Opinions

Mooi gefilmd familiedrama, vol van symboliek, dat me toch ook niet geheel wist in te pakken. Pájaros de Verano (zomervogels) wordt verteld in vijf hoofdstukken, die elk worden ingeluid door een herder of dorpsoudste die als in een gebed in voice-over opzegt wat er komen gaat. De film begint met een keur aan familietradities en rituelen binnen de Wayúu cultuur in de jaren '60 en laat zien hoe de opkomst van de handel in marihuana de verhoudingen tussen de traditionele clans in noordelijk Colombia ontregelt en uiteindelijk in de jaren '70 laat ontaarden in een nietsontziende oorlog.

Pájaros de Verano is op zijn mooist in de kleine dingen, de details en de schitterende beelden van ongerepte natuur. Zo'n kleurrijke sprinkhaan in close up trekt meteen de aandacht. Maar ook de klederdracht en de manier waarop er tussen de clans wordt onderhandeld is een genot om naar te kijken. De film komt daarin naturel over. De muzikale ondersteuning is verder treffend gekozen. Carmina Martínez spat van het doek als de aan tradities en bijgeloof gehechte maar ook nietsontziende mater familias, een vrouwelijke don Corleone min of meer.

Er valt dus best veel te genieten in Pájaros de Verano. Grootste minpunt is voor mij dat de film desondanks nergens écht weet te raken en dat ik ook niet echt binding heb gevoeld met één van de personages in de film. Het komt allemaal wat afstandelijk over.

Een uitstapje van Mike Leigh, dit historische drama, dat hij beter niet kan herhalen. Mike Leigh is denk ik vooral bekend om zijn geëngageerde sociale drama's als Secrets & Lies, All or nothing, Vera Drake en Happy Go Lucky. Films met een kloppend hart, waarin vaak met compassie mensen uit de lagere sociale klassen worden geportretteerd. Sterk aan die films is, vind ik, dat Leigh erin slaagt om je te laten houden van de protagonisten, of op zijn minst gevoelens van sympathie op te roepen. Hoe anders is dat helaas met Peterloo.

Peterloo mist focus en duurt veel te lang, waardoor ik menige geeuw niet kon onderdrukken. Daarbij komt dat het verhaal weinig interessant wordt verteld (en misschien ook gewoon niet zo interessant is) en dat de hoofdpersonen nauwelijks aansprekend of fascinerend worden. Die zijn soms zelfs ronduit karikaturaal. De dramatische gebeurtenis die dan uiteindelijk na twee uur praten en speechen plaatsvindt, het bloedbad bij Peter's Field, maakt (daardoor) weinig indruk. En dat geldt dus ook voor de film als geheel, die mij nergens kon raken of boeien.

Ieder mens is onder bepaalde omstandigheden in staat om verschrikkelijke dingen te doen. En ieder mens heeft ook op dat moment nog steeds de vrijheid om te kiezen. Zie hier het thema van The Place, een film die zich afspeelt op één plek (café The Place) en mede daardoor weinig dynamiek kent. Het thema is niet nieuw en deze film voegt er ook niets aan toe. Het enige onderhoudende aspect van de film is, zoals al mooi door TMP is gezegd, dat de verschillende verhaallijnen van de klanten die aan tafel komen bij de mysterieuze hoofdpersoon om hun wens in vervulling te zien gaan, telkens in elkaar blijken te grijpen. Verder is dit een slaapverwekkende film, wat nog eens wordt versterkt door de goedkope score en de hoofdpersoon (Valerio Mastandrea) die zelf gaandeweg de film ook indut. Snel weer vergeten...

Franse films kunnen nogal theatraal zijn en Plaire, aimer et courir vite is er zo één. Jacques (Pierre Deladonchamps) is een schrijver uit Parijs die lijdt aan aids en door magere hein op de hielen wordt gezeten. Om te ontkomen aan de repetities van een door hemzelf geschreven toneelvoorstelling in Rennes gaat hij naar de plaatselijke bioscoop om daar vervolgens de veel jongere student Arthur (Vincent Lacoste) tegen te komen. De twee vallen ogenblikkelijk voor elkaar en er ontwikkelt zich een relatie van aantrekken en afstoten.

