Opinions

Coppola, verteller van familiekronieken.

Hij kan het nog steeds. Prachtig klein drama over twee broers die elkaar treffen in Buenos Aires. Prachtige zwartwit fotografie, sterk gespeeld en doorspekt met schitterende scenes. Wellicht is de vertelling te traag voor een groot deel van de moderne filmkijkers, maar dat doet niks af aan de kwaliteit.

Vooral de eindscene is beangstigend mooi!

4*.

Texas Chain Saw Massacre Redux

Ja Redux, want de 4k transfer van Second Sight is echt van een totaal nieuw level! De film heeftcer nog nooit zo goed uitgezien (of geklonken).

Natuurlijk is de techniek er de afgelopen jaren erg op vooruit gegaan (niet te vergelijken met 50 jaar geleden). Bovendien was dan ook een low budget productie, maar bovenal zijn de mensen bij Second Sight de beste in hun vak. Wow, echt wow!

Nu vond ik het sowieso al de beste horrorfilm ooit. Zelfs 50 jaar later nog steeds onovertroffen

Hooper bouwt zijn film heel effectief op rond machteloosheid en vooraankondiging. De machteloosheid verbeeld door Franklin in zijn rolstoel, De vooraankondiging. Voor zover de titel niet duidelijk genoeg was, wordt ingegeven door de onheilspellende introductie. Dit alles wordt versterkt door de gebeurtenissen. Eerst passeren we een kerkhof, gevolgd door een slachthuis en psychopathische lifter. Alles wijst op verdoemenis.

Waar andere horror klassiekers die hier overduidelijk leentjebuur hebben gespeeld (Hills have eyes, Evil Dead, Friday the 13th) nog enigzins hoop geven op een leuk weekend, is dat bij de Texas Chain Saw Massacre nooit het geval. Alles zit tegen. Bovendien zijn hier geen bovennatuurlijke krachten in het spel, wat het enkel enger maakt.

In 83 minuten wordt de kijker getrakteerd op een aaneenschakeling van tegenslag en pure horror.

Maar zoals aangegeven zag het er nooit zo overtuigend uit. Ik heb de film al vele malen gezien. Op vhs, dvd, blu ray, 4k en dcp op het grote scherm. Maar dit keer vielen mij toch meer dan een handvol nieuwe details op en bleek de Atmos track reuze effectief.

Deze film heeft bij mij 50 jaar na dato echt een gat geslagen met de concurrentie en verdient eigenlijk een plaats tussen mijn tien beste films ooit gemaakt.

Wat een prachtige nachtmerrie.

10/10

En de 4k van Second Sight is echt een must have voor liefhebbers van deze film.

111 grootse en obscure meesterwerken

Ik heb me voorgenomen mijn 111 favoriete films te herzien. De volgorde is random.

#41 – The Thin Red Line

The Thin Red Line opent met een paradijselijke setting. Het vredige leven op een eiland in de Stille Oceaan, met daaroverheen de prachtige muziek van Hans Zimmer en de eerste filosofische bespiegelingen in voice-over. Dat zal niet voor iedereen zijn, maar ik hou er wel van. Die diepere gedachten over het bestaan intrigeren me. Vooral de centrale vraag van de film: waarom lijken er aan alles altijd twee kanten te zitten?

Dat is waar Terrence Malick gedurende drie uur voortdurend mee speelt. Het vredige eilandleven tegenover de vernietigende oorlog op Guadalcanal. De strijd om de overwinning tegenover de strijd om je manschappen in leven te houden. Pacifisme tegenover oorlog. Schoonheid tegenover vernietiging. Hoop tegenover wanhoop.

Het maakt The Thin Red Line misschien wel de meest poëtische oorlogsfilm ooit gemaakt. Maar centraal in al die poëzie zit ook een van de meest indrukwekkende oorlogsscenes ooit gefilmd. De bestorming van de heuvel duurt ruim een uur en is waanzinnig spannend, chaotisch en realistisch.

Die tweestrijd krijgt ook een gezicht in Sean Penn en Jim Caviezel, die twee vrijwel tegenovergestelde wereldbeelden vertegenwoordigen. Penn is teleurgesteld in de mens en heeft iedere illusie verloren. Caviezel blijft overal hoop in zien.

Volgens de introductie op de Blu-ray moet je The Thin Red Line vooral hard zetten. Dat werkt. Het voortdurende lage gebrom van motoren en oorlogsmachines ligt als een dreiging onder de film en draagt enorm bij aan de spanning.

Prachtig is ook de ongemakkelijke verhouding tussen kolonel Tall en generaal Quintard, gespeeld door Nick Nolte en John Travolta. De laatste voortdurend op zijn hoede, de eerste verbeten en gefrustreerd. Twee mannen die elkaar voor geen meter vertrouwen, maar wel van elkaar afhankelijk zijn.

