Opinions

Dit was zo'n titel die ik wel eens voorbij zag komen, maar waar het nooit van gekomen was om 'm ook echt daadwerkelijk te kijken. En zowaar, het blijkt een behoorlijk amusante comedy te zijn. Neal, gespeeld door Steve Martin, is onderweg naar huis voor Thanksgiving, maar de reis gaat niet bepaald van een leien dakje - en steeds weer komt hij Del tegen, de onhandige, knullige maar goedbedoelende sul die 'm voor de voeten loopt. John Candy en Steve Martin doen het allebei erg leuk, waarbij de groeiende irritatie van Steve Martin erg herkenbaar is en de knulligheid van John Candy levensecht overkomt. Een loebas waar geen kwaad in zit, maar wel een hele irritante loebas. Het gaat hoe verder de film komt wat meer op de feel-good toer en dat beviel toch minder, maar door de bank genomen erg goed vermaakt met Planes, Trains and Automobiles.

Het regiedebuut van Clint Eastwood, daar was ik toch wel benieuwd naar. Een vrij aardig ontvangen film ook, maar in alle eerlijkheid, ik vond er niet zoveel aan. Het verhaal over een stalkster is niet bijzonder origineel, maar dat hoeft niet per se een belemmering te zijn. Helaas is er een hoop meer mis. Ik zie veel complimenten voor het acteerwerk, maar ik zie het niet. De stalkster overtuigt niet echt en is meer irritant dan dreigend, maar het is voornamelijk Clint Eastwood die ik totaal niet vind passen als dichtende soft jazz DJ, en ondertussen als stug kijkende chagrijn de film door-womanizet. Maar dan weer wel overlopen wordt door zijn duidelijk niet helemaal lekkere scharrel. Ik geloofde het allemaal niet zo.

Maar het was ook best wel saai. De eerste helft kijken we vooral naar een ongeloofwaardige romance tussen twee vrij irritante mensen. De tweede helft komt gelukkig wat meer dreiging, maar ook maar sporadisch, en ook lange stukken zitten we naar niet bijster interessante strandwandelingen of gesprekken te kijken. In een mooie omgeving, dat dan wel weer. En vaak begeleid door muzak, dat dan ook weer. Nee, ik had hier toch echt op een stuk meer gehoopt.

Beviel toch wel goed. Het clichébeeld van de deprimerende Oostblokfilm wordt weer eens bevestigd, maar dat vind ik niet zo'n probleem. De film focust voornamelijk op de pak 'm beet 16-jarige Denis, opgegroeid in een weeshuis nadat z'n moeder hem als baby daar heeft achtergelaten en lijdend aan een medische conditie waarbij hij weinig pijn voelt. Hij is dolgelukkig als zijn moeder hem op een gegeven moment ophaalt, zij trekt alles uit de kast om Denis mee te krijgen en hij wil niets liever dan haar blij en trots maken.

Uiteraard gaat dat niet goed, want moeder Oksana gebruikt Denis slechts voor een afpersingscarrière, waarbij hij voor auto's moet springen en een samenzwering van officials (politie, medici, rechtbank medewerkers) de chauffeurs financieel leegtrekt. Tot hij op een gegeven moment bang wordt, en gelijk door moeder en co. wordt uitgekotst. Liefdeloosheid, zelfs van moeder voor zoon, structurele institutionele corruptie, hebzucht, het is weer geen vrolijke boel in Rusland. Het is bijna nog een wonder dat Denis terug in het weeshuis wel weer een warm welkom, een thuis en vrienden vindt. Geen meesterwerk, maar boeiend vond ik het zeker, ik rond naar boven af.

Ik kon hier helaas helemaal niets mee. Ja, Drew Barrymore is een overtuigende femme fatale die zich listig het gezin Cooper binnendringt, maar voor de rest was dit een film lang irritatie. Een graatmager verhaal, en vooral een storende verzameling clichékarakters - het nerderige meisje zonder vrienden, de lolita, de stoffige conservatieve huisvader die uiteraard voor eerdergenoemde lolita valt, en de hypochondrische moeder was ook een beetje een niemendal van een karakter. Ondanks Drew Barrymore, die nog een puntje scoort, was ik blij toen dit onding was afgelopen.

