Opinions

Eén van de slechtste films die ik dit jaar zag. In All Alone wordt Marko, een gescheiden vader, dicht op de huid gevolgd in zijn pogingen om tot een ruimere omgangsregeling met zijn jonge dochter te komen. We zien Marko in tal van korte scenes bij allerlei instanties en personen die (oeverloos) tegen hem aanpraten over procedures, voorwaarden en regeltjes, die samenhangen met zijn wens om zijn dochter vaker te zien. De bedoeling van de regisseur is duidelijk: we moeten voelen wat deze vader ondergaat; bureaucratisch eenrichtingsverkeer waarbij er niet geluisterd wordt en de frustraties oplopen tot een kookpunt. Die frustratie liepen inderdaad hoog op, niet door de machteloosheid van de vader maar door het eenzijdige verhaal dat eigenlijk niet te volgen is. Wie zijn bijvoorbeeld al die mensen die tegen Marko praten? Waar is de moeder en haar kant van het verhaal? Over het dochtertje komen we ook vrijwel niets te weten. We krijgen allemaal hele kleine brokjes informatie, waar uiteindelijk geen chocolade van te maken valt en waardoor er uiteindelijk alleen maar meer vragen ontstaan. Een groter bezwaar bij deze film is zo mogelijk dat ik ook geen enkele compassie kon voelen met de vader. Een misbaksel helaas, een ander woord kan ik er niet voor bedenken.

Een film die aanvankelijk intrigeert, maar uiteindelijk ontspoort in alle plotwendingen die op een gegeven moment niet meer zijn bij te houden en zelfs gaan irriteren. De film lijkt de kijker vooral te willen voorhouden dat de waarheid vooral is wat anderen ervan maken, niet een bepaald verheffend uitgangspunt. Maar misschien heb ik een diepere laag gemist, dat kan ook. Er wordt aardig geacteerd en de cameravoering is ook prettig, dat zijn voor mij de pluspunten, waardoor deze vage film in zijn geheel toch nog enigszins pruimbaar was.

Bijzonder onderhoudend psychologisch drama, gebaseerd op het waargebeurde en gelijknamige boek van Dietrich Garstka. Theo en Kurt zijn vrienden en zitten in dezelfde eindexamenklas in het voormalige DDR-stadje Stalinstadt. Nadat zij in een bioscoop in Berlijn het nieuws hebben meegekregen over de Hongaarse Opstand in Boedapest, wakkert dit de politieke interesse van de jongens aan. Via de verboden radiozender RIAS, die de jongens beluisteren bij de oom van een andere klasgenoot, horen zij over de vermeende dood van Ferenc Puskás, een voetballer. Op initiatief van Kurt besluit een meerderheid van de klas gedurende een les twee minuten stilte in acht te nemen uit solidariteit met de Hongaarse opstandelingen. Een klein en sympathiek gebaar dat grote gevolgen heeft.

Regisseur Lars Kraume heeft met de verfilming van het boek 'Das Schweigende Klassenzimmer' een periode uit de voormalige DDR verfilmd, waaraan tot nu toe niet bijster veel aandacht is besteed, zoals terecht door een mede recensent werd opgemerkt. Het is een periode waarin de Russen nog dominant aanwezig zijn in de DDR en de muur in Berlijn nog niet is gebouwd. Er is, met de nog relatief verse wonden van WO II, veel oud zeer en onderling wantrouwen. De autoriteiten trachten de burgers met repressie en chantage in de pas te laten lopen. Iedereen die voor zichzelf denkt en afwijkt van het socialistische gedachtengoed is dan ook een staatsvijand. Het is in dat licht bezien dus niet verwonderlijk dat minister van onderwijs Fritz Lange de actie van de scholieren bestempelt als contrarevolutionair en alles op alles zet om de bedenker van het kwaad met wortel en tak uit te roeien.

Dat levert een spannend psychologisch drama op, vooral door het kat- en muisspel tussen de leerlingen enerzijds en de autoriteiten anderzijds, die er alles aan doen om, met behulp van psychologische terreur, de leerlingen tegen elkaar uit te spelen. Er wordt daarbij sterk geacteerd in deze film en de sfeer van de toenmalige DDR wordt treffend in herinnering geroepen. De film kent ook enkele bijzonder mooie, dan wel indringende scenes, zoals de scene waarin Theo door zijn vader een dag wordt meegenomen naar zijn werk bij de hoogovens, om hem zo te confronteren met het zware arbeidersbestaan, terwijl hij de hersens heeft om het verder te schoppen in het leven. Die scene en de gedachte erachter is op zichzelf al indrukwekkend, maar wordt nog indringender door de rauwe industriële score. Prachtige film al met al.

