Opinions

Visueel heb ik mij zeker vermaakt met deze film: mooi getekend (soms zelfs levensecht) en fraaie details.

Qua verhaal vond ik het allemaal wat mager: een aaneenschakeling van gebeurtenissen rondom een tas met geld, die van hand tot hand gaat en waarbij de personen die worden opgevoerd nauwelijks diepgang hebben (vrijwel geen karakterontwikkeling). Er worden wat (Oosterse) filosofieën gedebiteerd en er wordt indirect kritiek geuit op het kapitalisme (met de eerdergenoemde tegenstelling tussen het kapitalistisch denken/handelen en het communistische gedachtengoed), maar dat geeft de film in zijn geheel niet de diepgang die ik er, misschien ten onrechte, van had verwacht.

"I have never given adoration to anybody, except myself". Deze quote vat wel enigszins de persoonlijkheid van Oscar Wilde samen, die in The Happy Prince wordt geportretteerd in zijn laatste levensjaren, nadat hij een gevangenisstraf van twee jaar met dwangarbeid heeft ondergaan wegens onzedelijke handelingen met jonge mannen. Rupert Everett vertolkt Oscar Wilde in deze prent geloofwaardig als de eloquente, nichterige dandy die hij was vóór de gevangenis en de gebroken en enigszins verbitterde man erna, die veel te jong overlijdt aan de gevolgen van een hersenvliesontsteking.

Het is smullen van de scenes waarin Wilde zijn geliefden vilein probeert af te troeven (en andersom), waarbij er gedurende de hele film rijkelijk wordt gestrooid met oneliners. De cinematografie is ook sterk: het kleurgebruik en de locaties scheppen een sombere en dan weer weelderige, uitbundige sfeer, precies zoals het leven van Wilde was. Uiteindelijk is het vooral triest om te zien hoe Wilde ten onder gaat aan zelfdestructie, ook al draagt hij zijn lot met waardigheid. Nog triester is eigenlijk het feit, dat aan het einde van de film wordt vermeld, dat Wilde in 2017 (postuum) eerherstel heeft gekregen en dat daarmee dus de veroordeling uit 1895 is weggepoetst. In 2017 pas! Zo lang moest dat in een beschaafd land blijkbaar duren...

Een film met een ingewikkeld maar belangrijk thema, die in zijn geheel toch net niet overtuigt. Starr (Amandla Stenberg) is een 16-jarig zwart meisje dat woont in een zwarte buurt die gekenmerkt wordt door werkeloosheid, armoede en criminaliteit (met name drugs- en wapengeweld). Om haar kansen op een betere toekomst te vergroten, gaat zij naar een witte school in een rijke, witte buurt. Haar leven lijkt zonder al te veel moeilijkheden te verlopen, totdat Khalil, een zwarte jeugdvriend, in haar bijzijn door een politieagent wordt neergeschoten, onterecht zo blijkt achteraf, en overlijdt. De buurt is in rep en roer en protesten volgen. Het leven van Starr staat op zijn kop en zij ziet zich gedwongen moeilijke beslissingen te nemen, die gevolgen hebben voor haarzelf en haar omgeving.

The Hate U Give blinkt voor mij vooral uit in de schizofrene situatie waarin Starr zich bevindt: in haar eigen buurt hoort ze er net niet helemaal bij, omdat ze door de bewoners wordt gezien als dat meisje van die witte school en op school kan ze ook niet helemaal zichzelf zijn, maar past ze zich aan om niet al te veel op te vallen. Ook het trauma van het getuige zijn van het neerschieten van Khalil en zijn overlijden in haar bijzijn komt krachtig naar voren. Wat dat betreft overtuigt Amandla Stenberg in haar rol als Starr. Sowieso wordt er over de gehele linie sterk geacteerd in deze film.

Keerzijde van The Hate U Give is voor mij dat de film aan kracht verliest door de melodramatische, enigszins belerende en ook te weinig genuanceerde manier van vertellen. Ik deel daarbij de analyse van De filosoof in grote lijnen, met name de laatste alinea.

Het is vooralsnog wachten op een film die dit complexe onderwerp breder en genuanceerder weet te behandelen, al is The Hate U Give misschien wel een opstapje daarvoor.

Een mooie, enigszins contemplatieve, coming of age film. In Las Herederas staat Chela (Ana Brun), een vrouw van achterin de vijftig, gesitueerd in de hoofdstad van Paraguay, centraal. Chela komt uit gegoede kringen en heeft, net als de vrouw met wie zij al meer dan dertig jaar een relatie heeft, lang kunnen leven van een verkregen erfenis. Nu het geld op is en er schulden zijn, verandert dat het leven van Chela drastisch, zeker als vervolgens ook haar levenspartner vanwege een veroordeling wegens fraude enige tijd de gevangenis in moet.

