Opinions

Film is vooral interessant vanwege Pacino’s eerste hoofdrol. Een soort voorspel op zijn beste rol in Scarface. Ook hier een soort loser, drugsdealer gebruiker. Daar houden de vergelijkingen overigens wel op. Waar Scarface pure 80’s camp is, is dit een typisch product van de jaren 70. Maar goed Pacino dus. Hij spat al hier van het scherm af. Vind het interessant om de vraag te stellen of dat vanwege zijn latere status is, of dat het gewoon echt puur talent is.

Verder heeft het verhaal weinig om het lijf. Het is vooral een portret, een tijdsbeeld en een relatiefilm. Het heeft wel z’n charme, maar echt spannend of boeiend wordt het zelden. Zonder Pacino was dit ongetwijfeld in de vergetelheid geraakt. Wat verder opviel was dat er geen of nauwelijks gebruik gemaakt werd van muziek. Vaak toch iets waarmee je makkelijk een sfeer of emotie kunt versterken.

Zag m op blu ray en dat zag er prima uit.

Krappe 3,5

Net naar Papillion geweest en ik ben m nu alweer bijna vergeten. Degelijkheid troef, te gepolijst, saaie boel.

5je.

Vrolijk Pasen!

Ik had deze nog nooit gezien, maar wat een bikkel die Jezus. Eerst 30 stokslagen, gevolgd door 30 meer met de karwats. Bij de meeste mensen zouden daardoor zelfs de organen van het bot zijn geraspt, maar niet bij Jezus. Die houdt vol.

Vervolgens krijgt hij een doornenkroon in z’n kop gedrukt en nog wat meer slaags. Allemaal perfect in beeld gebracht door Malle Mel.

Gelukkig blijkt hij nog fit genoeg om een solide kruis van naar schatting zo’ n 40 kilo de berg op te dragen. Zijn fitte helpers hebben er meer moeite mee. Ondertussen wordt er vrolijk op hem doorgetimmerd door de goedlachse Romeinen. Moet echt top entertainment zijn geweest zo’n 2000 jaar terug.

Spannend wil het niet worden, we weten immers allemaal hoe het eindigt. Al lieten ze in deze versie het zingen achterwege.

Snap eigenlijk niet zo goed, waarom ze hier nu een feestdag van hebben gemaakt. Doe mij maar eitjes zoeken.

1,5

Chapeau voor Adil en Bilall. Wederom leveren ze een uitermate vlotte en entertainende film af. Het ziet er allemaal gers uit en heeft een flow die je zelden ziet bij Europese films. Natuurlijk is er goed naar Goodfellas en Cidade de deus gekeken, maar het talent spat er vanaf.

Ik moest er wel even inkomen, want de Marokaanse wannabee gangsta staat ver van mij af en ik zie ze niet graag in het echte leven. Maar na een half uurtje heb ik de personages toch omarmd en hoewel het drama vaak simpel en de actie soms rommelig is, prefereer ik dit zeer boven de ouderwetse dramastijl waar het gross van de Nederlandse film al decennia in vast zit. Waarom is er nog geen keiharde grauwe en realisctische Nederlandse film over de Mocromaffia? Drama genoeg!

Anyway, na Black heb ik me weer bijzonder goed vermaakt met dit werkje van onze zuiderburen.

Zelfs Ali B was tof!

Dikke 4 sterren

Edit: 50+ hier, maar young at heart.

Wild at Heart meets Natural Born Killers Voodoo Style!

Als ik mijn ambitie om filmmaker te worden had doorgezet, waren dit het soort films dat ik had willen maken; Kleurrijk, energiek en vol idiote en verrassende plotwendingen. En natuurlijk veel sex en geweld. Wat een heerlijke films maakt die Iglesia toch!

Het gekke is dat zowel deze als El dia de la Bestia een flinke opwaardering kregen bij herziening in 4K. Had ze ooit op vhs gezien, maar daar was het beeld te donker en bovendien voor de helft weggeknipt. Nu op het grote scherm en in glorieus widescreen was het een totaal andere ervaring. Er gebeurd sowieso te veel in beeld om het op een klein scherm te kunnen tonen. Veel te claustrofobisch voor de fantasiewereld van De la Iglesia. Wat dat betreft erg blij met de schitterende uitgave van Severin.

Enfin, de film is dus een groot feest van sex, geweld, knotsgekke personages en bizarre situaties. Zou zelfs willen stellen dat in Bardem nog nooit zo goed heb gezien.

Feest, feest, feest!

4,5

Heerlijk ordinaire kapsels, paar blote tieten en een zwik originele moorden. Snap de lage waarderingen hiervoor niet.

Wellicht lag het meer aan een brakke dvd uitgave begin deze eeuw. Met de blu ray van Arrow is in ieder geval weinig mis. Film ziet er prima uit.

