Opinions

Meer dan prima miniserie die een ander en gematigder beeld van bepaalde Duitsers laat zien.

Op innemende wijze worden vijf uiteenlopende lichtelijke naive personages gebracht aan het begin van de oorlog, zeker van het feit voor de kerst weer thuis te zijn. De verschillende verhaallijnen boeien allemaal en zijn ronduit intelligent te noemen. Tevens de verandering van personages, waar Wilhelm de kadaverdiscipline heeft die aan Friedhelm ontbreekt kantelt dat op mooie wijze. Alle problemen waar Viktor en Greta zich insteken zijn ook exemplarisch voor die tijd. Tevens ook best wel weer goed bedacht dat Greta zich voornamelijk verliest in de zucht naar roem en dat dit eerder haar ondergang wordt dan de hulp aan Viktor.

Minpunt van de serie is toch wel dat het merendeel van de personages erg braaf overkomt of gewoon hun werk doet. Afgezien van de machtswellusteling Dorn en SD wraakengel Hiemer lijken alle Duitsers op het eerste oog brave broeders, terwijl er natuurlijk toch veel meer gebeurt is. Dat je vijf personages hebt die alle vijf erg braaf blijven, geen sympathieën blijken te hebben of over de schreef gaan is tot daar aan toe. Neem nu het voorbeeld dat de Russen het verlaten hospitaal binnen vallen en alle gewonden meteen doodschieten en zich niet minder snel aan de twee achtergebleven zusters vergrijpen, dat zien we bij de Duitsers nergens terug. Daar tegen over staat dat Wilhelm met de grootst mogelijk moeite een gevangene executeert en Friedhelm aan het touw moet trekken om de partizanen op te hangen. Het 'gedwongene', 'we konden niet anders' druipt eraf...Ik zeg niet dat de twee broers zich hadden moeten vergrijpen aan dingen maar om hen heen had wel veel meer kunnen gebeuren aan wreedheid, afstomping en roof- en moordzuchtig gedrag.

Desalniettemin geeft het een mooi beeld van een aantal mensen aan de Duitse kant van begin tot het einde, ook al is de achtergrond subtiel opgepoetst als je het mij vraag om niet teveel een oude wonde open te rijten. De oorlogsscenes zien er bijzonder goed uit, er wordt prima geacteerd, vooral Bruch en Shilling zie je in het gezicht ouder en anders worden, en het verhaal wordt prima afgerond in de kroeg. Wel jammer dat de glazen die gepakt worden erg schoon zijn terwijl het halve pand in puin ligt. Desondanks, een mooie serie, zeer de moeite waard om eens te kijken.

De volgende stop betrof deze 9 Lives of, alternatieve titel, Unstoppable met Wesley Snipes in de hoofdrol en eerlijk gezegd dan ook meteen een film uit een genre die ik normaal nooit aan zou slingeren. Want laten we eerlijk zijn, het is Steven Seagal in het kwadraat, het is altijd hetzelfde met een smeris of ex-militair met een flauw excuus om maar veel klappen uit te kunnen delen. Soms zit er nog wel eens een pruimbare film tussen, ik noem een Under Siege of Passenger 57, maar het gros is amper noemenswaardig en dat geld voor deze Snipes niet anders.

Want het valt gemakkelijk te raden dat het karakter van Snipes zoals te verwachten in de problemen komt met een complot, en dat dit eigenlijk maar één doel heeft en dat is zoveel mogelijk actie en geweld genereren. Buiten enkele bekende gezichten stelt de cast niet zoveel voor en dat geld net zo goed voor de karakters met eigenlijk niet meer dan een hoop gedoe en gelul, voelt het geheel cheap aan en is er sprake van overacting. Jacqueline Obradors is op zijn minst nog leuk voor het oog maar buiten dat ben ik blij dat de film er op zit en is het heel snel op naar de volgende film.

Behoorlijk standaard verhaal met nogal wat haken en ogen in de verhaallijn die bijzonder 'ingewikkeld' zijn of gewoonweg dom. Ik bedoel waarom stapt die marinier niet vanaf die trein die voor triple 7 gaat rijden aan boord? Waarom moet dat via een helikopter? De politie gaat op de trein schieten om een noodstop te activeren. Pas tijdens het schieten ontdekken ze dat de brandstoftank akelig dichtbij zit. Dat vind ik al schrijnend, wat ik nog erger vind is dat ze haaks staan op een groot metalen voorwerp. Het is een wonder dat ze zichzelf niet omleggen met ricochet. Dan moeten ze beslist de trein met eigen remmend vermogen stoppen terwijl ze duidelijk gezien hebben dat de trein veel te hard rijd, te zwaar is, kijk naar de derailers. Waarom gaan ze niet remmen en gaat meteen een van de mannen naar voren over de wagons om de loc zelf uiteindelijk te stoppen? Wat mij betreft een hoop onlogische dingen die alleen maar eenvoudige reden hebben, dat is de spanning opschroeven en het verhaal rekken.


