Opinions

Een vlakke, hysterische film, die nergens weet te boeien of raken. In A Casa Tutti Bene zien we een uitgebreide Italiaanse familie die samenkomt op een bruiloft. Van meet af aan is duidelijk dat het broeit in de familie. Als de familieleden dan ook nog eens vast komen te zitten op het eiland en voor langere tijd tot elkaar veroordeeld zijn, lopen de spanningen al snel op.

'Kookpunt' is een woord dat ik voor deze film een understatement vind: complete hysterie is meer op zijn plaats. Diverse familieleden zouden zo kunnen worden opgenomen in een psychiatrische inrichting. Overacting zou je ook kunnen zeggen. Het scenario is niet bijzonder en de regisseur doet er ook weinig mee, maar weet het te verpesten met zielloze en nietszeggende dialogen. Al met al een ergerniswekkende ervaring. A Casa Tutti Isterico was een betere titel geweest voor deze film, al zal dat wel geen correct Italiaans zijn.

Beklemmend oceaandrama, gebaseerd op een waargebeurd verhaal. Sterk geacteerd, met name door Shailene Woodley, die een geloofwaardige rol speelt en rauwe emoties weet over te brengen. Goede keuze om steeds te schakelen tussen heden en verleden, zodat je regelmatig de gelegenheid hebt om even op adem te komen na de diverse overlevingsscenes, zoals de heftige scenes waarin de boot van de hoofdpersonen in zwaar weer verkeert. Nadeel hiervan is tegelijk ook dat je als kijker kunt 'duiken' in plaats van dat je de ellende compleet moet ondergaan. De stormscenes zijn overigens op een adembenemende manier in beeld gebracht.

Een bij vlagen aangrijpend drama over een complexe moeder-dochter relatie. Het verhaal wordt in voice-over verteld door de dochter (Chantal, vertolkt door verschillende actrices), maar vanuit het perspectief van de moeder (Rachel, vertolkt door Virginie Efira) en over een periode die enkele decennia omvat. Rachel is een vrouw van midden twintig en werkzaam als typiste als zij Philippe ontmoet, een erudiete en eloquente jongeman, afkomstig uit een artsengezin. De twee worden verliefd en Rachel wordt zwanger. Hoewel Philippe al enkele keren op een nare manier heeft laten doorschemeren dat er geen toekomst zit in hun relatie, gaan bij Rachel vooralsnog geen alarmbellen rinkelen. Pas nadat Rachel zwanger is geworden en vooral nadat Chantal is geboren, wordt het voor haar duidelijk dat zij haar dochter alleen zal moeten opvoeden. Na vele jaren touwtrekken tussen de ouders, krijgt Rachel uiteindelijk haar zin: Philippe erkent zijn dochter. De prijs zal echter hoog blijken te zijn.

Catherine Corsini levert met Un Amour Impossible een grotendeels ingetogen karakterstudie af en is spaarzaam met uitbundige momenten, waardoor die des te meer indruk maken. De film heeft de neiging wat voort te kabbelen, maar weet ook op tijd weer wakker te schudden door de verschillende plotwendingen. Corsini heeft ervoor gekozen om bepaalde sleutelscenes niet te tonen, maar laat de kijker ook niet in het ongewisse. Zij lijkt te vertrouwen op het voorstellingsvermogen en ook inlevingsvermogen van de kijker en dat is wat mij betreft een goede keuze. Daarbij komt dat in deze film de relatie tussen moeder en dochter centraal staat, waarbij die sleutelmomenten op zichzelf niet interessant zijn, maar wel de impact daarvan op hun onderlinge relatie. Virginie Efira maakt indruk als de liefdevolle moeder, die de gegeven omstandigheden en tegenslagen nederig trotseert, maar ook steeds meer in vertwijfeling raakt als zij op een gegeven moment niet meer weet hoe zij écht in contact met haar dochter kan zijn. Dat levert een aantal mooie, maar soms ook pijnlijke scenes op, zonder dat Corsini daarbij vervalt in melodrama. En zo slaat de titel van deze film niet alleen op de relatie tussen Rachel en Philippe, maar zeker ook op de relatie tussen moeder en dochter.