De film fladdert in mijn beleving te veel van scene naar scene, irriteert bij vlagen en is soms weinig geloofwaardig. Door het gebruik van de nodige humor (die soms ook goed uit de verf komt) lijkt de regisseur de film lichtvoetig te willen laten zijn, ondanks de zware kost die wordt opgediend. Dat is begrijpelijk, maar de keerzijde is dat er te veel wordt weggelaten, omdat het vooral niet te heftig mag worden. In plaats daarvan worden er enkele nogal dramatische scenes opgevoerd, die niet weten te raken. De soms oeverloze en pretentieuze dialogen maken het er niet beter op. Een sterk punt in deze film is voor mij vooral de chemie tussen Jacques en Arthur, die van het scherm spat. Maar dit weet de film in zijn geheel niet te redden.

Sterk mozaïekdrama uit Bulgarije. In de proloog maken we kennis met Misho, een ondernemer die bijbeunt als taxichauffeur in de Bulgaarse hoofdstad Sofia om zijn hoofd boven water te kunnen houden. Hij lijkt een moreel rechtschapen man, die gevangen zit in een uitzichtloze situatie en financieel wordt uitgebuit door een bankier, die aan de andere kant van het morele spectrum opereert. Dit leidt tot een wanhopige daad van Misho.

Waar de proloog plaatsvindt op klaarlichte dag, speelt het hart van de film zich af in de avond en nachtelijke uren, waarbij we kennismaken met verschillende collega's van Misho, die met hem gemeen hebben dat ze allemaal min of meer moeite hebben om de eindjes aan elkaar te knopen. Hun baan als taxichauffeur is dan ook noodzakelijk om te overleven. Dit, tegen het decor van een felverlicht maar toch ook grauw en deprimerend Sofia, waar alle scenes ook veelal in longtakes zijn opgenomen. Op de achtergrond speelt de radio (in de verschillende taxi's) een belangrijke rol, waar de gebeurtenissen rondom Misho eerder die dag uitgebreid worden becommentarieerd en een doorsnee van de Bulgaarse bevolking zijn mening ventileert over de (morele, politieke en financiële) stand van het land. En zo laat Stephan Komandarev een Bulgarije zien dat op de rand van de (morele) afgrond balanceert. Een land dat zijn inwoners in grote getalen ziet vertrekken, op zoek naar betere omstandigheden in andere EU-landen. Een tragische film, overtuigend geacteerd en bijzonder sterk geregisseerd.

Een rauwe, fysieke film, die me regelmatig naar adem deed happen. Mooie, intense en overtuigende rol van Joe Cole, die ik volkomen geloofwaardig vind als getroebleerde jongeman die in een, ook al levensecht ogende, Thaise gevangenis belandt. Je moet er tegen kunnen (de hardheid, de vuiligheid, de onverschilligheid), en misschien even 'doorbijten', maar dan biedt de film ook veel moois. Blijft me nog wel even bij, deze filmervaring.

Thomas (Anthony Bajon) is een gesloten, boze jongeman die te kampen heeft met een heroïneverslaving en die zich wendt tot een katholiek klooster, tevens afkickkliniek, in de Franse Alpen in een uiterste poging om over de verslaving heen te komen. Stoppen met drugs is één ding, met jezelf in het reine komen en zo de onderliggende oorzaken ervan wegnemen, is een ander verhaal. Dat stoppen met drugs, cold turkey nota bene, en de fysieke gevolgen worden door Anthony Bajon sterk geacteerd overgebracht. Echter, de emotionele kant, de worsteling om met jezelf in het reine te komen en je persoonlijke demonen te verjagen, dat komt helaas veel minder sterk naar voren. Wie is deze Thomas eigenlijk en wat is zijn achtergrond? Wat heeft hij meegemaakt in zijn leven en wat heeft hem ertoe gebracht zijn heil te zoeken bij heroïne? Dat komen we eigenlijk niet te weten (afgezien van dat zijn vader er nooit voor hem is geweest) en daarmee is het ook lastig om te begrijpen welke worsteling in het hoofd van Thomas omgaat. Door het gemis hiervan is La Priere een wat vlakke film. Daar komt bij dat de transformatie van Thomas van een ernstig verslaafde patiënt naar een vrome drugsvrije dienaar Gods wel erg makkelijk lijkt te gaan, wat de geloofwaardigheid van de film onderuit haalt. Bonuspunten desondanks voor Anthony Bajon, die deze film vrijwel in zijn eentje draagt. Desalniettemin toch net geen voldoende.