Desalniettemin, het lukt. Unstoppable is ondanks dat een intense, gejaagde en behoorlijke spannend filmpje die je op het puntje van je stoel dwingt en bij mij zeker op dat vlak een bepaalde snaar weet te raken. Ondanks alle bovengenoemde fouten is het een heerlijke wegkijkertje. Geen ingewikkelde shit, recht toe, recht aan, en niet te vergeten moeilijk te stoppen en een heel aardig ritje om mee te maken vanaf de bank.

Er maar even ter beoordeling door heen gedraaid, en behalve dat de film intrigeert, valt ook op dat het boek van Joachim Fest ontzettend goed gevolgd wordt. Aangezien Fest de 'biograaf van Hitler' genoemd werd en meerdere werken over Hitler en Speer schreef zal wat we voorgeschoteld krijgen niet ver van de waarheid liggen.

De film begint met de echte Traudl, die behalve de domme en jeugdige naïviteit die velen in de fout liet gaan, ook duidelijk het Duitse trauma verwoord van allen die vlak na de oorlog opgroeiden. Hoewel kort, best wel een interessant stukje inzicht. De film vervolgt zich met een opvallende verschijning in die zin, Hitler zelf dus, die verrassend warm, hartelijk en menselijk over komt. Een verfrissend beeld om een 'mens' te zien, weliswaar nog steeds bizar waar hij gedurende vijf jaar de wereld in wist te storten, maar het boeit meer dan een in en inslecht beeld waarbij hij de verpersoonlijking van het kwaad is. Iets wat in die zin niet eens zou kloppen.

Na een sprong enkele jaren vooruit komt er een uiterst bizar beeld naar voren. Een bijzonder tweedeling, tussen die in de bunker en het gepeupel buiten in de chaos, wordt prima gebracht. Bijna decadent, puissant en geschift gedrag komt naar voren met als voornaamste de wereldvreemde Braun die constant met opmerkingen strooit die kant nog wal raken en lacht alsof ze ernstig labiel is. Zo vergrijpen de meesten zich aan wilde feestjes, roken en drinken alsof het leven ten einde loopt. Des te schrijnender zijn de beelden van de machtswellustelingen in de Greifcommando's, de ouderen die liggen te creperen, soldaten die voor een onmogelijke zaak strijden. "Morgen zal ik vervloekt worden door miljoenen.' Goed geraden ouwe...doch slaagt Bruno Ganz er met verve in een kwetsbare en twijfelende man neer te zetten, volkomen vervreemd van de realiteit. Iemand die met fantasielegers schuift en de ene na de andere briljante zet uit zijn mouw lijkt te schudden om de zaak te redden. Wanneer hij Keitel een laatste order geeft, die kant nog wal raakt, rest mij slechts medelijden voor een in feite geschifte man. Verder is de minachting van Goebbels richting zijn eigen Volkssturm op het maniakale af, toch mag zijn vrouw de kastanjes uit het vuur halen betreffende de kinderen. Verschrikkelijke enge en goed neergezet personage in die zin. Verder vallen de woedeaanvallen op, het Drievliet moment, al die ja-knikkers die er niet tegen in durven te gaan, en die mensen die ademloos op de gang staan te luisteren. Surrealistische beelden, net als de Goebbels kinderen die tot twee keer toe aan het zingen zijn alsof de wereld niet in brand staat, de tegenstrijdigheid ten top. Om als laatste de bijna stuitende adoratie van verschillende vrouwen te horen die zich aan Hitler's voeten werpen. Over verblind gesproken.

Der Untergang is als oorlogsfilm en als beschrijving een document van jewelste, en geeft bijzondere inzichten. Hoewel het einde met de vlucht van Traudl me net iets te lang duurt geeft het toch een heel aardig beeld van de verslagenheid en chaos. Bepaalde interessante details worden mooi gebracht zoals de decoratie van de Hitlerjugend, maar ook de opmerking 'voltreffer' van één van de Goebbels kinderen schijnt te kloppen. Heeft Traudl Jung zelf vertelt in een documentaire. De totale ontaarding, en ontreddering van het 'Herrenvolk' wordt pakkend in beeld gebracht en er zijn een aantal mooie setting en decors. Dan is er uiteraard de prettige verschijning van Alexandra Maria Lara, altijd leuk om te zien. En niet te vergeten Bruno Ganz die een wel erg treffende Hitler neerzet, maar er vooral in slaagt de man in al zijn facetten te brengen zonder dat het een karikatuur wordt. De film staat niet in mijn persoonlijke top maar een bijzonder goede film is het wel.

