Opinions

En voor de tweede keer duwt Spielberg ons een film onder de neus waarin hij schokkende scenes niet schuwt. Na Schindler's list welke eigenlijk een voortdurende schok is, deze film waarin op ondubbelzinnige wijze word getoond hoe er met "koopwaar" wordt omgesprongen als die niet meer voldoet of de prijs moet worden gedrukt. Die scenes dragen de film, daarna verzand het een beetje in een rechtbankdrama en theoretisch geleuter. Jammer want het talent dat aanwezig is kan veel meer. Wel weet Spielberg een mooi tijdsbeeld te schetsen, de locaties en aankleding ogen authentiek en de muziek van huiscomponist Williams is ronduit geweldig. Spielberg kan het ook in deze film niet laten sentimenten hoogtij te laten vieren en dat maakt dat de film aan kracht inboet en het geen meesterwerk wordt, maar het is een absoluut genietbare film.

Lekkere film van vakman Maas, schreef zelf ook de muziek volgens mij. Puike cast die duidelijk zin heeft in deze film en wederom weer een gastrolletje van Simon van Collem. Opvallend is rol van Serge Henri Valcke, hij opereert als een soort sidekick van Stapel en dat levert de nodige komische momenten op. De actie is prima met als hoogtepunt de achtervolging door en langs de grachten van Amsterdam, ongekend voor een Nederlandse film en uitstekend in beeld gebracht. Het verhaal is goed maar wel voorspelbaar en dat neemt dan weer veel van de spanning weg. De moordmomenten worden wel op een geweldige manier in beeld gebracht dus dat vergoed weer veel. Amsterdamned is gewoon een puike Nederlandse film waarvan er eigenlijk te weinig zijn gemaakt.

Ik denk dat iedere filmcriticus zich de afgelopen jaren wel eens heeft afgevraagd waarom deze film, die gebaseeerd is op een soort drie stuiver romannetje, kon uitgroeien naar een kassucces.
Als ik mijn eigen bescheiden mening mag geven, ik weet het ook niet, maar als je de film kijkt dan doet de film iets met je, op een of andere manier neem je alle cliche's en alle onwaarschijnlijkheden voor lief. Misschien komt het door de prachtige jungle plaatjes want die zijn best wel in orde en Lopez was in die tijd echt wel de moeite waard om naar te kijken, of het komt door het feit dat films met gevaarlijke dieren het altijd wel goed doen, we hadden als films met haaien, grizly's, spinnen, mieren, piranha's, bijen, de wurgslangen waren nog niet vertegenwoordigd in dat illustere rijtje.

Het acteren is van het niveau: "ik ben zometeen aan de beurt om geslachtofferd te worden, dus ik doe maar wat". En dat werkt dus ook nog, vooral de rol van Voight is ronduit hilarisch. in het begin dacht ik dat hij een beetje zijn rol herhaalde uit Runaway train want daar leek dat accent wel wat op.
Hij gaat helemaal over de top met die knipoog, geweldig.
De special effects zijn van een niveau, ja van welk niveau eigenlijk, soms best wel goed, maar meestal ongeloofwaardig. Maar dat mag de pret niet drukken. Wannee de film nu gemaakt zou zijn dan was de beoordeling denk ik niet zo positief daar de kijker zich niet alles meer laat voorschotelen, we zijn verwend geraakt.
Anaconda is wel een lekkere film, verstand op nul en kijken.

Heerlijke compilatie van MP sketches, geweldig kijkvoer, maak niet de fout door te denken dat dit typisch engelse humor is, want dat is niet zo, het is something completely different.

Komt voor mij heden ten dage ook een stuk nostalgie bij, vind het geweldig om de mannen te zien in hun begindagen. Toen de vpro de serie in de zeventiger jaren begon uit te zenden werd er door de goegemeente schande van gesproken, voor ons als tieners was dat natuurlijk een teken om juist wel te kijken.

Sommige scenes behoren inmiddels tot cultuurgoed, Silly walks steekt er naar mijn mening bovenuit en alleen John Cleese kon met zijn lange slungelige lijf deze sketch onsterfelijk maken.

