Opinions

Western is mijn favoriete filmgenre, ik probeer dan ook altijd films te vinden welke ik nog niet heb gezien en ben meestal wel positief. Echter bij deze film lukt mij dat niet. Wat een verspilling van tijd en materiaal, talent kwam nergens in deze film om de hoek kijken zo dat hoef ik niet te benoemen. Het is vooral het acteerwerk wat verschrikkelijk stoord. Zelfs veteranen als Elam en Jones weten dit verhaal niet boven de middelmaat uit te tillen. Normaal gesproken zijn de westerns welke verhalen over de trappers in de wildernis en hun contact met indianen wel te pruimen, nou deze niet. Ik heb de film uitgekeken maar dat was wel een opgave. Waarom dan nog een 2, dat vanwege de prachtige herfst en winterplaatjes en de soundtrack. Maar dat was het dan ook.

Ik wil toch even reageren op een paar van je stellingen, meestal doe ik dat niet omdat een ieder recht heeft op een eigen mening mits je in mijn ogen geen onzin verkoopt.

Je geeft aan dat jij Searchers een geromantiseerde film vind, dat is dus in mijn ogen niet zo, het geeft een keihard beeld van het wilde westen kort na de burgeroorlog, waarin pioniers constant in gevaar verkeerden en indianen terecht moesten vrezen om hun bestaan en zich daar tegen weerden. Deze film is, vergeleken met westerns die veelvuldig in die periode werden gemaakt, behoorlijk rauw en er worden onderwerpen aangesneden welke toentertijd heel gevoelig lagen.
Denk alleen maar aan de scene waarin Wayne een dode indiaan om een bepaalde reden verminkt, of waarin hij zonder moeite een aantal outlaws, die weliswaar een overval in gedachten hadden, in de rug schiet, of het scalperen van Scar als ultieme wraak. Je geeft ook aan dat Wayne geen diepgang aan de rol geeft, dat is dus totale onzin, als er ooit een rol is geweest waarin hij dat wel degelijk deed, dan is het de rol van Ethan Edwards, haal de scene waarin hij en Marty een fort bezoeken die een aantal blanke meisjes welke gered zijn hebben meegenomen om te kijken of Debbie er bij is, in je geheugen en dan vooral het moment waarop hij zich omdraait of de buffeljacht waarin hij maar blijft doorschieten, alleen omdat de indianen van dat voedsel afhankelijk zijn en wat denk je van het racisme welke hij aan de dag legt ten opzichte van alles wat maar een rood kleurtje heeft. Na de film blijf je zelfs met een aantal vragen zitten, wat zijn werkelijk de gevoelens voor zijn schoonzus, werd Ethan gezocht na de oorlog en waarom was hij zo racistisch?
Ook ligt in zijn spel opgesloten dat hij beseft dat de tijden van de harde mannen in het wilde westen voorbij zijn, aan het einde van de film wordt dat prachtig in beeld gebracht.
Je hebt gelijk wat betreft de soms kartonnen studio settings, maar nergens lees ik van je dat dit afgewisseld wordt met schitterende opnames van monument valley.

Dat je films al High Noon en High plains drifter beter vind dan Searchers, daar heb ik geen probleem mee ligt er aan waar je voorkeur naar uitgaat, maar noem Searchers geen geromantiseerde film want dan sla je de plank in mijn ogen mis.

Als je een liefhebber van het sf/actiegenre bent dan kom je wel aan je trekken met deze film, maar eigenlijk is het een standaard verhaal, wat in elk genre past. Netjes in beeld gebracht, standaard acteerprestaties en het was geinig om nu veel gezichten uit diverse tv series ook eens in een film te zien.

Eindelijk de kans gezien om deze film te zien, stond al lang op mijn verlanglijstje. Ben het wel eens met bovenstaande scribenten dat dit een prima film is, maar de film heeft niet het niveau van andere Ford meesterwerken als Searchers, Liberty Valance of Grapes of Wrath.

Begrijp me goed dit is een uitstekende film, maar ik heb na de kijkbeurt wel een paar pijnpunten, bijvoorbeeld de officiersvrouwen die wat mij betreft te nadrukkelijk aanwezig waren, waardoor er een soort humor boven kwam die totaal niet bij de film past. Ook de rol van Bouchey past niet bij de film, in grote lijnen geeft hij in mijn ogen een imitatie weg van Ward Bond in Searchers.

Toch kent de film ook hele sterke dingen, de rol van Strode, zijn kleine monoloog voor de rechtbank, mag wat mij betreft onder het kopje klassieke filmmomenten. De wederom schitterende landschappen, het kenmerk van Ford, al is in een scene, het werd hierboven al benoemd, een geschilderd decor stuk te zien, de werkelijke buiten opnames zijn subliem, al kan ik mij niet aan de indruk onttrekken dat de opnames welke bij de rivier werden gemaakt op dezelfde plek zijn als die in Searchers. Ik zoek niet naar overeenkomsten maar dit is iets wat me is opgevallen.