Geweldige film die qua moraal niet alleen de kijker maar ook de spelers op de proef stelt. Moraal, dilemma, fatsoen, wie is toegewijder, het komt allemaal voorbij, maar moraal ridders switchen plotseling ook nog waardoor die situatie qua ernst en de vraag 'what would you do?' nog meer op de proef gesteld. De film stelt in die zin een heel interessant onderwerp aan de kaak, namelijk hoe ver wil je gaan? Hoe ver mag je gaan? Wat is geoorloofd? En dan blijkt de gemiddelde huismoeder toch in een regelrechte 'banshee' te veranderen als het om de veiligheid van haar eigen kinderen gaat, net als modern-day-life.

Prima psychologische thriller, geweldige rol van zowel Jackson als Sheen. Fijn filmpje waar nog eens over na gediscussieerd kan worden na die tijd.

Gisteravond als afsluiter nog even bezig met deze docu op Netflix, en ik hou wel van die Amerikaanse sporten en ben altijd wel erg benieuwd naar de iconen. Vorig jaar de docu van Steve McNair nog gedaan dus kom maar op met deze Brett Favre die een ontzettende grote naam is binnen de NFL als leidende factor rond de Green Bay Packers. Overigens dingt hij mee naar de hand van Mary in There's Something About Mary die hem resoluut afwijst omdat ze fan is van 49'er Steve Young.

Maar na een korte introductie en de signalen van een goede arm, en nog grotere carrière in het verschiet tijdens morsige college football beelden, en zulke beelden zijn toch altijd weer mooi om te zien en hebben altijd zo'n heerlijk gevoel van nostalgie over zich, zijn we toch al snel in het koude noorden aanbeland. Cheeseheads vol gas met een arm die echt niet normaal is want wat gooit hij hard, en natuurlijk is er succes, vele succes. Toch is wel opvallend dat de Packers slechtst twee Superbowl's speelden waarvan één gewonnen en één verloren. Niet dat dit terzake doet maar ik had van zo'n grote naam toch iets meer prijzen verwacht. Maar fijn, glorie, glitter, succes en aandacht gaat niet zonder een keerzijde blijkt alweer snel en dus in het geval van Favre ook.

En zo verschijnt Jenn Sterger te tonele, en binnen minuten heb ik al de neiging om een teiltje te willen pakken, want wat een naar wijf is dat joh. De zelfbewustheid en aandachtsgeilheid druipt er van alle kanten of en onderstreept dat doodleuk nog eens met de uitspraak 'often imitated never duplicated'. Serieus joh ben jij zo vol van jezelf? Natuurlijk is het zo dat te ver te ver is, hou je poten thuis, laat iemand met rust, en de kreet dat 'iemand er omvraagt' vind ik ronduit walgelijk. Doe maar lekker normaal, en dat geld net zo voor juffie Sterger die met haar cowgirl praktisch een benchmark creëerde en de aandacht trok om überhaupt carrière te maken. En daar zal ze ongetwijfeld héél véél aandacht op gekregen van héél véél andere mannen, maar ja die zijn lang niet zo interessant als dat een 'bekende naam' betreft. Maar dan komt voor mij de vraag waar het bewijs is dat het daadwerkelijk Favre betreft? Ze heeft nooit gereageerd, er is geen communicatie geweest, ze heeft überhaupt nooit kennis met hem gemaakt. Hoe weet ze dan dat het hem was? Ik ben tien jaar terug ook gestalkt en lastiggevallen op Facebook en heb zo mijn vermoedens wie dat was of wie er achter zaten, maar er is geen enkel bewijs. En dat mis ik in dit geval ook en jammer genoeg is Sterger in mijn ogen niet een betrouwbaar persoon die ik zo op haar bruine ogen zou geloven. En dat haar contract niet verlengd werd kan echt niet door iets anders gekomen zijn? Ze had er toch met niemand over gesproken of geklaagd?

