Opinions

Ik was eigenlijk begonnen aan een andere film, maar dat leek er eentje die kwaliteit had en waar ik eigenlijk ook een beetje op moest letten om het op waarde te kunnen schatten. Maar je hebt van die avonden dat je daar geen zin in hebt, dus toch maar voor wat simpelers gegaan. Ziedaar: Parts, the Clonus Horror. In de MST3K versie. The Clonus Horror is een soort dystopische fantasie die wat lijkt op een C-versie van Never Let Me Go - klonen die gekweekt worden voor hun organen. Maar vooral, het is echt ontzettend saai. Het is niet spannend. Het is niet goed geacteerd. Het heeft geen actie. Het heeft geen slim plot. Het heeft achterlijke dialogen. Het heeft geen special effects. Iedereen in de film ziet eruit en praat alsof ze te dom zijn om te poepen. Kakken, voor de Belgen onder ons, al past poepen hier waarschijnlijk ook. Dat zal me leren om dit soort films uit te kiezen.

Lang geleden dat ik deze Close Encounters gezien had. Er zit best wel wat nostalgie bij, als klein Wolandje smulde ik in ieder geval van verhalen over UFO's en dat soort 'onverklaarbare' zaken. En ik was weliswaar een stuk ouder toen ik deze eerder zag, maar alsnog, het onderwerp ligt me wel, dus dat is sowieso al een goed begin.

In Close Encounters volgen we een aantal mensen die na ontmoetingen met UFO's rare ervaringen hebben - een manische Richard Dreyfuss die zich vreemder en vreemder gaat gedragen, een moeder wiens zoontje verdwijnt, en ook het leger/de overheid die de berichten probeert te ontcijferen. Soms best de moeite waard, soms wat aan de trage kant, en na het gezinsleven van Dreyfuss gezien te hebben had ik ook al snel een hekel aan die kinderen van 'm gekregen. Ook de overheid kwam een beetje amateuristisch over, ik kan me niet voorstellen dat de daadwerkelijke geheime diensten zomaar een paar burgers op belachelijke wijze laten ontsnappen bij zo'n cruciale gebeurtenis.

Echt heel spannend wordt het niet, maar toch blijft het wel intrigeren. De onzekerheid over de UFOs, wie de aliens nu eigenlijk zijn en wat ze nu willen, blijft de film lang spelen, en bouwt op professionele wijze op naar het einde waarin al heel lang een grootse ontmoeting met de aliens eraan zit te komen. Heel verrassend, nee, maar toch nog wel spectaculair op momenten, al is het zeker wat gedateerd qua effecten. Ondanks af en toe kleine gebreken blijft het qua onderwerp boeien voor mij, en is dit het soort Hollywood-film dat ik toch best goed trek.

Na de intro had ik er al weinig vertrouwen meer in. Een beer aan de coke, daar kan je nog wel een goeie B-film van maken in potentie, maar de humor gaat al snel mis. Eerst is het nog het Europese stelletje, met Kristoffer Hivju en Hannah Hoekstra (niet bepaald een charmant accent) die door de beer deels opgepeuzeld worden. Maar ook de figuren erna - ik trek de humor gewoon niet. Die irritante kindertjes die door het park aan het wandelen zijn. Die lokale wannabe gangstertjes. Misschien nog wel het ergste, die rangers die zo uit Reno 911 lijken weggelopen. Nog wel een beetje gore, maar de verschrikkelijke humor slaat voor mij de plank volledig mis. Het probeert heel hard edgy en gek te zijn, maar het is zo veilig als wat. Wat mij betreft net zo bagger als een Asylum-film, en ik had toch wel op iets meer vermaak gehoopt. Shiiiiiiiit.

In een spontane opwelling ben ik niet voor een film van mijn watchlist gegaan (vooruit, ook om praktische redenen), maar heb ik een film van Netflix geplukt die in de categorie thriller valt en redelijk ontvangen werd. Ik presenteer u: Coherence!

Ik kan me toch niet helemaal vinden in de relatief positieve verhalen. Goed, het is beter dan het gemiddelde dertien-in-een-dozijn prutswerk waar Netflix goed in is, maar ik vond het maar een flauw en niet zo spannend verhaaltje. Een groep vrienden (type rijk, goeie baan, middelbare leeftijd) heeft een diner bij een van hen thuis, wanneer zoals voorspeld Miller's komeet overvliegt. Vervolgens ligt niet alleen de mobiele telefonie, het internet en zo af en toe de elektriciteit eruit, maar daar blijft het niet bij - de film gaat hard in de richting van de Twilight Zone. Het wordt uitgelegd, het is irritante volslagen onzin (als gewezen fysicus ben ik een beetje allergisch voor dit soort quantum mumbo jumbo), maar zelfs onder suspension of disbelief wordt de strijd en de interferentie tussen de verschillende realisaties van de vriendengroepen niet echt spannend. Het is een beetje een Primer met meer uitleg en een slapper verhaal, en ik kon me in alle eerlijkheid er niet echt toe zetten om de verschillende tijdlijnen en realisaties te blijven volgen. Daar was het gewoonweg niet interessant genoeg voor. 1.5*