Een warme, kalme film van de hand van de in Iran verguisde Jafar Panahi. In 3 Faces volgen we Behnaz Jafari, een beroemd Iraans actrice die op enig moment een bericht ontvangt waarin Marziyeh Rezaei haar om hulp smeekt. Zij wil naar de toneelacademie maar stuit op verzet en onbegrip van haar directe omgeving in het traditionele plattelandsdorp waar zij opgroeit. Marziyeh ziet het niet meer zitten en de verontrustende beelden suggereren dat zij een einde aan haar leven maakt, of toch niet? Dit vormt de aanleiding voor Panahi en Jafari om op onderzoek uit te gaan in het dorp van Marziyeh.

3 Faces is qua genre niet in een hokje te plaatsen. Het is onmiskenbaar een roadmovie, maar het is vooral veel meer dan dat: een drama, een detective, een thriller, een klucht soms ook. Hoewel de uitwerking van het scenario niet geheel naar mijn tevredenheid is, is er genoeg te zien en is er ook subtiele humor te vinden. Het is mooi hoe de lokale plattelandsbevolking met al zijn tradities en archaïsche opvattingen in beeld wordt gebracht. Het is daarbij verleidelijk om deze mensen als bekrompen en onwelwillend te zien, maar dat zou hen tekort doen: we zien ook een warme kant van deze mensen, die gastvrij en zorgzaam zijn voor Panahi en Jafari, ook al zijn zij het niet eens met het doel van hun bezoek aan hun dorp. Jammer is het dat op bepaalde cruciale momenten, die verband houden met de plot, de camera blijft hangen bij Panahi die in of rond zijn auto achterblijft. Vooral daar had er meer gezeten in deze film.

Al met al is het toch vooral prijzenswaardig dat Jafar Panahi films blijft maken, zijn lastige situatie in Iran (het is hem verboden om films te maken en hij mag Iran niet verlaten), in ogenschouw genomen. Dat vergt veel moed, gezien het zeer repressieve regime in Iran en de strenge straffen die voor de kleinste vergrijpen al worden opgelegd. Alleen al om die reden kan en wil ik deze film geen onvoldoende geven.

Mooie natuurdocumentaire over verschillende dieren in hun habitat, in dit geval een oerbos in Litouwen. Het is even wennen, een natuurdocumentaire zonder commentaarstem die alles voor je interpreteert, maar uiteindelijk zeer verfrissend: het laat je zelf nadenken over wat je ziet en hoe je het gedrag van de verschillende dieren moet interpreteren. Ook de pure geluiden van de natuur zijn (letterlijk) verfrissend. Hoewel er in de slecht geïsoleerde zaal van het filmhuis steeds allerlei storende geluiden van buitenaf binnendrongen, was toch goed te horen dat er goede apparatuur is gebruikt om de geluiden van de natuur op te vangen. Net toen de verveling dan toch begon toe te slaan en de documentaire voor mij mocht eindigen, was die ook voorbij. Misschien ben ik toch te veel aan de stad gewend om het lang uit te houden in/bij zo'n verstilde omgeving. Confronterend, dat dan weer wel...

Fijne actiefilm, categorie 'het betere popcornvermaak'. Deel 1 (Sicario) niet gezien, dus heb deze film zonder vergelijkingsmateriaal gezien. Altijd een genot om naar Benicio del Toro en Josh Brolin te kijken. Los van de goed geregisseerde actiescenes en de treffende soundtrack en score, brengt deze film ook de wereld van rivaliserende drugskartels in Mexico, waarbij bijvoorbeeld jonge jongens worden gerekruteerd om nare klussen op te knappen, en daarmee de naargeestigheid en uitzichtloosheid ervan, dichterbij. Anderzijds is het scenario hier en daar wat ongeloofwaardig en mis ik de kritische kant/benadering bij al dat grove en nietsontziende geweld (waarvan ik denk dat sommige anderen vóór mij datzelfde bedoelden met de afwezigheid van een moreel kompas, in Sicario blijkbaar vertolkt door Emily Blunt).