Aparte low-budget-film, zich bijna geheel afspelend op één enkele locatie: een radiostudio tijdens een soort van uitbraak van wat in eerste instantie lijkt op massahysterie. Maar al snel blijkt het te gaan om een zombie-uitbraak, die zich verspreidt via taal. Nu heb ik een hoop Doctor Who gekeken en ben ik wel bekend met rare ideeën, maar dit is me er ook eentje. Voor een film waarin toch bijzonder weinig gebeurt heb ik toch wel redelijk geboeid gekeken, met na ruim een uur zowaar tien minuutjes echte zombies. Prima acteerwerk ook, maar uiteindelijk was het feit dat (behalve bovenstaande tien minuten) echt alles uit verhalen uit de tweede hand te horen is en niet te zien is, toch wel een beetje vermoeiend. En de uiteindelijke oplossing van onze DJs, tja, dat vond ik ook wel wat vergezocht. Alsnog complimenten voor hoe op één locatie en met voornamelijk suggestie (al was dat studiomeisje wat op een gegeven moment ging flippen ook goed gedaan) toch een hoop gedaan kan worden. Een voldoende kan ik er wel aan kwijt, maar niet heel veel meer.

Deze heb ik vorig jaar in de bioscoop niet meegekregen, maar nu het een dag lang regent en ik licht brakjes op de bank hang, leek het me gezien alle positieve verhalen toch wel het proberen waard. Zoals ook aan het aantal sterren te zien, is de poging niet goed bevallen.

Om maar even positief te beginnen - de film ziet er echt uit als een plaatje. Veel prachtige beelden, waarin ook Haenel en Merlant zich van hun goede kant laten zien. Acteren kunnen ze zeker. Maar daarmee hield het voor mij wel een beetje op. Portrait of a Lady on Fire is een tergend traag kostuumdrama, waarin een minimaal plot over ruim twee uur uitgestrekt wordt, en er een film lang Betekenisvolle Stiltes vallen, we minutenlang Merlant aan het schilderen zien, en de dames dodelijk saaie gesprekken met elkaar hebben. Wel met een tempo van een zin per minuut, want elke zin wordt gevolgd door een storend lange stilte die misschien diepte moet suggereren, maar vooral elk tempo uit de film haalde. En weliswaar is dit een liefdesverhaal, maar ik vond het allemaal bijzonder afstandelijk gefilmd - stijlvol en fraai wellicht, maar ook erg stijf. De asubtiele manier waarop Sciamma meerdere keren de titel prominent uitbeeldt (zelfs al in de eerste minuten) en het niet één maar zelfs twee keer de Orpheus-legende voorbij laat komen hielp ook niet in mijn waardering. In de tweede helft begon de film gelukkig iets meer emotie te tonen en zowaar op momenten interessant te worden, maar al bij al viel me dit bepaald niet mee.

Posle Smerti is een Russisch (pre-Sovjet) psychologisch drama van Yevgeni Bauer, dat draait om de eenzame, schuchtere en psychisch instabiele Andrei. Zijn obsessieve reactie op de dood van zijn moeder suggereert al dat hij geestelijk niet al te stevig in elkaar zit (en dit schreeuwt natuurlijk ook Oedipus), en dat blijkt ook uit hoe hij reageert op de dood van de vrouw op wie hij verliefd is: met hallucinaties, verdere obsessie en zich verliezend in zijn fantasie. Leuk om te zien dat in zo'n oud werkje al met veel belichtingseffecten, flashbacks en hallucinaties gespeeld wordt. Het zal niet verbazen dat er ook wat overdreven geacteerde romantiek in zit, zoals wel vaker in stomme films. Maar echt storend is dat niet, ook omdat de film genoeg subtiliteit bevat om interessant te blijven, en uiteindelijk keek de film best soepel weg. Afrondend naar boven: 4.0*.

