Opinions

Goede film, een in mijn ogen integere bewerking van dit historische gegeven. Cumberbatch laat andermaal zijn veelzijdigheid zien, maar wordt daarin ook goed ondersteund door de bijrollen van met name Dance. Knightley houdt zich in haar rol goed staande. Het enige minpuntje van de film vind ik dat het onderzoek naar hem wat te haastig wordt afgeraffeld, daar had wat meer in gezeten. Maar voor de rest prima film.

Overbodige film, niet slecht gedaan dat niet, maar als je het verhaal van Melville op een andere manier wil vertellen dan moet je er ook voor zorgen dat alles geloofwaardig is en daar ontbrak het in mijn ogen heel erg aan in deze film.

Dat gekozen wordt om de aanleiding voor de Melville klassieker als verhaallijn te kiezen is geen slecht idee, maar vervolgens wordt dat idee niet door ontwikkeld, Gleeson doet heel erg zijn best om het trauma wat hij mee heeft gemaakt duidelijk te maken, maar dat komt nergens uit de verf, mede omdat dan de flashbacks niet werken. Na afloop was het mij niet duidelijk wat nu precies het trauma was waar de stuurman mee bleef zitten. was het de confrontatie met de potvis, die uiteindelijk toch zijn leven spaarde, was het verlies van het schip en bemanning dan het trauma, of was het feit dat hij moest liegen vanwege de verzekering. Het zal de combinatie van dat alles wel zijn, maar vooral dat laatste, de verzekering had van mij achterwege mogen blijven, dat komt ook nergens in Moby Dick naar voren.

Dan de special effects, ronduit slecht, je mag toch verwachten dat in deze tijd dat alles heel natuurgetrouw via cgs in beeld kan worden gebracht. Zo niet in deze film, de Moby Dick uit 1956 kent op sommige momenten betere en indringender special effects dan deze film, daar ging ook direct veel meer dreiging van uit van sommige scenes. Dan de beelden waarin hele kuddes potvissen als zouden het tamme dieren zijn in de zee liggen wachten op de jagers en daarbij al kunstjes vertonend in beeld worden gebracht, ik weet dat de grote zeezoogdieren speelgedrag vertonen, maar dit was ronduit belachelijk.

Het acteren is ok, maar Helmworth is te licht om deze toch ook dramatische rol, vergeet niet dat hij dan z.g. model stond voor de figuur Starbuck in Moby Dick, te spelen. De uiteindelijke confrontatie tussen Starbuck en Ahab in Moby Dick, komt hier niet uit de verf. Jammer want ook daar had veel meer ingezeten.

De muziek is goed, maar niet opvallend, camerawerk op sommige momenten heel erg goed, maar die momenten zijn schaars.

Nee had meer verwacht van deze film toen deze laatst op tv kwam, nogmaals niet slecht maar overbodig.

Ik heb deze film ooit in een grijs verleden gezien en er stond me dus niets meer van bij, tot afgelopen weekend de film bij de BBC werd vertoond op een tijdstip welke opname noodzakelijk maakte. Gelukkig want ik heb de film nu al twee keer bekeken. Deze film mag wat mij betreft onder de klassiekers worden geschaard.

Kijken we naar het tijdsbeeld, dan ontkwamen de makers niet aan de propaganda die in de oorlogsjaren verplichte kost waren, maar dat wordt eigenlijk alleen aan het einde van de film getoond met een lofzang op de Britse marine.

Grote kracht van de film is naar mijn mening het feit dat ook de verschrikkingen van de oorlog ruim in beeld worden gebracht. Denk maar aan het sneuvelen van de zeelui tijdens de acties, maar ook dat burgers in die jaren vaak het slachtoffer werden van de bombardementen en wat te denken van de verschrikkelijke spanning die zich van een vrouw moet meester maken op het moment dat er iemand aan de deur staat met een telegram. Bedenk wel het was 1942 toen de film werd gemaakt, dat dergelijke beelden aan het publiek werden getoond in een tijd van oorlog was eigenlijk niet gewoon.

Is In which we serve een oorlogsfilm, of een drama. Als we sec naar de oorlogsactie kijken dan is de kijker snel klaar, want veel actie is er niet. Wel is dit, in ieder geval voor die tijd, goed in beeld gebracht.
Het zwaartepunt ligt meer op de persoonlijke gevoelens van de overlevenden van de gezonken boot, een ieder keert in zichzelf en ondergaat weer de herinneringen aan andere tijden. Daarbij is de scene dat een matroos ( Mills ) aan een meerdere ( Miles ) moet vertellen dat zijn vrouw en haar moeder bij een bombardement zijn omgekomen, op het moment dat hij begint aan een brief naar huis een hele ontroerende.
De film is gevuld met dergelijke scenes. Juist dit maakt In which we serve een boeiende film.

Het verschil in acteren van sommige van de cast vormt prettige contrasten. Coward levert een geweldige prestatie af als stiff upperlip, vaderlijke kapitein, die toch het uiterste van zijn bemanning vergt en ook niet schroomt om het schip in dodelijk gevaar te brengen, maar hij is ook begaan met het lot van de bemanning en de momenten dat hij afscheid neemt van twee stervende bemanningsleden zijn in mijn ogen klassieke scenes geworden. De gehele film laat hij geen spoor van emotie zien, hij blijft de flegmatieke en onverstoorbare brit, tot het moment waarop hij afscheid moet nemen van zijn bemanning en hij even een spoor van emotie laat zien door met zijn mondhoeken te trekken.

David Lean en Noel Coward hebben de film geen typische propaganda film laten worden, door zaken in beeld te brengen zoals ze zijn gebeurd en dat is juist de grootste propaganda die je maar kunt bedenken, door juist alle verschrikkingen die bij oorlog horen in beeld te brengen sloot dat perfect aan bij de belofte van Churchill dat hij het volk niets anders had te bieden dan bloed, zweet en tranen.

