Opinions

Eerder dit jaar Utoya, 22. juli en dan nu 22 July. Een onderlinge vergelijking is dan ook onontkoombaar. Utoya, 22. juli heeft enkele maanden geleden behoorlijk wat indruk op me gemaakt, dus aanvankelijk wilde ik 22 July overslaan, ware het niet dat het hier een film van Paul Greengrass betreft. En die sla je niet lichtvaardig over, althans ik niet.

Allereerst is 22 July heel anders van opzet dan Utoya, 22. juli, waarin slechts vanuit het perspectief van de jongeren op het eiland is gefilmd. 22 July is veel breder van opzet: de nasleep van de terroristische aanslag staat centraal, vanuit het perspectief van enkele van de slachtoffers, de advocaat van Breivik en de politiek. Paul Greengrass is er als geen ander meester in om dit te verweven tot een docudrama dat aanvoelt als een thriller en waarbij vakkundig, alle perspectieven samensmeltend, een climax wordt bereikt. Helaas zijn er ook wel wat kanttekeningen: begrijpelijk dat er wordt begonnen met de feitelijke gebeurtenissen op 22 juli, maar wel wat bedenkelijk dat de massaslachting op Utoya zo wordt afgeraffeld (en daarmee van korte duur lijkt), temeer als je bedenkt hoe lang het feitelijk duurde voordat de hulpdiensten op het eiland arriveerden. Vanuit het perspectief van de slachtoffers was de gevoelstijd nog vele malen langer. Dat in ogenschouw nemend, is het extra schrijnend dat Breivik in deze film wel erg veel 'speelruimte' krijgt. Los daarvan is 22 July net als Utoya 22. juli een emotionele achtbaan die aangrijpt, al maakte laatstgenoemde toch net wat meer indruk.

Ikzelf heb 22 July gezien op het grote doek en beveel dat anderen, mocht je er nog de kans toe krijgen, ook aan.

Het laatste interview van de actrice Romy Schneider, bekend geworden van haar rol in Sissi. In 3 Days in Quiberon zien we Romy Schneider (Marie Bäumer) in een luxe kuuroord in het Franse kustplaatsje Quiberon, waar zij tot rust probeert te komen door rust, regelmaat en reinheid. Het toeval wil echter dat zij uitgerekend daar een afspraak heeft met een journalist, geflankeerd door een fotograaf, van een Duitse krant. Deze Michael Jürgs (Robert Gwisdek) hoopt Romy, na allerlei 'schandalen' en roddels in Duitsland, zover te krijgen dat zij openhartig haar verhaal doet en schuwt daarbij allerlei vormen van manipulatie niet, tot ergernis van de hartsvriendin van Romy, die haar tegen zichzelf en de trucjes van de gehaaide journalist probeert te beschermen.

Marie Bäumer is een openbaring als de emotioneel labiele maar innemende en fotogenieke Romy, die gekweld wordt door innerlijke twijfel en het gevoel tekort te schieten en die verlangt naar rust in haar hoofd en daarvoor in toenemende mate haar toevlucht zoekt tot slaappillen en alcohol. Hoewel er bijzonder goed wordt geacteerd, is de film niet altijd even interessant en in zijn geheel zelfs wat langdradig. Het zijn met name de scenes waarin Romy wordt geïnterviewd door Michael en er een soort kat- en muisspel tussen hen ontstaat, dat je op het puntje van je stoel zit. Goede keuze van de regisseur om de film in zwart-wit te filmen: dit accentueert treffend de grillige gemoedstoestand van Romy (uitbundig vrolijk, de twijfel en het verdriet overschreeuwend, of depressief en angstig) waarbij weinig ruimte is voor nuance.