Naar mijn mening moet iedere filmliefhebber een monthy Python film hebben gezien.

Toen ik deze de eerste keer zag was ik niet zo onder de indruk, jaren later toen hij op de bbc eens herhaald werd kwam ik er achter dat het eigenlijk een heel vreemde rol van Wayne was, toch slaat hij er zich goed doorheen. Maar gelukkig is het, bij mijn weten, bij deze keer als gevoelige farmer gebleven.

Wanneer er in die tijd iemand een dergelijke rol moest spelen, dan was James Stewart een betere keus geweest. Wayne kon niet die gevoeligheid en onzekerheid in een rol leggen zoals Stewart dat kon, Wayne kon dat wel degelijk, getuige zijn rol in de Searchers, maar dan zit er toch en zekere onderhuidse hardheid in zijn optreden. Toch was dit geen slechte rol, maar ben blij dat hij niet te veel van dergelijke rollen heeft gespeeld. Dat Angel and the Badman toch wel een goede film is geworden is ook te danken aan de bijrollen van Carey en vooral Cabot. Gail Russel, jammer dat zij vroeg aan haar einde kwam, anders????? De beelden zijn zoals het hoort bij een western, geweldige natuuropnames. De muziek vond ik passend niet bijzonder, maar toen zocht ik de film op IMDB op, weten jullie dat voor de muziek ene Richard Hageman verantwoordelijk was, geboren, jawel in Leeuwarden, maakte dat ik anders naar de muziek ging luisteren.

Deze film werd, net als zijn voorganger, groots aangekondigd en na een kijkbeurt was ik, net als bij de voorganger, enigzins teleurgesteld, ook bij deze waren mijn verwachtingen te hoog, wederom vind ik Hanks niet de juiste man in deze rol, McGregor wel, maar speelt ook niet echt de pannen van het dak, gelukkig zijn er altijd mannen als Muehler-Stahl en Skaarsgard om dan de zaak te redden. Heb de film nog een paar keer gezien en ontkom niet aan het gevoel dat meer uit deze film gehaald had kunnen worden.

Howard had als regisseur wederom het probleem hoe vertel ik het verhaal zo uitgebreid mogelijk binnen een acceptabele speelduur en houdt het boeiend. Dat laatste is niet helemaal gelukt, maar het camerawerk vergoed veel, prachtige decors en fijne muziek zorgen er toch nog voor dat de film een waardering van 3 van mij krijgt.

Een van de betere gangsterfilms uit de 30er jaren, er zijn er in die periode nogal wat gemaakt en dat leverde ook de nodige sterren op die in het gangstergenre groot werden, naast Cagney en Bogart, mannen als Muni, O'Brien, Robinson en Raft, van de laatste werd zelfs beweerd dat hij prive vaak omging met gangsters.

De film draait om het morele besef van een gangster, hij is in zijn wereld keihard en niets ontziend, maar tegelijkertijd koestert hij nog steeds de vriendschap tussen hem en de priester, die zich ongerust maakt over zijn invloed op een stel jeugdigen die, en dat gebeurde meer in de 30er jaren in de VS, de gangster werd op een voetstuk geplaatst en daar zorgde de pers ook wel voor.

Veel van de commentaren hierboven vonden de moraliteit er te veel op liggen, bedenk dan wel dat de film nog vast zat in de studiosystemen en die bepaalden hoe de film er uit moest zien, dit onder invloed van de regering in Washington die ook angstvallig bezig was om de populariteit van de gangster terug te dringen.

Ik vind de moraliteit en het figuurlijk opgeheven vingertje niet storend. Het besef daarvan komt namelijk in het einde van de film, als de jongens er achter komen dat hun held nou niet bepaald een makkelijke gang naar de stoel heeft gemaakt. De film laat in het midden of dit geacteerd was ofdat de veroordeelde inderdaad op het laatst koude voeten kreeg. Als kijker hoop je dan het laatste omdat je dan bij jezelf het goede gevoel krijgt van zijn berouw, maar anderzijds zag ik liever dat hij de rug recht hield en de consequenties accepteerde van zijn daden.