Ana Brun geeft op een ingetogen, kwetsbare manier invulling aan haar rol als de introverte en somber overkomende Chela. Het roept diverse vragen op, waarvan er meerdere onbeantwoord blijven. Regisseur Marcello Martinessi lijkt ervoor gekozen te hebben om niet alles uit te spellen en voor te kauwen. Wat gaandeweg in ieder geval wel duidelijk wordt, is dat Chela niet gelukkig is met het leven dat zij op dat moment leidt (en misschien wel hoe haar leven tot dan toe is verlopen). De nieuwe situatie dwingt Chela om als het ware in de spiegel te kijken. We zien vervolgens hoe Chela voorzichtig stappen in een nieuwe richting zet en zo haar comfortzone verlaat. En zo laat Las Herederas zich ook bekijken als een karakterstudie, al ben ik het wel met mrklm eens dat de persoonlijke ontwikkeling van Chela niet bijzonder interessant is (al heeft dat natuurlijk ook met je persoonlijke referentiekader te maken). De door Ana Brun gewonnen Gouden Beer bij het filmfestival van Berlijn vind ik dan wel weer gerechtvaardigd. Al met al een bijzonder regiedebuut, dat net geen vier* (maar wel ruim 3,5*) behaalt.

Een intrigerende en beklemmende film, laverend tussen drama en horror. De spanning is direct bij de openingsscene al voelbaar en die wordt vervolgens knap opgebouwd en laat je dan ook zelden los, waardoor de film continu op de zenuwen werkt. De (wat industrieel aandoende) score van Colin Stetson vind ik zeer treffend en draagt absoluut bij aan dat continue gevoel van onheil. Dat geldt ook voor de belichting, de cameravoering, de grimage en de onveranderd gekwelde gezichtsuitdrukking van de hoofdpersonages, die, alles bij elkaar, het duistere karakter van de film onderstrepen. Dit is geen film, zoals al veel is gezegd, waarin wordt gestrooid met zogeheten jumpscares. Als dat dan toch een keer gebeurt, is het wel meteen raak en zit de schrik er goed in.

De film begint aanvankelijk als een verstikkend gezinsdrama, waarin traumatische ervaringen en rouw centraal staan, maar gaandeweg neemt de horror het over van het drama, of, beter gezegd, vloeien ze schijnbaar moeiteloos samen. Het is knap hoe de regisseur je daarbij steeds op het verkeerde been weet te zetten.

Hereditary is geen makkelijke film, ook omdat de regisseur de interpretatie van wat er op het scherm gebeurt nadrukkelijk aan de kijker overlaat. Persoonlijk geldt dat ik geen idee heb van wat ik uiteindelijk precies heb gezien en hoe ik hetgeen ik heb gezien moet interpreteren. Dit is wat dat betreft ook een film die erom vraagt meerdere keren bekeken te worden. Maar dat doet niets af aan het feit dat ik naar een goede film heb gekeken.

Een eigenzinnige sciencefiction film die intrigeert en voldoende vermaak biedt. Monte (Robert Pattinson) is samen met zijn dochtertje Willow de laatst overlevende op ruimteschip 7, een onaantrekkelijke (anti SF) blokkendoos, die geprogrammeerd is richting een zwart gat. Radiocontact is er niet meer, want het schip bevindt zich al ruimschoots buiten het zonnestelsel. Gaandeweg wordt steeds meer duidelijk dat het een experiment betreft, waarbij Monte één van meerdere ter dood veroordeelden is, en hij vrijwillig heeft gekozen om mee te werken aan dit experiment, gericht op het exploreren van nieuwe energiebronnen.

De openingsscene waarin Monte voor zijn dochtertje, dan nog een baby, zorgt, is van een bijzondere schoonheid. De tederheid en warmte tussen vader en dochter (een terugkerend thema in films van Claire Denis) staat in schril contrast met de eenzame, kille omgeving van het ruimteschip, ver weg van de aarde. Een mooie rol (niet alleen deze scene, maar in de gehele film) van Robert Pattinson. Bijzondere rol ook van Juliette Binoche als de ter dood veroordeelde, door demonen uit haar verleden geplaagde arts aan boord, die geobsedeerd bezig is met het creëren van nieuw leven in de ruimte en daarbij streeft naar perfectie.

De vertelstructuur in High Life is losjes: flashbacks en flarden van het aardse leven worden afgewisseld met flash forwards, maar desondanks komt het niet rommelig over, hooguit enigszins ongrijpbaar, maar niet op een storende manier. De film roept veel vragen op, die zeker niet allemaal worden beantwoord. Zoals bijvoorbeeld wat Claire Denis met deze film beoogt. Los daarvan valt er genoeg te zien en beleven, waarbij de visuele component er bovenuit steekt.