L'Apparition is lange tijd een onderhoudende en intrigerende film, waarbij de spanning stap voor stap wordt opgebouwd, maar die aan het eind jammerlijk als een te lang opgeblazen ballon uit elkaar klapt. Journalist Jacques (Vincent Lindon) wordt, nadat hij in de ziektewet is beland als gevolg van een traumatische gebeurtenis tijdens zijn werk, door het Vaticaan gevraagd om onderzoek te doen naar een vermeende bovennatuurlijke gebeurtenis. Vanaf het moment dat het multidisciplinaire onderzoeksteam aan de slag gaat, volgt de ene plotwending na de andere, waarbij je als kijker regelmatig op het verkeerde been wordt gezet maar geen stap dichter bij de oplossing komt en je met steeds meer vragen komt te zitten. Vincent Lindon zet een overtuigende rol neer, wat ook geldt voor de intrigerende Galatéa Bellugi als Anna, het 18-jarige meisje dat de heilige maagd Maria aan zich zou hebben zien verschijnen. De overige karakters, met name diegenen die verbonden zijn aan de kerk, neigen enigszins naar het karikaturale. Sommige gebeurtenissen in de film zijn wat onaannemelijk, zoals het feit dat Jacques blijkbaar ongemerkt een grote klus voor het Vaticaan kan klaren terwijl hij bij zijn werkgever in de ziektewet zit.

Zoals gezegd is het einde van de film een deceptie. Doordat er dan ruim twee uur lang één groot mistgordijn is opgetrokken verlang en verwacht je antwoorden op de vele vragen die dan zijn gerezen. Die komen echter niet. De film komt dan wat mij betreft niet weg met oneliners als dat de waarheid altijd ergens anders ligt.

Een film over Vincent van Gogh, door de ogen van de grote schilder. At Eternity's Gate is nadrukkelijk geen biopic over Van Gogh, geen feitenrelaas dat uit de doeken wordt gedaan. De film veronderstelt dan ook enige voorkennis en de regisseur houdt zich ook niet per se aan de feiten. Julian Schnabel (zelf schilder) kruipt in het hoofd van Van Gogh en laat hem bijvoorbeeld dingen zeggen waarvan hij had gewild dat hij die zou hebben gezegd. Dit perspectief levert (ook door de cameravoering) een enigszins psychedelisch effect op. We zien Van Gogh struinen door de natuur rondom het Franse dorpje Auvers-sur-Oise waaruit hij op onnavolgbare wijze zijn inspiratie haalt voor zijn schilderkunst, die door de mensen nauwelijks wordt begrepen en gewaardeerd. Periodes waarin het relatief goed met hem gaat worden afgewisseld met (vooral winterse) periodes waarin het minder goed met hem gaat. We zien hem steeds meer vervreemden van zijn omgeving, die Van Gogh maar een rare, afwijkende snuiter vindt en hem uit de omgeving probeert te weren. Hier en daar mooie dialogen en scenes, bijvoorbeeld tussen Van Gogh en vriend Paul Gauguin maar ook tussen Van Gogh en zijn broer Theo. Willem Dafoe zet een bijzondere prestatie neer als de gevoelige, miskende en eenzame Van Gogh, maar de film als geheel weet nooit echt te imponeren of een gevoelige snaar te raken.

Een intrigerend drama waarbij het lange tijd onduidelijk is welke kant het opgaat, waardoor deze film ook het karakter heeft van een thriller. In L'Atelier volgen we een groepje werkloze jongeren in het in verval geraakte Franse havenstadje La Ciotat, dat onder leiding van de schrijfster Olivia Dejazet (een sterke rol van Marina Foïs) een schrijfworkshop volgt, om zo hun kansen op de arbeidsmarkt te vergroten.

De film doet qua opzet enigszins denken aan Entre les Murs, waarin de dynamiek tussen een bevlogen leerkracht en een klas (kansarme) leerlingen indrukwekkend in beeld werd gebracht. In L'Atelier is het uitgangspunt in de eerste helft van de film ongeveer hetzelfde, hetgeen boeiende cinema oplevert: de interactie en dynamiek tussen Olivia en de jonge cursisten en tussen de jongeren onderling, waarbij maatschappelijk actuele thema's aan bod komen met felle discussies als gevolg, doet je op het puntje van je stoel zitten. Hierin zit voor mij de kracht van deze film, waarbij opgemerkt moet worden dat het merendeel van de jongeren voortreffelijk acteert, een prestatie van formaat gelet op het feit dat zij veelal niet professionals zijn, maar lokale jongeren die voor deze film zijn gecast.

Halverwege de film wordt de groepsdynamiek losgelaten en gaat de focus naar de jonge cursist Antoine (een eveneens sterke rol van Matthieu Lucci), die dan al menigmaal de katalysator is geweest tijdens pittige discussies, en de dynamiek tussen hem en Olivia, die geïntrigeerd is geraakt door de introverte en intelligente jongen. Vanaf dat moment worden er thrillerelementen aan de film toegevoegd en is het steeds gissen waar het naartoe gaat. Daarbij wordt de spanning flink opgebouwd, culminerend in een scene die de geloofwaardigheid van de film wat onderuit haalt en ook weinig toevoegt. Vooral als daarna blijkt hoe de vork in de steel zit.