Nu ben ik sowieso wel een sucker voor een fout jaren 80 sfeertje en daaraan geen gebrek.

Tieners in de shopping mall, corrupte politici en ondernemers en veel ongewenste seksuele toespelingen. The good old times! Daar kwam je toen nog ongegeneerd mee weg. Maar iemands huis afbranden om een shopping mall te bouwen natuurlijk niet. Dat geeft aanleiding tot een leuke en bovengemiddelde slasher. Maar goed, het is ook niet het allersterkste genre.

3,5

De eerste kijkbeurt vond ik hier niet veel aan. Kwam met name omdat ik de muziek vreselijk vond en de hoofdrolspeler een sufferd.

Maar hoe anders valt het bij herziening. Prachtig vormgegeven rock opera met giallo invloeden. De Palma is natuurlijk een grootmeester en wellicht de beste regisseur die zich aan dit genre gewaagd heeft. Fantastische set, aankleding en natuurlijk foute kapsels. Heb genoten en dat ga ik vaker doen van deze film!

Dikke 4,5

Na een tweede kijkbeurt kan ik niet anders dan vaststellen dat PTA een subliem en tijdloos meesterwerk heeft afgeleverd. De spanning is gedurende de gehele film onderhuids voelbaar, totaan de finale, waarvan de rillingen over mijn rug liepen, maar tevens zo mooi is. Film deed me enigzins aan Cronenberg’s Dead Ringers denken, maar is zo mogelijk nog verfijnder.

Het is zeker geen crowdpleaser, want je moet als kijker meegaan in de hypersensitiviteit van de hoofdpersoon om alle nuances te voelen. Verwacht dus geen zwierige costuumfilm, het is vooral een psychologische thriller.

Wat dat betreft zou ik de film graag nog eens met 5 sterren belonen, want het gemiddelde is natuurlijk schandalig laag.

Arrow had ook deze Argento geüpgrade naar 4K. Die moest ik dus hebben en vandaag gekeken. Film ziet er werkelijk prachtig uit in 4K. Heb m nog snel even vergeleken met de blu ray. Naast diepere kleuren valt vooral de rust in het beeld op en is er ook minder ruis.

De film zelf blijft sterk. Al had ik het eerste uur niet het idee dat hij op weg was naar de 4,5* die ik m eerder had gegeven. Het is wel sfeervol, maar zwalkt een beetje verschillende kanten op. Maar goed, plot is nooit Argento’s sterkste kant.

Maar wat kent deze film toch een waanzinnige finale. Apocalyptische smerigheid die zijn gelijke niet kent. En daar bewees ook de 4K editie z’n meerwaarde. Alle maden, elk vliegje en iedere snijwond spatte van het scherm. Prachtig is misschien niet de juiste term, maar indrukwekkend was het zeker.

4,5 blijft staan.

Zag nu de langste versie, de Italiaanse. Snel maar eens de andere twee versies zien. Het zal niet de eerste keer zijn dat ik de kortste versie de beste vind.

Erg sterk

Ik zou zweren dat de film hooguit een paar jaar oud was, maar wel geweldige art direction had. Toch is de film al bijna 40 jaar oud. Maar alles oogt nog steeds fris en ‘modern’.

Sterk sfeerbeeld en mooi sociaal drama over twee jongens die aan de heroïne verslaafd raken. Ook het subplot rondom hun twee vaders is boeiend vanwege de tegenstellingen tussen hen.

De blu ray van Severin (en niet Vinegar Syndrome zoals ik hierboven schreef) is dus prachtig!

Dikke 4*

Aanrader!

Cage is echt ontzettend goed bezig de laatste tijd. Wist vooraf niks van deze film. Behalve dan dat Cage samen met z’n varkentje naar truffels zocht.

Wat een heerlijke verrassing was dit! Spannend, ontroerend en geestig. Zal er dan ook niks van verklappen over deze culinaire John Wick film.

4,5*

Ik ben een van de gelukkigen die het debuut van Cameron in de bioscoop heeft gezien. Toen als 14 jarige vond ik het een fijne horrorfilm. En dat kan ik goed begrijpen. Het is ook een vlot en geinig filmpje met lekkere horror en gore.

Tegenwoordig is het vooral de debuut van Cameron. Het debuut waar hij, net als regisseurs als Kubrick en Fincher z’n handen vanaf getrokken heeft. Toch wel ten onrechte want het heeft een hele berg typische Cameron elementen: een sterke vrouw, een schuldige en corrupte overheid, onderwaterscenes, een ex en opoffering. Het is in veel opzichten dus juist een typische Cameron’s debuutfilm. Ook Lance Hendrksen zit er al een. En ok het is vaak cheesy, maar zo waren de jaren 80 nu eenmaal. En uiteindelijk is het gewoon prima vermaak! We want the fish!