En zo moddert de docu eigen een beetje verder met verschillende halve aantijgingen en vage beweringen, over masseuses van de Jet's en plotseling ook berichten vanuit de Green Bay hoek over zijn gedrag, maar andermaal waar is het bewijs? Waarom komen die masseuses hun verhaal niet doen? En dan zo'n Tim André die plotseling uitroept dat de rest van de wereld eindelijk de echte Favre zien omdat ze zijn shirt verbranden. Ja, omdat hij bij de rivaal tekent, wat heeft dat er mee te maken? Een kwestie van hele slechte montage of ben je dan een beetje imbeciel om dat te beweren? En zo gaat het verder met een lek op een website en de hele media die er op duikt waardoor de beer definitief los is. Laat het stigmatiseren maar beginnen waar één of andere vrouwenvoorvechter er nog even doodleuk als breekijzer tussen zet dat de vrouw altijd gedoemd is in de slachtoffer rol te zitten en verder geen belang of winst ergens uit willen halen terwijl zo'n sporter op een sokkel staat en buiten schot blijft. Wel ja...

Wat vervolgens niet erg handig is betreft het geklooi met de subsidies dat linea recta naar de volleybalhal van dochterlief gaat. Toch vraag ik me daar ook weer af waar de focus ligt en hoe interessant en geil het is om achter zo iemand als Favre aan te kunnen. Tuurlijk, Prince Charming heeft zo zijn issues en zal ook wel eens naast de pot gepiest hebben, en in het geval van de subsidies was hij op zoek naar poenie voor eigen belang. Maar het zijn toch de officials en de ambtenaren die nee hadden moeten zeggen, die daar het hardst op aangepakt hadden moeten worden, maar die zijn natuurlijk onbekend en niet echt interessant. En een zaak tegen Favre wel.

'Let it go, the people want there hero' is aan het einde de kreet die de lading moet dekken. Toch heb ik geen enkel moment van sterk bewijs gezien, slechts beweringen zonder echt bewijs die heel veel kapot maken. Wat eerder speelt in Amerika is een kwestie dat men temidden van wilde beschuldigingen, rechtzaken en heel veel leugens niet meer weet wat men geloven moet. Daarnaast steek ik mijn hand zeker niet in het vuur voor Favre, maar de beschuldiging geloof ik ook zeker niet. En daar vat de Fall of Favre meer dan prima samen waarin men graag interessant wil doen maar met onvoldoende feiten en onderbouwing komt en daarom dus ook geen voldoende krijgt.

Documentaire die ik toch zeker niet links kon laten leggen als liefhebber van de NFL en vaste kijker van iedere Super Bowl finale, en als het even kan ook nog de knock-outfase ervoor. De Super Bowl van 1999 staat wat dat betreft stevig in het geheugen met het duel der quarterbacks met aan de ene kant de in Amsterdam maar al te bekende Kurt Warner en aan de andere kant de reizende ster Steve 'Air' McNair, destijds ook wel ' Ground Steve' genoemd. En zoals Helen Hunt in Cast Away terecht benoemd is het die finale van die 'ene yard' die men te kort kwam. Die reikende arm met die football...tja, zondermeer het beeld van de finale.

Het mag duidelijk zijn dat 'Air' McNair een maar al te bekende naam is en aangezien ik een echte factchecker ben die regelmatig dingen weer eens op zoekt onder het motto hoe zat het ook alweer had ik al eens ontdekt dat Steve McNair al enige tijd niet meer onder ons was en dat er wel wat aparte elementen in het geheel zaten. De interesse was dus gewekt en de docu zelf maar 55 minuten en dus een lekker tussendoortje. En ik moet zeggen dat de hele terugblik naar de Houston Oilers tot de wording van Titans en de draft van McNair uitermate interessant is met als kers op de taart het gouden seizoen en de Superbowl zelf natuurlijk. Maar of het nu allemaal zoveel toevoegt is een ander vraag, de vergelijking met OJ Simpson en diens docu is natuurlijk snel gemaakt waar ook een compleet voortraject wordt afgewerkt maar in het geval van Simpson is het ook tot doel om zijn opkomst, ontstaan en karakter te tonen terwijl het in het geval van McNair eigenlijk weinig zegt behalve dat het een uitermate vriendelijke en zachtaardige gozer betreft en deze hele NFL revisit vooral erg lekker is voor liefhebbers maar met de moord en onderzoek weinig heeft uit te staan.

