Opinions

Kinderkannibalenfilms, wie is er niet dol op?

The Offspring is een van de betere in dit tegenwoordig zo populaire genre. Een groep verweesde kinderen moord, hakt, snijdt en smult er vrolijk op los in dit bijzondere antropologisch drama.

Maar in de narcistische vrouwenmishandelaaar, het had een rol van Baudet kunnen zijn, treffen ze een waardige tegen/medestander. Er voltrekt zich vervolgens een ingenieus spel vol egoïsme, manipulatie en verraad met een verrassend en bevredigend einde.

Een van de betere kinderfilms van de afgelopen jaren!

Film zat als extra op de blu ray uitgave van The Woman van Arrow. Dank daarvoor.

Dikke 4*

111 grootse en obscure meesterwerken

Ik heb me voorgenomen mijn 111 favoriete films te herzien. De volgorde is random.

#31 - Once Upon a Time in America

Het was alweer acht jaar geleden dat ik Once Upon a Time in America voor het laatst zag. Dit keer heb ik de nieuwe Italiaanse 4K bekeken. De transfer is prachtig: iets koeler en grijzer dan ik me herinnerde, maar dat past eigenlijk perfect bij de melancholische sfeer van de film.

Wat me vooral opnieuw opviel, is hoe geweldig Sergio Leone met beelden vertelt. In het eerste halfuur wordt nauwelijks gesproken. Hij heeft vrijwel geen dialoog nodig. Blikken, geluiden, locaties, voorwerpen en Morricones muziek vertellen het verhaal.

Het helpt overigens wel als je de film al kent, want anders val je volledig in het diepe. Once Upon a Time in America beslaat verschillende periodes uit het leven van Noodles en zijn vrienden en springt voortdurend heen en weer in de tijd. Verleden, heden en herinnering beginnen langzaam door elkaar te lopen.

En juist daarin zit voor mij een groot deel van de magie van de film. Een klok wordt weer opgewonden, een deur gaat open en Leone laat ons letterlijk door een kijkgat naar het verleden kijken.

De episode met de jonge gangsters vind ik toch de sterkste. De fotografie van Tonino Delli Colli en het production design zijn fenomenaal. Bijna ieder beeld zit vol details: warme kleuren, donkere interieurs, rook, tegenlicht en gigantische decors. Het New York van Leone voelt tegelijkertijd echt en als een herinnering aan een wereld die nooit helemaal zo heeft bestaan. Ook de jonge Jennifer Connelly is een plaatje.

En dan de muziek van Morricone. Die is niet zomaar begeleiding, maar onderdeel van de emotionele structuur van de film. De muziek was vooraf opgenomen en werd op de set gebruikt om de toon te zetten. Het helpt de film enorm.

Once Upon a Time in America is een prachtig verhaal over vriendschap, liefde, schuld, verraad en het verstrijken van de tijd. Elke periode is prachtig vormgegeven, met een geweldige ontknoping.

Een prachtig epos!

5*

Vandaag mijn beamer laten kalibreren. Dat vraagt om een speciale disc, eentje die de kwaliteit van de beamer optimaal benut. Vrij snel besloot ik Once upon a time In Hollywood in de speler te stoppen. 4k en kleurrijk. Gewoon even kijken.

Maar zoals dat wel vaker gebeurt met hele goede films, word je vanaf het beging gegrepen en kun je niets anders dan verder kijken. Zo ook vandaag.

Man wat blijft dit toch een geweldige film. Een fantastisch portret van een acteur die ontdekt dat hij over the hill is. Een perfecte buddy movie. Een ode aan Hollywood. Een horrorthriller met een happy end. De film werkt op zoveel verschillende lagen en is zo mooi en zo vol liefde gemaakt. Ik heb de volle 161 minuten genoten!

Nooit geweten dat hier een director’s cut van was. Heb m in 1983 ooit in de bios gezien en vond m wel aardig. Maar de ‘herziening’ van de director’s cut beviel mij buiten gewoon goed. Erg mooie coming of age film. Met veel gevoel geregisseerd, prachtig in beeld gebracht en erg sterk spel van de ongeloofelijke sterrencast in spé. Coppola en de casting director moeten haast wel hulp uit de toekomst gekregen hebben, want vrijwel elke greaser had een glansrijke carriere voor de boeg. En Diane Lane was natuurlijk ook een voltreffer!

Dikke 4, nieg naar zelfs een halfje hoger. Maar dat komt wel bij de volgende herziening, die minder lang op xich zal laten wachten.