Opinions

Fear and Loathing in the Yabba!

Een ode aan de natuur zou ik het zeker niet noemen, eerder een ode aan het bier. Snoeihard portret van de Australische samenleving in de vele afgelegen dorpjes. De afstammelingen van de Engelse criminelen (die werden in de vorige eeuwen naar Australie gedeporteerd) zoeken verstrooiing in het drinken van heel veel bier, gokken en het jagen op kangoeroes. Een aantrekkelijke maar giftige mix, waar je ook als beschaafde voorbijganger niet aan ontsnapt. Rauw.

Hele dikke 4*

Traag, langdradig en irritant. Ze hadden er een korte film van 15 minuten met enkel de walk in 3d van moeten maken.

Waardeloos.

Garland is wat mij betreft een van de beste regisseurs van deze eeuw. Na het meesterlijke Civil War komt hij nu met een nóg intensere en hyperrealistischere oorlogsfilm. Het sound design en de actie zijn echt om van te smullen. Ik heb anderhalf uur met een knoop in mijn buik en een bonzend hart in mijn keel zitten toekijken. Dat dat is écht een knap staaltje filmmaken.

Wellicht dat er nog een verhoging volgt, maar het gekerm van de gewonde soldaten was bij vlagen echt naar. Niet omdat het slecht was, integendeel, het was zó goed gedaan dat je eigenlijk wilde dat het ophield.

Ga dit sowieso in de bioscoop zien, want thuis mag je het geluid vast niet zo hard zetten van de buren.

4,5

Film deed me bij vlagen aan Carpenter’s Assault on Precinct 13 denken.

Werd in 2000 aangeprezen met ‘van de schrijver van The Usual Suspects’. Inmiddels is het veel meer de debuutfilm van de maker van de meest recente Mission Impossible films. Zijn vaardigheid met actiescenes en editing is hier al overduidelijk aanwezig.

Heerlijke energieke gangsterfilm met een geweldige finale. Sterk debuut!

4* blijft staan.

Erg sterk. Kaart rasisme een stuk sterker aan dan Blackkklansman. Er wordt nergens omheen gedraaid of zaken door humor afgezwakt. Opvoeding bepaalt in grote mate je standpunt en is zeer lastig uit te bannen. En op de muziek van Ennio glijdt het erin als koek, of moet ik schrijven hamburgers.

4*

PS. Een remake zal nooit beter zijn dan deze.

Cage Unleashed!

Wat een heerlijk concept filmpje. Simpel van opzet, simpel van uitwerking, maar wat een heerlijke vibe. Hier wel bloedfonteinen! Een film die qua creative gekkigheid zo in het oeuvre van Miike had gepast. Maar gelukkig is Cage net zo gek. Geweldig vrijdagavond vermaak!

Kleine 4,5 (omdat 4* te weinig is)

Martin Luther King had a dream, Sunny Bergman has a grudge...

Enorm disempowering voor zowel zwart als wit dit stukje pseudo-journalistiek.

Maar dat maakt Sunny vast niks uit, want die is bovenal met zichzelf bezig. Dat haar werkjes polariserend werken, neemt ze daabij natuurlijk voor lief.

Sterk psychologisch drama, erg mooi gefotografeerd. Bizar incest verhaal, waarin waan en werkelijkheid door elkaar lopen. Hulde aan Arrow dat ze deze film aan de vergetelheid hebben onttrokken met hun American Horror Project.

4*

111 grootse en obscure meesterwerken

Ik heb me voorgenomen mijn 111 favoriete films te herzien. De volgorde is random.

#47 – The Wizard of Oz

Na de wat knullige sepia-introductie op de boerderij gaat The Wizard of Oz los. Als Dorothy midden in de storm belandt, vliegen voor het raam de meest bizarre beelden voorbij. Mensen fietsen, rennen en roeien door de lucht. Vanaf dat moment is niets meer normaal en belanden we in een fantasiewereld met een hoofdletter F.

En dan opent Dorothy letterlijk de deur naar de kleurrijke wereld van het Land van Oz.

Zeker in 4K is het een wonder van kleur. De transfer ziet er werkelijk schitterend uit en de Technicolor-kleuren spatten van het doek.

Kleurenfilms waren in 1939 natuurlijk niets nieuws en musicals stonden al langer bekend om hun uitbundige decors, maar Munchkinland is toch wel een klasse apart. Zeker wanneer de Munchkins tevoorschijn komen. Uit werkelijk alle hoeken en gaten rennen ze het beeld in, de ene outfit nog kleurrijker en krankzinniger dan de andere.

Persoonlijk vind ik ze doodeng. Het zijn een soort fundamentalistische pretkabouters met niet de beste looks, maar o, wat zijn ze blij. En het zijn er ook nog eens ontzettend veel en ze zingen dan ook nog eens met hoge, vervormde stemmetjes. Het spul waar nachtmerries van gemaakt worden.

Gelukkig laten we de Munchkins snel achter ons en worden we getrakteerd op een aaneenschakeling van kleurrijke decors, prachtige shots, geweldige special effects en fantasievolle personages. Iedere keer als ik hem opnieuw zie, ben ik weer verbaasd over hoeveel plezier ik eraan beleef.

Het is toch een beetje de moeder aller moderne avonturenfilms. Zeker niet de eerste — The Thief of Bagdad was bijvoorbeeld al veertien jaar ouder — maar de invloed van The Wizard of Oz is nauwelijks te overschatten. De vormgeving, de fantasiewereld, de archetypische personages en het idee van een groep buitenbeentjes die samen op avontuur gaat: je ziet het allemaal terug in talloze films die daarna zijn gemaakt.

Zo blijkt de Wizard of Oz uiteindelijk gewoon een man behind the curtain. Misschien zit daar ook wel een deel van de populariteit van de film onder andere filmmakers in, die er veelvuldig uit citeren. Regisseurs zijn tenslotte zelf ook de personen achter het gordijn. Vanuit een afgeschermde plek creëren ze werelden vol fantasie.

Want uiteindelijk gaat The Wizard of Oz ook daarover: fantasie, geloof en de ontdekking dat je vaak al in je hebt wat je zo wanhopig ergens anders probeert te vinden.

There is no place like home!

Een tijdloze klassieker.

5*