Opinions

Op aanraden van Wouter en Stephan in de herziening gegooid en dit is inderdaad een onwaarschijnlijk rijke vertelling. Heerlijke (zwarte) humor, knotsgekke art direction, idiote personages en een aantal achtervolgingsscenes die duidelijk een prelude vormen voor Mad Max 4.

De film breekt volledig los van de voorganger, dus zet die vooraf vast uit je hoofd. Kijk dit niet als kinderfilm, maar zie het meer als een surrealistisch drama. Fellini, Kusturica, Lang, Gilliam en Jeunet et Cairo. Ze lijken zich er allemaal een beetje mee bemoeid te hebben.

Te gek!

4,5

Indringend pottret van een wereld in wanhoop. Fantastisch script, visueel briljant, sterk geacteerd en een hypnotiserende soundtrack. Er valt eigenlijk niets op deze film aan te merken. Het is hoe film moet zijn.

Misschien kun je aanvoeren dat het allemaal erg deprimerend is, maar het pijnlijkste is dat de wereld er 10 kaar later nog veel slechter aan toe is.

Meesterwerk! 5*

Heerlijke concept carchase movie met een erg goede soundtrack. Erg lekker, maar kijk m wel in de grootst mogelijke zaal, want de audio en stijl zijn belangrijker dan het verhaal.

4,5

Het losgeslagen zusje van Once upon a time in Hollywood!

Chazelle doopt ons ruim drie uur onder in de hallucinante pubertijd van Hollywood waarin een feestende bende losgeslagen pioneers de switch moet maken van de stomme naar de sprekende film.

Wervelende montages van feesten, filmopnames en muziek wisselen elkaar in hoog tempo af om pas na een dik uur even tot rust te komen. We volgen de up en vooral de downfall van drie personages. Dit kenmerkend voor de vergankelijkheid van roem.

Het laatste deel dalen we af tot een duister hoogtepunt. Geen wonder dat het grote publiek deze film niet trok.

Uiteindelijk is het bovenal een schitterend eerbetoon aan deze prachtige kunstvorm.

Gaat dat zien!

4,5

Degelijke koude oorlogsthriller waarbij de paranoia goed voelbaar wordt gemaakt. Nu vind ik ballonvaren sowieso a-relaxt, dus dat droeg goed bij aan de spanning.

3,5

Psychedelische science fiction onzin met een heerlijk wulpse Jane Fonda in de hoofdrol.

Het verhaal slaat nergens op en ook de pacing is all over the place. Maar dat mag de plet niet drukken, want de art direction, Jane Fonda en vooral haar wulpse outfits zijn een lust voor het oog. De openingsscène hoort in het museum!

Verder typisch product van z’n (hippy) tijd. Best geestig allemaal.

Vermakelijk en origineel. 3,5

IJspik sterk

Basic Instinct was nooit mijn favoriete Verhoeven. Daarvoor waren Robocop, Total Recall en Starship Troopers te veel echt mijn ding. Ik vond m wel goed, maar thrillers scoren niet snel de volle 5*. Daarvoor zijn ze doorgaans te veel ‘plot driven’, waardoor de charme er na een kijkbeurt meestal af gaat.

Een paar maanden geleden de 4k UHD aangeschaft. Want ik heb dit soort (Verhoeven) films graag in mijn bezit. En vandaag had ik plots zin in herziening. Had m ook al zeker 10 jaar niet mee gezien.

Wat direct opviel was de prachtige beeldkwaliteit. Ik had m op laserdisc en blu ray, maar zo mooi had ik m sinds de premiere niet meer gezien.

De film begint met een hele rustige opening credits waarbij we een vrijpartij zien, door een vertekenende facet lens. Alsof we door een ijsblok kijken, maar het kan ook de blik van een spin zijn, een zwarte weduwe?

Als het beeld scherp wordt, zien we een brute moord. Vraag me op dat moment vooral af of dit nu een body double was.

Maar zodra het onderzoek startte en Tramell in beeld kwam, besloot ik de film niet als onderzoeksthriller te kijken, maar me meer te focussen op het kat en muis spel dat Stone met Douglas speelt. Dat gaf de film een mooie extra laag en het is geweldig te zien hoe zij zijn hoofd op hol brengt en manipuleert. Het onderzoek leent zich prima als achtergrond van dit psychologische steekspel.

