Opinions

Ik wist van het bestaan van deze film, maar had deze nog nooit gezien. AMC gaf mij de kans en heb de film opgenomen en daar geen spijt van gehad. Het is een oorlogsfilm, maar wie veel actie verwacht die komt bedrogen uit want nergens in de film komt er oorlogsgeweld in beeld. Het is alleen te zien aan uitgeputte, gewonde, gesneuvelde en gespannen soldaten en het geluid van motoren en explosies.

De film is in zwart - opgenomen en dat samen met de voice over en het introduceren van de voornaamste karakters, zowel aan Japanse als aan Amerikaanse kant, in die spannende dagen rond de slag om Guadalcanal, doet denken aan een documentaire en doet daardoor zeer authentiek aan. De film leunt helemaal op het spel van Cagney, hij zet een zeer geloofwaardige admiraal Halsey neer. Vooral zijn non verbaal acteren maakte op mij indruk en gaven veel diepgang aan de belangrijkste Amerikaanse bevelhebber van dat moment. Hij wordt daarbij goed ondersteund door, toen, onbekende acteurs, een tweetal kennen we heden ten dage ook nog, piepjong waren ze toen, Richard Jeackel en Dennis Weaver. Ook de andere bijrollen geven goed steun aan Cagney, ik wil daarbij die van Costello er uit lichten, hij speelt hier heel goed de belangrijkste adjudant van Halsey ook al is hij het niet altijd met zijn chef eens. Costello was geen opvallende acteur, tenminste in de media. Maar als je zijn cariere bekijkt dan heeft hij het nodige film en tv werk gedaan, maar niemand, ook ik niet kende zijn naam. Maar in deze rol excelleert hij.

Een prachtige film die goed aangeeft in welke moeilijke omstandigheden Halsey en zijn staf verkeerden in die moeilijke dagen en hoe sommige bevelen van hem, hem ook persoonlijk aangrepen als hij wist dat hij zijn mannen een zekere dood tegemoet stuurde, hij geeft dat op een gegeven moment ook aan, die scene ga ik hier niet beschrijven, ik zou zeggen ga die maar kijken wanneer je de kans hebt.

Wat verder opvalt is de muziek, weliswaar echte Americana, maar het past wel bij de film.

Ik kan deze film een ieder aanraden.

Het is allemaal al eens eerder vertoond, en ook beter en toch is dit geen slechte film al kun je vraagtekens gaan zetten bij het grove geweld wat wordt getoond. Wat maakt dat de film net boven het gemiddelde uitsteekt, de bijrollen, die dragen de film, op Sedgwick na dan, tenenkrommend haar acteren, maar dat wordt ruimschoots goedgemaakt door vooral Hall en Lerman. Butler krijgt van het script ook niet de kans iets van zijn rol te maken, maar wat hij moet doen, dat gebeurt met verve, maar nogmaals het is al vaker en beter op film gezet. Gelukkig is dit een aanvaardbaar deel.

Deze stond al een tijdje op mijn must see lijstje. Toen deze laatst op tv werd uitgezonden maar even op de harde schijf gezet, ik kan dan de reclames door spoelen. Gisteren bekeken en ik moet zeggen dat de film mij niet tegen valt, verdienstelijke acteer prestaties van de drie hoofdrolspeelsters en opvallend genoeg steekt Lohan er boven uit. Het verhaal wordt goed uitgewerkt zonder daarbij over dramatisch te worden en dat voorkomt dat dit een dertien in een dozijn film is geworden. De muziek is goed, gek genoeg let je daar niet op, pas toen ik de film aan een tweede kijkbeurt onderwierp viel mij op hoe passend en toch onopvallend de muziek is. Het enige minpuntje van de film vind ik de rol van Elwes, die man kan niet acteren. Verder scoort de film bij mij een ruime voldoende.