Best redelijk vermaakt met deze Herschell Gordon Lewis, zoals ik ook wel een beetje verwacht had na m'n eerdere ervaringen met z'n films. Color Me Blood Red is schijnbaar onderdeel van een trilogie met Blood Feast en 2000 Maniacs!, al hebben de films verder niet zoveel met elkaar te maken qua verhaal. En dat verhaal kan je eigenlijk van de filmposter al wel een beetje raden: een schilder gebruikt bloed om z'n schilderijen te maken, en dat escaleert natuurlijk als hij z'n modellen om gaat leggen zodat hij hun bloed kan gebruiken. De film heeft zeker in het begin nogal wat saaiere momentjes, maar in de loop van de film wordt het langzaamaan steeds vermakelijker. Zeker als Lewis z'n typische gore-momentjes uit de kast haalt, al blijft het nogal beperkt qua hoeveelheid bloed en gore. Toch wel een kleine voldoende.

De wetenschapper Forbin ontwerpt een Artificial-Intelligence-systeem dat de Verenigde Staten moet beschermen tegen externe vijanden, zoals de USSR. En het doet dat autonoom en zonder aansturing, terwijl het gekoppeld is aan elke telefoonlijn, elke informatiebron in het land. What could possibly go wrong?

Colossus is een best aardige scifi-thriller, tot aan z'n nek gevuld met jaren '70 paranoia en Koude-Oorlog-spanning. En ook een best ambitieus project, met interessante ideeën over waar teveel vertrouwen in technische oplossingen tot kan leiden. Al heeft het niet echt veel kaas gegeten van kunstmatige intelligentie - soms wordt er gepocht dat het systeem alles zelf kan en overal informatie vandan haalt, een minuut later zijn ze verbaasd omdat er iets gebeurt wat niet exact zo geprogrammeerd is. Alsnog is het idee leuk (al zijn de details niet zo geloofwaardig) en zorgt het over het algemeen voor genoeg spanning als Colossus en z'n Sovjet-broertje samen gaan escaleren. Ondanks wat inkakmomentjes toch een prima film.

Ik sta een beetje in dubio. In principe is dit, qua verhaal, een behoorlijk dertien-in-een-dozijn horror. Bezeten huis, bezeten vrouw, rondspokende heks, exorcismes, dat hebben we al veel vaker gezien, en dan moet ik met name denken aan The Amityville Horror en The exorcist waar deze film wel behoorlijk leentjebuur heeft gespeeld. Maar hoewel de film op dat gebied nul interessants biedt en het plot van eerdere films herkauwt, is dit verder wel een kwalitatief uitstekend gemaakte film. Acteerwerk, cinematografie, special effects, schrikmomenten, het is allemaal echt puik voor mekaar. Nul vernieuwing en bijna nul originaliteit, maar wel een goed uitgevoerde genre-exercitie. Ik ga voor de zeven.

Als (gewezen) theoretisch fysicus was ik hier altijd wel benieuwd naar, maar het viel me toch wel wat tegen. Dat het een toneelverfilming was en zeer dialoog-gedreven, dat had ik wel verwacht, maar ik vond de gesprekken ook niet zo heel interessant. Veel geforceerde analogieën met kwantumfysica-concepten die al snel gingen irriteren, en wat me ook wat stoorde was de rol van Margrethe Bohr die hierin over alles meepraat en een mening heeft alsof zij zelf een kwantumfysicus van formaat is. Goede acteurs met Daniel Craig en Stephen Rea, dat zeker, maar praterig zonder heel interessant te worden, en zoals veel wetenschap-voor-het-grote-publiek niet zo boeiend als je er zelf wat meer van weet.

Soms best vermakelijk, maar ik viel toch ook niet echt van m'n stoel. I Corpi Presentano Tracce di Violenza Carnale is een soort van vroege slasher, waar een gemaskerde moordenaar huis houdt onder studentes. Daarnaast zit er toch een behoorlijke scheut sleaze en erotiek bij, met behoorlijk wat fraaie naakte jongedames die voorbijkomen - al loopt het met de meeste daarvan nou niet bepaald goed af. Misschien pakte ik de film ook mee op een verkeerd moment, maar ik vond de film maar een beetje slepen, vooral qua verhaal en spanning werd ik niet echt meegezogen. Af en toe wel best fraaie shots, dat zeker, al wordt dat ook weer deels tenietgedaan door af en toe wel hele beroerde effecten (iemand die van een balkon valt, en vervolgens vanuit een ander shot vijf meter ver lijkt te springen, dat soort werk). In z'n genre verder zeker niet slecht, maar helaas is het niet m'n genre.