Wat verder opvalt, is hoe ongelooflijk goed alles gedaan is. De autoachtervolgingen, zijn kort, maar kunnen zich meten met de beste. Jan de Bont heeft zich later als regisseur ook wel bewezen op dat vlak. Maar ook de mis-en-scenes, de beroemdste het interview, maar ook de sexscene en de andere interactie van aantrekken en afstoten zijn ijzersterk.

Uiteindelijk steekt het plot ook allemaal goed in elkaar en hebben we hier toch echt te maken met een heus meesterwerk. De volle score kan ik er nog niet aan kwijt, maar een hele dikke 4,5 is op z’n plaats.

Met Post Tenebras Lux in mijn top 10 en Nuestro Tiempo als kanshebber voor de beste film van dit jaar, deze maar eens in de herziening gegooid.

Zag m ooit op het IFFR en was toen behoorlijk onder de indruk. Miste voor mijn gevoel nog wel een lange take door de straten van Mexico City, maar dat kan ook aan mijn geheugen liggen.

Het was in ieder geval weer een intrigerende en ongrijpbare kijkervaring. Niet altijd even mooi, maar het werkte wel hypnotiserend en de intermenselijke relaties blijven bijzonder bij Reygadas.

4* blijven staan. Het zal zeker niet ieders smaak zijn, maar ben je in een contemplative bui, dan zou ik deze zeker eens de kans geven.

Wat een gedrocht. Weet na 150 minuten nog steeds niet waarom ze ruzie maken en vond ze beide vervelende mannetjes. En wat kwam Xena doen?

Een 1!

Geweldige film! Celebrating life. Enorm gelachen en heb een grijns op m’n bek die er voorlopig niet vanaf gaat. Het ziet er prachtig uit en Matthew McConaughey speelt de rol van z’nleven. Wat mij betreft is de Oscar voor beste acteur al vergeven, al zal de Academywaarschijnkijk z’n neus hier voor ophalen en de voorkeur geven aan Marvel (lekker commercieel) of een of ander oubollig drama met een gehandicapte in de hoofdrol..

4,5 en wie weet komt dat extra halfje er nog een keertje bij.

Zwaar onder de indruk van dit debuut. Wellicht nu al de beste film van het jaar. Sfeervol, verontrustend en razendknap gemaakt. Aan Pearse (the third) gaan we nog veel plezier beleven.

5*

Weer een heerlijke film van Van Groeningen.

Minder geestig dan Helaasheid der dingen en ook minder emotioneel geladen dan Broken Cire Breakdown, maar wat is hij toch goed in het portretteren van het volkse Belgische milieu.

Ik Belgica volgen we twee broers die samen huncafe omvormen tot hippe club. Eigenlijk is de film een groot wild feest en kijkers die op zoek zijn naar een goed verhaal kunnen teleurgesteld raken, want dat speelt zich af in de marge van deze magistrale sfeerschepping.

4,5

Toen ik de film in 2001 in de bios zag, vond ik m tegenvallen. Om de een of andere reden deed die me niks. En dat is gek, want ik ben dol op oorlog, actie en helikopters. Bovendien is Scott een vaardig regisseur.

Een paar jaar later nog eens op blu ray gekeken, maar weer viel die tegen.

Toch wist ik dat ik m goed kon vinden en vanavond op 4k en het geluid op 8+ (want vrouw was uit huis) viel alles op z’n plek. Wat een heerlijk brute en visueel prachtige oorlogsfilm! De 4k ziet er waanzinnig uit en de Dolby Atmos track liet al mijn boxen dansen!

Tering wat gaaf! 4,5

Funky pulp. Niet Adamsons beste, maar nog steeds vermakelijk door de heerlijke porno look van Vegas midden jaren 70. Het ontbreekt een beetje aan echte wtf-momenten, maar ik heb nog nooit zo’n vrolijk muziekje onder een groepsverkrachting gehoord. Al was het wel een beetje haar eigen schuld...