Vervolgens probeert men nog wel een draai aan het geheel te geven met een bepaald mysterie en veel betrokkenen, maar echt interessant of verheffend wordt het geen moment. Jenny overduidelijk een klassiek geval van niet te slim, goedgelovig, misbruikt en geteisterd door verlatingsangst, McNair zelf een zachtaardige kerel die moeite heeft met alle aandacht en waarschijnlijk moeilijk nee kan zeggen. Uiteraard zijn er de nodige vraagtekens naar het onderzoek en diens aanpak, zijn er verdachtmakingen naar zijn maatje Gaddy en is Gilliam een vreemde verschijning met een rare link naar Jenny in het geheel, maar verder dan elkaar zwartmaken en heel veel speculatie komt het allemaal niet. Eindoordeel is dan ook leuk voor een keer, vooral mede door de NFL link, maar in de buurt komen van de grotere mysteries als Biggie, Tupac en OJ komt het geheel zeker niet, zeg maar gerust dat het geheel de nodige zwakke punten heeft.

Vroeger al indrukwekkend en nog steeds een meer dan prima en sfeervolle film ondanks dat Costner nu niet bepaald zijn beste rol neerzet.

De film begint, ondanks de meteen al stemmige soundtrack, als een redelijk brave actie/politiefilm. Toch met de intrede van Malone en Capone wordt er een andere koers gevaren en na het eerste succes van Ness is uiteraard Capone de eerste die hard ingrijpt op eigen mensen nog wel. Ronduit choquerende en geweldig opgebouwde scene waarin Capone tijdens het diner iemands hoofd inslaat met een baseball bat. Vroeger al beklijvend en nog steeds, de opbouw van die scene, met de muziek op het einde is geweldig. Net als de trappenscene in het treinstation. Dat is zonder twijfel de beste scene van de hele film en zo super geslaagd qua opbouw, sfeer, choreograaf en spanning. Geweldig die scene, kijk hem altijd minimaal twee keer en iedere keer weer met ingehouden adem. ‘You got him? Yeah, I got him.’ Dat het gebeuren met de kinderwagen één op één is overgenomen uit Pantserkruiser Potjomkin mag de pret niet deren. De Niro is zondermeer de leading man met zijn explosieve en arrogante vertolking van Capone. Connery ook goed en zelfs de koele Andy Garcia is beter dan Costner, wat vooral Costner aan te rekenen is. Meest stuitende is de intonatie loze reactie wanneer hij Connery halfdood in de woonkamer vind. Hij herstelt zich enigszins in de scene met Nitti op het dak. Over Nitti gesproken, Drago mag ook wel even genoemd worden die de griezelig gewetenloze moordenaar prima neerzet. De scene overigens wanneer de moordenaar Malone in zijn huis besluipt is ook prachtig qua opbouw en cameravoering.

Al met al, The Untouchables is uiteindelijk meer een charismatische en sfeervolle vertolking die naar een avonturenfilm met een scherp randje neigt dan een echte politiefilm. Sfeer- en stijlvol, actie, meer dan behoorlijk opgebouwde spanning, op het einde een traantje met die mooie altsaxofoon wanneer hij de foto tevoorschijn haalt met de vier ‘onaantastbaren’, en die soundtrack is ronduit geweldig, van kwetsbaar en melancholieks tot up your throat dreigend. Heerlijk.

'He broke up with you over text message?'

'It's kind of like firing someone over the internet.'

Met Up In The Air bij een film aangekomen die ik altijd zonder verklaarbare reden vermeed. Wellicht dat ik het deed vanwege het weinig zeggende The Descendants met ook Clooney en nog meer nominaties en prijzen dan deze Up In The Air. Nou vooruit, toch maar eens proberen dan.

Misschien was het ook wel het onderwerp dat mij niet aan stond met de werkzaamheden die Ryan uitvoert. Want hoewel ik nog nooit echt ontslagen ben, of wederzijdse instemming moet er onder vallen, heb ik wel zat met uitvoeringsinstanties als het UWV of dienst Sociale Zaken te maken gehad. Prietpraters, wijsgeren en leugens is wat je daar voor geschoteld krijgt, een 'sugar coated pile of shit' is wat het is en waar alle menselijkheid aan ontbreekt. En Ryan is in die zin niet veel anders, ontslag te verkopen als een nieuwe kans, alsof hij weet hoe het is om oud en overbodig te zijn, geen kruiwagen te hebben zoals al die eerder genoemde 'kruipers', kantoorridders en waarzeggers. Afijn, ondanks de charisma die Ryan in het geheel legt komt de focus daar niet verder op te liggen vanwege een bedrijfsherziening en wellicht het meest domme idee ooit en lijkt het erop dat Ryan zijn plek ter discussie staat. How you like them apples?

