Opinions

Fragmentarische misdaadthriller waarin beetje bij beetje de beerput helemaal open gaat. Deed me ergens denken aan Hardcore, maar deze beviel me beter.

Sfeervol en sterk geregisseerd.mooie blu ray uitgave van Artificial Eye.

4*

Was na een eerdere kijkbeurt niet onder de indruk van deze film. Ook de hierop volgende films van hem (The Host en Snowpiercer) konden me niet bekoren. Verre van zelfs.

Parasite echter vond ik een voortreffelijke film en Okja was best ok. De nieuwe blu ray box van Curzon gaf me een mooie aanleiding deze te herzien. Dat beviel een stuk beter.

Allereerst ziet het er prachtig uit en toont Bong zich zeker een vaardig filmmaker. Tempo is zeker in het begin aan de lage kant en de personages zijn ook niet direct innemend te normen. Het eerste uur is daardoor best stroef en vooralsnog weinig spannend. De tweede helft schakelen de ontwikkelingen een versnelling hoger en neemt ook het drama toe, om uiteindelijk ijzersterk te eindigen. Het is een zeer degelijke thriller die zich qua originaliteit wel van het maaiveld weet te onttrekken.

Verhoogt naar een dikke 4* met potentie om me een volgende keer nog beter te bevallen. Maar haast heb ik daar niet mee.

Eerst The Host maar eens een herkansing geven.

Helaas gemist in Kino in mei, daarom m vandaag op blu ray (Criterion) gekeken. Wat een machtig mooie en vooral stijlvolle film. Zeer strak vormgegeven en geregisseerd kat en muis spel. Maar wie is hier de kat? De film heeft overduidelijk een enorme invloed gehad op John Woo en Tarantino.

Erg genoten, halve ster erbij en dat zou best een volgende kijkbeurt de volle mep kunnen worden.

4,5

Mijn tweede Varda en opnieuw maakt ze indruk.

Ik kende deze film eigenlijk enkel van de poster, dus het was een film die ik volkomen blind in ging.

Het bleek een mooi rauw, maar ook menselijk portret te zijn van de laatste weken uit het leven van een vrouwelijke zwerver. Een fijne sfeerschepping en goed gespeeld. Prachtige soundtrack ook.

Had in mijn ontdekkingstocht blind de Vargas box van Artificial Eye gekocht. Net iets minder compleet en de helft goedkoper. Wist niet goed wat me te wachten stond. Maar na twee film bekruipt mij toch al een gevoel van spijt. Maar ach, heb er nog een flink aantal te ontdekken uit de huidige box.

4*

Experimentele films kunnen vaak strontvervelend zijn. Was dus een beetje huiverig. Gelukkig ten onrechte.

Het is eigenlijk een soort aaneenschakeling van losse absurdistische scenes. Maar naast de komedie wordt er ook constant geëxperimenteerd met kleur en vorm. Voor z’n tijd vast baanbrekend, maar nog steeds oogt het fris en kijkt het makkelijk weg.

Het is in die zin een voorloper van Monty Phyton en in mindere mate ook van allerlei absurdistische duo’s als Koot en Bie en Toren 9.

Op visueel gebied ken ik ook weinig zo gedurfde films. Zappa’s 200 Motels gaat hierin nog veel verder. Wel

4 jaar later. Daar moest ik sowieso sterk aan denken, omdat de twee dames in deze film wel zusjes lijken van de GTO.

Enfin, ik heb me er goed mee vermaakt. Zowel met de humor als met de vormgeving. Welke boodschap hiermee verteld wordt, geen idee. Maar ook zonder heeft dit bestaansrecht.

4*

Op basis van de titel en de synopsis had ik een exploitatiefilm verwacht. Maar in plaats daarvan benaderd de film het onderwerp vrij serieus en naturel. Het is een sfeervol portret geworden. Mooi en apart filmpje.

Ik keek de theatrical versie. Op de blu ray van Arrow staat ook nog een directors cut die 20 minuten langer is.

3,5

Erg mooie kortfilm. Enorm sfeervol en vooral onnederlands. Erg sterke finale.

Mijn 4e Von Sternberg/Dietrich en ik begin een steeds grotere fan te worden. De regie van Von Sternberg is echt geweldig. Hij houdt enorm de vaart erin, waardoor je je als kijken geen moment hoeft te vervelen. Ik den dat een moderne remake zeker een uur langer zou duren en in handen van Marvel vast uitgesmeerd zou worden over twee of drie films. Maar iet bij Von Sternberg. Zijn film dendert door als de trein uit de titel.