Daarna schakelt Malick naar de manschappen in het ruim van het schip. Jonge jongens, allemaal met hun eigen verhaal, zonder enig idee wat hun te wachten staat en ieder op zijn eigen manier omgaand met de spanning. De stilte voor de storm.

En dan volgt de landing. Malick bereikt bijna dezelfde spanning als Spielberg in Saving Private Ryan, maar uiteindelijk grbeurt precies het tegenovergestelde. Er wordt geen schot gelost. De landing verloopt zonder slag of stoot. Het versterk ook de tegenstelling tussen het verwachte oorlogsgeweld en de idyllische schoonheid van de natuur.

Hier valt ook op hoeveel bekende acteurs aan de film meedoen. Soms maar heel even, bijna als edelfigurant. Een leuke anekdote is dat Adrien Brody, die dacht dat hij een van de hoofdrollen speelde en er bij de première achter kwam dat vrijwel zijn complete rol uit de film was verdwenen. Het zegt veel over Malicks improviserende manier van werken.

Het lijkt soms zelfs alsof Malick inspiratie heeft gehaald uit Bondarchuks War and Peace. Ook hier is de natuur een machtige, tijdloze observator van de menselijke waanzin. Ook hier zijn er de filosofische voice-overs en de afwisseling tussen gigantisch spektakel en piepkleine menselijke momenten.

Tijdens de tocht over het eiland ontvouwt alles zich aanvankelijk bijna in stilte. Er zijn nauwelijks oorlogshandelingen, maar toch worden we geconfronteerd met twee slachtoffers. Soldaten die in stukken zijn gescheurd bij het plaatsen van explosieven. Malick maakt er geen heroïsch schouwspel van. Hij toont enkel de gevolgen.

Ook tijdens de bestorming van de heuvel blijft Malick die chaos afwisselen met verstilling. Onder de grootsheid van het strijdgewoel vinden voortdurend kleine persoonlijke drama’s plaats. Een van de pijnlijkste momenten is de dood van Woody Harrelson. Echt hartverscheurend.

Het is juist in deze verstilde scenes dat The Thin Red Line zich onderscheidt van vrijwel iedere andere oorlogsfilm. De bestorming van de heuvel is een lange aaneenschakeling van dood, angst en verwarring. Niets wordt hier als heldhaftig voorgesteld. Het gaat niet om heldendom. Het gaat om overleven.Het is vooral de angst die regeet.

En in het midden daarvan zet Nick Nolte misschien wel de beste rol uit zijn carrière neer. Zijn kolonel Tall is een ijzervreter, maar tegelijkertijd een man die gevangen zit tussen de bevelen van zijn generaal, zijn eigen ambitie en de weigering van zijn kapitein om manschappen zinloos de dood in te sturen.

Dan is er nog de waanzinnige fotografie van John Toll. The Thin Red Line is een van de mooiste films die ik ken. De camerabewegingen, de montage, het licht, het gras dat in de wind beweegt terwijl mensen elkaar afslachten. Nog voordat Emmanuel Lubezki van die dwalende camera een handelsmerk van Malicks latere films maakte, deed Toll het hier alemaal voor..

En wanneer de Japanners uiteindelijk zijn verslagen, blijken zij nog uitgemergelder en getraumatiseerder dan de Amerikanen. Malick blijft uitgebreid bij hun lijden stilstaan. De vijand blijkt uiteindelijk net zo goed slachtoffer.

Hans Zimmer levert ondertussen wat mij betreft met afstand zijn beste score. Vooral de variatie is fantastisch. Van de gezangen van de eilandbewoners tot de slepende orkestrale muziek en de onderliggende ritmes tijdens de bestorming van de heuvel en de aftermath: ieder thema is raak.

En steeds weer die tegenstellingen. De trauma’s van de soldaten tegenover de kille afstandelijkheid van de hoogste officieren, die ver van het daadwerkelijke oorlogsgeweld blijven. De overwinning tegenover het gevoel dat er helemaal niets gewonnen is. Het paradijs tegenover het bloedvergieten,

Door voortdurend bij al die verschillende kanten stil te staan, maakt Malick een bewust verwarrende oorlogsfilm. Een film die tegelijkertijd prachtig en afgrijselijk is. Een oorlog die gewonnen wordt, maar nergens als een overwinning voelt. Het zijn de verliezen die beklijven.

The Thin Red Line voor mij een van de allerbeste oorlogsfilms ooit. Een majestueuze film die een vaste plek in mijn top 10 heeft.