Typerend voor al lagen van de arbeid zal het beeld zijn van Miss Tuthola Natalie met haar masterplan, maar bij een echt ontslag al snel strand in het regeltjes opdreunen, al vrij snel op haar nummer gezet wordt door Ryan, de meest domme opmerkingen maakt tegen het karakter van J.K. Simmons en compleet over haar toeren is rond de vrouw met haar zelfmoorddreigement en zelfs totaal van het padje is als haar vriend het uitgemaakt heeft. Leuk hè als het terug reageert en buiten de kaders valt, je raakt, en waar enige menselijkheid vereist is, je zou bijna denken dat het toch mensen zijn die vergeten dat ze met mensen omgaan. Of bijna dan...want wie wil zulk werk nu eigenlijk doen? Afijn, de focus komt vervolgens toch op het grijpen van kansen te liggen en toont vooral een Ryan die stabiel lijkt maar tevens vol twijfel zit en op de vlucht lijkt voor wat hij wil en niet durft. Spijtig is dan weer de afloop met Alex wat ongetwijfeld symbool zal staan voor de meeste tegenslag in het leven en dat opstaan en doorgaan toch het motto behoort te zijn. Onder het motto ieder huisje heeft zijn kruisje zet Ryan zowaar zijn kennis in om iets goeds te doen, in dit geval zijn zwager, en is er uiteindelijk verandering op til en niet alleen bij Ryan.

En zo blijkt Up In The Air toch best een redelijke film te zijn over het veranderen van mensen ook al ben je nog zo de weg kwijt en zal er ongetwijfeld een subtiele aanklacht tegen een bepaald kapitalisme binnen de economie, de massa ontslagen en de cheap ass manier waarop men dat wil doen zonder menselijkheid inzitten. Mwoah, niet gek, vooral redelijk voor een keer, maar ook niet meer dan dat.

Geen zondagavond gisteren maar toch even een oudje erin, en zoals de cijfers en beoordelingen al voorspelden was het allemaal niet bijzonder.

Een beetje goed uitgevoerde onderzeeboten film is uiteraard een pareltje zoals we weten met Das Boot en The Hunt For The Red October terwijl Kursk ook lang niet slecht is. Maar veelal gaat het mis bij het verhaal en opsmuk zoals in het geval van U-571. En dat is in het geval Up Periscope eigenlijk niet anders. De muziek is op zijn minst aardig, de aanwezigheid van een acteur Garner beloofd wel wat en de luchtaanvallen met bewapening en reparaties met duiker worden aardig in beeld gebracht net als bepaalde stressmomenten en de warmte in een dergelijk apparaat.

Toch gaat er ook veel mis, lijkt de zogenaamde romantiek een verplicht nummertje, wat een onzin dat zo'n wijf hem moet goedkeuren. Het gedoe van de bemanning in de Hawaïaanse bar is ook op het flauwe af en het is dan ook wachten dat men onderweg gaat. Eenmaal onderweg wordt het allemaal iets beter maar tot een echte onderzeeboten film lijkt het niet te willen ontbranden bovendien zijn verschillende dingen erg tegenstrijdig. Een onderzeebootjager val je in eerste instantie al niet aan omdat dit negen van de tien keer kansloos is wegens wendbaarheid en snelheid. Ten tweede zijn ze daar niet voor, wegsluipen is wat ze moeten doen met de missie die ze hebben, dus is het domste en meest tegenstrijdig wel het gevecht aan te gaan. Hoewel de missie wel tot op zekere hoogte realistisch is in de zin van vervoer en afzetten is het dan weer twijfelachtig hoe ze weten dat ze daar een codeboek kunnen vinden.

Als er dan al iets goeds was aan deze Up Periscope wordt het wel definitief onderuit gehaald door het moralistische gezeik en gepiep van de commandant die kennelijk de zenuwen niet meer heeft en zich schuldig voelt dat hij zijn bemanning heeft blootgesteld om Braden zo dicht mogelijk onder de kust af te zetten. Deze man, de commandant, is niet geschikt voor zijn taak, is er kennelijk helemaal af door een sterfgeval tijdens de vorige vaart en zou toch de crème de la crème moeten zijn aangezien hij deze missie krijgt. Nou ja, nee, dit was allemaal niet zo best full stop!

Are you fucking kidding me?!

Geprobeerd vanwege het goede cijfergemiddelde dat de film mee krijgt van MM en IMDb en teleurstellen deed er film allerminst, sterker nog, de film verraste me ontzettend na een eerste tien minuten waarvan ik me toch even afvroeg wat dit moest gaan worden.