Welke keuze is meer moralistisch??

Die discussie gaan we hier niet voeren, maar de scene waarin Rocky zijn laatste gang maakt vind ik tot de mooiste scenes behoren van films uit de jaren dertig,

Elke keer, en dat is jammer genoeg niet vaak als deze film op de bbc of duitse tv wordt uitgezonden dan probeer ik de film te zien, de film krijgt van mij dan ook een 4

Bedankt Qwertzu, je omschrijft precies datgene wat ik ook voelde na het kijken van deze film. Het kan natuurlijk aan mij liggen dat ik het niet begrijp wat de film probeerde te vertellen. Dat zal ook niet gebeuren daar ik deze zeker niet nog een keer ga kijken.

Dit is dus een duidelijk voorbeeld dat een vervolg niet zo goed is als het origineel. de klik tussen beide acteurs is niet aanwezig en dus wordt het een beetje een standaard ppolitieverhaal en het buddy gevoel ontbreekt. Maar ja de studio's zagen dollartekens, jammer gemiste kans, aardige film niet meer dan dat.

Normaal gesproken heb ik het niet zo op de Nederlandse drama's, ik vind die door de bank genomen altijd zo zwaar aangezet en overtrokken. Maar omdat deze film de oscar vond voor beste buitenlandse productie werd ik toch nieuwsgierig en uit eindelijk de film gezien, en steeds als deze nu op de tv wordt uitgezonden, dan kijk ik de film weer want Antonia is een goede film die voornamelijk gedragen wordt door de acteurs met aan het hoofd van Ammelrooy en Decleir geweldig wat een prestaties. Ik merkte zelfs dat wanneer die beide niet in de scene voorkwamen mijn aandacht verslapte. Storend vind ik de rol van Zeelenberg, die had zich wat mij betreft beter bij de reclames kunnen houden, evenals Low, die twee halen echt de film onderuit ook al is hun aandeel klein.

Voor de rest een geweldige film, met heerlijk nostalgische beelden, of dit komt omdat een ander soort film of kleurenprocedé is gebruikt weet ik niet maar het geeft de film duidelijk iets authentieks.

Antonia is de duidelijke uitzondering op de regel wat Nederlands drama betreft, een prachtige film.

Apache is gebaseerd op het verhaal van een bestaande indiaan, maar daar houdt iedere vergelijking op. Als je het verhaal van Masai leest dan is de film zwaar overtrokken. De enige vergelijking is de ontsnapping en de terugtocht naar zijn thuisland. Daarmee is niet te zeggen dat apache een slechte film is, integendeel, apache is een zeer onderhoudende western. Hierboven wordt gemiept over een blauwogige apache, ja in die jaren 50 zetten ze nog geen gekleurde lenzen in. Kijk naar het acteren van Lancaster, dat is gewoon goed. Daarbij wordt hij goed ondersteund door Peters en McIntyre. De film doet wat rauw aan doordat op sommige momenten Massai medogenloos is, maar dat is de regie van Aldrich, vergeet niet in die tijd waren de blanken maar ook de indianen en mexicanen niet zo lief voor elkaar.

De landschappen zijn zoals dat hoort in een western, fenomenaal. Je moet deze western eens bekijken en dan bedenken begin jaren vijftig amerika, toen was een film uitbrengen over een apache die door blanken werd weggevoerd, zichzelf alleen maar beschermde en alleen maar vredig wilde leven, een gedurfde actie. Alleen daarom al verdient de film een hoge score, die van mij een 3,5 dit vanwege het feit dat de film weinig overeenkomsten vertoond met het werkelijke leven van Massai.