5*

Zojuist herzien in 4k. Nu was de blu ray van Arrow al prachtig, maar deze 4k presentatie geeft nog net dat beetje extra punch. Het blijft een briljante film met een heerlijke onderhuidse spanning. Ook viel me op hoe goed de soundtrack van Morricone is. En vooral dat de fantastische make up effecten ook in 4k eenvoudig overeind blijven. The Thing blijft een van de beste (horror)films ooit gemaakt.

5*

Vandaag They called her One-Eye, de Amerikaanse versie gekeken.

Kan me de verschillen niet helemaal goed voor de geest halen, maar dit lijkt veel meer een vrij straight forward revengefilm te zijn. Het meest opvallende is de Amerikaanse nasynchronisatie. Die is best wel over the top, maar ergens past dat wel bij het genre (Eurocrime). Daarnaast ontbreekt de porno. Hierdoor is de film een stuk minder rauw en dat maakt de badguys ook minder ‘evil’. En als gevolg de wraak minder zoet.

Maar afgezien daarvan springt de film ook een aantal keer van de hak op de tak. Zo krijgt onze heldin plots de gelegenheid om naar huis te gaan en vechtsport te gaan volgen…

Maar goed, deze omissies hebben ook hun voordeel. 90 minuten is een prima speelduur voor dit soort films en des te eerder komen we aan bij dat deel waar het toch om draait, de wraak.

Deze is stijlvol en zoet. Met veel slomo begeleid door vervormde geluiden en een vals klinkende soundtrack. Het is vooral een bizar schouwspel dat de film absoluut een eigen smoel geeft. Zonder de porno is het alkemaal wat minder schokkend, maar nog steeds een fijn pulpfilmpje dat cmzijn cultstatus absoluut waarmaakt.

4* en binnenkort de ongecensureerde film maar eens herzien.

Wat betreft de 4k transfer zal de film er nooit beter hebben uitgezien. Maar de cinematografie is duidelijk van low budget niveau, dus menig blu ray ziet er beter uit. Het leek soms gewoon een geupscalde dvd met wat meer detail. Maar goed, het is ook grindhouse cinema pur sang. Verder schitterende editie van Vinegar.

Ook dit tweede deel is weer zeer vermakelijk. Wat minder verhaal en wat meer vechtpartijen. Anderhalf uur vloog voorbij.

Op naar deel 3!

3,5

Goede cursus oplichten voor gevorderden. Bizar dat dit soort mensen bestaan. Verder is het nergens beter dan een aflevering van opgelicht (denk ik). Visueel erg saai en minstens een half uur langer dan nodig.

Kleine 3*

Vooropgesteld, dit is gewoon een hele slechte film. Brak acteerwerk, slechte nasynchronisatie, een onzinnig verhaal en amateuristische fotografie.

Het is een soort James Bond film, met exotische locaties, gewillige dames, spionen, een autoachtervolging en wat pief paf poef. Allemaal ondermaats.

Maar dan is daar ineens een scannerdame en neemt de film een soort onnavolgbare Cronenbergiaanse sf draai. Volgt u het nog? Ik met moeite, maar enige originaliteit kon ik de film daarom niet ontzeggen.

Idioot, doch bij vlagen vermakelijk broddelwerkje van de Griekse grootmeester van de C film.

2,5*

111 grootse en obscure meesterwerken

Ik heb me voorgenomen mijn 111 favoriete films te herzien. De volgorde is random.

#39 – To Live and Die in L.A.

In de jaren zeventig maakte William Friedkin met The French Connection misschien wel de beste politiefilm van dat decennium. Tien jaar later flikte hij het gewoon nog een keer.

Ditmaal heeft hij de claustrofobische, grauwe straten van New York ingeruild voor de uitgestrekte vlaktes, felle kleuren en zonovergoten wereld van Los Angeles. De agenten zijn echter net zulke klootzakken.

Willem Dafoe is om van te smullen als bad guy en de openingsscène met de geldpers is geweldig.

To Live and Die in L.A. is ook nog een tandje nihilistischer dan The French Connection. Alles ademt cynisme en moreel verval, terwijl de heerlijke eighties-soundtrack van Wang Chung en de fantastische cinematografie van Robby Müller de film juist een ontzettend stijlvolle en kleurrijke uitstraling geven.

En dan die autoachtervolging. Die uit The French Connection mag dan de beroemdste zijn, maar die uit To Live and Die in L.A. vind ik nog beter. Niemand brengt dit soort scènes met zoveel intensiteit in beeld als Friedkin.

En zo leverde hij ook in de jaren tachtig weer een geweldig meesterwerk af.

5*

Ik had m al eens gezien en in mijn herinnering waren de 4 sterren die ik toen gaf vooral voor de overdosis aan over the top gore.

