Opinions

Komisch drama, gebaseerd op de documentaire 'Marwencol' (Jeff Malmberg, 2010) en het tevens waargebeurde verhaal over Mark Hogancamp, die in 2000 door een vijftal mannen midden op straat zodanig ernstig werd mishandeld omdat hij voor homofiel werd aangezien, dat hij er onder andere ernstig geheugenverlies aan overhield. Omdat hij zijn tekentalent ook is kwijtgeraakt, heeft Mark een andere manier gevonden om zijn trauma te verwerken: in zijn achtertuin heeft hij een dorp gebouwd, gesitueerd in België ten tijde van WO II en Marwen genaamd, waarin meerdere poppen figureren, die gebaseerd zijn op de mensen (deels in zijn nabije omgeving) die een belangrijke rol in zijn leven spelen. Speltherapie voor volwassenen zou je kunnen zeggen: een manier ook om uit de werkelijkheid te vluchten als de situatie te bedreigend wordt.

Steve Carell zet zijn rol als Mark Hogancamp overtuigend neer. Daarnaast vloeien de scenes die zich afspelen in het echte leven en de poppenscenes mooi in elkaar over, waarbij de poppen ook behoorlijk 'levensecht' tot leven komen. Ondanks de tragiek van het verhaal, kent Welcome to Marwen ook een behoorlijk aantal zeer grappige scenes, die mij hardop deden lachen.

Het is jammer dat de film soms wat doorslaat naar de sentimentele kant, gesteund door de (ook wat sentimentele) score. Maar al met al verder een vermakelijke film die ons ook wat leert over trauma's, de invloed daarvan op mensen en hoe mensen met een trauma in hun dagelijks leven greep proberen te houden op hun omgeving.

Een mooie, traag uitgesponnen, film, dit Werk Ohne Autor, de derde film van Florian Henckel von Donnersmarck. Hoewel de lengte van deze film dat wellicht doet vermoeden, is het niet zijn magnum opus; dat is wat mij betreft nog altijd zijn eerste film, het in 2006 uitgekomen 'Das leben der anderen'. Maar desalniettemin is Werk Ohne Autor een degelijke, goed uitgewerkte en sterk geacteerde film.

Werk Ohne Autor beslaat 30 jaar van het leven van Kurt Barnert, een jongeman die in zijn kinderjaren, ten tijde van WO II, traumatische ervaringen heeft meegemaakt. Kurt is begenadigd met een bijzonder schildertalent, dat hij in eerste instantie in de jaren na WO II in de toenmalige DDR inzet om het volk en de autoriteiten te dienen met socialistisch realistisch geënte portretten en muurschilderingen. Als Kurt zijn grote liefde Ellie ontmoet, wordt hij geconfronteerd met haar dominante vader en keert zijn traumatische verleden langzaam maar zeker bij hem terug. Kurt en Ellie vluchten naar het westen alwaar Kurt terechtkomt op de kunstacademie in Düsseldorf. Hier krijgt de schilderkunst van Kurt uiteindelijk een geheel andere dimensie.

Werk Ohne Autor is een film die je langzaam inpakt en dan niet meer loslaat. Een film die in belangrijke mate gaat over het ontdekken van je identiteit en de rol van kunst daarin. De rolbezetting is sterk met Tom Schilling als de observerende en wat dromerige Kurt, maar vooral Sebastian Koch als de klinische

en dominante SS-gynaecoloog. De score van Max Richter is bovendien van bijzondere schoonheid. Ondanks de ruim drie uur speeltijd voelt de film niet als te lang. Na het eerder deze maand verschenen 'Das Schweigende Klassenzimmer' is Werk Ohne Autor de tweede film van Duitse komaf deze maand die indruk weet te maken.