Fijne, wat donkere silent, hoor. In A Cottage on Dartmoor zien we eerst hoe Joe uit de gevangenis ontsnapt, waarna we via flashbacks er achter komen hoe het zo ver is gekomen. Het is een verhaal van frustratie en obsessie, waarin de liefde van Joe voor zijn collega Sally onbeantwoord blijft en dit uiteindelijk escaleert. We zien langzaamaan hoe de frustratie Joe tot wanhoop en waanzin drijft, en er worden ook wel wat leuke editing-trucjes uitgehaald om de geestestoestand en emoties te benadrukken. Door dit soort experimentele kantjes in cinematografie en vertelstijl, gecombineerd met een wat naargeestige, claustrofobische sfeer in met name de eerste helft is dit toch een behoorlijke silent geworden. De tweede helft is helaas wat minder interessant, als we de nasleep van de ontsnapping te zien krijgen. Alsnog dik tevreden met mijn keuze om deze film uit de kast te pakken.

Ik kan me goed vinden in de consensus hier: popcorn-niemendalletje maar aardig in z'n soort. Vier high school meisjes - uiteraard met alle standaard high school ingredienten over pesterijen, jocks, irritante sidekicks, prille verliefdheden, schooljurkjes en hoge sokken, buitenbeentjes en andere schoolproblemen die me eigenlijk allemaal een beetje worst zullen wezen - verdiepen zich in de hekserij, en blijken al snel niet met hun verkregen krachten om te kunnen gaan. Met name Fairuza Balk overtuigt als flippende heks-in-spe, en Neve Campbell en meisje Tunney kijken ook leuk weg. Het is verder ontzettend jaren '90 qua uitstraling. Kortom, een aardige, vlotte wegkijkfilm die verder niet veel om het lijf heeft en wat mij betreft wel wat korter had gemogen.

Tja, het zal wel. Ik heb best wel van wat Cronenbergs genoten, maar Crash valt daar niet onder. Ik snap het punt van de film gewoon niet, en ik snap ook niet waar JG Ballard heen wil - behalve dan een poging doen om zo choquerend mogelijk bezig te zijn. Ik kan me ook een sampletje herinneren van hem op een Manics-album met een citaat van die strekking - "I wanted to rub the human face in its own vomit, and then force it to look in the mirror". Het is een portret van een stel mensen met een maffe fetisj - auto-ongelukken, en we zien dan ook een film lang ongelukken (al dan niet in scene gezet), rijdende mensen die (nog) geen ongeluk hebben, en heel, heel veel seks. En daar houdt het wel een beetje mee op, een zinnig verhaal is in geen velden of wegen te bekennen (behalve wat soap-achtige ontwikkelingen en preludes op seks), ik zie met de beste wil geen diepere betekenis in de seks-autoongeluk-combinatie behalve een poging tot choqueren, en er is niks mis met naakt, maar als dat de enige positieve factor is zet ik volgende keer wel wat anders op.

Ik dacht altijd dat dit een directe Gremlins-kloon was, maar dat viel nog wel mee. Sterker nog, eigenlijk is deze nog wel geslaagder, zeker als horrorfilm. De ruimtestekelvarkentjes in Critters zijn een stuk gewelddadiger, hebben een beter verhaal, en de hele film wordt met veel minder flauwe familiehumor gebracht, en veel meer als een horrorfilm. Al blijft het natuurlijk wat cheesy en ligt de knipoog er duidelijk bovenop. Die twee premiejagers die zich vermomd hebben als hair-metal-muzikanten zijn ook een leuke toevoeging. Fijne jaren '80 cult, je kan het beroerder treffen.

Erg fijne serie. Een combinatie van coming-of-age, mystery en whodunnit in het Schotland van de jaren '90, en het is prachtig. Je zou er bijna van gaan wensen dat je zelf in Schotland bent opgegroeid, een leuke mix van karakters zonder dat ze echt karikaturaal worden. Een goed plot ook, maar uiteindelijk is voor mij de hele zoektocht naar de waarheid achter de verdwijning van Rory en de zelfmoord van Fergus niet de crux, maar vooral de schets van een heel fijn ensemble aan figuren (met een hele sterke, overtuigende cast) in het Schotland van niet heel lang geleden. Ook al is Prentice af en toe vervelend. Leuk om ook Peter Capaldi eens in z'n wat jongere jaren te zien, in een heel andere rol dan de Malcolm Tucker zoals ik 'm vooral ken (en vooruit, Doctor Who). Wel een beetje braver gemaakt ten opzichte van het boek (waar toch ruim meer drugs en dronken escapades in voorkwamen), maar alsnog goed vermaak. Aanrader.