Best aardige low-budget-film, die schijnbaar een beetje gemarket werd als een Britse Paranormal Activity. In deze film ziet, zoals de titel al engiszins suggereert, de huisgast David O'Reilly allerlei geesten/demonen of wat het ook mogen zijn, in tegenstelling tot het bevriende stel waarbij hij tijdelijk verblijft. Zoals de lage score doet vermoeden kan niet iedereen dit waarderen, en ik snap op sommige aspecten ook wel een beetje waarom - zoals ik al zei is het low-budget, en dat manifesteert zich duidelijk in de manier van filmen (veel handheld en schokkerig), de donkere beelden, en het feit dat de film erg veel op de suggestie speelt en niet zo heel veel expliceert. Waarbij het nog maar de vraag is in hoeverre de demonen echt zijn, of dat David echt gek aan het worden is en de hele ellende aan zijn hersenen ontsproten is. Voor mij werkte het wel, ook omdat de acteurs vrij naturel en echt overkwamen, al is het wel zo dat er niet altijd even logisch gehandeld werd. Met name vanuit de gastheer en -dame. Maar alsnog vond ik het op sfeer en suggestie toch wel een leuk stukje film, die gelukkig ook de lengte beperkt houdt.

Cronenberg junior toont aan dat ie ook prima films kan maken. Het was even inkomen, maar Possessor is een interessante mix van genres gebleken. Het voelt soms een beetje aan als een uit de klauwen gelopen Black Mirror aflevering, met een techno-dystopische nabije toekomst waar in dit geval het mogelijk is om andere mensen 'over te nemen' en ze allerlei ongewilde dingen te laten doen. Het zal niet verbazen dat dit tot moord en bruut geweld aan toe gaat, en dat dit leven in iemand anders hoofd ook voor degenen die dat doen nogal desoriënterend is. Genoeg stof tot nadenken, ook over de afstomping die technologie kan veroorzaken en een cynische blik op de toekomst. Maar daarnaast is het ook gewoon een strak geacteerde en geregisseurde thriller/horror - waar er gedurende de film steeds meer tempo in komt, en er genoeg spanning, geweld, body horror en bloederigheid voorbij komt dat ook mijn innerlijke horrorfan tevreden wegstapt. Ik hou ook Brandon nu in de gaten, benieuwd wat hij verder gaat maken.

And either way you turn, I'll be there. Open up your skull, and I'll be there. Climbing up the walls...

Apart filmpje, dat lang niet iedereen zal bevallen, maar mij wel. In Possum is het tachtig minuten meegaan in het leven van Philip (een geweldige Sean Harris), die een getraumatiseerd en eenzaam bestaan leidt en getormenteerd wordt door hallucinaties over Possum, een soort van spinachtig poppenmonster die door Philip meegedragen wordt. Het is een traag psychologisch drama, in een donker en vies hoekje van Engeland (Norfolk volgens mij) dat een inkijkje geeft in de eenzame hel die Philips leven is. En dan heb ik het nog niet eens gehad over zijn praktisch enige contact in de wereld, zijn nare, sadistische stiefvader die treffend gespeeld wordt door Alun Armstrong en die me verbazend veel aan Hector Salamanca deed denken. Verwacht geen actie of expliciete horror in deze film; het is een unheimliche, donkere film met een dito sfeer, maar voor de mensen die daar niet vies van zijn is dit een puik werkje.

Sfeervolle maar toch wat gedateerde Poe-verfilming van horrorgrootheid Roger Corman, maar helaas zonder horrorgrootheden als Christopher Lee of Vincent Price. Niet dat Milland slecht is, verre van, maar hij heeft toch niet de schmierendheid of obsessieve uitstraling van de eerdere twee. De film ziet er behoorlijk mooi uit, fraai gefilmd in Technicolor. Wel is er nogal overdreven gebruik gemaakt van de mistmachine, maar soit, echt storend is dat niet.