Bijzondere vermelding, tot slot, voor de score van Stuart A. Staples (muzikant/zanger van de band 'Tindersticks'), die perfect aansluit bij de donkere, ietwat naargeestige sfeer in de film. De song ('Willow') aan het einde is een pareltje.

Interessante maar ook wat rommelige documentaire over gearrangeerde huwelijken tussen verschillende Deense mannen en Thaise vrouwen. Janus Metz en Sine Plambech volgden gedurende tien jaar een viertal Deense mannen en hun uit Thailand overgekomen vrouwen en het proces dat eraan voorafging. Spil in deze verstandshuwelijken is Sommai, een Thaise vrouw die al enige tijd is getrouwd met een Deense man. Zij koppelt als een Moeder Theresa verschillende andere vrouwen uit haar geboortestreek in Thailand aan door haar geselecteerde Deense mannen; de vrouwen krijgen zo de kans om in betere omstandigheden te leven (en aan bijvoorbeeld de prostitutie of mishandeling te ontsnappen, zo leren we), hun kinderen een betere toekomst te bieden en hun familie in Thailand financieel te ondersteunen, de mannen wordt zo een totale afgang in de liefde en/of eenzaamheid bespaard, zo lijkt het.

Janus Metz en Sine Plambech hebben met deze evenwichtige documentaire de valkuil vermeden om vooral een cliché beeld te tonen (vieze oude man, te jong Thais meisje). We zien zowel vanuit het perspectief van de Thaise vrouwen als de Deense mannen wat hen bezighoudt en we leren de verschillende stellen zo beter kennen. Echter, door het voortdurende schakelen tussen locaties, tijd en de verschillende personages komt de documentaire ook wat rommelig over. Desondanks een oprecht en liefdevol, maar zeker ook boeiend portret van deze bij elkaar gebrachte mensen.

Een film van Lars von Trier over Lars von Trier. Want dat mag toch wel duidelijk zijn: Jack staat symbool voor Von Trier. En wat te zeggen over een film van Von Trier? Ik weet het eerlijk gezegd niet. Ik lees hierboven al allerlei (diepgaande) analyses en herken deels punten daaruit. Maar ik heb denk ik ook veel dingen gemist in de film, ook omdat ik niet zo bekend met zijn eerdere werk, waarnaar blijkbaar ook wordt verwezen hier en daar. De film als geheel heeft me weinig gedaan (vond het soms zelfs saai, maar dat zal dan dus wel komen doordat ik de clou dan heb gemist), behalve dat ik regelmatig even moest grinniken om bijvoorbeeld de absurditeit van bepaalde scenes. Het einde, de afdaling naar de hel, vond ik overigens indrukwekkend en lijkt een verwijzing te zijn naar de hel waarin Von Trier soms (of vaak?) leeft, bijvoorbeeld door zijn depressie, al zal het ongetwijfeld naar veel meer verwijzen. Voor de rest is het mij duidelijk dat Von Trier graag tegen schenen trapt en filmwetten naast zich neerlegt. In die zin is The House that Jack built een genre overstijgende film te noemen. Dat vind ik op zich wel bewonderenswaardig en het kan ook zeker een functie hebben, maar bij Von Trier vraag ik me soms af of het niet gewoon provoceren om het provoceren is.

Een bij vlagen indringend portret van een Pakistaans meisje dat een dubbelleven leidt in een Westerse samenleving. In What will people say is Nisha thuis het bedeesde meisje dat zich keurig houdt aan de sociale conventies en mores die gelden binnen de Pakistaanse cultuur. Anders is dat wanneer Nisha op school en buiten, met vrienden en vriendinnen, is: ze is dan veel losser en vooral 'brutaler', althans in de ogen van haar Pakistaanse familie. Het gaat mis als Nisha op haar slaapkamer met een jongen wordt betrapt door haar vader. Hoewel er feitelijk vrijwel niets is gebeurd, heeft Nisha hiermee de eer van haar familie bezoedeld en kunnen maatregelen niet uitblijven.

De film laat zien hoe er vanuit de familie wordt geredeneerd en biedt een inkijkje in de eer- en schaamtecultuur van deze Pakistaanse (moslim)familie. De belangen en wensen van een dochter zijn daarbij volledig ondergeschikt aan die van het grotere geheel, ofwel: de familie en het aanzien van de familie naar de buitenwereld. Dit contrasteert en botst sterk met de westerse waarden en normen, die veel meer gericht zijn op het individu, zelfontplooiing en gelijkwaardigheid. Dit is een element dat in de film wat mij betreft meer uitdieping had mogen krijgen.