Maar ok op visueel vlak valt er constant van alles te beleven. Zal ermee te maken hebben dat het nog de nadagen van de stomme film zijn en beeld het belangrijkste medium. Vaak gebeuren er zowel zaken op de voor als achtergrond en hij maakt ook regelmatig gebruik van doorkijkjes. Het shot van de trein die door de smalle straten van Shanghai rijdt (gefilmd in Hollywood) is niets minder dan magistraal.

En dan is er Dietrich. Natuurlijk zijn haar looks een grote troef, maar daarmee gaan we misschien voorbij aan dat ze steeds geweldige personages speelt met een moraal die tegenwoordig het finale script niet meer zou halen. Heerlijke gelaagde karakters met rauwe randjes.

Wat verder opvalt is dat ik het acteerwerk toch behoorlijk naturel vind. Ook dat is bijzonder aangezien veel spelers hun opleiding nog in de stomme film hadden. Of misschien ben ik er aangewend en hou ik wel van die zwoele blikken die ze mij toewerpt.

4*

Superman starring Adam Sandler.

Als dat boven het affiche had gestaan, was me duidelijk geweest dat ik er uit de buurt moest blijven. Nu had ik dat gevoel vooraf ook wel een beetje, maar er waren ook wat positieve reacties en de Steelbook lag voor het oprapen. Zaterdagmiddag waag ik me wel vaker aan ‘familie vermaak’, dus gaf ik het de kans.

Helaas bleek het een enorme generieke superheldenfilm. Superman met een vleugje Spiderman en Fantastic Beasts. Het duurde ook nog eens 45 minuten voordat we überhaupt een superheld hadden.

Het mag dan bij vlagen iets duisterder zijn dan MCU. Het is toch net zo kinderachtig.

2*

Poëtisch meesterwerkje

Had de Arrow box aangeschaft met daarin beide versies. Eerst Fukasaku’s versie gezien. Daar die al gewelddadig en bloederig was, verwachtte ik dat Miike’s versie wel helemaal los zou gaan.

Niks is minder waar al vloeit er genoeg bloed), maar Miike gaat hier op de Cassavette tour en schetst een innemend jazzy portret van een verslaafde en verwarde crimineel. We volgen Ishimatsu (een geweldige rol van Goro Kishitani) op zijn tocht langs nachtclubs, drugdealers, hoertjes en yakuza. Een pad vol sex, drugs en geweld. Het eind is een mooie knipoog naar het origineel.

Wederom verrast Miike me met deze aanpak en bewijst wederom een echte alleskunner te zijn. De scene met de melk is een classic!

Dikke 4,5

Bloedfonteinen

‘That’s when my father left his samourai life and became a demon.’

In 1982 was ik 14 jaar en ging ik op summer camp naar Engeland. Daar zag ik Escape from New York, Texas Chainsaw Massacre en Shogun Assassin. Drie films die een diepe indruk op mij maakte. Elk op hun eigen manier. Escape from New York als de ultimate cool, TCM als de ultimate horror en die laatste vanwege de bloedfonteinen.

Gisteravond was het tijd om na lange tijd Shogun Assassin weer eens op te zetten. (Wat een prachtige blu ray van Eureka!)

Enkele jaren terug heb ik de hele Baby Cart serie gekeken. Een genot! Maar deze samenvatting is ook zeer fijn.

Het verhaal is simpel. Ogami Itto, onze Lone Wolf reist door Japan met zijn baby in een karretje en een prijs op zijn hoofd. Elke samourai en ninja heeft het op hen voorzien. (John Wick anyone?) Maar één voor één slacht hij juist hen af. Grote attractie is dat bij elke snijwond of onthoofding het fel rode bloed meters in de rondte spuit. Ik weet niet of dat in het eerdere werk van Misumi ook al voor kwam, maar ik ben hem eeuwig dankbaar voor deze inspiratie.

Daarnaast waren de Masters of Death natuurlijk geweldig. Drie heren met grote rieten hoeden en elk een ander handwapen. Hun slachtpartij in de woestijn is prachtig. Evenals hun confrontatie met onze Lone Wolf. John Carpenter liet ze reïncarneren in zijn Big Trouble in Little China als The Three Storms.