Met deze film was ik dus aangenaam verrast, ik vond de film heel sfeervol en een absoluut pluspunt was het zoveel als mogelijk gebruiken van de originele talen. De film neemt de tijd om het verhaal te vertellen en dat is wel zo prettig als je beseft hoe weinig we eigenlijk in dit land van de geschiedenis van Scandinavie weten.
Ik vond het redelijk verrassend dat in een klooster iemand wordt onderwezen in het gebruik van wapens en de regels van oorlog voeren, zullen wel andere tijden geweest zijn moet men maar denken. Ook de politieke intrige krijgt hier de nodige aandacht en geeft op die manier een klein beetje inzicht hoe het er in die tijden n.a.w. politiek aan toe is gegaan.
Over de gehele lijn wordt er goed geacteerd, duidelijk is daarin te zien het verschil tussen een Hollywood en een europese productie, in deze film is het acteren veel meer ingetogen en dat bepaald mede de sfeer van de film.
Ik ben geen kenner van de scandinavische cinema, maar gedurende de film kwamen er enkele figuren voorbij waarvan je dan hebt wie zijn dat ook al weer, Skarsgaard was wel duidelijk, na de film maar even op IMDB gekeken en jawel, Bibi Anderson en Sven Bertil Taube. Leuk om die dan ook weer eens te zien.
De film leunt heel erg op de prachtige locaties geweldige opnames van de natuur voegen echt iets toe aan de film.
Ik had op sommige momenten het idee dat de film heel erg leunde op Kingdom of heaven, in een aantal scenes was de verhaallijn hetzelfde als in voornoemde film, dat stoorde mij trouwens niet. De enige minpunten welke ik heb is de muziek, had voor mij wel wat dramatischer gemogen en het gebrek aan actie, voor een " ridderfilm"is er te weinig actie, maar dit is een film die ik zeker nog wel een keer ga zien.

In mijn jeugd diverse keren gezien en me toen prima vermaakt, heb onlangs de film weer eens gezien en blijf er bij dat deze film prima vermaak is, niets meer en niets minder. Dat de film destijds de Oscar kreeg voor beste film komt waarschijnlijk omdat de film een langgerekte reisfolder is. In mijn ogen had Niven ook een Oscar moeten krijgen, met zijn spel draagt hij de film. Uiteraard waren de vijftiger jaren de jaren van de dure producties en dat is in deze film goed te zien, tegenwoordig zorgen computers voor al die prachtige locaties, toen moesten ze reizen. gelukkig hebben ze voor de bijrollen ook nog een aantal van die typische Britse acteurs gepakt zoals Morley en Gielgud, dan houdt je toch een beetje dat onderkoelde, stiff upper lip gevoel welke bij deze film horen en verwordt de film niet tot een soort slapstick.

Na jaren deze film weer eens gezien, de eerste keer was in de jaren 70. Toen vond ik de film niet veel aan, maar dat zal toen met mijn leeftijd te maken hebben gehad. Wat een lekkere zwarte komedie, het was net of ik naar een ouderwetse klucht van wijlen John Lanting zat te kijken. Het hoge tempo maakte wel dat je na de film doodmoe bent, die weinige momenten van rust ga je zeker waarderen. Alle acteurs maken iets van hun rol, maar de oude tantes, Adair en Hull, stelen de show. Moeiteloos houden zij zich staande tussen het acteer geweld van Grant, Masey en Lorre. Als Grant achter de waarheid over zijn eigen afkomst verneemt is hij behoorlijk opgelucht. Maar gezien zijn hele spel gedurende de klucht had hij er naadloos tussen gepast. Ik kan me voorstellen dat veel kijkers dit een over de top film vinden, dit vanwege het soms chaotische, het tempo en de abrupte plotwisselingen, om maar niet te spreken van de voorliefde voor de trompet van John Alexander. Maar de kracht van deze film zit naar mijn mening nu juist in de reacties op die vele wendingen en momenten van absolute chaos. De kalmte van een ieder en het geven van een eigen draai aan alles wat gebeurt, maakt dat het voor de kijker iedere keer maar de vraag is welke kant het verhaal op gaat, voor mij was dat het hele aantrekkelijke van deze film. De muziek van Max Steiner is zeer treffend,Capra heeft ook nu weer een geweldige film afgeleverd.
Wat mij altijd verwonderd heeft is het feit dat heden ten dage zo weinig aandacht is voor Capra. Als er wordt gesproken over de regiseurs uit de dertiger en veertiger jaren dan hoor je vaak Ford, Hitchcock, Wilder, Curtiz en ga maar door, Capra wordt vaak niet genoemd terwijl hij juist een van de meestveelzijdige regiseurs was, want hij maakte niet alleen komedie's maar ook sociaal bewogen drama's en scherpe satires. Hij heeft veel documentaires op zijn naam staan over de 2e wereldoorlog en maakte ook avonturen films en romatische komedies.
Misschien was hij in die periode wel de meest veelzijdige regiseur, maar ik ben van mening dat hij heden ten dage wat vergeten wordt.