Zo, de dag eens even lekker experimenteel beginnen. Cuadecuc, Vampir duurt maar een uurtje, maar het voelt veel langer - er wordt niet in gesproken, en ouderwets gedoe als een plot of een verhaal wordt ook niet aan begonnen. Maar nu klinkt het wel erg negatief, en zo is het niet bedoeld - ik heb namelijk wel degelijk geregeld genoten van de fraaie beelden en de passende audio, de sfeerschetsen en ook de experimenten waarbij dan weer uit het verhaal gestapt wordt en we de crew bezig zien, waar één van de actrices een sigaretje aan het roken is, of waar na fraaie kasteelbeelden opeens overgeschakeld wordt naar een voortrazende trein. Cuadecuc is opgenomen tijdens en rond de opnames van een vampierfilm van Jess Franco, en toont deels het Dracula-verhaal op een nogal fragmentarische maar wel sfeervolle wijze. Maar daarnaast zien we ook de acteurs buiten hun rol en de crew bezig. Prima mee vermaakt zolang het duurde, en ook wel lekker dat het na een uurtje wel weer af was.

Cube heb ik zo rond 2000 ooit gezien, en stond in mijn herinnering toch wel goed op de kaart. Na 'm in de horrorchallenge voorbij hebben zien komen én om 'm op Netflix te zien staan, leek het me tijd voor een herkijk. En die viel me niet mee.

De premisse was toendertijd best origineel, en daar ligt het probleem ook niet. Er zit ook best nog wel wat spanning, en hoewel de effecten wel wat verouderd lijken is dat ook niet het grootste manco. Waar ik me vooral aan stoorde waren de vreselijk slechte cliché-karakters, ook allemaal neergezet door hele matige acteurs. De conspiracy nut Holloway, de boze macho-politieagent, de cynische nerd, het briljante verlegen wiskundemeisje, de autist, de ontsnappingsartiest, de één is nog irritanter dan de ander, en het overacteren van bijna iedereen helpt ook niet. Het zal ongetwijfeld bedoeld zijn om de mensheid in z'n verschillende facetten te vangen, maar met zulke eendimensionale karakters gaat dat in ieder geval niet lukken. De beroerd uitgewerkte wiskundepuzzeltjes en het non-einde vond ik dan ook een beetje jammer. Met enige regelmaat heb ik me wel vermaakt zodra er weer een nieuwe cube ontdekt moest worden, maar die lol was nooit van lange duur. Een ruime aftrek van mijn score, van 3.5 naar 2 ster.

Men neme een kortverhaal van een bladzijde of 20, met één originele gimmick. Vervolgens strekken we dit uit tot een film van bijna drie uur, die behalve de romance die gedoemd blijkt vrijwel niks met die gimmick doet. Voor de rest had elk stuk van de film ook prima plaats kunnen vinden bij iemand die wél op normale manier oud wordt; bovendien, heel veel rode draad heeft de film verder niet.

Deze film heb ik altijd een beetje links laten liggen, voornamelijk op onderbuikgevoel; hoewel het van David Fincher was die over het algemeen toch een zeer fraai oeuvre heeft, trok dit me voor geen meter. En ik ben bang dat ik toch bevestigd ben in mijn vooroordeel, deze film is toch een behoorlijke miskleun gebleken. Natuurlijk, er zijn wel wat fraaie scenes, de cast is niet slecht (maar ook echt niet geweldig), maar hier is toch heel wat op aan te merken. Waarom moet dit in hemelsnaam drie uur duren? Behalve op het romantisch vlak waar Daisy wel ouder wordt, wat is de toegevoegde waarde van het omgekeerde ouder worden van Benjamin? Waarom wordt hier niet iets interessants over gebracht, over het jong zijn in een bejaard lichaam en vice versa, behalve voorspelbare grappen over bijvoorbeeld een oude man die geen seksgrappen begrijpt? En waarom is er zo weinig lijn in het verhaal? Het is niet dat de afzonderlijke scenes nou zo boeiend zijn (Brad Pitt geadopteerd, Brad Pitt op de grote vaart, Brad Pitt in de marine, Brad Pitt backpackend in India) of dat de romance met Cate Blanchett nou van het scherm spettert. Ik zie echt het punt van deze film niet.