Opinions

Sterke Toyoda over een guru tegen wil en dank die de familiebusiness in stand moet houden. Vreemd maar intrigerend drama zoals enkel de japanners dat kunnen maken.

Dikke 4*

Beste film van 2021!

Wat een idioot lage waarderingen hier.

Heerlijke hallucinante eco folk horror van Wheaton. Kill List meest a Field in England.

Beste horror sinds Mandy. Maar mocht je daar geen fan van zijn, dan kun je deze beter links laten liggen, want voor het verhaal hoef je m niet te kijken. Het is vooral een audio visueel feest.

Het help overigens wel om m in de bioscoop of tenminste met een goed surround systeem te kijken, want het geluid is echt heerlijk!

Dikke 4,5!

Erg sterke horror thriller die met elke kijkbeurt in kracht toeneemt. Aanrader!

Een slowburner die vooral langzaam brandt. En als het dan tot ontbranding komt, is het zwakjes en zo weer voorbij. Regie is verder prima, maar er gebeurt gewoon te weinig.

3

De meeste films zijn eenheidsworst, sommige een 3 gangen menu met voor-, hoofdgerecht en dessert. Met Inherent Vice schotelt PTA je een 12 gangen chef's menu voor. Fantasievol, rijk van smaak, spannend en verfrissend. Het zet je soms op het verkeerde been, maar uiteindelijk blijkt alles perfect in balans.

Je moet er wel in fijnproevers stemming voor zijn, want het is niet bepaald een snelle hap.

Meesterlijk!

Adembenemend meesterwerk (pun intended)

Het is lang geleden dat ik deze Mann gezien had en door een retrospectief van films uit 1999 kwam hij weer op mijn radar. Film bleek nog knap lastig te vinden ip blu ray (voor een redelijke prijs)

Goed herzien dus. En wat blijkt dit toch een briljante film. Nu heeft het genre onderzoeksjournalistiek al meer sterke films opgeleverd, maar deze steekt er met kop en schouders bovenuit. Dat komt vooral dankzij de regie van Mann. Hij maakt constant gebruik van sterke contrasten. Licht vs donker, zwart vs wit, close vs wide.

Door hier constant in te wisselen en mee te spelen ondersteund hij op visueel vlak de twijfels van de verscheurde hoofdpersoon. Daarbij weet Mann ook prachtig de relaties binnen het gezin met beeld te vertellen. Een ware masterclass waarbij duidelijk goed naar The Godfather is gekeken.

Wat ook erg sterk is, is dat de vijand, de tabaksindustrie vooral op de achtergrond (in het duister) figureert, maar niet minder aanwezig is.

En dan is er ook nog de geweldige cast. Pacino’s beste rol uit de jaren 90 omgeven door tal van grootheden. Natuurlijk is het verhaal ook buitengewoon goed en interessant. Dus al met al een film die op alle vlakken excelleert. Ik vergeet bijna de prachtige muziek te noemen.

Ondanks dat het na twee uur even inzakt, kan ik hier niet minder dan 5* aan kwijt.

Shocktober #39

Nu lag deze sowieso al klaar voor herziening, maar zo’n fijne review van cinemanukerke weet wel vaker mij te prikkelen tot herziening.

Ook ik zag de film zo’n 18 jaar geleden en was toen ook niet erg enthousiast. ‘Twee scenes voor shock value en een verhaal dat als een nachtkaars uitging’, was mijn kritiek.

Enfin, inmiddels ben ik fan van Noe en vooral ook van Debie’s cinematografische stijl. Hikte wel aan tegen herziening, want een makkelijke film is het niet. Maar goed, zondagochtend, het moment van de week dat films maximaal binnenkomen (de kerk heeft dat ook goed begrepen).

Dit keer kon ik de film beter waarderen. De opening is fenomenaal. Powerhouse filmmaken met maximale inzet van audiovisuele middelen. Zo zie ik het graag. De soundtrack klinkt als een psychotisch luchtalarm, de camera draait, kantelt en desoriënteert. Zo de emotionele staat van het hoofdpersonage weergevend. Het mag met recht in een zin genoemd worden met 2001. Een film waar de film zelf ook naar verwijst. Het release jaar 2002 is daarom opmerkelijk. Het heeft wel wat weg van een sequel van die film. Sfeer over story en emoties boven plot.

Maar toch is het niet het meesterwerk dat ik er graag in wilde ontdekken. Het probleem is dat de film, net als Saving Private Ryan al z’n kruit verschiet in de briljante opening. Vanaf dan wordt het steeds minder. Nu is de verkrachting scene ook impossant, maar niet iets waar ik plezier aan beleef. Verder is het acteerwerk en de benadert van sex wel realistisch en een verademing tov de meeste Amerikaanse films. (Zeker de moderne waar men steevast het ondergoed aanhoudt bij het vrijen.)

Maar toch gaat de film nog steeds als een nachtkaars uit. Denk dat ik de film in de chronologische volgorde toch beter zou waarderen.

Voor nu een dikke 4* voor het geheel. Maar mogelijk komt daar na een nachtje slapen nog een halfje bij. Het is wel een sterke en bijzondere film.

Briljante chaos en gekte!

Zag eergisteren de documentaire over de rampzalige making of van deze film. Meest opmerkelijke daaruit vond ik de sabotage van Brando. Althans zo werd dat gebracht. Maar goed, wanneer hij tegen een medespeler onthult het script niet te hebben gelezen en alles om zich heen als totale idiotie beschouwd, lijkt dat wel te kloppen.

Ging dus zonder veel verwachtingen deze film kijken. ‘Waarom?’ vraag je je misschien af, maar zie het maar als een mix van een antroposofische reis en ramptoerisme.

De film begin eigenlijk best sterk met een goede opening en mysterieus begin. Maar zodra Brando in beeld komt lijkt de film te ontsporen. Zelden zo’n idiote creatie gezien. Als hij vervolgens met z’n mini-me (zijn creatie en niet die van Austin Powers) piano zit te spelen, slaat de verwarring om in verwondering. Zijn outfits zijn echt fantastisch, maar dat ter zijde.

Maar toen hij later in de film in een soort kimono ongevraagd muziekles geeft aan een aantal monsters, viel het muntje: Brando trekt met zijn performance de film naar een hoger niveau! Immers, de wereld van Moreau is totale idiotie en Brando zet een compleet doorgedraaid genie met volledige overtuiging neer. We zitten hier niet op een eiland waar gewoon een spannende film over gemaakt kan worden. Dit IS het eiland van Moreau. Chaos en gekte strijden om het erepodium. Brando had juist als geen ander door wat de film nodig had!

Val Kilmer spoort ook niet en hij lijkt wel een soort van wraak te nemen als hij later in de film de kan krijgt Brando te imiteren. Daar valt hij toch wat door de mand. Het mist de overtuigende présence. Gespeelde gekkigheid in zijn geval.

Wat ook een pluim verdient zijn de fantastische creature designs. Daar kan cgi nog steeds niet tegenop wat mij betreft.

Al met al mag deze film voor de filmkijker op zoek naar een film met aimabele personages en een goed verhaal uitdraaien op telleurstelling. Ik heb toch enorm genoten van dit idiote spektakel!

4*