De film onlangs voor de tweede keer in mijn leven gezien op AMC. Toen ik de film begin jaren 90 voor het eerst zag toverde de film een milde glimlach op mijn gezicht, ik vond het toen te veel een imitatie van MASH, leuk geprobeerd maar ik vond het toen geen topfilm.

Nu na meer dan 20 jaar moet ik mijn mening na de herziening enigszins bij stellen.

Nu na zoveel jaar is het leuk om te constateren dat een aantal van de acteurs toch een mooie cariere hebben opgebouwd, Whitakker, Sutherland en vooral Liotta hebben na deze film toch behoorlijk aan de weg getimmerd.

Op zich is het natuurlijk een aardig gegeven, een veteranenhospitaal met een stelletje betrokken artsen en verpleegkundigen en alle problemen, zowel praktisch als moreel, welke ze gedurende de tijd tegen komen.

Daarbij natuurlijk tegengewerkt door een schijterige, regel......, slaafse administrator.

Het was waarschijnlijk beter geweest voor de film als er puur voor drama was gekozen, dit onderwerp verdient het niet om daar te luchtig over doen. Maar goed zo af en toe duikt de komedie en de romantiek in de film op, en jammer genoeg komt dat het verhaal niet ten goede omdat de situaties, anders dan in MASH, daarvoor niet absurd genoeg zijn. Wat echter overblijft wist me deze keer wel voldoende te boeien. Op het acteer gebied zit het wel snor, in de bijrollen verschijnen een aantal zwaargewichten als Wallach, Thigpen, Mahoney, David en Tambor. Die zijn ook mede bepalend dat dit een genietbare film is.

Een film welke Belmondo op het lijf geschreven was, actie wat humor en niet te veel nadenken. Het ging hem beter in deze rol af als in andere films van hem waar hij met de drama toch wat meer moeite had.
Dit is wel een leuke film doordat het verhaal simpel en duidelijk is en tegelijk ook weer niet te zwaar, een joods jongetje in de aanloop naar wo 2 die met zijn familie uit nazi Duitsland wil ontsnappen, normaal gesproken levert dat drama op, niet in deze film, dat blijft gelukkig beperkt. Het nazisme en Hitler worden lekker op de hak genomen, de nazi's worden heerlijk stereotiep weggezet in lange leren jassen en gleufhoeden en al weet je dat alles goed af zal lopen, dat stoort niet. De actie is prima Belmondo kan zich lekker uitleven en de rit van Belmondo met de kleine jongen door het berglandschap levert schitterende plaatsjes op. Het enige wat mij stoorde was de muziek, als je alleen de muziek luister dan denk je dat je naar een aflevering zit te kijken van de Angelique serie. Op een paar technisch kleine onvolkomenheden na is dit een film als die ooit weer eens op tv wordt uitgezonden, zeker de moeite waard is om te gaan kijken voor lekker ontspannen filmvermaak

Dit is het voorbeeld waarin de remake beter is dan het origineel, althans dat is mijn mening. Ik vind dat er in deze film te houterig wordt geacteerd, nergens maken de verdedigers op mij de indruk dat ze wanhopig worden want wat ze ook doen, het blijft maar doorgaan en dat stoort. Toch heeft de film een aantal pluspunten, zo is het verhaal eigenlijk wel goed doordacht maar wordt het wat mat in beeld gebracht. De actie is goed en geloofwaardig, het grootste pluspunt is de muziek, geweldig.