Juweel van een film van Valeska Grisebach, over een groep Duitse arbeiders die in Bulgarije werkt aan een waterkrachtcentrale. Dit is op zichzelf niet zo interessant, maar de confrontatie van de Duitse arbeiders met de lokale bevolking en wat dit doet met de onderlinge verhoudingen binnen de groep arbeiders en tussen de arbeiders en de locals is dat beslist wel. Hoofdpersoon in de film is Meinhard, een moeilijk te doorgronden maar sympathieke man, die, anders dan zijn collega's, al snel contact maakt met de dorpelingen uit de buurt. Dit contact levert lachwekkende maar ook ontroerende momenten op, een krachtig element in de film. Dat geldt ook voor het feit dat de cast grotendeels of zelfs volledig bestaat uit niet professionele acteurs; de arbeiders in de film, bijvoorbeeld, zijn in het dagelijks leven ook arbeiders en weten dus waar ze het over hebben, wat de film een zekere mate van authenticiteit meegeeft.

Western is voor mij naast een treffende karakterstudie een meesterlijke, gelaagde film over angst voor de ander, eenzaamheid en het verlangen ergens bij te horen en is tegelijk nog zoveel meer. Prachtig!

Redelijk onderhoudend, maar weinig opzienbarend. White Boy Rick is gebaseerd op een waargebeurd verhaal en natuurlijk is het een bizar verhaal dat een 15-jarige jongen in de jaren '80 door de FBI wordt geronseld als informant, waarbij hij drugs moet kopen en later verkopen in een bijzonder onveilige wijk in Detroit en daarmee in groot gevaar wordt gebracht. En natuurlijk is het ook bizar dat deze zelfde jongen als 17-jarige levenslang achter de tralies belandt voor een geweldloos drugsmisdrijf waarbij diezelfde FBI hem laat vallen als een baksteen.

De uitwerking van het verhaal vond ik matig. De film kabbelt voort, kent weinig echt dramatische hoogtepunten en duurt daardoor voor het gevoel wat aan de lange kant. Daarbij komt dat de film me ook nergens echt wist te raken. Een pluspunt is weer wel dat de jaren '80 in deze film goed tot leven komen.

Hoewel ik nooit een fan ben geweest van de muziek van Whitney Houston, is deze documentaire een pijnlijke voltreffer. In Whitney zien we de opkomst en ondergang van één van de meest geliefde zangeressen uit de pophistorie. Het is wellicht verleidelijk om in Whitney een eerbetoon aan Whitney Houston te zien, maar daarvoor is deze documentaire naar mijn mening te donker van kleur en te duister van toon: veeleer kun je Whitney zien als een relaas van een gemankeerd leven (alle successen op zakelijk vlak ten spijt), dat uiteindelijk zijn tol heeft geëist. Je zou ook kunnen zeggen: de kroniek van een aangekondigde dood.

Zoals bekend werd Whitney Houston in 2012 dood gevonden in een hotelkamer in Beverly Hills, verdronken in een badkuip als gevolg van drugsgebruik. In Whitney komen veel personen uit de directe omgeving van Whitney Houston aan het woord, onder wie diverse familieleden. Het is schrijnend om te zien hoe weinig invloed al deze mensen op Whitney Houston hadden, maar vooral hoe zij chronisch wegkeken, bang als zij waren om hun positie met aanzien te verliezen, terwijl Whitney Houston gestaag aan allerlei drugs, een destructieve relatie en onderliggende demonen ten onder ging. Veel van de geïnterviewden worstelen hier nog zichtbaar mee. Een uiterst pijnlijke documentaire, deze Whitney, dat je verbijsterd doet staan en met een wrange smaak in de mond achterlaat.

Fraai vormgegeven misdaadthriller waarin kundig, maar soms iets te geforceerd naar mijn smaak, actuele thema's zijn verweven. In Widows raakt Veronica (Viola Davis) haar geliefde kwijt na een mislukte actie in het criminele circuit. Hij laat een 'schuld' van twee miljoen dollar na, die door de criminele schuldeisers op haar wordt verhaald, alsook een aantekeningenboekje, waarin aanknopingspunten te vinden zijn voor het verkrijgen van een miljoenenbuit. Veronica neemt vervolgens het heft in handen en benadert de andere weduwen die hun partner bij dezelfde mislukte actie zijn kwijtgeraakt, om zo gezamenlijk de miljoenenbuit in handen te krijgen.