Neanderthaler man met hypermoderne vrouw, hij een stoere grease monkey, zij de welbespraakt slimmerik, en maar lachen om die grapjes en gekkigheid van hem. Haar omhelzen met zijn smerige vettige sleutelshirt aan? Aan het stuur zitten terwijl de auto zelf rijdt? En zij maar lachen, een irritant en te gespeeld lachje ook nog, en dat terwijl de gemiddelde vrouw hem allang met de bezem naar buiten gejaagd had na zulke streken. Nee, die beginfase...poeh... auto's zonder airbag ook nog? Bijna blij dat vrouwlief verdwijnt want wat een irritant mens.

Maar dan verrast de film me toch compleet in de fase waar Grey verlamd en al thuis komt. Niet alleen prima gespeeld door de Tom Hardy look a like naar ook nog eens fraai vormgegeven in een heerlijke duister en donkere sfeer. En wat een heerlijke soundtrack heeft de voor mij onbekende Jed Palmer geschreven die met zijn droeve elektronische tonen perfect bij deze film past. De eerste keer wanneer Stem Grey overneemt levert dat toch een plaatje van een vechtpartij op, hilarisch geacteerd door Marshall-Green en net zo fraai gefilmd en gemonteerd. Een tendens die daarna niet mee stomt qua ranzige momenten, knal harde actie, politie die onraad ruikt en een vijand die langzaam dichterbij komt met een aparte ontknoping waarover ik nog niet helemaal uit ben of hij nu best slim is of tegenvalt.

Al met al maakt dit Upgrade tot een lekkere vlotte film met een vrij simpel verhaal die het zoals gezegd ontzettend goed doet met zijn sfeer en muziek. Fraai en het benoemen waard zijn de twee musclecars in de vorm van een Firebird en Dodge Challenger. En dat heb ik eigenlijk wel het meeste gezegd over deze neo-noir thriller die als Cyberpunk betiteld, het zal... ontzettend lekker is het en blijft het.

Tijdje terug opgenomen en gisteravond zin in een beetje griezel dus Us maar even opgestart om halverwege bijna de tv uit te doen omdat ik het op een gegeven zo matig vond.

Het meisje op de kermis is heel wat jaartjes later terug op dezelfde plaats en klaarblijkelijk is het haar niet in de koude kleren gaan zitten. Aardig wordt er gewerkt met een aantal psychologische dingetjes die vooral de sfeer ten goede komen met als hoogtepunt uiteraard het uitvallen van het licht en de verschijningen op de oprit die met geweld binnen komen. Tot dan best aardig...

Maar wanneer de leader of the pack haar mond open doet en begint te praten is het voor mij gedaan met alle goede punten. Is dit lachwekkend bedoeld? Moet dit iets origineels voorstellen of is het ronduit stompzinnig? Daarna worden ze allemaal afgezonderd met hun evenknie en dan...? Het jongetje is best wel creepy dat moet toegegeven worden, maar dat wordt weer te niet gedaan door die vreselijke slapzak van een vader.

Even lijkt er toch wat verbetering in te zitten met meer dubbelgangers, een fijne toename van geweld en een aantal aardige kills. Er zit in die zin tenminste nog wat actie in het laatste uur om vervolgens opgeklommen te zijn naar een minieme voldoende om vervolgens weer onderuit te kletteren met die uitleg in het gangenstelsel. Het semi intellectuele verhaal dat hint op crowd control en onderdrukking raakt voor mij kant nog wal en ik ben dan ook blij als de film afgelopen is.

Zoals gezegd, het begin is aardig net als een paar aardige sfeer momenten in het donker maar verder heb ik hier helemaal niets mee en is dus een tegenvallend geheel.

Gimme the fucking keys, you fucking cocksucker motherfuckah...bleh-le-le-le-le-le!!!

Een film die ik me nog goed kan herinneren en indruk maakte qua ontknoping. Waar ik de film samen met mijn zus gezien had, en ik regelmatig eens naar de keuken gelopen was voor een biertje, en zij continue bij de film gebleven was, kon ze er desondanks geen chocola van maken en moest ik haar uitleggen wat de ontknoping nu eigenlijk betekende.

Van meet af aan wordt je in de prima misdaadfilm geweldig op het verkeerde been gezet. Een plot met aanwezigen lijkt ontrafelt te worden door Special Agent Kujan die de 'simpele' Verbal Kint verhoort. Toch blijkt niets wat het lijkt. Boeiend worden vijf criminelen bij elkaar gebracht die een klusje doen als fuck you naar de politie en daarna van klus naar klus rollen om gestrikt te worden voor een aanbod die niet te weigeren is om verschillende redenen. Op bijzondere wijze wordt er gespeeld vanuit verschillende optieken, het verhaal van Kint en de antwoorden die Kujan wil en voor zichzelf al heeft ingevuld. De film onderscheid zich dan ook uiteindelijk met een geweldige laatste ontknoping die alles op de kop zet en de film naar een hoger level tilt. Zonder die ontknoping was het een degelijke bijna normale film geweest.