Deze film eindelijk een keer gezien, en het zal wel bij deze kijkbeurt blijven. Gelijk aan het begin van de film komt er een stuk tekst voorbij welke verklaart dat de man Geronimo omringd is door feiten en fictie en dat de film zich daarop heeft gebaseerd, dan hebben de makers toch vooral dat laatste als basis gebruikt.
Als de makers dan nog origineel waren geweest en indianen hadden gevraagd om in deze rolprent mee te spelen, maar nee alle native rollen werden door zwaar geschminkte blanken gespeeld en dan spreken ze ook nog eens prima Engels. Het enige wat klopte was dat er een generaal Crook in voorbij kwam en dat de indianen, na zich eerst te hebben overgegeven, het reservaat ontvluchten en in Mexico hun heil zochten, achtervolgd door zowel het Mexicaanse als het Amerikaanse leger. Dat was het enige wat historisch juist was, genoeg materiaal lijkt me om een film te maken, maar nee er moesten allerlei onzinnige verhaallijnen erbij gehaald worden die dan ook nog eens zeer ongeloofwaardig waren, het is me te veel werk om ze hier te beschrijven, vooruit eentje dan. Er wordt ingebroken in een farm, bestiert door een weduwe en haar zoontje, vanwege de honger eten de indianen de haver rauw, ze worden betrapt door de weduwe, die ze vervolgens uit medeleven uitnodigt aan tafel en hen kip serveert, vervolgens zitten de indianen zeer bourgondisch gezellig te tafelen. Zeer storend. Dan het neerzetten van de Apachen, tenenkrommend, Apachen hadden dezelfde omgangsvormen als blanken, tenminste als je deze film mag geloven. En als de rol van Geronimo er boven uit had gestoken, dan was het nog iets geweest, maar Connors slaagt er in om de figuur volstrekt ongeloofwaardig te maken. Het enige wat me aansprak in de film waren de landschappen, maar dat is verplichte kost in een western, die deden wel authentiek aan. Verder viel mij de rol van Adam West, jawel, de onlangs overleden vertolker van de eerste Batman in de serie, op. Hij speelde de rol die jaren later nog eens werd overgedaan door Mat Damon in An American legend. Daardoor komt de film nog op 1,5 uit. Ik weet dat de scribenten hierboven milder zijn voor deze film, maar ook al komt de film uit een tijd dat meer en meer indiaanse gemeenschappen geportretteerd werden zoals ze waren, althans dat werd dan gepoogd, dat vond ik hier een aanfluiting.

Een absoluut meesterwerk, wat moet je daar nog aan toe voegen wat al 108 pagina's is gebeurd.

Na de Griekse mythologieën is dus nu Egypte aan de beurt voor een revival, niet eens zo'n slecht idee, de afgelopen decennia hebben we alleen de Mummy films gehad, nu dus een film met de Egyptische goden. Het idee was dus goed en daar is het bij gebleven. Voor de rest is dit een draak van een film, slecht verhaal, slecht acteren, maar goed het is een fantasy actie rolprent dus als de actie nu goed zit dan stap je wat makkelijker over zaken heen, maar zelfs dat is verpest, de een op een gevechten, dat gaat nog, maar zodra de special effects om de hoek komen kijken gaat het mis door de hele film. Het is net of de digitale effecten uit de tijd van de Mummy komen, gruwelijk wat slecht. Als dan het acteren ook nog eens van het niveau B-film is dan heb je een totaal mislukte productie, in de scene's waarin de god Ra ten tonele kwam, dacht ik iedere keer dat Rush na verloop van tijd een piratenhoed op zou zetten en "ay me mates "zou roepen, met andere woorden, Rush zat ook hopeloos omhoog met deze film.

Ik ben benieuwd welke oude beschaving nu zal worden gekozen om financieel gewin te maken, de oude Chinezen, de Perzen, of misschien de Azteken. We zullen het zien, deze film gauw vergeten.

Een typische b western uit de 50-er jaren gemaakt door Universal. Dit type western werd in de 70 er jaren vaak op de Duitse tv, nagesynchroniseerd en wel, uitgezonden. Ondanks nasynchronisatie kreeg ik wel de mogelijkheid om westerns te zien, iets wat maar mondjesmaat op de Nederlandse tv werd uitgezonden. Een leuke film om op een sombere namiddag te kijken, geen moeilijke plots, ouderwets rijden en schieten en zo af en toe een lekkere knok of schietpartij. Chandler speelt de rol van een uitgebluste legerarts die in een stadje waar veel paarden worden verhandeld, terecht komt. Het speelt zich af tijdens de burgeroorlog dus het leger heeft veel paarden nodig. De gebruikelijke louche handelaar schroomt niet om andere ranchers en de indianen, o.l.v. Red Cloud, te bestelen. Dan komt er nog een een of ander zuidelijke generaal om proberen de sioux voor hun kant van de oorlog te winnen, maar dat lukt uiteraard niet doordat Chandler op het nippertje redding weet te brengen. Zo dat was in het kort het verhaal.
Dit alles werd in een vlot tempo in beeld gebracht, de acteerprestaties waren best wel ok, met een uitschieter voor Lyle Betger, hij zet een memorabele schurk neer, iets wat hij later ook in grotere producties zou doen zoals Gunfight at the OK corral en Nevada Smith. Chandler en Domergue zijn ok, het script stelde ook geen al te hoge eisen aan hen. De film leunt daarnaast op prachtige plaatjes en de muziek is die van dertien in een dozijn. Doordat de film vlot door het verhaal gaat en er maar korte momenten met betrekkelijke rust zijn, is dit best wel een aangename film. Niet eentje die geweldig indruk maakt, maar ach als westernliefhebber kan ik weer eentje aan mijn lijstje toevoegen.

