Opinions

Een wat chaotische, rommelige film, een beetje zoals de hoofdpersoon, met wie het met name in het eerste half uur moeilijk is om enige compassie te voelen: wat een onuitstaanbaar persoon! Naarmate de film vordert, wordt Paula wat genietbaarder en zien we haar zachte kant ook meer. In die zin is de rol van Paula perfect gespeeld door Laetitia Dosch, waarvoor credits. Ook de wijze waarop Parijs als decor in beeld wordt gebracht verdient lof: we zien meer het rauwe, oppervlakkige en onverschillige Parijs, in plaats van de maar al te vaak geromantiseerde kanten van de stad. Toch knaagt er iets bij deze film, wat mij ervan weerhoudt een hogere score te geven. Wellicht is het dat de film in zijn geheel wat onsamenhangend overkomt en dat ik weinig kon meevoelen met de hoofdpersoon. Er wordt naar mijn mening dan ook weinig achtergrondinformatie over de persoon van Paula geboden (wat haar beweegt en motiveert, haar achtergrond enz.). Voor mij een gemiste kans om tot meer karakterontwikkeling te komen. Paula blijft zo als persoon wat vlak en toch vooral een jonge vrouw in verschillende situaties, die haar hoofd boven water probeert te houden. In die zin had er meer in deze film gezeten.

Innemende documentaire over de (bij de start) zesjarige Branche, die samen met zijn ouders vanuit Macedonië naar Nederland is gekomen en start in een speciale klas met andere kinderen uit het buitenland om zo klaargestoomd te worden voor een 'gewone' klas met Nederlandse kinderen. De documentaire is vooral een observatie en registratie van dagelijkse dingen - de ene keer leuk, de andere keer verdrietig - die Branche in de klas meemaakt en zijn reactie daarop. Verder heeft het niet zo veel om het lijf. Wel leuk om de ontwikkeling van Branche van een wat onzeker en zoekend jongetje naar een goed Nederlands sprekende, zelfverzekerde jongen te zien.

Een aardige film, die wat kort door de bocht gaat en enigszins ongeloofwaardig is, maar die af en toe wel weet te raken. In Journeyman is Paddy Considine de bokser Matty, die na zijn voorgenomen laatste wedstrijd om zijn wereldtitel middengewicht te verdedigen, geveld wordt door hersenletsel, zeer waarschijnlijk als gevolg van de klappen op zijn hoofd. Van het ene op het andere moment verandert dit zijn leven en dat van zijn naasten, zijn gezin voorop, aangezien Matty emotioneel ineens functioneert op het niveau van een peuter, die zich door zijn driften en directe behoeftebevrediging laat leiden.

Een interessant uitgangspunt, dat allerlei mogelijkheden en kansen biedt om te laten zien wat een dergelijke ingrijpende gebeurtenis doet met een persoon en zijn directe omgeving. Journeyman doet wel pogingen om dat inzichtelijk te maken, maar laat helaas ook veel kansen onbenut. Door het tempo waarin Matty weet op te krabbelen (gevoelsmatig bijna van het ene op het andere moment), komt het scenario bovendien wat ongeloofwaardig over. Desondanks kent de film wel enkele scenes die binnenkomen en die de film, samen met het behoorlijk sterke acteerwerk, redden.

Charmante verfilming van het gelijknamige boek van Nick Hornby, al blijft High Fidelity van de Hornby verfilmingen toch favoriet. Desalniettemin is het best genieten bij deze film, waarbij de verschillende rollen goed gecast zijn, er fijn wordt geacteerd en er ook wat te lachen valt. Vooral Rose Byrne is een verademing om naar te kijken als de wat uitgebluste Annie, die op een kruispunt in haar leven staat. En op Ethan Hawke valt sowieso niets aan te merken. De levenslessen die uit deze film te halen zijn, zijn misschien wat cliché, maar verdienen het om de kijker steeds weer voor te houden. Een heel aardige film al met al.

Een bijzonder beklemmende en zeer sterk geacteerde film. Ben vooral onder de indruk van Thomas Gioria, die de rol van de zoon speelt. Waar hebben ze die vandaan?! Knap hoe hij de verschillende emoties die hij ten opzichte van zijn vader voelt, overbrengt op de kijker. Knap ook hoe de spanning in de film wordt opgebouwd. Sommigen mogen het einde als 'over the top' hebben ervaren, de praktijk leert helaas dat dit soort excessen (met name in stalking situaties) voorkomt (gelukkig niet vaak). Toch was deze ontknoping niet per se nodig geweest; met een minder schokkende ontknoping was de film wat mij betreft niet minder goed geweest, omdat de kracht van de film met name zit in de psychologische oorlogvoering tussen de ouders, waarvan de kinderen de dupe zijn en waarbij zij worden ingezet in de strijd tussen hun ouders en waarbij pijnlijk duidelijk wordt wat dit met name met de zoon doet.

De film behandelt, dat zal inmiddels duidelijk zijn, een steeds meer voorkomend fenomeen, of althans een fenomeen waarvoor steeds meer aandacht is: de zogeheten 'vechtscheiding'. Dat die alleen maar verliezers kent en dat het kind of de kinderen de dupe zijn, mag duidelijk zijn en komt in deze film, nogmaals, ook op een indringende manier naar voren. De mensen die er omheen staan en het zien gebeuren, zijn vaak machteloze toeschouwers, zoals in deze film bijvoorbeeld geldt voor de rechter die een moeilijke beslissing moet nemen over de omgang van de zoon met de vader. Een goede keuze van de regisseur om de film met deze scene te beginnen. Het legt meteen diverse dilemma's bloot. Daarna is het aan de kijker om te beoordelen of de keuze van de rechter een juiste keuze is geweest. Een intrigerende en pijnlijke, maar ook urgente, film.