Een van de vele westerns die werden gemaakt in de 50-er jaren om de bioscopen een programma te bieden. Dit is niet eens zo'n slechte, het verhaal in deze is natuurlijk al vele malen verfilmd, indianen die weer eens onheus door louche zakenlui worden behandeld en vervolgens draait het leger op voor de misdadige praktijken. Daarnaast is er nog een arrogante cavalerie officier die weigert acht te slaan op de adviezen van meer ervaren officieren en er een eigen agenda op na houdt. Uiteraard wordt de held van het verhaal de zondebok van zowel de blanke bevolking als de indianen maar uiteindelijk overwint de waarheid en komt alles toch weer terecht, behalve voor de Apachen die nu definitief naar een reservaat ver weg in Florida moeten verhuizen. Waarom is dit geen dertien in een dozijn film geworden, door een paar verhaal elementen die je niet snel in een western zult zien en voor die tijd zeer gedurfd waren. Op een gegeven moment geeft de held van het verhaal zelfs een legeronderdeel opdracht om op Amerikaanse burgers te schieten die bezig zijn Apachen uit te moorden. Dat was nog nooit vertoond. Verder bevat de film de standaard western elementen, de gebruikelijke indianenovervallen, de bandieten die alles uit de kast halen om hun misdadige praktijken te verdoezelen en om hun zin te krijgen, een officier die door zijn eigen meerdere in de steek wordt gelaten, de mooie natuurplaatjes en natuurlijk de gebruikelijke romance, maar die speelt zich binnen twee minuten in de laatste scene van de film af. Conclusie, leuke film voor een westernfanaat.

Kijk als je dat een keer doet als b.v. parodie of als hommage, dan is dat voor mij geen probleem, maar Tarantino bedient zich hier vaker van en dan is het in mijn ogen alleen maar voortborduren op succes van een ander.

Kort samengevat, het jaws verhaal over gezet naar de bossen en bergen van Amerika. Met the Edge en Grizly is dit onderwerp veel sterker verfilmd. De film krijgt van mij 1,5 voor de prachtige natuuropnames en de beer.

Ik vond dit dus een tegenvaller, ik moest moeite doen om de film uit te zitten. Eigenlijk is het gegeven van de film best interessant, maar de uitwerking schort aan alle kanten.

Een terug kerende veteraan van het zuidelijke leger ontdekt dat zijn boerderij door een louche notabele is doorverkocht. Wanneer hij verhaal gaat halen stuit hij op tegenstand uit het hele stadje. Op zich wel een leuk gegeven voor een western, de tegenstellingen na de oorlog tussen noord en zuid.

Maar dan de uitwerking van dat gegeven, op zijn zachtst gezegd, rommelig, onduidelijk en soms met geweldig over acting. De enige dingen die in mijn ogen nog genietbaar waren was de rol van Segal en de muziek.

Bryner speelt hier denk ik een van zijn slechtste westernrollen.

Er is geprobeerd om psychologische diepgang aan de film te geven a la het latere High plains drifter, maar slaagt daar niet in. Het resultaat een tegenvallende film. Jammer, hier had meer in gezeten.

Afgelopen kerst voor het eerst in jaren de film weer eens gezien, heb dus ook even de tijd genomen om de commentaren te lezen. Wat mij dan opvalt dat een heleboel scribenten het hebben over de overdreven opgewektheid in de film, dat vind ik dus heel erg mee vallen, Kijk alleen maar naar de reactie van Stewart wanneer hem duidelijk wordt dat zijn bedrijf kapot is door de fout van een ander, hoe hij reageert ten opzichte van zijn gezin, ten opzichte van zijn oom. Dan is hij ook ten prooi aan de wanhoop en reageert zoals heel veel mensen zouden reageren. Hij besluit een einde aan zijn leven te maken zodat zijn vrouw een financiële injectie krijgt. Dan pas begint het sprookje deel, maar dat is juist op een prettige manier in beeld gebracht, helemaal geen overdreven reacties, Stewart wordt juist door een ieder heel zakelijk benaderd, hij dreigt ook dan gearresteerd te worden, wordt in elkaar gebeukt en ontmoet mensen die niet bepaald met hem zijn begaan. Pas wanneer hij aangeeft dat hij wil blijven leven, dan draaien de zaken ten goede en kan me dan wel voorstellen dat er kijkers zijn die het laatste deel van de film allemaal wat overdreven vinden.
Vergeet niet dat deze film midden jaren veertig van de vorige eeuw is gemaakt, de wereld moest bijkomen van het oorlogsgeweld, de economie begon weer aan te trekken, in de jaren daarvoor was de bioscoop overspoeld met oorlogsgeweld en sombere films. Dus een luchtig verhaal met een happy ending deed het toen heel goed. Ik vind dit een zeer prettige film om te kijken, tijdens het kijken gaan je eigen emoties mee met het hoofdpersonage, op een uitstekende wijze vertolkt door Stewart. Maar hij had nooit een dergelijke rol kunnen neerzetten wanneer hij niet op een geweldige wijze werd ondersteund door diverse prachtige bijrollen. Vooral Reed, Barrymore en Travers zorgen met hun acteren ervoor dat Stewart naar de toppen van zijn kunnen gaat. Tel daar bij op, het voor die tijd prachtige camerawerk, decors, schitterende muziek van Tiomkin en de strakke regie van Capra en je hebt in mijn ogen een geweldige film die nog steeds de tand van de tijd goed doorstaat. Ik kijk nu alweer uit naar de volgende kijkbeurt.