Een fijn spookachtig sfeertje en fraaie beelden dus. Het is verder een best aardig, minimalistisch verhaaltje met de gebruikelijke Poe-thema's: obsessie, waanzinnig wordende personages, en (psychologische) terreur, al is dat bij de Poe-verfilmingen van Corman wel vaker het geval. De titel vat ook hier de kern van het verhaal, dat gaat over een aristocraat met een intense angst om levend begraven te worden (en met reden, aangezien het niet de eerste keer in de familie blijkt te zijn) - het zal geen verbazing wekken dat ondanks zijn vele trucjes, gereedschappen en voorbereidingen om dit niet te laten gebeuren, hij toch uiteindelijk de sjaak wordt. Al is dit, ondanks de voorspelbaarheid dat het gaat gebeuren en de uiteindelijke ontsnapping, alsnog een goed op film gezette nare ervaring, en de wraakexercitie en de contra-wraakexercitie erna is ook leuk gedaan. Redelijk dus, geen topper maar een ruime voldoende kan ik er wel aan kwijt.

Viel me toch een beetje tegen. Zoals ook bij de andere Ittenbachs die ik gezien heb, is de gore goed voor mekaar, en ondanks het beperkte budget weet hij toch een behoorlijk hoeveelheid toffe effecten in elkaar te klussen, zodat het bloed en de ledematen in het rondvliegen. Daarbuiten is er toch wel een hoop mis met Premutos. Het plot is misschien niet zo belangrijk voor een film als dit, maar Ittenbach zet wel ambitieus in met een verhaal over een gevallen engel die we in allerlei tijdsperiodes (en in het heden) aan het werk zien. Het geeft best wel wat variatie, maar het springt ook van de hak op de tak en heel veel lijn valt er niet in te ontdekken. Niet door mij in ieder geval.

Maar wat me nog veel meer irriteerde was de slechte humor die vaak naar boven kwam, met allerlei flauwe en ongrappige karakters en situaties tussen de bloedbaden in. En dat stoorde best wel, zeker bij een film die bijna twee uur lang is. De dub is trouwens ook niet best, het loopt voor geen meter synchroon met het beeld, in ieder geval in mijn versie. Maar ondanks al dit soort gedoe, maken de puike gore en de zeeën aan bloed nog een hoop goed. Al blijft het steken op een lichte onvoldoende.

Ach ja, het is een klassieker en in die zin goed om eens gezien te hebben. Maar het is absoluut niet m'n genre, en om eerlijk te zijn vind ik het ook in de make-believe wereld van de romcom een niet zo overtuigend verhaal. Julia Roberts is de meest ongeloofwaardige hoer die ik ooit op film gezien heb, en komt over als een wat simpel giechelig middenklassemeisje dat allesbehalve streetwise is. In de zin ben ik het compleet met de recensie van yeyo eens, met een raar gewhitewashed beeld van straatprostitutie en met een even rare geforceerde scheiding tussen 'de rijken' en 'de armen' (Julia Roberts die nog nooit in een lift heeft gezeten, die geen niet-hoerige jurk mag kopen ook al heeft ze geld, Richard Gere die opeens een geweten krijgt als hij een paar etmalen met iemand uit de andere klasse omgaat, en ga zo maar door). Allemaal nogal simplistisch en karikaturaal. Even goed, dit is natuurlijk ook een romcom en geen realistisch sociaal drama, maar zelfs met wat suspension of disbelief stoorde ik me aan de filmwereld hier. En de romcom dan? Op zich hebben ze wel wat chemie hoor, Julia Roberts ziet er vaak goed uit en ook Richard Gere doet het best aardig als de kille maar ontdooiende zakenman. De rom is nog wel enigszins oke, de com slaat grotendeels de plank mis (Julia Roberts die 'ongepaste' dingen doet, zo ongeveer), en het hele zakenverhaal erom heen is dodelijk saai.