Geweldig zijn de bij elkaar gezochte acteurs, Byrne eens een keer sympathieker dan anders, Spacey overtuigend, maar vooral Baldwin en Del Toro zijn ronduit geweldig, zeg maar hilarisch. Iedereen kent de befaamde line up, of qua scene of wel van het plaatje. Een scene overigens die doodserieus had moeten worden maar zijn legendarische status kreeg vanwege Del Toro's flatulentie. Juist, hij liep de hele scene scheten te laten waardoor de dynamiek en sfeer van de vijf totaal veranderde. De verhoren daarna zijn ook klasse, de mannen laten zich duidelijk niet gek maken en de overval op het politie escort is geweldig qua scene en opzet. Harry Dean Stanton had in eerste instantie de rol van Fenster moeten doen, het werd Del Toro die zelf ook met zijn wazige accent kwam. Pacino werd overigens benaderd voor de rol van Kujan, maar was te druk met Heat.

The Usual Suspects is een heerlijk bedacht verhaal/script die als je eenmaal de gehele omvang gezien hebt vanaf het eerste moment een mindfuck eerst klas is waar niets per ongeluk gebeurt of toeval is maar alles voorbedacht. De film is spannend, heeft humor en er wordt goed geacteerd en als ik naar de oscarnominaties van dat jaar kijk verbaasd het me dat de film niet eens een nominatie voor beste film had. Maar dat had Se7en ook niet zie ik tot mijn grote schrik. Ook erg matig gewaardeerd dat jaar, onbegrijpelijk...

Met grote gretigheid tot me genomen met de gedachte dat ik dit verschrikkelijke gebeuren eigenlijk alweer een beetje vergeten was. Helaas blijkt Utoya 22 Juli een aardige film, maar op enkele punten ook net niet.

De film begint uitmuntend met de echte beelden rond de bomaanslag, dergelijke beelden doen mij altijd wel wat. Daarna volgt de switch naar het eiland waar de jonge Kaja gevolgd wordt en waar ongeloof en vooral de illusie van veiligheid heerst. Verbazing en kippenvel gaan gepaard met de eerste schoten waarop de eerste paniek uitbreekt. De rennende jongeren, de schoten op de achtergrond, het gegil en de camera die 'handheld' in de paniek mee gaat. Het geeft de kijker echt het idee er midden in te zitten. Uitmuntend en pakkend zijn de beelden rond het eerste kliekje dat zich verstopt in het bos. Het acteren, de opgevoerde stress, het camerawerk...alles prima.

Maar toch, het schijnt dat de film de werkelijke tijd van de aanslag aanhoudt, dus 77 minuten. Een interessant gegeven. Toch ondanks de gevoerde stress en spanning waar de kijker in mee genomen wordt, slaat een bepaalde eentonigheid toe. Verstoppen in de bosjes, hijgend en geschrokken van ieder schot, weer klooien met de telefoon, weer een paar jongeren die voorbij komen rennen. Ik snap dat het onderdeel is van de gevoerde lengte en het beeld van wat daar gebeurde. Toch is dat gehijg en gekruip door dat bos op een gegeven moment wel klaar, het wordt een herhaling van zetten waardoor de indruk afvlakt net als het feit dat het nergens heel gruwelijk of rauw wordt.. Het is dat Kaja in beweging komt en er daardoor nog iets afwisseling komt. Toch strand dat ook in ergens anders weer verstoppen en niet in gericht zoek naar een ontsnapping of controle te houden over de situatie. Ontzettend raar moment, tevens onbegrijpelijk ook, is dat Kaja verstijfd, koud en vol angst een potje gaat zitten zingen. En dat terwijl alles tot op dat moment in soort hysterische angst en wil te overleven gedaan is. Overigens wel weer erg goed het feit dat Kaja zelf niet weg komt, het idee hoe random en willekeurig iets dergelijks gaat, wordt daardoor extra onderstreept.

Utoya 22 Juli heeft vooral een paar hele aardige momenten en ingrediënten maar schiet over zijn gehele lengte qua afwisseling en script te kort. Mijn inziens was hier veel meer van te maken geweest, ondanks de voelbare stress en spanning waar je als kijker in mee genomen wordt.