3,5

IJzersterk

Fantastische misdaadthriller annex zwarte komedie waarin Altman het moderne Hollywood op de hak neent. Wat zeg ik, modern? Het is alweer ruim 20 jaar geleden en kijkend naar de output is het er niet beter op geworden. De pitch kan nu volstaan met Spiderman of Batman? Of Spiderman vs Batman?

Tijd voor een hedendaagse remake waar enkel nog superhelden en decorbouwers met potten groene verf over het studioterrein lopen. De sterren komen enkel hun bodydoubles checken en natuurlijk krijgt de film weer een happy end.

Man, wat was die Altman toch een voortreffelijk filmmaker!

5*

Shocktober #21

Allereerst, de 4k UHD disc ziet er echt schitterend uit. Kan zo in het lijstje beste transfers ooit. En ik kan het weten, want ik heb de film minstens driemaal in de bioscoop gezien in 82, maar zo mooi zag het er toen niet uit.

De film heeft al die jaren eigenlijk ook weinig aan kracht ingeboet. Het is er een uit de tijd dat Spielberg zijn hoogtepunt beleefde. Officieel is de film geregisseerd door Tobe Hooper, maar het heeft in alles toch veel meer weg van het gezinsleven in E.T. dan van de Sawyertjes. Hooper zal erg wel voor gezorgd hebben dat de gore net wat scherper is dan Spielberg dat zou doen.

Enfin, de film kent een goede opbouw, lekker sfeertje en prima acteerprestaties. Ook de special effects, hoewel gedateerd zijn nog steeds overtuigend. Vroeger gaf ik deze film een dikke 4,5* maar die overweldigende ervaring van toen geeft het mij niet meer. Wel solide genoeg voor een dikke 4*

111 grootse en obscure meesterwerken

Ik heb me voorgenomen mijn 111 favoriete films te herzien. De volgorde is random.

#43 – Post Tenebras Lux

De film opent met een magische scene op een drassig voetbalveld tussen de Mexicaanse bergen. Een klein meisje loopt tussen spelende koeien, rennende honden en galopperende paarden. De natuur is tegelijkertijd overweldigend en sereen. Langzaam valt de duisternis in en begint het in de verte te onweren. Het beeld is aan de randen vervormd en verdubbeld, alsof we naar een vage herinnering kijken.

Vervolgens maken we kennis met een kleine Mexicaanse gemeenschap waar de meeste mensen kleurrijke bijnamen dragen, zoals Seven, R2D2 en The Turtle. Bijna iedereen lijkt ondertussen tegen zijn eigen demonen te vechten. Alcohol, seks, drugs, geweld en frustratie zijn nooit ver weg.

Centraal staan landeigenaar Juan, zijn vrouw Natalia en hun twee kinderen. Carlos Reygadas vertelt alles fragmentarisch en bijna documentair. Scènes lijken soms nauwelijks met elkaar verbonden en verleden, heden, dromen en herinneringen lopen zonder waarschuwing door elkaar heen. Als kijker leer je zo langzaam de personages en hun gemeenschap kennen.

Het is vooral Reygadas’ stijl en unieke blik die van Post Tenebras Lux zo’n fascinerend kijkspel maken. Beelden zijn vervormd, geluiden worden uit hun natuurlijke verband getrokken en soms overdreven hard weergegeven. Daardoor krijgt zelfs iets alledaags iets vreemds en onheilspellends en hangt over de hele film een dromerige, surrealistische sfeer.

Ondertussen smeet Reygadas met bizarre, prachtige, gewelddadige en soms ontroerende scènes een totaalbeeld van een gedesillusioneerde samenleving.

Het is geen film die een afgekaderd verhaal vertelt. Het is meer een verzameling indrukken, gevoelens en herinneringen, maar ik vind het heerlijk om ernaar te kijken.

5*

111 grootse en obscure meesterwerken

Ik heb me voorgenomen mijn 111 favoriete films te herzien. De volgorde is random.

#17 – Predator

Toen Predator uitkwam, werd hij vooral gezien als het antwoord van Schwarzenegger op Rambo: een simpel actiespektakel met spierbundels, machinegeweren en explosies.

Bijna veertig jaar later is het een van de meest iconische actiefilms ooit gemaakt. En ook een veel intelligentere film dan hij op het eerste gezicht lijkt.

Net als in Rambo begint alles met een reddingsactie. Alleen is het eenmansleger hier vervangen door een van testosteron overlopende militaire eenheid onder leiding van Schwarzenegger. Aan charisma geen gebrek: het team bevat zelfs twee latere gouverneurs en een kandidaat-gouverneur van grote Amerikaanse staten.