Ik vreesde na vijf minuten al met zeer grote vrezen. Jazeker, het ziet er prachtig uit, maar dat eerste suikerzoete, vrome liedje kwam me al snel de neus uit. Die vervelende chariot race direct daarna waarin Moses doorzichtig neergezet moest worden als coole dude maakte het niet veel beter, ik kreeg er een reli-rock-gevoel van - "kijk eens hoe cool je kan zijn als Christen!". Gezien het feit dat het verhaal me bijzonder welbekend is, en gezien het feit dat ik als overtuigd heiden niet zo ontvankelijk ben voor vrome boodschappen was ik een beetje bang dat dit wel eens een hele lange zit zou kunnen worden.

Gelukkig werd het daarna wel een klein beetje beter. Het is natuurlijk een verhaal waarin veel gebeurt, veel drama en heel veel grootse ontwikkelingen die toch een aardig tempo opleveren als ze in dik anderhalf uur er doorheen geknald worden. En hoewel de hele film fraai geanimeerd is, is het jammer dat sommige van de interessantere stukken in een soort van korte samenvatting getoond worden (op de muur in Egypte bijvoorbeeld). En raar genoeg, hoewel de animatie grotendeels goed is, lukt het ze niet om de hoofden van de personages enigszins normaal te krijgen, wat na de eerste realisatie hiervan een constante bron van ergernis bleef. Verder bleven de liedjes de film lang een dikke treurnis, en meestal kon ik me toch niet aan het feit onttrekken dat ik naar jeukgevende reli-propaganda met een bloedirritante Mozes aan het kijken was - iets waar ik bij bijvoorbeeld The Ten Commandments of Ben-Hur helemaal geen last van heb. Ondanks de fraaie animatie kom ik niet verder dan 1.0*, vanwege de vrij constante ergernis over het belerende toontje, het propagandagevoel, de muziek, vrijwel alle personages, hun hoofden en in het bijzonder Mozes.

57 down, nog één te gaan en dan heb ik alle Disney-klassiekers gezien. En dit was een positieve verrassing, na een decennium van nou niet bepaald consistent hoge kwaliteit van Disney. The Princess and the Frog voelt ouderwets aan, in voornamelijk een hele positieve zin. Met natuurlijk een sprookje en een prinses, maar daar is op zich niks mis mee. Maar ook qua setting en locatie, qua animatie, en qua bad guy heb ik me prima vermaakt. In The Princess and the Frog gaan we naar het diepe zuiden van de VS, naar New Orleans en de bayous van Louisiana, waar ik sowieso wel een zwak voor heb. Dat eten, heerlijk. Natuurlijk komen er weer de nodige pratende dieren en sidekicks voorbij, maar die zijn best wel oké, met Ray de vuurvlieg en die grote lompe jazz-alligator. En ook natuurlijk komen allerlei lokale culturele verwijzingen voorbij, maar ook dat werkt hier prima. Prominente rollen voor de muziek, het eten, de moerassen, wat cajun-hillbillies, southern belles, alligators, voodoo, de typische begraafplaatsen, Mardi Gras, het zit er allemaal in.

Er komt een hoop prima muziek voorbij, en zoals het een Disney betaamt wel wat liedjes, maar niet van die sentimentele, quasi-diepzinnige draakjes. De setting in Louisiana is ook perfect voor een behoorlijk goeie villain, voodoo-priester Dr. Facilier wiens zwarte magie een soms lekker donker toontje geeft aan de film. Natuurlijk blijft het verhaal zelf wat voorspelbaar, maar een kniesoor die daar op let. Dit was voor mij, tegen de verwachtingen in, een ouderwets goede Disney.

Een blik op de Amerikaanse geschiedenis aan de hand van grafstenen, plaquettes en af en toe andersoortige tekst. Gelukkig heeft John Gianvito wel besloten dat een klein uurtje hiervan wel genoeg is, maar om eerlijk te zijn, dat uurtje was boeiender dan ik had verwacht. Het is indringend wat een ontzettende hoeveelheid bloedvergieten er is geweest, óók in vredestijd. Natuurlijk zejn we slachtoffers uit de begintijd langs komen (kolonisten vermoord door indianen, indianen utgemoord door kolonisten, Amerikanen vermoord door Britten, Britten vermoord door Amerikanen, ...), maar ook bijzonder veel arbeiders die bij bosjes omgelegd werden als ze durfden de protesteren tegen lage lonen, uitbuiting of onveilige werkomstandigheden. Zoals de titel al suggereert, natuurlijk. Goed om af en toe even bij stil te staan, lest we forget.

