Opinions

Erg leuk en scherp absurdistisch drama aan het hof. Een verademing tussen al die brave Hollywood dramaatjes die om de filmprijzen vechten. Deze verslaat ze met gemak op alle fronten. Sterk gespeeld, fantastische regie, art direction en camerawerkt. Heb twee uur lang een dikke grijns op mijn gezicht gehad.

Dikke 4*

Magnifiek!

Het rauwe broertje van Apocalypse Now, of hoe Klaus Kinski de natuur temt met opera. Imposante film, waarbij het making off verhaal mogelijk nog epischer is dan de film zelf. Maar wie de tijd neemt om deze reis met Fitzcarraldo te ondergaan, wordt beloond met een onvergetelijke authentieke kijkervaring.

4,5

111 grootse en obscure meesterwerken

Ik heb me voorgenomen mijn 111 favoriete films te herzien. De volgorde is random.

#38 – The Fly

Met The Fly brak David Cronenberg kortstondig door naar de mainstream. De film gaf een enorme boost aan de carrière van Jeff Goldblum, die zijn rol als hyperintelligente, wat neurotische wetenschapper later nog vele malen zou herhalen, en Geena Davis, die met haar grote ogen perfect gecast is als de empathische journaliste die langzaam moet aanzien hoe de man op wie ze verliefd wordt voor haar ogen uit elkaar valt.

The Fly mag dan een remake zijn, het is op en top Cronenberg: een intelligent script, sobere architectuur, sterk acteerwerk en natuurlijk body horror. De special make-upeffecten van Chris Walas behoren nog altijd tot de beste ooit gemaakt en zijn zelfs veertig jaar later nauwelijks aangetast door de tand des tijds. Maar de echte kracht van de film zit voor mij niet alleen in de fysieke transformatie.

Even indrukwekkend is hoe Brundle langzaam ook mentaal in een vlieg verandert. Goldblum speelt niet alleen iemand wiens lichaam uiteenvalt, maar iemand die steeds minder menselijk gaat denken en bewegen. Zijn houding, mimiek, motoriek en uiteindelijk zijn hele persoonlijkheid veranderen mee.

Het hele verhaal wordt bijzonder effectief in anderhalf uur verteld en kent een reeks fantastische scènes: de baviaan, het armworstelen, de gymnastiek, de eetles en natuurlijk de nachtmerrie. En dan die geweldige, gruwelijke en ontroerende finale.

Maar ook de muziek van Howards Shore moet genoemd worden. Iemand die voor al Cronenberg’s films de muziek verzorgde, maar altijd met iets totaal anders voor de dag kwam. Hier is het een prachtige klassieke score die de emotie van het verhaal versterkt.

Ook John Getz is perfect gecast als de vreselijke ex en editor. Een personage waar je het grootste deel van de film een hekel hebt, maar met wie je tegen het einde onverwacht toch meeleeft.

Want hoezeer The Fly ook een aaneenschakeling is van fantastische gore en groteske transformaties, uiteindelijk is het vooral de tragiek van Seth Brundle die blijft hangen. Hij beseft wat er met hem gebeurt, probeert het aanvankelijk nog te rationaliseren en moet vervolgens machteloos toezien hoe zijn menselijkheid verdwijnt.

Een hoogtepunt uit het oeuvre van Cronenberg én van de jaren 80-horror.

5*

Instant cult classic, soort Reservoir Dogs 2.0. Gangsters, humor, kogels. Je kunt er alle kanten mee op, maar de benadering en uitwerking van Wheatley is op alle vlakken raak. Ook erg fijn dat hij zich tot 90 minuten heeft beperkt. Het voelde als twee uur, maar in a good way.

Meesterwerk!

5

Kan niet wachten tot 27 april!

Toch wel ontzettend gave cartoon.

Absoluut een document van z’n tijd. Maar wat is het gers getekend en zit het boordevol visuele vondsten. En wat een heerlijke vibe.

Kleurrijk, hallucinant en uniek!

4*

Inzoomen op de kill!

Briljante oorlogsvertelling van grootmeester Kubrick, waarbij hij ons in twee uur langzaam naar de kill voert. Het begint enigzins ‘lacherig’ met de mariniers opleiding waar het toch vooral om stoere taal gaat. Het ‘Warface’ is slechts een uiting van machogedrag en de echte kill is nig ver weg.

Vervolgens belanden we met een geniale montage in de hoofdstad va. Vietnam waar de oorlog ook nog ver weg is. De hoofdpersoon is journalist en bevindt zich op veilige afstand van alle schermutselingen. Daar wordt ook over geklaagd, want bliedvergieten is wat men wil. Vervolgens wordt hij langzaam verder het oorlogsgebied in gestuurd. Zijn het eerst nog de resultaten (lijken), de oorlog komt steeds dichterbij. Bij het TED offensief wordt er voor het eerst geschoten (door de hoofdpersoon), maar het blijft op afstand. Zo brengt Kubrick ons langzaam naar de fenominale eindscene, waar de dood persoonlijk wordt, en gezicht krijgt. Om te eindigen met een onmenselijke ‘mercy kill’, van elke romantiek ontdaan.

Welkom in de hel, waar het zingen van kinderliedjes (Mickey Mouse) voor verlichting zorgt.

Meesterwerk!