Het sterkste van de film is het onderwerp, wederom is racisme en vooroordelen het onderwerp van een Ford western, ook nu weer gedurfd voor de tijd waarin de film werd uitgebracht en actueler daar de strijd om rassengelijkheid in 1960 steeds sterker werd. Ook het feit dat Ford zaken als de slavernij en die idiote burgeroorlog durft te benoemen getuigd in mijn ogen van lef.

Afsluitend de sterke muziek, het nummer Captain Buffalo behoort tot de klassieke westernsongs.

Ondanks dat de film bij mij niet zo hoog scoort als andere Ford films, ga ik deze zeker nog eens zien.

Heb de film afgelopen weekend maar weer eens gezien en ik blijf bij mijn waardering, alles aan deze film klopt, De acteerprestaties, het verhaal, het tempo van de film, de muziek, cameravoering. Alles is gewoon zo als het zijn moet. Robbins en Freeman leveren een prestatie van de bovenste plank, maar worden door de bijrollen zover gebracht, want die leveren ook een tour de force af, geen een uitgezonderd. Darabont neemt ook de tijd om het verhaal te vertellen, ik kan me voorstellen dat er kijkers zijn die dit trage tempo niet kunnen waarderen, ik houd wel van films waarin het verhaal duidelijk wordt gebracht. De film is doorspekt met memorabele scenes waarvan ik de mooiste die van Red in het veld bij het muurtje vind

Ik ga verder niet uitwijden, ga de film zien, ik ga dat over een maand of wat zeker weer doen.

Nu ben ik best wel een liefhebber van oorlogsfilms, maar ik vond dit een totaal overbodige remake van Platoon, de film volgt grotendeels het verhaal van Platoon, een kleine groep amerikanen die worden bedreigd door een heel leger aan vietcong soldaten. Aan actie geen gebrek, maar soms is deze gruwelijk ongeloofwaardig, zo viel het mij een paar keer op dat tijdens massagevechten duidelijk de extra's op hun beurt aan het wachten waren totdat zij ook getroffen ter aarde moesten storten met de meest spectaculaire bewegingen of sprongen en dat ze dit deden ver nadat de zakjes bloed in de kleding kapot sprong.

Zullen we het hebben over het acteren, bij actiefilms is het acteren altijd ondergeschikt aan de actie, maar dat betekend niet dat de acteurs maar wat aan mogen klooien. Behalve Ermy, die trouwens nou niet de sterkste rol uit zijn carriere speelt, klooit de rest van de cast maar wat aan en dat breekt de film dus helemaal af.

Op een gegeven moment is er een gesprek tussen de sergeant en zijn korporaal en dat moest dan een heel gevoelig mannen moment tussen de twee ijzervreters zijn, maar ik vond het ronduit lachwekkend en deze scene hadden ze er beter helemaal uit kunnen laten.

Waarom ik nog 1,5 scoor, dat is omdat Ermy nog wat onde liners kan roepen, die, misschien onbedoeld, nog wat humor bevatten ook nog. Over Vietnam zijn de nodige films gemaakt, maar zelden een zwakkere gezien als deze, heb deze film afgelopen week op AMC bekeken, eens maar niet weer.

Voor een Netflix productie stijgt deze dan toch boven de middelmaat uit, eindelijk wordt dan het verhaal verteld van de Ierse eenheid die onder zeer zware omstandigheden, tegengewerkt door nota bene de VN onder wiens vlag ze daar waren, hun werk moesten doen. Goed de actie is geen Amerikaanse over de top gevechtsactie, men kan twisten hierover, maar ik vond dit een stuk getrouwer dan menig andere productie.

Waarin de film in mijn ogen boven de middelmaat uit stijgt, is het feit dat de makers het hebben aangedurfd om de kwalijke politieke en hebzuchtige aard van een aantal landen en diplomaten aan de kaak te stellen. Zo speelt Frankrijk in dit conflict wel een zeer dubieuze rol en wat de denken van de VN diplomaat die voor eigen gewin bereid is om landgenoten op te offeren en daarna de gore moed heeft, samen met een generaal om te proberen om de manschappen voor de krijgsraad te dagen. Waarschijnlijk hadden ze er op gerekend dat de eenheid daar het loodje zou leggen. Ook de kwalijke rol van de veel besproken Hammerskjold wordt onder de loep genomen. Deze voormalige sec.gen. van de VN wordt heden ten dage nog steeds bewierookt, maar wat als hij niet om het leven was gekomen na de aanval op zijn vliegtuig, want hij speelde beslist geen frisse rol, was dat dan nu nog zo geweest. Ook nu nog zijn er vragen over wie er verantwoordelijk moet worden gehouden voor de aanval op dat vliegtuig.

De acteurs doen het naar behoren, niets mis mee. Eindelijk weer eens een oorlogsfilm welke ook nog een ander verhaal dan gevechtshandelingen op het doek brengt. Hulde voor de makers dat ze hebben aangedurfd dit onderwerp te verfilmen.

In deze film wordt een heel andere draai aan de slag bij Little Big Horn gegeven, eigenlijk geschiedsvervalsing, maar de wijze waarop de slag in beeld is gebracht doet dat wel vergeten, Te meer omdat de film duidelijk laat zien dat de indianen hadden geleerd van hun gevechten tegen de soldaten door nu ook strategie en tactiek te gebruiken om zo tot een verpletterende overwinning te komen.