Een vermakelijke en verfrissende film, waarbij de acteurs er duidelijk plezier in hebben gehad met elkaar. Veel plottwists waardoor je steeds op het verkeerde been wordt gezet, al moet ik zeggen dat ik naar het einde toe ook wel een beetje moe werd van al die wisselingen. De eerste helft van de film vond ik, met name door de sfeer, erg goed. Raar trouwens dat deze film in geen enkel Cineville theater draait. Ben niet zo van die Pathé fabrieken, maar om deze film te zien ontkwam ik daar niet aan.

Een onderhoudende en bij vlagen boeiende film. Ratna (Ahmareen Anjum) is een meisje met idealen dat van het platteland van India naar Mumbai is gekomen om daar vervolgens te gaan werken als bediende bij Ashwin (Vivek Gomber), een jongen uit een rijke familie. Waar het contact tussen de twee aanvankelijk afstandelijk en onwennig is, ontwikkelen zij gaandeweg gevoelens voor elkaar, waar zij onder druk van de culturele, maatschappelijke en familiaire mores geen uiting aan mogen geven.

De film is met name interessant op de momenten dat het schuurt: Ratna die door vrienden en familieleden van Ashwin als min of meer onzichtbare sloof wordt behandeld maar zonder enige schaamte wordt gebruuskeerd zodra zij een fout maakt. Of het moment dat Ratna mee uit wordt gevraagd door Ashwin en gekweld wordt door vertwijfeling. De film geeft daarmee een inkijkje in de traditionele kastenmaatschappij in India, waarbij iemand uit een lagere kaste geen relatie kan of geacht wordt aan te gaan met iemand uit een hogere kaste. Maar het blijft bij een inkijkje, waarmee het scenario weinig diepgang kent. Daar tegenover staat dat Sir vooral een warme film is (ook door de prachtige kleuren) en dat je zowel Ratna als Ashwin door hun sympathieke vertolking het allerbeste toewenst.

Een atypische western die speelt met verwachtingen. 1851: Amerika is in de ban van de goudkoorts. De broers Eli (John C. Reilly) en Charlie (Joaquin Phoenix) Sisters krijgen de opdracht om Hermann Kermit Warm (Riz Ahmed) op te sporen omdat hij iets van grote waarde bezit. Zij worden daarbij geholpen door William Morris (Jake Gyllenhaal). Een klassiek westernverhaal zou je zeggen. De uitwerking is echter van een heel andere orde: de vele contrasten zorgen voor een frisse wind in het genre. Regisseur Jacques Audiard laat de broers kibbelend op hun paard door de woestijn trekken en toont nadrukkelijk ook de zachte, welbespraakte en (teer)gevoelige kant van de hoofdpersonen. Dat levert soms ook grappige scenes op, al waren die goed voor niet meer dan een glimlach of een aanzet tot een lach. In die zin sluit ik mij aan bij De filosoof, die stelt dat de verschillende aspecten elkaar meer in de weg zitten dan dat zij elkaar aanvullen (en de film dus in dit geval als komedie niet echt grappig is). Toch heb ik mij wel vermaakt bij deze film, juist ook door die contrasten. En daarbij komt dat The Sisters Brothers ook veel mooie beelden kent (fraaie cinematografie) en dat het plezier waarmee deze film gemaakt lijkt te zijn van het scherm spat.

IJzersterk en beklemmend drama/thriller dat zich op één plek, de alarmcentrale waar alle noodoproepen binnenkomen, afspeelt. In Den Skyldige volgen we Asger Holm (indrukwekkend en volkomen geloofwaardig geacteerd door Jakob Cedergren), een politieman die in afwachting van een rechtszaak wegens vermeend onrechtmatig handelen in de uitvoering van zijn functie is overgeplaatst van de straat naar de alarmcentrale. Op het moment dat Asger een noodoproep krijgt van een vrouw die zegt ontvoerd te zijn, ontvouwt zich een zenuwslopende race tegen de klok om de vrouw te vinden. Het is daarbij knap hoe de regisseur erin slaagt om je gedurende de hele film op het puntje van je stoel te houden, terwijl we feitelijk alleen maar kijken naar een man en zijn headset/telefoon en meeluisteren met de gesprekken die hij voert.

