Opinions

László Nemes en ik zijn geen match, zoveel is na het zien van deze film en eerder 'Son of Saul' wel duidelijk. In Sunset volgen we Irisz Leiter (Juli Jakab), dochter uit een beroemde hoedenfamilie van wie haar ouders zijn omgekomen toen zij twee jaar was. Irisz komt vanuit Wenen naar de Hongaarse hoofdstad Boedapest, om een betrekking te verkrijgen in de herbouwde hoedenwinkel van haar ouders (en zo vermoedelijk meer over haar ouders te weten te komen). Eenmaal aangekomen hoort Irisz over het bestaan van een broer en doet zij er alles aan om hem te achterhalen, tot ongenoegen van velen. Een duistere wereld voor intriges ontvouwt zich.

Net als in Son of Saul wordt de hoofdpersoon steeds bijzonder dicht op de huid gefilmd en gevolgd, iets wat op mij een verstikkend effect heeft. Daarbij komt dat het verhaal voor mij maar niet interessant wilde worden, sterker nog: dat vond ik slaapverwekkend saai en nodeloos ingewikkeld. Al die plotwisselingen en dat gekonkel, waar ging dit over? Het enige wat ik er een beetje uit heb kunnen halen, is dat er steeds meer broeit in een bloedheet en stoffig Boedapest tussen bevolking en elite/machthebbers, aan de vooravond van de eerste wereldoorlog. Maar goed, dat maakte het voor mij beslist niet interessanter. Het werd even spannend toen Irisz een stoffige kamer met wandluizen (bedwantsen) in het vooruitzicht werd gesteld. Maar die lieten zich dan weer niet zien.

Redelijke filmhuisfilm van de Belgische regisseur Guillaume Senez. Olivier (Romain Duris) is een drukbezet en sociaal geëngageerd man als ploegleider en vakbondsman in een distributiecentrum. Zo betrokken als hij is bij zijn collega's, zo afwezig en afstandelijk is hij thuis, waar zijn vrouw/vriendin hun zoon en dochter opvoedt. De signalen die zij afgeeft worden door Olivier niet opgepikt en op een goede dag is zij zonder daarover van tevoren iets tegen hem of de kinderen te hebben gezegd verdwenen. Aldus moet Olivier aan de bak met de verzorging en opvoeding van zijn nog jonge kinderen en heeft hij nog meer ballen in de lucht te houden.

Senez toont met Nos Batailles op een subtiele manier het geleidelijke verval in een gezin met kinderen, zoals dat kan gebeuren als één van de ouders (of beiden) niet gelukkig is (zijn) en, in dit geval ook, één van de ouders ineens wegvalt. Ineens moet de oudste dan (noodgedwongen) ouderlijke taken op zich nemen, bijvoorbeeld in de verzorging van zijn zusje. Of begint de jongste weer in bed te plassen, als signaal van emotioneel ongemak. Het is fascinerend om te zien hoe Olivier daarmee omgaat en in eerste instantie vooral op een (emotioneel) afstandelijke manier met zijn kinderen blijft omgaan. En wat is hij vaak een onuitstaanbare man; een dwingeland met bijzonder weinig zelfreflectief vermogen. Dat helpt ook niet echt. In die zin speelt Romain Duris zijn rol perfect. Het is duidelijk dat hij wel wat hulp kan gebruiken om echt in contact met zijn kinderen te komen.

Wat voor mij minder uit de verf kwam in Nos Batailles, was het overbrengen van emoties. Behalve irritatie over de stijfkoppigheid van Olivier werd ik zelden echt geraakt door het verhaal. Pas aan het einde van de film weet die mij dan toch nog te ontroeren, in een mooie scene waarin vader en de kinderen (eindelijk) eens echt in contact met elkaar zijn bij een gezinstherapeut.

Donker, absurdistisch liefdessprookje, waarvan ik niet zo snel weet wat ik er nou van moet vinden. De sfeer sprak me wel aan en er waren ook enkele komische momenten. Maar verder... Ik mis denk ik te veel op het gebied van folklore