Zoals gezegd de aanloop naar de slag toe is pure fantasie, natuurlijk worden de goudvondst in de Black Hills en de daarbij behorende goldrush wel ten tonele gevoerd, maar de rest daar om heen is fictie.

Qua vormgeving en portretteren van de indianen is dit een typische jaren 50 western die net het B niveau ontstijgt. De indianen worden weer met veel kleur, veel hows en ughs neer gezet en natuurlijk zijn de belangrijke indiaanse karakters weer eens blanke acteurs, maar het moet gezegd worden dit is een van de weinige westerns uit die tijd welke de indianen als menselijke wezens neerzet, in deze film spelen de blanken een dubieuze rol en de figuur van Sitting Bull wordt neergezet als een intelligent, emotioneel mens, met oog voor de belangen van zowel indianen als die van de blanken.

Dat is toch wel een absoluut pluspunt voor deze film. Jammer dat alleen de hoofdrollen redelijke door redelijke acteurs worden gespeeld, de bijrollen blijven ver achter. De rollen van Custer, president Grant en Crazy horse worden jammer genoeg door het tweede garnituur acteurs gespeeld, daarom komen die rollen niet uit de verf. ook de romance werkt totaal niet in de film, hadden ze beter achterwege kunnen laten.

De film kent, zoals gewoonlijk in een western met de prairie indianen, schitterende opnames van gek genoeg Californië waar de film werd opgenomen. De muziek is die van dertien in een dozijn, niets bijzonders dus.

Het einde is zwaar over de top en volstrekt ongeloofwaardig, maar wel passend in de stijl van de film.

De film kan net een voldoende bij mij halen, doordat de indianen op een andere manier worden neergezet als gewoonlijk in westerns uit die periode en de wijze waarop de slag in beeld wordt gebracht, de rest was maar zozo, maar als westernliefhebber ben ik toch blij deze film gezien te hebben.

Wanneer je een sprookje wilt verfilmen, en je wilt dat doen met een aantal nieuwe toevoegingen in het verhaal, zorg dan wel dat bijvoorbeeld de special effects en de locaties en decors kloppen, als het verhaal niet boeit dan ga je op andere dingen letten zoals inderdaad decors en locaties, die zagen er soms heel mooi, maar vaak allerbelabberdst uit. Ook de special effects hadden vele malen beter gekund. De acteerprestaties zijn maar zozo. Richardson die toch veruit de meest interessantste rol had, maakt er niet veel van. Bovendien heb ik moeite met haar in andere rollen zien, na haar optredens als Elisabeth in de Black Adder serie. Is er dan nog iets positiefs, jazeker, de muziek. Op sommige momenten vond ik de muziek heel erg goed en dat maakt dat ik de film toch nog twee sterren geef.

Een beetje mislukte verfilming van een klassiek sprookje. Dat je de sfeer van de film donker maakt is ok, zeker als je bedenkt dat de allereerste lange tekenfilm, ook dit verhaal, ook een donkere sfeer heeft. Maar nu worden er zoveel elementen bij gehaald dat ik de sfeer juist te donker vind.

Tijdens het kijken kreeg ik het gevoel dat de film een mix is van de Harry Potter reeks, Lord of the rings en Robin Hood. Sommige scenes deden mij heel erg aan scenes uit die films denken.

Het is een actiefilm dus gedegen acteren hoeft niet te worden verwacht, Theron zet een zeer duistere konigin neer, Helmsworth en de dwergen doen hun rol naar behoren, maar ik vraag me af wat producenten toch zien in die Stewart. Ook nu acteert zij of als ze haar laatste oortje heeft versnoept.

Dat is dan ook de hoofdreden dat ik de film op 2,5 zet.

Deze was dus onlangs weer op tv, was weer tijd voor een kijkbeurt. Nog steeds een prima film met geweldige rollen van Reeves en Bullock, de rollen van Daniels en Hopper vallen me echter wat tegen, daarom krijgt de film van mij niet de volle mep. De acteurs in de bus doen het overigens wel prima.

De actie is geweldig en wordt goed in beeld gebracht. Enig minpuntje, het duurt wat lang voordat ze er achter komen wie de bom heeft geplaatst. Voor de rest prima kijkvoer.

Prachtig s/f spektakel van Verhoeven, voor die tijd technisch een perfecte film. Nog steeds kan deze film mij boeien, vooral de massa gevechtsscene-s zien er gelikt uit. Voor diverse acteurs was dit een prachtig begin van hun cariere, al hebben de meesten daarna hun kansen niet gepakt. Het acteren in e spektakel film hoeft niet van een hoog niveau te zijn, maar het is maar goed dat de veteranen Brown en Ironside mee doen want de rest is maar zozo, met aan kop van Dien en Richardson, die laatste doet niet anders als voor een tandpasta merk reclame maken en na deze film is van Dien verzeild geraakt in allerlei low budget producties. Daarom deze film ook een 3,5 gegeven, waren de hoofdrollen iets beter uit de verf gekomen, dan was mijn waardering zeker hoger geweest.