De film maakt een naturelle, waarheidsgetrouwe indruk, waarbij het lijkt alsof je daadwerkelijk een avond meekijkt met één van de telefonisten bij de alarmcentrale. Veel interessanter nog is de obsessie van Asger om de ontvoerde vrouw te vinden, waarbij zijn persoonlijke demonen verweven raken met de zaak. Er ontstaat zo ook een karakterstudie van een gekweld mens, al had hierin nog wat meer gezeten qua uitdieping. Het is echter maar een heel klein minpunt op een verder bijzonder sterke film.

Hoewel ik nooit fan ben geweest van Laurel & Hardy, vond ik deze biopic toch een genot om naar te kijken. Aan alles is te zien dat deze film op een zeer integere en zorgvuldige manier is gemaakt. De film laat zich dan ook bekijken als een ode aan Laurel & Hardy, ondanks dat die niet specifiek over hun succesjaren gaat. Integendeel: we zien Laurel & Hardy in de nadagen van hun carriere, tijdens hun theatertournee door Groot Brittannië en worstelend met tegenslag en oud zeer tussen de twee boezemvrienden. De film biedt in die zin ook een mooi inkijkje in de persoonlijkheden van de twee komieken. Zoals door anderen al vaker is aangehaald: Steve Coogan en John C. Reilly overtuigen als respectievelijk Stan Laurel en Oliver Hardy en de grimage en kostuums zijn zo goed gedaan, dat de gelijkenis met de iconische komieken treffend is. Nina Arianda als de vrouw van Laurel en Shirley Henderson als de vrouw van Hardy zijn zo karikaturaal dat het weer grappig is. Fijne film.

niet per se mijn type film, maar wel een goede film. Jackson Maine (Bradley Cooper) is een gevierd countryzanger en gitarist, die in de herfst van zijn carriere tijdens een omzwerving de jonge zangeres Ally (Lady Gaga) bij toeval ontdekt. Ze beginnen een relatie en het contact met Jackson Maine vormt een springplank naar een uiteindelijk gelauwerde solocarriere van Ally.

Geen ingewikkeld maar wel een aangrijpend verhaal, zonder dat het melodramatisch wordt. Dat is te danken aan de sterke regie van Bradley Cooper, alsook de sterke acteerprestaties, die naturel (met name Lady Gaga) en geloofwaardig overkomen. Hoewel ik geen fan ben van de muziek van Lady Gaga, staat het voor mij als een paal boven water dat deze dame kan zingen, en hoe! Wie daar nog twijfels over heeft, raad ik aan deze film te zien of lijdt mogelijk net als Jackson Maine aan tinnitus (oorsuizen) en raad ik aan naar een oorarts te gaan. Goed overigens dat er voor dit laatste ook aandacht is in deze film, zij het minimaal, maar toch... De film biedt in die zin ook een inkijkje in het leven van een muzikant en daarbij naast de mooie kanten ook de schaduwzijden.

Het moet raar lopen wil A Star is Born bij de komende oscarnominaties niet in meerdere categorieën worden genomineerd.

De opkomst en ondergang van de fameuze nachtclub 'Studio 54' in NYC, in beeld gebracht met diverse foto's, 16mm beelden en interviews met een bonte schare aan personen, die destijds op wat voor manier dan ook betrokken waren bij deze obscure club. Meest interessant is het interview met Ian Schrager, één van de twee oprichters van de club (Steve Rubell overleed in 1989 aan de gevolgen van AIDS), al laat hij niet altijd het achterste van zijn tong zien. De documentaire laat zien hoe de club een vorm van escapisme bood aan vooral 'mooie' mensen, onder wie veel artiesten, gays en transgenders, die hier 'zichzelf' konden zijn en waarbij er als het ware een versmelting plaatsvond, maar ook hoe de club uiteindelijk aan arrogantie van de oprichters, naïeve keuzes en de loslippigheid van met name Steve Rubell ten onder ging na nog geen drie jaar na de opening. Desondanks wordt duidelijk wat een icoon Studio 54 is geweest, iets wat zelden is nagevolgd, al hebben veel clubs in latere jaren getracht eenzelfde sfeer en betekenis op te roepen, ook in Nederland (denk: RoXY). Studio 54 is een onderhoudend, voyeuristisch inkijkje, maar ook niet heel bijzonder.