Maar het knappe is dat niemand er een karikatuur van maakt. Iedereen speelt zijn rol behoorlijk onderkoeld en de dialogen worden tot een minimum beperkt. Ook Schwarzenegger laat hier zien hoeveel hij met weinig kan doen. Zijn blikken zijn soms meer waard dan hele pagina’s dialoog.

Na een geweldige actiescène blijkt de missie onder valse voorwendselen te zijn uitgevoerd en begint de film pas echt.

Vanaf dat moment verandert Predator langzaam van een militaire actiefilm in een film over de jager en zijn prooi. De mannen die zojuist nog met absurd machtsvertoon een compleet kamp hebben weggevaagd, ontdekken dat ze zelf worden bekeken, gevolgd en opgejaagd.

En ineens stellen al die spieren en wapens niet zoveel meer voor, al is de scene waar ze een compleet bos wegvagen een classic.

De Predator is nog altijd een fantastisch vormgegeven creature. Ook de relatief eenvoudige visuele effecten zijn verrassend goed verouderd, juist omdat ze basic zijn gehouden.

Maar vooral de regie van John McTiernan is ijzersterk. Zonder haast voert hij de dreiging steeds verder op, terwijl de commando’s één voor één beseffen dat ze tegenover iets staan waar ze kansloos tegen zijn.

De jager is prooi geworden.

Zo blijkt Predator bijna veertig jaar later veel meer dan het spierballenspektakel waarvoor hij ooit werd aangezien.

En bovenal blijft het 106 minuten ijzersterk vermaak.

5*

Vanavond dit meesterwerk weer eens herzien. Blijft een enorm beklemmende en sfeervolle horrorfilm. Origineel concept met een paar fijne horrormomenten en een prima eind.

Heerlijke soundtrack ook!

Wow! Film van het jaar! Ultieme ode aan de post apocalyptische cinema met Nicolas Cage in de rol van Snake Plissken. Maar wel met een oog meer en een teelbal minder. Dat de film onsamenhangend is en van de hak op de tak lijkt te springen vind ik juist een pré. Het maakt de film lekker onvoorspelbaar. Daarnaast worden we getrakteerd op rariteitenkabinet met een overdosis aan Japanse gekkigheid.

Briljant hallucinant meesterwerkje. Wat een feest!

Dikke 4,5*

Wederom intrigerende film van Clouzot. En hij staat gewoon op Netflix. Zijn laatste niet afgemaakte film L’enfer is beroemd door de innovatie aanpak die Clouzot voor ogen had, maar ook in deze film experimenteert hij al volop met kleur, vorm en ritme. En de laatste 5 minuten geven een ruimschoots voorproefje op hetgeen we gemist hebben.

Maar ook inhoudelijk is het interessant met een psychologisch kat en muis spel dat mij regelmatig deed denken aan Bitter Moon en Peeping Tom.

Aanrader! 4*

111 grootse en obscure meesterwerken

Ik heb me voorgenomen de rest van het jaar mijn 111 favoriete films te herzien. De volgorde is random.

#9 – Pulp Fiction

Tarantino’s tweede film en grote doorbraak blijft een heerlijke film.

Allereerst valt natuurlijk de structuur op. Iedere losse scène voelt bijna als een op zichzelf staande korte film, terwijl scènes en verhaallijnen pas later als een mozaïek in elkaar vallen. Tarantino speelt voortdurend met tijd, waardoor je als kijker steeds nieuwe verbanden ontdekt.

Daarnaast wordt de film bevolkt door heerlijke personages, gespeeld door een fantastische cast. Toen de film uitkwam, ging veel aandacht uit naar de comeback van John Travolta. Voor iedereen die hem vooral kende van Saturday Night Fever en Grease had de danswedstrijd natuurlijk een extra dimensie. Maar ook zonder die voorkennis zijn zijn loopjes, poses en dansmoves hilarisch.

Hetzelfde geldt voor Christopher Walken als voormalig krijgsgevangene. De associatie met The Deer Hunter is snel gemaakt, maar zijn scène is zo kort, bizar en sterk dat je dat ook weer snel vergeet.

Verder barst Pulp Fiction van de geweldige scènes. De adrenaline-injectie, de scène met The Gimp, het schoonmaken van de auto, Mr. Wolf… Het is bijna onmogelijk om een favoriete scène te kiezen.

Ik had de film al een tijd niet meer gezien, maar bij deze herkijk op 4K UHD viel me ook op hoe mooi hij eigenlijk geschoten is. Het sterke kleurgebruik, de composities en belichting geven de film bij vlagen bijna een soort stripboekachtige uitstraling.

Ruim dertig jaar later voelt Pulp Fiction nog steeds fris, grappig, gewelddadig en volstrekt eigenzinnig.

Heb echt genoten!

5*