Maar bij herziening blijkt dat de film veel meer te bieden heeft. De film zit ook vol bizarre creaturen een fijn kleurenpallet en is best stijlvol. Daarnaast bevat het ook de nodige humor en schurkt het conceptueel tegen het werk van Cronenberg aan.

Kortom een erg fijne tweede kijkbeurt. Toch echt wel een klassiekertje dit. Maar 20 minuten korter was wel fijn geweest. Had de herzieningswaarde een stuk verhoogd. 110 minuten is best lang voor dit soort (on)gein.

Dikke 4* blijft staan.

De eerste rick opera en nog stteds een van de beste muziekfilms ooit. Wat een talent!

Ken Russel, Pete Townshend, Elton John, Eric Clapton, Oliver Reed, Jack Nickolson, Ann Margret, Tina Turner, Keith Moon!

Wat een heerlijke audiovisuele cocktail!

Ik ben dol op concertfilms dus ook deze. Daarnaast kan ik de muzikale keuzes van Kaurismaki en zijn Leningrad Cowboys altijd wel waarderen. Maar als ik dan zie dat de gekuifde rockers hun pak volgehangen hebben met medailles om het Rode Leger Ensemble te matchen, kan het bij mij al niet meer stuk.

Wat we voorgeschoteld krijgen is een soort Andre Rieu achtige show maar dan vol humor, afgetopt met een heerlijke muzikaal opzwepende Oostblok saus.

Ik heb ze ooit nog proberen te boeken voor een bedrijfsfeest. Overtuigd dat het de ultieme partyband was. Dat denk ik overigens nog steeds. Helaas was de klant wat conservatiever ingesteld… Zo jammer dat dat niet gelukt is.

Het arrangement van Gimme all your lovin’ is echt briljant!

Anyway, gewoon dikke 4* voor dit heerlijke brok muzikale curiosa.

Naar aanleiding van de discussie hier deze film maar weer eens in de blu ray gestopt. En wat een heerlijke herziening was het. Ondanks de leeftijd zijn de voornaamste thema’s; consumerism, escapism, identiteitsfraude en de aanklacht tegen de grote cooperaties nog volledig actueel. Dat alles verpakt in een vlot en kundig geregiseerd spoinagethrillerjasje met briljante make up effecten van grootmeester Bottin. Wel sneu voor Quad dat het uiteindelijk toch een implant was en hij zijn escapisme met de dood heeft moeten vekopen.

Nee, hier heb ik werkelijk niks op aan te merken. 2 uur intelligent topvermaak!

Verhoogd naar volle 5*

Nee joh, welke kritiek je ook mag hebben, het blijft met afstand de beste superhelden film ooit! Toxie realy kicks ass!

Wat als de Coen Brothers Borat hadden geregisseerd?

Mogelijk had je dan een soort True Stories gekregen, waarbij Byrne een modern dorpje in Texas bezoekt op de rand van de viering van het 150-jarig bestaan van de staat.

Na de geweldige registratie van Byrne’s laatste concert, American Utopia, geregisseerd door Spike Lee, had ik zin in meer uitspruitsels (is dan een woord?) uit het hoofd van de man. Nu had ik de film ooit eerder gezien, zo’n 33 jaar geleden, maar was m ook grotendeels vergeten.

Enfin, Borat volgens de Coen brothers komt dus ongeveer neer op Byrne met cowboyhoed die op beschaafde en intelligente manier het ‘moderne’ America van commentaar voorziet. Eigenlijk is er in ons gedrag niet zo heel veel veranderd. We zijn vooral een stuk onbeschaafder geworden. Maar in de tijd van True stories was de tech sector al in opkomst, was winkelen ons favoriete tijdverdrijf en deden mannen hun best in de smaak te vallen bij vrouwen. Dat levert een van de leukste scenes op als goedzak Goodman zichzelf aanprijst via een commercial. Een soort Tinder avant la lettre.

Verder veel oerlelijke kleding (bewust), en veel pijnlijke clichés. Enfin, het was een leuk bezoek. En nu snel weer vergeten, zo tipt Byrne op het eind, zodat je het een volgende keer wederom met een frisse blik kunt aanschouwen.

Heerlijk! 4*

Ps. De Coen broertjes hebben hier dus niks mee te maken, behalve dat ze vast ook uit zo’n dorpje komen.

Erg mooie innemende en stijlvolle film. Low budget Coppola, een gothic horror, net zoals hij ooit begon. Kilmer is geweldig als ‘dikke’ schrijver van horrorboeken. Het verhaal is klein en simpel, maar duidelijk met veel liefde en oog voor romantiek en detail weergegeven. Speels en origineel.

Coppola’s beste vampierenfilm.

4*