Zo was deze film voor mij ooit een eerste kennismaking met de Aziatische cinema. Stijlvol en heerlijk over the top. Ik kan deze (en de hele Baby Cart reeks) iedereen van varte aanbevelen!

Toch ook de 4k disc maar gekocht. Zag dat die alweer uitverkocht was, maar gelukkig had Amazon.nl nog een exemplaar voor de ‘normale’ prijs.

Ik moet zeggen: de film ziet er fantastisch uit! De klachten over te veel DNR zijn behoorlijk overtrokken. Het is juist de bedoeling dat de hoofdrolspelers er soms als van plastic uitzien. De kleuren spatten van het scherm en de film heeft er gewoon nooit beter uitgezien.

Verder vond ik de film dit keer ook extreem vermakelijk. De film is plat en ordinair, het personage van Nomi is ook geweldig. Ze is egoïstisch, laag opgeleid en beschadigd , maar Verhoeven weet haar toch de nodige sympathie mee te geven. En streetwise en onbezonnen is ze wel. Dat maakt van Showgirls een fijne rollercoaster vol glitter en plastic glamour. Een heerlijke rol is ook weggelegd voor agent Cooper. Een van de eerlijkste films over The American Dream.

4,5

Bij gebrek aan regen buiten in de natuur, deze maar opgezet. Was toevallig net op 4k uitgebracht ter ere van de 70e verjaardag.

En wow! Wat ziet deze film er fantastisch uit. Het lijkt wel of HDR speciaal ontwikkeld is om deze technicolor kleuren tot leven te brengen. Zeker een van de meest indrukwekkende transfers die ik gezien heb. De kleuren spatten van het scherm. En dat de film sowieso een showcase is voor de pracht en praal van Hollywood, maakt dit een perfecte demo disc.

De film zelf is natuurlijk ook fantastisch. Een perfect stuk entertainment over de entertainmentindustrie. Dus zeker voor filmliefhebbers een feest voor oog en oor op meerdere niveaus. De film kent geweldige dansnummers en montages, is geestig en geeft een leuk kijkje achter de schermen. En had ik het al gezegd? Het ziet er waanzinnig uit!

Absolute aanrader!

5*

Top of flop

Op papier heeft de synopsis van de post apocalyptische muzikale samourai film veel potentie. En als er dan een gelikte 4k editie uitkomt van een hip boutique label, ben ik een gewillig consument.

Maar of het vervolgens die potentie ook maar enigszins waar maakt, is dan maar de vraag.

Maar gelukkig pakt het goed uit. Vanaf het subtiele openingsshot van wuivend graan met op de achtergrond een brute moord, is duidelijk dat we hier weldegelijk met talent te maken hebben.

Wat volgt is een knotsgekke mix van El Topo, Baby Cart en een zwaard dansende Buddy Holly. Dat alles met veel charme en kunde in beeld gebracht met een Tarantino achtig zelfvertrouwen.

Een knotsgekke 90 minuten al had het wel wat bloediger gemogen, want een paar bloedfonteinen hadden de film tot klassiekerstatus kunnen opstuwen.

Maar zeker top. 4*

Verbijsterend slecht en kinderachtig geneuzel. Disney weet het laatste beetje magie dat de serie in de vorige eeuw heeft opgebouwd, af te breken. Star Wars is vervallen tot troosteloze kinderachtige middelmaat. Enkel voor 14 jaar en jonger.

Prul.

De onheilspellende polyritmische jazzy soundtrack vertelt vanaf het begind dat we hier niet met een standaard biopic te maken hebben. Het is een subtiel portret van de nadagen van Diana’s leven aan het hof. De kerstdagen op precies te zijn. Het rek jurken toont aan dat vrijwel elke seconde van haar leven vastgebeiteld is door het protocol en voor zover deze ‘gevangenschap’ nog niet duidelijk was worden de gordijnen dicht genaaid en is de weg naar haar ouderlijk huis afgezet met prikkeldraad bewaakt door agenten.

Diana gedijd slecht onder deze omstandigheden en is een zenuwzinking nabij. Het is mooi vormgegeven en met veel gevoel geregisseerd. Stewart is ook erg goed als Diana.