De hoofdrollen in Widows zijn weggelegd voor vrouwen die allen getekend zijn door het leven en worstelen met zichzelf, hun omstandigheden en het leven zelf. Dit, alles tegen het decor van Chicago Southside, een stadsdeel dat gebukt gaat onder zware criminaliteit en op het punt staat een nieuwe wethouder te kiezen. En zo verweeft Steve McQueen heel handig verschillende maatschappelijk actuele thema's in de film, zoals de rol van de vrouw (rolpatronen), verloedering en criminaliteit in achterstandswijken, machtsmisbruik (etnisch profileren, politiegeweld en bestuurlijke vriendjespolitiek), wapenwetgeving en de verhoudingen tussen wit en zwart. Vaak gebeurt dit alles vrij subtiel, maar soms ook dringt het gevoel zich op dat het allemaal ietwat plichtmatig in de film is verwerkt. Het is maar een kleine smet op een verder vlekkeloze film, voortreffelijk geacteerd (met name Viola Davis) en visueel om je vingers bij af te likken. Zeker zien op het grote scherm dus.

Indrukwekkend acteergeweld in een onderhoudend en bij vlagen spannend relatiedrama. Joe Castleman (Jonathan Pryce) is een gevierd schrijver die de nobelprijs voor de literatuur krijgt. Zijn vrouw, Joan (Glenn Close), heeft altijd aan zijn zijde, maar in zijn schaduw gestaan. Hoe innig hun onderlinge relatie voor de buitenwereld ook lijkt, er broeit iets bij Joan. Hoewel ze heel blij lijkt te zijn met alle lof die haar man krijgt toegezwaaid voor zijn literaire oeuvre, wekt haar gelaat toch ook de indruk dat ze er onder lijdt. Tijdens de ceremonie rondom het in ontvangst nemen van de nobelprijs in een koud en besneeuwd Stockholm, valt de facade weg en neemt Joan een beslissing die haar leven en dat van haar man op zijn kop zet.

Hoewel Jonathan Pryce in The Wife weet te excelleren als de arrogante, bij vlagen onuitstaanbare maar toch ook wat onzekere (waarom hangt hij bijna als een kind aan Joan?) schrijver, is het Glenn Close die in deze sprankelende boekverfilming de show steelt als de ingetogen maar innemende vrouw van Joe. Hoewel zij uiterlijk kalm oogt en alles onder controle lijkt te hebben, valt er daarachter een waterval aan emoties te bespeuren bij nadere bestudering van haar gezicht. Veel beter heb ik de functie van actress in a leading role dit jaar nog niet vervuld zien worden.

De afloop van de film vond ik persoonlijk wat ongeloofwaardig, hoewel de allerlaatste scene dan toch weer wat goed maakte en daarmee nog maar eens de bijzondere rol van Glenn Close in deze film onderstreept. Een diepe buiging voor deze grande dame is op zijn plaats.

Veelbelovend regiedebuut van Paul Dano, van wie ik vermoed dat hij ons het komende decennium nog eens écht gaat verrassen. In Wildlife staat de 14-jarige Joe (Ed Oxenbould) centraal, door wiens ogen de kijker getuige is van het uiteenvallen van het huwelijk van zijn ouders.

Hoewel de plot niet al te veel om het lijf heeft, is de uitwerking nooit saai. Dat is met name te danken aan de voortreffelijke acteerprestaties van de gehele cast. Een bijzondere vermelding daarbij voor de debuterende Ed Oxenbould, die Joe geloofwaardig neerzet als een wat dromerige, introverte puber die in een korte tijd geconfronteerd wordt met een aantal heftige gebeurtenissen en gedwongen wordt om al jong volwassen te worden. Ook Carey Mulligan verdient alle eer die haar toekomt: emotioneel klem zitten was dit jaar zelden eerder zo treffend in beeld gebracht. Paul Dano imponeert bij tijd en wijle met lang aangehouden, observerende scenes en prachtige close-ups. Credits ook, tot slot, voor het eindshot.