Opinions

Laatste drie delen zijn ook erg boeiend net de opkomst van digitaal filmmaken, het postmodernisme en de vele verschillende stromingen die in de 21e eeuw naast elkaar bestaan.

Al met al een geweldige documentaire die goed aansluit bij mijn visie op film. Waarbij het de kunst is van het (audio)visuele idee en de beeldtaal waarin het verhaal verteld wordt, een belangrijker bijdrage geeft dan het plot. Gus van Sant heeft dat met zijn (mislukte) hervertelling van Psycho wel aangetoond, zo stelt hij zelf.

Net niet de volle 5* want daarvoor duurt het te lang en heb ik niet continue op het puntje van mijn stoel gezeten. Maar wel verplicht kijkvoer voor elke filmliefhebber en een indrukwekkend document.

Twin Peaks Pilot

Misschien moeten we toch blij met de traumatische ervaring die Lynch had met Dune. Het wierp hem terug op zichzelf, en misschien was dat wel de basis voor het ontstaan van zijn eigenzinnige oeuvre, waarin Twin Peaks zeker een van de hoogtepunten is.

De pilot van Twin Peaks lijkt in zekere zin een vervolg op Blue Velvet. De hoofdrolspeler Jeffrey Beaumont is FBI agent geworden en heet ni Dale Cooper.

Net als in Blue Velvet speelt de serie zich af in een ogenschijnlijk rustige gemeenschap, waar zich onder de oppervlakte duistere geheimen verbergen. Het contrast tussen de schijnbare perfectie en de onderliggende corruptie is een terugkerend thema in Lynch’ werk, en wordt in Twin Peaks op briljante wijze verkend.

In deze pilot worden we geïntroduceerd aan een scala aan intrigerende personages, maar wat vooral indruk maakt, is de manier waarop het nieuws van Laura’s dood zich verspreidt door de stad. De langzaam opbouwende spanning en de manier waarop de dorpsbewoners reageren, creëren een sfeer van ongemak en bezorgt me iedere keer weer kippenvel.

Twin Peaks 2nd Season

Recensie: Twin Peaks - Seizoen 2

Het succes van het eerste seizoen heeft David Lynch zoveel zelfvertrouwen gegeven dat hij in het tweede seizoen nog verder afstand neemt van conventies. Absurdisme en surrealisme gaan in overdrive, terwijl de serie onvoorspelbaar meandert als een achtbaan van emoties. Onderweg passeren bizarre personages en absurde scènes die je als kijker constant blijven verrassen.

Opvallend is dat deze tweede serie met 29 afleveringen bijna 3 keer zo lang duurt als de eerste serie. Eigenlijk dacht ik dat de ‘knip’ na aflevering 16 zat.

Wanneer Lynch zelf de regie in handen neemt, wordt alles naar een nog hoger niveau getild. Visueel wordt de serie spannender en indrukwekkender, met scènes die zowel hypnotiserend als verontrustend zijn. Lynch lijkt de beste en meest cruciale afleveringen zorgvuldig uit te kiezen en perfectioneert die met zijn unieke stijl.

De kracht van Twin Peaks ligt in de balans tussen mysterie en soap. Wanneer het mysterie verdwijnt met hrt oplossen van de zaak Laura Palmer, blijft de kleurrijke chaos van knotsgekke personages en een emotionele achtbaan over. De set up met Windom Earl weet nooit echt hetzelfde niveau van mysterie te halen. Maar het blijft genieten geblazen.

Waar films vaak emotioneel voorspelbaar zijn en een vast patroon volgen, is Twin Peaks volkomen onvoorspelbaar en chaotisch. Net als het echte leven is de serie niet te voorspellen en zijn emoties grillig en onbeheersbaar.

Juist die onvoorspelbaarheid en emotionele intensiteit maken Twin Peaks uniek en verheffen het boven vrijwel alles wat televisie destijds te bieden had. Het tweede seizoen is misschien niet perfect, maar de creatieve durf en emotionele impact maken het een ervaring die je niet snel vergeet. Twin Peaks is zoveel meer dan een serie; het is een avontuur dat je raakt en opslokt.

10/10

Op naar Wild at Heart

Twin Peaks: The Return is het sluitstuk van David Lynchs indrukwekkende oeuvre – en wat mij betreft ook zijn magnum opus.

Ik heb de serie nu voor de vijfde keer gezien, en het blijft een duizelingwekkende achtbaanrit vol intense emoties, een veelvoud aan genres en een reis door zowel surrealistische diepten als ruimtelijke hoogten.

Wat me deze keer opviel, is dat ik de verhaallijn rond Dougie steeds meer ben gaan waarderen. Waar ik eerder misschien ongeduldig was, zie ik nu hoe geniaal Lynch hiermee speelt met tijd, identiteit en verwachting.

Kortom, een absoluut meesterwerk en misschien wel het beste wat de filmkunst deze eeuw heeft voortgebracht.

5*