3*

Kort op de Final Cut en 2049 ook de theatrical cut bekeken. Hoewel op het eerste gezicht de verschillen beperkt zijn, is het in essentie een andere film. In het origineel is er een voice over van Ford, die goed binnen de film!-noirische opzet past. (Al krijg je daardoor wel te veel informatie hapklaar opgediend en nodigt het niet uit tot reflecteren. En waarom juist dat zo belangrijk is, kom ik later op terug. Ook het eind is anders. Er is een soort van happy end, waarbij Ford's identiteit niet overhoop gehaald wordt, maar lijkt te zijn ontsnapt met xijn geliefde. Op zich niet veel mis met dit eind, maar het past niet helemaal bij het gevoel van doem dat over de hele film heen hangt. Het eind van de Final (en director's) cut is ook vele malen beter omdat het al het voorgaandein een ander daglicht stelt. Het plaatst de focus van het verhaal naar het extentiele vraagteken dat Ford boven het hoofd hangt. Het origineel is het hoofddrama het verhaal van de replicants die vechten voor een langer leven. Dat is ook waar het vervolg op doorborduut , Replicants die graag meer mens willen zijn.

Maar het briljante van de DC is het drama dat Ford boven het hoofd hangt, veel dramatischer en meer gelaagd is. Het komt al kort aan bod in het geval van Sean Young, (die ook niet wist dat ze een replicant was). Maar dat betreft een bijrol. Ford is de protagonist van het verhaal en naast dat we met hem meeleven, is het ook een vraag die voor ons allen geldt. Ben ik wel wie (of wat) ik denk dat ik ben. En daarmee is het vraagstuk van de DC vele malen interessanter. Deze diepere laag zit prachtig verstopt in een visueel verbluffende film noir, gevuld met schitterende sets, geweldige personages en gedragen door een fantastische score.

Blade Runner (DC) behoort tot het beste dat Hollywood ooit heeft voortgebracht. Het origineel komt tot een dikke 4,5

Het origineel was tijdloos en pure poezie. Dit vervolg wil te graag poëtisch zijn, maar is slechts een lege huls. Net zo als de wereld van BR2049 grotendeels leeg is. Waar in het origineel elk deel van het beeld gevuld was met leven en idee, worden hier de meeste ruimte opgevuld met een monotone kleur of de reflectie van kabbelend water op z'n best. Waar in het origineel Hauer voor zijn sterven een prachtige geimproviseerde beschouwing gaf, doet Vileneuve het af met een alleszeggende stilte. De man heeft uiteindelijk helemaal niets (nieuws) te melden. En dat is 35 jaar later best wel schrikbarend zwak.

Hoeks en Ford zijn de enige die op spaarzame momenten het niveau van het origineel benaderen, Gosling komt niet verder dan een rol als figurant. We volgen 'm dan wel zo'n dikke 2,5 uur, ook hij heeft ons niks te melden...

En dat is er nog Jared Leto.Ik ben er nog steeds niet uit, uit welke Marvel strip hij is weggelopen. Maar hij vormt een geweldige dissonant met z'n idiote uiterlijk. Dat Vileneuve dat in zijn film heeft toegelaten, is een teken van totale onvermogen. Bizar dat dat m overkomt, want doorgaans is hij best stijlvast.

Nee, hoe meer ik over BR2049 nadenk, hoe groter het gat met het origineel.

Leuke sf/horror. 50 meets 80's: fout sf verhaalrje met heerlijke jaren 80 make up effecten. Lekker slijmerig. Het heeft allemaal niet veel om het lijf, maar het is charmant en effectief.

Eeg leuk! 4*

Had m ooit gezien, maar toen was mijn smaak nog niet genoeg ontwikkeld om deze film te waarderen. Keek toen nog met name plot gedreven films in het actie, avontuur en thriller genre. Niks mis mee, maar ik word nu graag wat meer uitgedaagd.

Daarom is juist deze associatieve cinema nu meer mijn ding. Antonioni reikt je wel alle puzzelstukjes aan, maar niet persé op het moment dat je er naar zoekt. Het is opletten geblazen, want als kijker ben jezelf de detective in dit misdaad mysterie.

Wat ook opvalt is dat er ook veel aandacht is voor de grote verschillen in het Londen van de jaren 60. De film zit vol met uitvergrote tegenstellingen tussen de conformistische fabrieksarbeiders en de swinging youth, tussen de high end modellenwereld en de talentloze wannabee’s. Tussen kleurrijke muurschilderingen in de hippe wijken en het grauwe Londen van de jaren 20/50. Zo valt er genoeg te zien. Ook leuk te ontdekken waar Austin Powers zijn roots liggen. Dat had ik me nooit beseft.