Ja, het is natuurlijk een vrij standaard B-scifi-horrorfilmpje: we hebben een wetenschapper die lekker aan het experimenteren is (hij wordt ook tegengewerkt om redenen die me niet helemaal duidelijk zijn), maar uiteraard gaat dit mis en verandert hij in een wraakzuchtige Two-Face. Die er best aardig uitziet voor een B-film-monster. Het verhaal speelt zich verder af in upper-class Engeland, geeft ook weer een leuk accent aan de film. Verwacht geen wonderen, want het blijft een matig geplotte B-film die ik eigenlijk alleen maar aan kan raden als je een zwak hebt voor dit type film, maar in z'n genre kan je het beroerder treffen.

Een prachtige film, inderdaad. En ook niet heel verbazend, gezien de bekende namen die hier bij betrokken zijn - Proshchanie is ooit begonnen door Larisa Shepitko die ik een maand of twee geleden ontdekt heb (via het puike oorlogsdrama Voskhozhdenie (1977)), en is na haar tragisch jonge overlijden uiteindelijk afgemaakt door haar man Elem Klimov. Inderdaad, de Elem Klimov die ook klassieker Idi i Smotri gemaakt heeft.

Dit is een heel ander soort film dan bovenstaande oorlogsdrama's, maar kan zich zeker ermee meten. Proshchanie is een portret van het boerendorpje Matyora, waar mensen al generaties lang met hun familie wonen, en waar ze lekker pastoraal bezig zijn met keuterboeren en dorpsfeesten houden. Maar Matyora moet wijken, want er komt een stuwdam en dat betekent dat het dorp op de bodem van een meer terecht zal komen. De korte beschrijving is niet helemaal kloppend, want een echte strijd tegen het water is er nooit - dat hun dorp en eiland zal sneuvelen in de vooruitgang is simpelweg van hogerhand besloten en is daarna onvermijdelijk geworden. Hoe dan ook, het is een prachtig beeld van een dorpsgemeenschap, met een hoop boosheid, nostalgie, maar ook feestgedruis (dat dorpsfeest is geweldig). En een hoop houten gebouwen die in vlammen opgaan. Prachtig gefilmd, en een behoorlijk pakkend verhaal over wat er allemaal sneuvelt in naam van de vooruitgang.

De slasher zal nooit m'n favoriete subgenre worden, maar The Prowler was dan wel weer een meevallertje. Uiteraard is er weer een verklede mafkees die om geesteszieke redenen op het moordpad gaat, maar bij The Prowler gebeurt het wel op een wijze waardoor het nog wel te pruimen is. Zo is er zowaar een sterk begin en laat de moordenaar hier geen belachelijk lange tijd op zich wachten, en is het kostuum en moordwapen niet al te vervelend gimmicky; en ook is het slachtvee niet zo bloedje-irritant als in menig andere slasher. Verder vrij aardige kills en een sfeertje wat meer neigt naar grimmigheid dan naar knipogen en slechte grappen. Er is me nog wel het een en ander onduidelijk, maar toch: in z'n genre vond ik dit toch alleraardigst.

Ik ben liefhebber van het genre, en zeker bands als The Clash en The Damned luister ik nog steeds graag. En gelukkig bevat deze film ook heel veel live-muziek, met daartussenin niet zo hele boeiende beelden van rondhangende punkmuzikanten. Maar het is lastig hiervan te genieten - de film lijkt echt opgenomen met een aardappel, en komt bij onkijkbaar in de buurt. En dat is misschien ook weer punk as fuck. Ik ga binnenkort ook nog maar eens Punk in London (1977) - IMDb opzetten, die ziet er qua beeldkwaliteit wat beter te doen uit.