Maar uiteindelijk vond ik het ook een saaie zit. Twee uur is aan de lange kamt, vooral omdat er ook nauwelijks progressie of liever gezegd, sprake van regressie is. Op dramatisch vlak is de film zeer monotoom en schokkender dan het te laat komen bij het diner of het dragen van de verkeerde jurk wordt get dan ook niet.

3*

Een van de beste 10 films van de 21e eeuw. Een monument voor de Yolo-generatie. Past in het rijtje Easy Rider, Nirvana en Kids. Schitterend sfeervol portret van een generatie die voor het moment leeft.

Herzien in Cinerama 1.

Nee, het zal toch echt nooit wat worden tussen Tarkovski en mij. Ik zie de genialiteit, maar vind het veel te langdradig en hij weet me nooit te pakken met zijn langgerekte shots en filosofische geouwehoer.

Halfje er af.

1e anderhalf uur is het niet vooruit te branden, om uiteindelijk toch nog het laatste half uur een beetje Star Wars gevoel op te wekkem. De zoveelste teleurstelling in de reeks.

De film van Lynch die ik het minst vaak heb gezien. Zag m vanavond dan ook pas voor de 3e keer.

Als je het niet zou weten, zou je de film niet direct aan Lynch toeschrijven. Daarvoor is de film te optimistisch en vooral straight.

Aan de andere kant is deze langzaamste road movie wel weer typisch Lynch. Het idee, waargebeurd, is natuurlijk vrij absurd en ook zijn er tal van ontmoetingen met kleurrijke, soms vreemde personages. Maar eigenlijk is enkel de dame net het hert typisch Lynch, net als het shot dat daarop volgt.

Wat ook wel typisch Lynch is dat alles tot in de perfectie is geregisseerd. Geholpen door zijn vaste collaborateurs achter de camera en enkele oud gediende ervoor. Zo is dit toch een prachtig liefdevol juweeltje dat ik met 4* eigenlijk te laag beoordeel, maar ik ben nu eenmaal gek op dat rauwe randje dat hier ontbreekt.

Maar prachtige film en schitterende blu ray van Imprint.

Wow! Wat een film. Gemaakt door een man met ballen zo groot als Jupiter. Zonder enige scrupules schets hij een zeer duister mensbeeld.

Zo worden ze al heel lang niet meer gemaakt. Na een gedegen opbouw gaat het helemaal los. Fotografie, editing, art direction zijn alken subliem. En wat een weergaloze rol van Hoffman.

Een waanzinnig duister kunstwerk.

Gaat dat zien!

5*

Besson gaat verder waar hij met Le Denier Combat mee begonnen was. Hippe personages in een stijlvol vormgegeven universum, die elkaar constant op de hielen zitten. Ditmaar ingekleurd met kleur, dialoog en een heel klein beetje plot. Maar is nog steeds een jazzy en ietwat abstracte grote stads western.

Ben erg blij met mijn voor 10 euro op de kop getikte Besson collectie. Had deze vroeger ook weleens gezien, maar zo back to back met z'n eersteling valt alles mooi op zijn plek. Een uniek talent geeft zijn visitekaartje af.

4*

Escape from New York meets Ghostbusters

Tegen de verwachting in heb ik me hier prima mee vermaakt. In plaats van weer een hoop superhelden onzin, bleek het een geinige Escape from New York rebooth, waarbij niet één maar een handvol criminelen worfen ingezet een probleem op te lossen dat de overheid zelf niet aan kan. Het strijdtoneel is wederom een vervallen metropool en als er een nanopil in de bloedbaan wordt geinjecteerd en de baas neeerstort met een helikopter en in handen van de bad guy(girl) valt, is het duidelijk dat Ayar zijn klassiekers kent. Het eind heeft veel weg van Ghostbusters, geen superhelden, maar ancient curse shit! Vermakelijk. Helaas is het nihilistische randje er flink afgeveild.

De film is verder een groot rommeltje en er had zeker 20 miniten extra om de montage vloer moeten eindigen (waarschijnlijk alle reshoots), maar dat mocht de pret niet drukken. Moest ook vaak denken aan Big Trouble in Little China, die ook gekraakt werd bij ontvangs, maar inmiddels is uitgegroeid tot cult klassieker. Het mengen van te veel genres als gevolg van tomeloos enthousiasme valt vaak niet ditect goed.

Het zag er ook allemaal erg tof uit, dus ik blijf fan van Ayar en hoop ooit nog eens zijn cut te zien.

4* met groeipotentie.