Opinions

Grimmig, welhaast luguber werkje. Dat racistische lied dat ten gehore wordt gebracht, is misschien nog wel het meest weerzinwekkende wapenfeit van de film, alle ontboezemingen ten spijt. Dat het einde uitdraait op verlossing en boetedoening komt helaas wel uit de lucht vallen. De vader zit toch een stuk beter in zijn sas als hij zijn zoon voor nietsnut en wat al niet meer uitmaakt.

Dat Dogma 95-principe werkt hier wonderwel goed, hoewel het me sterk lijkt dat ik er tout court een bewonderaar van zal worden. Zeker het groezelige element van de beeldopnames is hier op zijn plaats. Pluimveren gaan naar de acteur die die Michael speelt. Wat een naargeestig, griezelig figuur is dat. Iemand die door zijn domheid en oncontroleerbaarheid genoopt is tot opportunistisch gedrag. Die woede-uitbarstingen zijn weergaloos, waarbij de rade- en machteloosheid uit iedere porie van het gelaat druipt.

Oei. Dat de eerste twee aktes bedroevend slecht zijn, behoeft geen uitleg, dus een uitleg blijft hieromtrent dan ook achterwege. Maar na de derde kamer, waar ik eindelijk een beetje van kon genieten, al was deze nog maar net een zes plus, had ik toch een heel wat betere afsluiting van Tarantino verwacht. Het lijkt wel of een zeventienjarige Quentin hier aan het werk is geweest, in plaats van de man die toen al Reservoir Dogs en Pulp Fiction op zijn naam had staan. Stoerdoenerij met filmcitaten moet normaliter wel kunnen, zeker in handen van de grootmeester hierin, maar dit sloeg echt helemaal nergens op. Na een keer had ik het wel begrepen dat Tarantino Peter Lorre een iconische figuur vindt.

Ik sluit me aan in de rij wat betreft de omwenteling in de film. Wanneer Polanski's protégé Seigner ten tonele verschijnt, weet je gelijk hoe het verhaaltechnisch in elkaar zit. Dat het dan allemaal blijkt te gaan om een ontsteker van een nucleaire bom is dan ook te verwaarlozen. Jammer. Het begin, wanneer we een broeierige, grimmige kenschets van Parijs te zien krijgen voorspelt namelijk een film met een stuk gelaagdere intriges. Polanski's onmeetbare talent voor sfeerschepping houdt me nochtans af van een onvoldoende. Geheel toevallig moest ik bij onderstaand moment in de film even wateren en zette ik hem op pauze. Prachtig.

Ford en Seigner

Verder is Harrison Ford's rol pure typecasting, evenals zijn vrouwelijke evenbeeld en zijn tegenpool Seigner. Niets mis mee, maar dat Ford dan nog even een stoeltje omkiepert bij zijn vlucht of dat Seigner tot vervelens toe op haar geld zit drammen en tussentijds ook nog de benen probeert te nemen, is natuurlijk overdaad. 3*

Deze prent gaat ten onder in een wanhopige poging cool te zijn. Alles aan deze film ademt pretentie, alhoewel, het acteerspel van Rudd krijgt wellicht ternauwernood het voordeel van de twijfel. Het deel dat het allemaal luchtig behoort te zijn, met de quasi-geslaagde synergie tussen een cynische puber en een veertiger in een midlife, is al moeilijk te verteren. Wanneer er tegen het einde melodramatische conclusies over het leven worden getrokken, wordt het wel erg pijnlijk. Niet in de laatste plaats omdat de snoet van Selena Gomez zich hier niet bepaald voor laat lenen. Dat de regisseur een beroep doet op het prachtige I'm your man van Leonard Cohen geeft wel aan dat hij zijn plaats niet weet. Een clichekanon met bij-lange-na-niet personages.