Zo is Blow Up een hele rijke vertelling, waarbij je als kijker vooral moet kijken en genieten van de sfeer en schitterende fotografie en art direction.

Een oplossing, die komt er niet. Zoals alle Antonioni’s die ik gezien heb, eindigt het in leegte. Het leven is geen afgerond verhaal, laat staan dat het een happy end kent.

De blu ray van Criterion is ook schitterend. Ben erg blij dat ik die in bezit heb, voor dat de Woke en de Me too beweging de film in hun vizier krijgen en die vanwege het machtsmisbruik van de hoofdpersoon op de brandstapel willen werpen.

4,5

Altijd fijn om een film in te gaan met niet meer voorkennis dan de naam van de regisseur en in dit geval twee bekende acteurs. Waarbij ik wil aantekenen dat Pryor op voorhand niet direct een pluspunt was voor mij. Ten onrechte, want hij zet een prima serieuze rol neer. Dat geldt overigens voor de hele cast.

Puike misdaadfilm annex sociaal drama waarbij een drietal werklui uit hun schulden proberen te komen. De film is rauw en realistisch en kent een aantal fantastische scenes. Vooral de opening, waarbij de muziek samenvloeit met de ritmes van de lopende band en fabrieksgeluiden. Maar ook de scene in de spuiterij is erg sterk.

Wederom een sterk drama van Schrader

Dikke 4*

De (Duitse) blu ray heeft een prima transfer.

Na het fantastische Armee des ombres vooraan in de Melville box begonnen. Deze Bob Le Flambeur beviel me erg goed. Opmerkelijk genoeg uit het zelfde jaar van die andere ijzersterke overval thriller. The Killing.

Heerlijke franse gangsterfilm met goed geklede mannen, charmante dames en stoere auto’s. Wat me ook opvielis dat zo’n beetje het halve oeuvre van Scorsese hier min of meer zijn oorsprong vind. Zelf noemt hij Le Douces als een belangrijke invloed. Maar de neon signs, de hoerenbuurten, de after hours cafe’s en de eerder genoemde gangsters passeren allemaal de revue. In een MSU (Martin Scorsese Universum) hadden Paul Newman, Robbert DeNiro, Griffin Dunne en Joe Pesci een volledig naturelle cameo kunnen maken.

4* Op naar de rest van deze meester!

Wat een volslagen onzin.l. Toen Queen begon was het een behoorlijk innovatieve band (zet Queen 2 maar eens aan). Daarbij herft de popmuziek weinig flamboyantere personen dan Freddie voortgebracht. Geef toe dat het vanaf de 80’s flink minder werd, maar je muzikale smaak heeft natuurlijk ook weinig te maken met of je in je leven ooit iets boeiends hebt meegemaakt. Ik noem maar even de Queenfans die op de eerste rij bij Live Aid stonden. Eat that! voor je bucket list.

Mijn vergelijking had dan ook veel meer te maken met de middle of the road benadering van de film, die ik juist totaal niet vind passen bij de eerste jaren van Queen. Heeft dus ook niks met jaloersheid te maken. Wel met teleurstelling.

Erg sterk volwassen drama over het opgroeien in South Central. De focus ligt niet op het geweld of het (semi) stoere gangsta bestaan maar richt zich op de opvoeding en het opgroeien van iemand die zich uiteindelijk uit de situatie weet te onttrekken. Aan de andere kant is het geweld en de misdaad nooit ver weg.

Een bijzonder sterk script en dito regie. En dan te bedenken dat Singelton pas 23 was toen hij dit regisseerde.

Dikke 4

Erg mooie goed uitgebalanceerde film. Waar de film vooral in uitblinkt zijn de naturelle acteerprestaties, de schitterende fotografie en de uitgekiende wijze waarop het verhaal zich ontvouwt.

Innemend portret van twee broers die totaal anders zijn, waarbij de jongste broer (te veel) tegen zijn onafhankelijke oudere broer opkijkt. Ik vond vooral het tweede deel erg sterk, wanneer de jongste brier gedwongen wordt eigen keuzes te maken. De film kent daarin een subtiliteit en overtuiging de we vooral uit de films van Eric Rohmer kennen en onderscheidt zich daarmee van de doorgaans overdreven gearticuleerde Nederlandse cinema.

Erg sterk!

4,5