Deze vind ik dus beter dan de eerste Assault, misschien omdat het allemaal wat gelikter in beeld is gebracht maar ik vind hier de acteerprestaties beduidend beter dan in de eerste versie, maar dat mag van deze cast ook verwacht worden. Prima actie en het camerawerk is beduidend beter dan de eerste versie, komt waarschijnlijk ook doordat de nachtopnames met sneeuw zijn, dat verhoogt de gespannen sfeer en maakt dat het als kijker allemaal wat duidelijker is.

Ga deze beslist nog wel een keer zien.

Aldrich heeft nog al wat moeite gehad om de film te maken, normaal gesproken werkt het ameikaanse min v def wel mee met een goed oorlogs verhaal dmv adviseurs en materiaal, zo niet deze rolprent. De koude oorlog was in volle gang en ze zaten niet te wachten op een film die draait over lafheid en onkunde van officieren en dan vervolgens het in de doofpot stoppen. Toch vind ik dat dit de film niet te kort doet, integendeel de rollen van Palance en Marvin vergoeden veel. Alleen de rol van Eddie Albert had veel beter gekund, Albert was ook geen acteur welke, naar mijn mening, in soldatenrollen paste. Aldrich was een regiseur die de rauwe werkelijkheid niet schuwde en in zijn films behoorlijk confronterend kon zijn, dat werkt in deze film absoluut, het enige minpunt is denk ik de acteer prestatie van Eddie Albert, voor de rest, prima film

Geweldig dat er zoveel meningen zijn, toen ik de film voor de eerste keer zag heb ik me een bult gelachen vanwege de melige humeor en de vele verwijzingen, ongeveer een jaar of 6 geleden zag ik de film voor de 2e keer, toen was het al en stuk minder, onlangs de film voor, wat mij betreft, de laatste keer gezien, bijna geen humor meer en alleen voor old time sake de film nog een 2,5 gegeven.

Toen de film uitkwam ben ik deze in de bios gaan zien, een geweldige ervaring, onlangs de film weer gezien en nu denk ik al een stuk minder over de film, natuurlijk op het kleine scherm komen de effecten niet zo tot hun recht als in het theater, maar juist dan moet het verhaal je pakken, en dat doet het dus niet. Had ik na de eerste kijkbeurt al heel erg een gevoel dat ik het verhaal al eerder had gezien, dat gevoel was nu veel sterker. En misschien ben ik nu te kritisch en is deze film alleen gemaakt om de toeschouwers te laten genieten van de gecreëerde wereld van Pandora en alles wat daar leeft. Maar ik ben dan zo een idioot, ik wil dus ook een goed verhaal en dat komt er niet want alles is zo voorspelbaar als ik weet niet wat. Als je Stephen Lang cast in een film dan geef je al een deel van de plot weg, de man heeft al zoveel onbetrouwbare sujetten gespeeld dat een deel van dat verhaal al duidelijk wordt op het moment dat hij in beeld verschijnt en dat is slechts een deel van de doorzichtigheid van het verhaal, het geheel deed me denken aan een western in space of in de future zo u wilt. De muziek in een woord geweldig, dat en het feit dat het allemaal geweldig in beeld is gebracht maakt dat ik de film met drie sterren waardeer.

De dvd een paar jaar geleden gekocht vanwege de namen, maar dat is me dus tegen gevallen, blijkt ook al heb je grote namen in een film en een topregisseur, dan is dat geen garantie. Heb de film met moeite toen afgekeken en daarna geen poging ondernomen, ik vind de film te lang, daardoor te weinig spanning of opwinding omdat de noodzakelijke karakterontwikkeling achterwege blijft. Nu verzand de film in de gestoordheid van Hughes en dat gaat DiCaprio welliswaar makkelijk af, maar vormt geen uitdaging. Scorcese had de film in moeten korten, was deze waarschijnlijk wat beter te pruimen geweest, nu blijft de film bij mij steken op 2,5