Bij bovenstaande sluit ik mij aan Boneka, alhoewel ik de opmerking van Boenga ook wel gepast vond, zo blijkt maar weer dat het een groot goed is dat je een eigen mening mag hebben en dat een ander dat maar dient te respecteren, mits de verwoording van die mening natuurlijk niet kwetsend of misdadig is.

Die opmerking van Kronos vond ik ook kant nog wal raken. Kronos, je komt wel met een gefundeerde mening, maar de wijze waarop jij die poneert doet op mij overkomen dat jou mening de enige juiste is. Als je het er niet mee eens bent en dat mag, kun je dat ook met onderbouwingen staven ( dat doe je ook wel bij deze film) en niet met dit soort willekeurige opmerkingen want die voegen niets toe.

Bijzondere western, het verhaal is doorsnee, het verhaal van Zane Grey werd vertaald naar het witte doek. Een revolverheld die nadat hij nota bene door een vriend werd uitgedaagd, zijn wapens aan de wilgen hangt, wordt beschuldigd van moord op een andere vriend en wordt op het nippertje van een lynching party gered. Uiteraard zoekt hij uit hoe het in elkaar zit waarbij het er uiteindelijk op uit draait dat hij zijn wapens toch weer moet gebruiken, nadat hij als winnaar uit de bus komt, doet hij ze definitief weg en rijd met zijn meisje het beeld uit.

Niets nieuws onder de zon, vaker verfilmd, maar in deze rolprent zitten een paar dingen die er boven uit springen. Brix had het hierboven al over de aparte kleurstelling en wat daarvan de oorzaak was. Het gekke is dat juist door het procedé sommige kleuren heel erg er uit springen, vooral rood en bruin en dat komt de landschapsopnames, Arizona en Californië zeer ten goede. In die jaren was een western met Scott in de hoofdrol een zekerheidje voor succes. Sommige acteurs zijn/waren geboren voor de western, Scott was daar een van. Ik heb de man ook in andere dan westernrollen gezien, heb daar altijd de indruk bij gehad dat hij zich wat ongemakkelijk in die rol voelde. In het zadel was hij voor iedere producent eigenlijk een garantie voor succes, zo ook in deze film, met zijn acteren draagt hij de film, daarbij goed ondersteund door Bruce Cabot die weer een mooie schurkenrol neerzet en door Grapewin en Kemper.
Ook al door Brix aangehaald, de memorabele achtervolging ter paard, op een prachtige manier in beeld gebracht, zelden in een western vertoond en ook het gevecht waarbij een paard wordt gebruikt om de tegenstander in een hoek te drukken is van grote klasse. Wat mij het meest is opgevallen is de volgende zin wanneer Scott in een duel tegenover een schurk staat. Vlak voordat de revolvers worden getrokken zegt Scott, "when you feel lucky ". Waar hebben we, in een iets andere vorm, jaren later die zin ook gehoord?
De reden dat ik de film maar 3,5 geef is het romantische gedeelte van de film, voor een western verplichte kost, maar doordat de twee zussen zoveel op elkaar leken wekte dat soms verwarring bij mij en die scene's duurden mij te lang en waren naar mijn gevoel soms overbodig.
Maar deze film is zeker de moeite van het bekijken waard.

Eindelijk heb ik deze dus gezien, stond al heel lang op mijn kijklijst. De film duurt grofweg 1 uur en 17 minuten, maar wat er allemaal in gepropt wordt is verbazingwekkend. Alleen een ouderwetse saloon brawl ontbreekt, verder zit alles er in wat bij het westerngenre hoort. indianen aanvallen, een lafbek, gestoorde outlaws, de burgeroorlog, prachtige natuurplaatjes en opzwepende muziek en uiteraard, hoe kan het ook anders als je de enige man bent omringd door vrouwen, een romantisch gedeelte.

Murphy heeft als Texaan dienst genomen bij de Yankees ten tijde van de burgeroorlog, maar heeft te maken met een wrede en domme bevelhebber die een strafexpeditie houdt tegen de indianen. Murphy is bang voor represailles tegen de pioniers over de texaanse grens rondom zijn geboortegrond. Hij deserteert om ze te waarschuwen.
Kort samengevat, uiteindelijk weet hij de achter gebleven vrouwen, de mannen zijn immers allemaal aan het vechten in het oosten, te mobiliseren in een oude missiepost en maakt er een gevechtseenheid van compleet met onderofficieren en gevechtstraining. En die staan uiteindelijk hun mannetje.
Het is inderdaad allemaal wat veel van het goede en het is eerder en beter in een iets andere setting vertoond in Westward the women, maar toch was dit een prettige film om naar te kijken, waarschijnlijk was de film nog beter geweest als iedereen de zaken niet zo serieus had genomen en er meer humor in de film had gezeten, dat had de film zeker goed gedaan.
Maar ach Murphy was geen acteerwonder dus moest hij het van de actie hebben en zijn looks en daar slaagt hij in.
Ik kan weer een western aan mijn lijst toevoegen.