voorstellen. Komt er wel een 'happy' ending in de film? En zou dat goed voelen? Ik liet het over me heenkomen.

Allereerst is Furious 7 een heus actiespektakel geworden met een vertrouwde cast en alle pluspunten die we uit deze filmreeks gewend zijn. Prachtige locaties, heerlijke muziek, personages (acteurs) die je hart jaren geleden al gestolen hebben en snelle auto's, mooie vrouwen en vooral: Heel veel actie en genoeg humor om het geheel niet te zwaar te maken. Ludacris en Tyrese Gibson hebben zoals gewoonlijk geen moeite om het publiek voor zich te winnen. Wat een komieken, die gasten.

Ik was wel bang voor Statham, ik ben hem namelijk nogal zat de laatste tijd. Toch viel hij me niet tegen als bad guy. Dit komt vooral omdat de focus niet alléén op hem lag, wat er voor zorgde dat er wél een 'rode draad' wasmaar dat er genoeg ruimte was voor afwisseling. En afwisseling kreeg je hoor, vraag soms alleen niet hoe. Met auto's uit een vliegtuig vallen op weet ik veel hoeveel hoogte, met een auto door maar liefst drie gebouwen springen, je auto van een cliff afrijden.. dat soort ongein zijn we inmiddels wel gewend uit deze reeks, maar bij deze film lijken ze nét iets meer uitgepakt te hebben. En Dwayne Johnson... hoe kun je nou niét van die man houden? Hoewel zijn rol niet bijzonder groot is zijn de scènes met hem van hoge kwaliteit.

Ik ben een sucker voor deze reeks. Een vleugje romantiek, broederschap, humor, wraak (al was dat uiteraard geen vleugje meer ), en onvoorwaardelijke liefde voor je 'familie' en vermakelijke actiemomenten en je hebt me 140 minuten op het puntje van mijn stoel. Het onvermijdelijke plaspauze momentje (Ja, die zwangere fluit moet weer na 40 minuten naar de wc rennen omdat de baby tegen haar blaas schopt) heb ik zelfs zo lang mogelijk uitgesteld omdat ik niks wilde missen. Ik heb me zelden zo gehaast om terug in mijn zetel te ploffen, goed teken.

Voorafgaand aan de film had ik al de 'neem maar zakdoekjes mee voor het einde!' opmerking een paar keer gehoord. Ik weet niet of het kwam omdat ik 'er op voorbereid' was, maar tranen bleven uit bij het einde. Niet dat ik niet geraakt was, dat absoluut wel want het was mooi en emotioneel gemonteerd (de liefde droop er vanaf), maar huilen hoefde ik niet. Het was mooi. Precies goed. Niet té sentimenteel en niet afgeraffeld. Ik hoop ook na het zien van dit einde dat de stekker er nu uit gaat, althans, dat dit de afsluiter is van de reeks hoe wij hem al jaren kennen. Het zou niet meer hetzelfde zijn. Al weet je het bij deze soort merchandisers nooit, al kan ik me voorstellen dat dit voor de vaste cast het eindstadion is geweest. We zullen zien.