Indringende en confronterende film waarin de kijker nog maar eens met de neus op de feiten wordt gedrukt als het gaat om de omgang van westerse landen met vluchtelingen. Rike (Susanne Wolff) is een (nood)arts met een passie voor zeilen. Ze trekt er voor langere tijd op uit met haar 12 meter lange zeiljacht 'Asa Gray', dat gelegen is in Gibraltar. De route vaart langs de Afrikaanse kust richting het eiland Ascension. Halverwege haar tocht stuit Rike op een vissersboot in nood, waarop zich honderden vluchtelingen bevinden, en wordt zij geconfronteerd met een terughoudende en zelfs onverschillige kustwacht, die haar adviseert niet zelf te handelen en zich vooral afzijdig te houden: toenadering kan chaos creëren en bovendien kan ze in haar eentje niet veel uitrichten. Omdat hulp ondanks meerdere noodoproepen daartoe uitblijft, wordt Rike voor een duivels dilemma gesteld.

Er wordt weinig gepraat in STYX, genoemd naar de rivier in de Griekse mythologie die de bovenwereld scheidt van de onderwereld en derhalve toepasselijk genoemd kan worden. Dat is ook niet nodig: de beelden vertellen het verhaal in deze visueel krachtige film, die voor het overgrote deel is gefilmd op zee en zonder CGI. Het dilemma waarmee Rike, en daarmee de kijker, zich ziet geconfronteerd is haarscherp en bijzonder frustrerend. Susanne Wolff is daarbij geloofwaardig als de door twijfel en onmacht verscheurde Rike, die wanhopig probeert om hulp te regelen. STYX is een film die meer vragen stelt dan oplossingen biedt en waar de morele verontwaardiging over de omgang met vluchtelingen van afdruipt.

Matige film. Martín is een jonge linguïst die naar een afgelegen dorpje in de Mexicaanse wildernis reist om daar een bijna verloren taal, het Zikril, te onderzoeken. Er zijn nog maar drie bewoners in het dorp die deze (verzonnen) taal beheersen, van wie er één kort na zijn aankomst overlijdt. De overige twee spreken sinds een conflict uit hun jeugd niet meer met elkaar. Martín doet er alles aan om de twee oude mannen weer bij elkaar te krijgen ten gunste van zijn onderzoek. Er komen pijnlijke herinneringen uit het verleden naar boven en een geheim dat niemand in het dorp weet.

Grootste minpunt van 'I dream in another language' is dat de film richtingloos overkomt. De synopsis wekt de indruk dat het hier gaat over een magisch-realistische film die wil filosoferen over vragen rondom de betekenis van taal. Dat krijgt eigenlijk nauwelijks aandacht in de film. Het verhaal gaat veeleer over de relatie tussen twee mannen die zich aangetrokken voelen tot elkaar en de Katholieke kerk die er tussenin staat, waardoor één van de twee mannen uit angst nooit heeft willen toegeven aan zijn gevoelens voor de ander en zij daardoor beiden eenzaam door het leven zijn gegaan en ook zo eindigen. Eigenlijk best pijnlijk allemaal. De rest er omheen komt allemaal nogal geforceerd over.

Voor mij geldt dat ik het origineel niet heb gezien en daardoor zonder vergelijkingsmateriaal naar deze remake heb kunnen kijken. En daar heb ik gemengde gevoelens bij. Grootste bezwaar geldt de al door Basto genoemde 'hutspot' van zijpaden, waarvan het mij niet helemaal duidelijk is geworden welk doel die dienden en die soms ook afleidden van het occulte horrorverhaal. Daarbij komt dat ik de finale (vóór de epiloog) ook buitensporig vond en eigenlijk zelfs ronduit lelijk (en dan niet door de muziek van Thom Yorke voor de verandering). Daarmee zijn voor mij de belangrijkste minpunten genoemd.

Positief is zonder twijfel de geweldige drievoudige rol van Tilda Swinton, met name die van de kille Madam Blanc. Maar ook Dakota Johnson schittert in Suspiria als de ballerina Susie Bannion. De veelvuldige dansscenes zijn daarbij een lust voor het oog en de score van Thom Yorke is ronduit prachtig (zijn stem is een instrument op zich, maar ik ben me er van bewust dat de smaken hierover sterk verschillen). Tot de genoemde finale wordt de spanning, ondanks de naar mijn smaak overbodige zijpaden, subtiel opgebouwd. Al met al net aan een voldoende.