Opinions

Kleurrijke designer variant op Star Wars. Mooier en een een stuk leuker dan de meeste Star wars films.

4*

Schitterdende Odyssee naar het 'beloofde' land. Mooi mytisch epos dat de kijk genadeloos voor de keus stelt. Meereizen of afhaken? Zij die meereizen worden ook ruimschoots beloond.

Bijzondere cinema!

Dit is toch wel het slechtste dat ik in tijden gezien heb. Het is oerlelijk, rommelig gemonteerd en het verhaal slaat helemaal nergens op.

Over een jaar of 10 is het vast geweldige camp!

1,5

Erg zwakke film van Kechiche om twee redenen. De eerste is inhoudelijk; het personage van Black Venus is totaal oninteressant en zwak uitgewerkt. Veel meer dan 2,5 uur droef voor zich uitstaren doet ze niet.

Daarnaast vind ik de film heel lelijk met veel te hard licht oogt de digitale fotografie volkomen sfeerloos en zien we de gezichten vaak lelijk glimmen.

2*

Dit weekend herzien. Visionaire film, waarmee Cronenberg de online afhankelijkheid en de negatieve effecten enigzins voorspelde. Er is nog niet direct een echte Videodrome, maar tijdens de film moet je toch vaak aan de invloed van internet en de de tech reuzen denken en hoe ze ons in hun macht proberen te krijgen/houden. Het is enkel nog wachten op de eerste mainstream virtual reality gigant en we zijn definitief verloren...

5 meesterwerk!

Briljante hervertelling van Apocalypse Now (Hearts of Darkness). Een alles verwoestende helletocht tot in de totale waanzin.

Schitterende fotografie van Debbie en fantastisch sound design.

Groots en duister meesterwerk!

5*

Dat komt erg slecht over. Genieten van een klucht over de holocaust. De film is zowel slecht als fout. Een kind voorliegen, lache man!

Gelukkig was dit hetveind van Begnini’s carriere Hollywood was m na zij oscar campagne zo spuuzat dat ze m een oscar gaven als hij beloofde voorgoed weg te blijven.

111 grootse en obscure meesterwerken

Ik heb me voorgenomen mijn 111 favoriete films te herzien. De volgorde is random.

#37 – War and Peace

Ik had War and Peace om twee redenen op de shortlist voor mijn 111 favoriete films gezet. Enerzijds als stok achter de deur om hem eindelijk eens te herzien, anderzijds omdat ik oprecht hoopte dat hij uiteindelijk in de lijst zou belanden.

Ik had de film één keer eerder gezien, in de bioscoop. Een voorstelling die vrijwel een hele dag in beslag nam en die toen diepe indruk maakte. Daar hoopte ik opnieuw op. Maar Russische cinema heeft voor mij ook altijd iets moeilijks. Ritme, tempo en taal zijn allemaal net anders dan ik gewend ben. Dat maakt het uitdagend, maar tegelijkertijd juist verrijkend.

De film opent met een camera die langzaam opstijgt en zich losmaakt van het vredige Russische landschap. Daarna belanden we op een avond van de Moskouse adel die bijna iets weg heeft van een wassenbeeldenmuseum. Ingetogen omgangsvormen, statige composities en beheerste camerabewegingen, terwijl de voor- en tegenstanders van Napoleon en de oorlog hun standpunten uitwisselen.

Het volgende feest is het totale tegenovergestelde: bezwete gezichten, drankgelag, chaos, dynamisch camerawerk en zelfs een drinkende bruine beer.

De toon is gezet. War and Peace is op vrijwel ieder niveau een film van tegenstellingen.

Op beide feesten ontmoeten we Pierre, misschien wel de hoofdpersoon van het verhaal. Alleen gedraagt hij zich zelden als een traditionele protagonist. Pierre kijkt. Pierre twijfelt. Hij laat zich meeslepen, neemt voortdurend verkeerde beslissingen en lijkt soms eerder toeschouwer en lijdend voorwerp dan de held van zijn eigen leven.

Na ruim een uur verplaatst de camera zich richting het slagveld. De opbouw is fantastisch en wat volgt is het soort oorlogsspektakel waarvoor War and Peace beroemd is geworden. Maar het zijn juist Tolstojs bespiegelingen over het soldatenbestaan die deze scènes zo krachtig maken. Tegenover de haast versteende schoonheid van de Moskouse adel staat de totale willekeur van de oorlog.

Een van de vreemdste en mooiste beelden komt aan het einde van het eerste deel. Terwijl de veldslag verloren gaat, rennen steeds meer paarden zonder berijders over het slagveld. Een even eenvoudig als huiveringwekkend beeld van een leger dat uiteenvalt.

En de film barst van zulke momenten.

Natuurlijk zijn er de gigantische oorlogsscènes, met duizenden figuranten in kostuum, paarden, geweren, rook en explosies, gefilmd vanuit de lucht en vanaf de grond. Maar dan is er in het tweede deel ineens die schitterende balscène, vol spiegels, onscherpte en bijna tastbare sfeer. Of die scène met de boom. De natuur staat voortdurend tegenover de menselijke beslommeringen: onverstoorbaar, cyclisch en tijdloos. Niet voor niets zien we lente, zomer, herfst en winter meerdere keren voorbijtrekken.

Ik ken nauwelijks een film die natuurlijk licht mooier gebruikt. Ochtendmist, laagstaande zon, kaarslicht, sneeuw, rook. Zelfs Barry Lyndon heeft het nakijken.

Het tweede deel draait grotendeels om het volwassen worden van Natasha. Inhoudelijk vond ik dat aanvankelijk misschien wat minder interessant, maar visueel en qua sfeer is het mogelijk het mooiste deel van de hele film. Sommige scènes zijn simpelweg betoverend. Uiteindelijk valt dit verhaal goed op zijn plek. Het leven bestaat misschien wel meer uit kleine innerlijke emoties dan uit grote gebeurtenissen.

In het derde deel valt de oorlog definitief Rusland binnen. Van balzalen en dorpspleinen tot slagvelden: overal begint de chaos binnen te dringen. Alleen bij de adel blijft uiterlijk alles beheerst, al is de angst inmiddels voelbaar.

En dan de slag bij Borodino…

De voorbereidingen alleen al zijn verbijsterend. Duizenden figuranten verspreid over een gebied dat zich kilometers lijkt uit te strekken. Vervolgens krijgen we geen overzichtelijke militaire actiescène, maar een bijna poëtische verbeelding van oorlog: rook, vuur, explosies, dood, verderf, massascènes, angst, woede en volledig losgeslagen mannen.

Ook na ruim zestig jaar ken ik geen film die de waanzin van oorlog zo groots, meeslepend en tegelijkertijd zo waarachtig heeft verbeeld.

Alleen dit derde deel zou al voldoende zijn om War and Peace een plek tussen mijn 111 grootse en obscure meesterwerken te geven. En dan moet het bijna even indrukwekkende vierde deel nog komen.

Moskou wordt verlaten. Napoleon neemt een stad in die vol staat met paleizen en schatten, maar waar nauwelijks nog mensen zijn. Een surrealistische overwinning op een verlaten stad, met geen eer als prijs, maar enkel kille stenen en kunst die zich niet laat meenemen.

En dan de brand van Moskou.

Ik heb er bijna geen woorden voor. Het voelt als een inferno. Ook filmisch is het van het allerhoogste niveau: technisch verbluffend, visueel overweldigend en tegelijkertijd vol poëtische kracht. Het is werkelijk bizar dat dit ooit zo is gemaakt.

Maar onder al dat spektakel zit iets veel eenvoudigers.

Mensen willen betekenis geven aan geschiedenis. Generaals denken dat ze haar sturen. Aristocraten discussiëren erover. Soldaten proberen haar te overleven. Pierre probeert haar te begrijpen. Maar ondertussen trekken de seizoenen voorbij, groeien bomen, worden mensen verliefd, raken ze elkaar kwijt en vinden ze elkaar soms weer terug.

Pierre kijkt ernaar, begrijpt het vaak maar half en laat het gebeuren.

War and Peace is in de meest letterlijke betekenis van het woord waarschijnlijk een van de grootste meesterwerken die ooit zijn gemaakt. De schaal is nauwelijks te bevatten. Dat een film van deze omvang, schoonheid en ambitie tegenwoordig relatief obscuur is, is bijna schandalig.

En misschien is het mooiste uiteindelijk nog wel de boodschap die na zeven uur vol oorlog en vrede, liefde en dood, schoonheid en vernietiging overblijft:

Wij zijn niet gemaakt voor oorlog. We zijn gemaakt voor vrede, voor liefde en om van het leven te genieten.

Na zeven uur vol tegenstellingen heeft War and Peace me daarvan meer dan overtuigd.

Gaat dat zien.

Alle zeven uur.

5*